Η Διοίκηση του Εργατικού Κέντρου Πειραιά με ευθύνη, στέκεται μπροστά στους χιλιάδες εργαζόμενους του Πειραιά και τα σωματεία μέλη του εν όψη του 36^ου Συνεδρίου, διασφαλίζοντας τις διαδικασίες διεξαγωγής του με βάση το καταστατικό του.

Προκαλούν ερωτηματικά οι ανακοινώσεις συγκεκριμένων ναυτικών σωματείων αλλά και η στάση τους απέναντι στο επικείμενο Συνέδριο. Τα σωματεία αυτά ενώ είχαν κάθε δυνατότητα να φέρουν τα απαιτούμενα από το καταστατικό χαρτιά για να πάρουν μέρος όπως το μητρώο μελών και τ, δεν το έπραξαν. Αντίστοιχα απόντα από το 2012 – εκτός του σωματείου των θαλαμηπόλων – ήταν και από τα προηγούμενα συνέδρια του ΕΚΠ. Οι ίδιοι που εγκαλούν σήμερα την διοίκηση του ΕΚΠ για μια σειρά ζητήματα είναι οι ίδιοι που θυμήθηκαν σήμερα την ύπαρξη του Κέντρου μετά από σχεδόν μια 10ετία.

Είναι ψέμα ότι η χρηματοδότηση του ΕΚΠ από τον ΟΑΕΔ και όχι από τον κρατικό προϋπολογισμό εξαρτάται από την παρουσία των ναυτικών σωματείων, μιας και αυτή προέρχεται μόνο προσμετρώντας τα σωματεία της στεριάς και όχι της θάλασσας.

Όλα τα σωματεία μέλη μας που θα πάρουν μέρος στο 36^ο Συνέδριο του Κέντρου, έχουν προσκομίσει τα απαραίτητα χαρτιά, έχουν διεξάγει τις αρχαιρεσίες με τον ν.1264/82 και όχι με τον ν.330/76 και σε αυτό δεν θα υπάρξουν εξαιρέσεις. Είναι οξύμωρο και υποκρύπτει βαθιά αντιδημοκρατική και αντιδραστική αντίληψη αυτοί που αποκλείουν την δημοκρατική – πλουραλιστική εκπροσώπηση στα σωματεία τους να διεκδικούν το αντίθετο για το ΕΚΠ.

Επαναλαμβάνουμε προς όλες τις κατευθύνσεις πως το Εργατικό Κέντρο Πειραιά είναι και θα παραμείνει Εργατικό Κέντρο των εργαζομένων του Πειραιά και δεν είναι «τσιφλίκι» κανενός. Οι διοικήσεις των 7 σωματείων είναι αποκλειστικά υπεύθυνες και υπόλογες για τις αποφάσεις που έχουν πάρει τα όργανα του ΕΚΠ.

Στο 36^ο Συνέδριό του πρέπει και θα εκφραστεί η φωνή των εργαζομένων. Το Εργατικό Κέντρο Πειραιά θα παραμείνει αποκούμπι των εργατικών σωματείων.

ΣΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ Η ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ

ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ Η ΕΛΠΙΔΑ

ΟΠΛΟ ΜΑΣ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ

του Γιάννη Νικολακόπουλου

Όλα τα κόμματα και πολιτικά πρόσωπα, τα οποία είχαν ιδιαίτερη συμβολή κατά τη δεκαετία του 2010 στην επιβολή των μνημονίων και την καταστολή της αντίστασης του λαϊκού κινήματος, κατέχουν πρωταγωνιστικές θέσεις στο σύστημα διακυβέρνησης της χώρας.

Αυτή η πραγματικότητα αποτελεί το ασφυκτικό περιοριστικό πλαίσιο των μεταξύ τους πολιτικών αντιπαραθέσεων, την παρατηρούμενη στασιμότητα των πολιτικών συσχετισμών και τη βάση των μελλοντικών συνεργασιών.

Το ΠΑΣΟΚ το οποίο αναγκάστηκε λόγω χρεών στο δημόσιο να αλλάξει όνομα και να εμφανίζεται ως ΚΙΝΑΛ, είναι το κόμμα το οποίο πρώτο εισηγήθηκε, εφάρμοσε και υπεράσπισε αυτές τις απάνθρωπες μνημονιακές πολιτικές. Σήμερα λοιπόν θεωρεί ότι δικαιούται καλύτερης τύχης.

Έτσι τα ίδια πρόσωπα, αυτά που συνέβαλαν στη φτωχοποίηση μεγάλου τμήματος του Ελληνικού λαού εμφανίζονται… χωρίς χρέη πολιτικά και οικονομικά, να διεκδικούν καλύτερη θέση στην πολιτική σκηνή της χώρας.

Προέχει η σωτηρία και αναβάθμιση του ΚΙΝΑΛ

Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του πρώην εκπρόσωπου τύπου του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ και νυν υποψήφιου για την αρχηγία Π. Χρηστίδη στον ΑΝΤ1: «Το ΠΑΣΟΚ είναι η πιο βαριά φανέλα της ελληνικής πολιτικής ζωής και έχει έλθει η ώρα να ξαναπαίξει μπάλα».

Την άποψη φαίνεται ότι ασπάζεται και η αστική τάξη της χώρας. Έχοντας δικτατορικό έλεγχο των μέσων ενημέρωσης προκαλεί το μέγιστο δυνατό ενδιαφέρον της λεγόμενης κοινής γνώμης. Χρειάζονται το ΠΑΣΟΚ. Με δεδομένη την απλή αναλογική γνωρίζουν ότι πιθανόν θα είναι αναγκαίος ο σχηματισμός συμμαχικής κυβέρνησης. 

Αλλά ποιο είναι το σχήμα που θα εξασφαλίσει τη μέγιστη δυνατή σταθερότητα; Μια συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΝΔ θάταν μια λύση αν δεν περιείχε τους ορατούς πλέον κινδύνους ανεπιθύμητης πολιτικής ενδυνάμωσης της ακροδεξιάς - αλλά και σχετικής στην κατάσταση που βρίσκεται- παγίωσης ή και ενδυνάμωσης της κομμουνιστικής αριστεράς. Τα αποτελέσματα της συγκυβέρνησης ΝΔ -ΠΑΣΟΚ δεν συνηγορούν σε αυτή την προοπτική. Οι συνέπειες θα ήταν απρόβλεπτες.

Προσαρμόζει λοιπόν την τακτική της στην πολιτική συγκυρία που προέκυψε. Η σωτηρία του ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ είναι η βάση του ζητήματος.

Αν πιστέψουμε τις δημοσκοπήσεις ο πρώτος στόχος επιτυγχάνεται. Το ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται να αυξάνει την επιρροή του στον Ελληνικό λαό.

Έπεται ποιος θα είναι αρχηγός

Ποιος θα είναι αρχηγός είναι δευτερεύον ζήτημα αλλά όχι χωρίς σημασία. Η τελική επιλογή των ψηφοφόρων έχει ιδιαίτερη αξία. Θα είναι ένα ακόμη δείγμα των πολιτικών τάσεων που επικρατούν και θα είναι σημαντικός παράγοντας στη μορφή των πολιτικών συμμαχιών και των πολιτικών που θα ακολουθήσουν.

Η εκλογή του Α. Λοβέρδου αθροίζει τις δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ στις επιθετικές δυνάμεις της ΝΔ. Ο μέχρι τώρα πολιτικός του βίος επιβεβαιώνει αυτή την προοπτική. Η συντηρητική πολιτική διαδρομή του Ανδρέα Λοβέρδου διανθίζεται από πολιτικά ανήθικες ενέργειες κατά τη διάρκεια της θητείας του ως υπουργός υγείας…γεγονότα ξεχασμένα βέβαια από τα ΜΜΕ αλλά και από τους εσωκομματικούς του αντιπάλους. Η διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών και η εισαγγελική παραπομπή του για το διεθνές σκάνδαλο NOVARTIS συμπορεύονται με ενέργειες όπως και η τροχιοδεικτική βολή υποστήριξης της ΝΔ στο Ν/Σ για τον νέο ποινικό κώδικα κόντρα στη θέση του κόμματός του.

Ταυτόχρονα όμως προσθέτει χώρο κίνησης στο ΣΥΡΙΖΑ τον οποίο για να τον καλύψει θα χρειαστεί, σύμφωνα με την τακτική που ακολουθεί η ηγετική του ομάδα, να μετατοπιστεί ακόμη δεξιότερα.

Η εκλογή του Γ. Παπανδρέου με την παραδοσιακή αντιδεξιά του ρητορική αφαιρεί σε πρώτη φάση τουλάχιστον χώρο από το ΣΥΡΙΖΑ και βάζει εμπόδια σε κυβερνητικές συνεργασίες υπό την ηγεμονία της ΝΔ. Ταυτόχρονα αξίζει να επισημανθεί ότι όταν χρειάστηκε να γίνουν μεγάλες αντιλαϊκές κινήσεις, στην κυβέρνηση ήταν Σοσιαλδημοκρατικού τύπου κυβερνήσεις. Πρόσφατα στη χώρα μας με κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου μπήκαμε στα μνημόνια και με ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση ψηφίστηκε το 2015 το τρίτο μνημόνιο.

Η εκλογή του Ν. Ανδρουλάκη φαίνεται να εκφράζει όσους ενδιαφέρονται για την ενίσχυση της σταθερότητας του συστήματος διακυβέρνησης και την ενότητα του κόμματος η οποία εξυπηρετεί τον πρωταρχικό στόχο ισχυροποίησης του κόμματος. Με αρχηγό το Ν. Ανδρουλάκη το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ μπορεί να συνεργαστεί, χωρίς να προκαλέσει τριβές, με όλους. Με ΝΔ, με ΣΥΡΙΖΑ ή ακόμη και με τους δύο μαζί αν χρειαστεί.

Αντίθετα, η επιλογή του Α. Λοβέρδου ή του Γ. Παπανδρέου, ο καθένας από τη δική του πλευρά, περιορίζει τις δυνατότητες απρόσκοπτων εναλλακτικών συμμαχικών λύσεων τις οποίες θα απαιτεί πιθανά η πολιτική συγκυρία που θα προκύψει από τις εκλογές.

Παρόλα αυτά φαίνονται να υπάρχουν ιδιαίτερα επιθετικοί πολιτικοί κύκλοι οι οποίοι στο όνομα ικανοποίησης ιδιαίτερων οικονομικών συμφερόντων και ευρύτερων πολιτικών στοχεύσεων εξυπηρετούνται από …καθαρότερες λύσεις. Η κρίση στο Αιγαίο, στην Κύπρο και στα Βαλκάνια σοβεί. Στο μόνο ζήτημα όπου υπήρξε ουσιαστική διαφοροποίηση με πρακτική πολιτική αξία μεταξύ των υποψηφίων στο debate της ΕΡΤ1, ήταν η εξωτερική πολιτική. Για τη συμφωνία των Πρεσπών από την πλευρά του Α. Λοβέρδου.

Άξιος αναφοράς είναι ο ξεπεσμός της αντίληψής τους για την δημοκρατία. Όπως προκύπτει από τους προεκλογικούς διαλόγους τους δημοκρατικό για το κόμμα θεωρείται ό,τι εξυπηρετεί συγκυριακά τη συλλογή ψήφων για τον κάθε υποψήφιο. Αφού πέρασαν πρώτα σε πλήρως αρχηγικό προσωποκεντρικό κόμμα όπου ψήφιζαν εκτός από τα μέλη και οι φίλοι, τώρα, το κύριο πρόβλημά τους είναι πως θα ψηφίσουν μέλη... άλλων κομμάτων τον εαυτό τους και πώς θα αποκλείσουν μέλη... άλλων κομμάτων που θα ψηφίσουν άλλους συνυποψηφίους!

Είμαστε σε μια περίοδο όπου τα κοινωνικά και περιβαλλοντικά προβλήματα μεγεθύνονται με αυξανόμενους ρυθμούς και αποκτούν παγκοσμιότητα. Εντός αυτής της περιόδου οι αυτοπαρουσιαζόμενοι και προβαλλόμενοι υποψήφιοι πολιτικοί αρχηγοί ως Σοσιαλδημοκράτες, αναζητούν μικρές αποσπασματικές λύσεις σε επιμέρους ζητήματα.

Αυτά τα αδιάφορα για τον πολύ κόσμο εξελίσσονται εντός ενός συστήματος διακυβέρνησης το οποίο, παρόλη την εξαιρετικά αδύναμη πολιτική του αμφισβήτηση, ανησυχεί και φροντίζει για την περαιτέρω θωράκιση της σταθερότητάς του.

Αυτό από μόνο του σηματοδοτεί τις αλλεπάλληλες δυνατότητες λαϊκής παρέμβασης που αναγεννούνται από την όξυνση των ταξικών αντιθέσεων.

Έχει σημασία και τη δική του αξία ο βαθμός και η μορφή της δεξιάς μετατόπισης του πολιτικού σκηνικού το οποίο θα προκύψει από τη διαδικασία των εσωκομματικών εκλογών του ΚΙΝΑΛ.

πηγη: kommon.gr

Ακολουθώντας τα χνάρια μιας από τις σημαντικότερες στιγμές της ταξικής πάλης στην Ελλάδα, θα περιηγηθεί μέσα από τις γειτονιές του κέντρου της Αθήνας, με τον ιστορικό Γιώργο Μιχαηλίδη.

Το οδοιπορικό θα ξεκινήσει από το Μετρό Ακρόπολη στις 12 το πρωί.

«Τα Δεκεμβριανά του ‘44 αποτέλεσαν σημείο συμπύκνωσης και κορύφωσης των ταξικών αντιθέσεων που διαπερνούσαν την τότε ελληνική κοινωνία, τις οποίες είχε οξύνει και απογυμνώσει από κάθε προκάλυμμα ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Η δε έκβαση της μάχης της Αθήνας καθόρισε την πολιτική πορεία της χώρας, τουλάχιστον για τις τρεις επόμενες δεκαετίες. Οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου σφραγίστηκαν και διαμόρφωσαν μεγάλο μέρος της ταυτότητάς τους», αναφέρει το δελτίο τύπου.

 Το Facebook Event του οδοιπορικού: Δεκεμβριανά 1944 – Ιστορικό Οδοιπορικό στους Δρόμους της Αθήνας

Αναλυτικά το δελτίο τύπου για το ιστορικό οδοιπορικό αναφέρει:

Δεκεμβριανά 1944 – Ιστορικό Οδοιπορικό στους Δρόμους της Αθήνας

Τα Δεκεμβριανά του 1944. Μια ρωγμή στην ιστορία των ταξικών αγώνων στην Ελλάδα!

Τόσα χρόνια μετά οι συζητήσεις γύρω απ’ αυτό που ήταν και σηματοδότησε ο Δεκέμβρης του 1944 συνεχίζουν με αμείωτο ενδιαφέρον. Τα Δεκεμβριανά του ‘44 αποτέλεσαν σημείο συμπύκνωσης και κορύφωσης των ταξικών αντιθέσεων που διαπερνούσαν την τότε ελληνική κοινωνία, τις οποίες είχε οξύνει και απογυμνώσει από κάθε προκάλυμμα ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Η δε έκβαση της μάχης της Αθήνας καθόρισε την πολιτική πορεία της χώρας, τουλάχιστον για τις τρεις επόμενες δεκαετίες. Οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου σφραγίστηκαν και διαμόρφωσαν μεγάλο μέρος της ταυτότητάς τους.

Τα Δεκεμβριανά δεν ήταν μια τυχαία εξέλιξη των πραγμάτων, αλλά ήταν η ωρίμανση της σταθερής πορείας προς τη ρήξη βάσει των αποκλινουσών πρακτικών, τοποθετήσεων και προοπτικών οι οποίες αναδείχθηκαν μέσα από τη δράση του ΕΑΜ και μερίδας του αστικού κόσμου. Ο φόβος της Βρετανίας και της ελληνικής αστικής τάξης λόγω της γιγάντωσης του ΕΑΜ, διαφαίνεται βάζοντας μπροστά σχέδιο αποδυνάμωσής του με διακοπή αποστολής πολεμοφοδίων και υπογράφοντας στα μέσα του 1944 τη Συμφωνία του Λιβάνου για το σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής ενότητας όπου το ΕΑΜ θα μειοψηφεί. Η αποφυγή της «κομμουνιστοποίησης» των Βαλκανίων ορίζει και τις πολιτικές συμμαχίες των Βρετανών στο εξής. Η δράση των Ταγμάτων Ασφαλείας εντείνεται. Δεκάδες είναι οι περιπτώσεις των μπλόκων και των ολοκαυτωμάτων που σημειώνονται σε όλη την ελληνική επικράτεια το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 1944. Η ηγεσία της Αντίστασης δίνει αποφασιστικές μάχες εναντίον των Ταγμάτων Ασφαλείας και όλων των ένοπλων συνεργατών των Γερμανών, όπου σε διάφορες περιοχές της Αθήνας και της χώρας προχωρούν σε σφαγές και απεριόριστη βία.

Η πολύχρονη καταπίεση, η φτώχεια κι η αιματηρή δράση των συνεργατών των ναζί κατέστησαν τις γειτονιές της Αθήνας καζάνια που κόχλαζαν. Σε αυτές κατοικούσε κόσμος που απέργησε για καλύτερους μισθούς και σταμάτησε τις απολύσεις στην κατεχόμενη Αθήνα του 1942, που με πολιτική απεργία και μαχητική διαδήλωση στις αρχές του 1943 εισέβαλε στο φρουρούμενο υπουργείο Εργασίας, έκαψε καταστάσεις και πήρε κρυμμένα τρόφιμα, τα οποία μοίρασε στο λαό της Αθήνας και τελικά ματαίωσε οριστικά την κατοχική επιστράτευση με τη διαδήλωση των 200.000 στις 5 Μάρτη στην κατεχόμενη Αθήνα του 1943. Όμως, η βρετανική αεροπορία που ξέρναγε βόμβες ισοπεδώνοντας τις γειτονιές της Αθήνας, τα τανκς και οι δεκάδες χιλιάδες Βρετανοί στρατιώτες δεν μπορούσαν να νικηθούν με τα όπλα του ΕΛΑΣ, που δεν είχε τη δυνατότητα ανεφοδιασμού. Όταν μετά το διαδοχικό αιματοκύλισμα της κεντρικής διαδήλωσης του ΕΑΜ στην Αθήνα στις 3 Δεκέμβρη και της πορείας της απεργίας που προκηρύσσεται στις 4 Δεκέμβρη ξεσπούν ένοπλες συγκρούσεις, η πόλη χωρίζεται στα δύο. Η δυναμική της σύγκρουσης που φέρει μέσα της τη συσσωρευμένη εμπειρία των 3,5 ετών της Κατοχής, ξεπερνάει τους όποιους πολιτικούς σχεδιασμούς. Απέναντι σ’ αυτούς τους δυσμενείς συσχετισμούς η μάχη της Αθήνας κράτησε 33 ημέρες.

πηγη: prin.gr