Οι ελληνικές κυβερνήσεις ιστορικά πάντα προσέβλεπαν και στηρίζονταν στις «σύμμαχες» χώρες της δύσης και σε ιδεολογικά συγγενείς πολιτικές δυνάμεις για να προωθούν τα σχέδιά τους, να αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες και να εξασφαλίζουν την κυριαρχία τους, ιδιαίτερα σε περιόδους ισχυρής ανόδου του εργατικού κινήματος.

Σε ολόκληρη την ιστορία του νεοελληνικού κράτους κατ’ αυτόν τον τρόπο εξελίχθηκε η κατάσταση, η μεγαλοαστική τάξη της χώρας στηριζόμενη στους ιμπεριαλιστές «συμμάχους» έλεγχε την κατάσταση και κυριαρχούσε.

Στην εποχή των μνημονίων, τα φαινόμενα αυτά έφθασαν σε πρωτοφανές σημείο και αυτό χαρακτηρίζει όλες τις μνημονιακές κυβερνήσεις. Η αποφυγή της χρεοκοπίας, η βοήθεια για ουσιαστική μείωση του χρέους, η στήριξη της χώρας και οι πολυπόθητες μελλοντικές επενδύσεις ήταν το επιχείρημα για την ολοκληρωτική παράδοση της.

Η πρώτη μνημονιακή κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ απευθύνθηκε στην ΕΕ και στο ΔΝΤ. Η κυβέρνηση Σαμαρά-ΝΔ, μετά από την «αντιμνημονιακή» περίοδο όταν βρίσκονταν στην αντιπολίτευση, πέρασε ολοκληρωτικά στην ίδια πολιτική. Τα αποτελέσματα ήταν καταστροφικά για το λαό και την οικονομία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνηση του καλλιέργησαν την αντίληψη της προσπάθειας για την αλλαγή των συσχετισμών εντός της ΕΕ με στόχο την ήττα των χριστιανοδημοκρατών και του νεοφιλελευθερισμού, να έρθουν στην κυβέρνηση σοσιαλδημοκρατικά κόμματα και μικροαστικές πολιτικές δυνάμεις που αναφέρονταν στην αριστερά. Μια τέτοια εξέλιξη, κατά το ΣΥΡΙΖΑ, θα συνέβαλε ουσιαστικά στην απαλλαγή της χώρας από το υπέρογκο δημόσιο χρέος της, θα άλλαζε τις προτεραιότητες και το περιεχόμενο της ασκούμενης πολιτικής. Στην πορεία, η πολιτική αυτή συνδέθηκε με την αντιμετώπιση της ανερχόμενης ακροδεξιάς στην Ευρώπη που κυρίως πήρε τη μορφή έκκλησης για τη σύμπραξη των δυνάμεων του «δημοκρατικού τόξου» για να αποκλειστεί η ακροδεξιά από τις κυβερνήσεις διαφόρων χωρών.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ωραιοποίησε τη σοσιαλδημοκρατία και το νεοφιλελευθερισμό της, στήριξε όλη την πολιτική του στη συμπαράσταση του Ρέντσι, του Ολάντ και των Γερμανών σοσιαλδημοκρατών, συνδέθηκε ουσιαστικά με το ευρωπαϊκό σοσιαλιστικό κόμμα παρότι αυτό βρισκόταν στην πρωτοπορία της αντιλαϊκής πολιτικής.

Σήμερα μετά τις γενικές εκλογές σε Γαλλία και Γερμανία τροποποιήθηκαν ουσιαστικά τα δεδομένα.

Η Γαλλία εισήλθε στην εποχή του Μακρόν. Αντιμετωπίστηκε μεν η άνοδος της ακροδεξιάς, αλλά ήρθε με συντριπτική πλειοψηφία στην κυβέρνηση ο Μακρόν με ένα πρόγραμμα ακραία νεοφιλελεύθερο και με πρακτικές που θυμίζουν αντιδραστικό καθεστώς. Θέλοντας να κερδίσει αξιοπιστία έναντι της Γερμανίας, επέβαλε με διάταγμα την απελευθέρωση της αγοράς εργασίας, ενώ ο κρατικός προϋπολογισμός που κατέθεσε περιλαμβάνει περισσότερο από 25 δισ. € μείωση των κρατικών δαπανών και μείωση των φόρων στις επιχειρήσεις και στα ακίνητα.

Στη Γερμανία χριστιανοδημοκράτες και σοσιαλδημοκράτες γνώρισαν μεγάλη ήττα. Οι ελπίδες της Μέρκελ για μεγάλο συνασπισμό με τους σοσιαλδημοκράτες διαψεύστηκαν. Η κυβερνητικοί εταίροι της θα είναι πλέον οι Ελεύθεροι Δημοκράτες με τον ακραίο φιλελευθερισμό τους και οι πράσινοι. Κατ’ αυτό τον τρόπο μετατοπίζεται το πολιτικό στίγμα της κυβέρνησης προς τα δεξιά και παράλληλα η πίεση που ασκεί το ενδυναμωμένο AfD μετατοπίζει δεξιότερα τον άξονα της πολιτικής ζωής συνολικά. Η απήχηση του AfD θεωρείται ότι προήλθε κατά βάση από την κεντρώα αντιμετώπιση σοβαρών πολιτικών προβλημάτων, όπως το προσφυγικό, από την προηγούμενη κυβέρνηση, γεγονός που ωθεί την κυβερνητική πολιτική προς τα δεξιά για να καλυφθεί ο χώρος αυτός.

Στις συνθήκες της δεξιάς αυτής στροφής, ετοιμάζονται τα νέα σχέδια για την ΕΕ, κυρίως για την ευρωζώνη. Το Παρίσι αντιλαμβάνεται ότι, όπως εξελίσσονται τα πράγματα, η ΕΕ είτε θα προχωρήσει σε βαθιές μεταρρυθμίσεις με κύριο άξονα την έναρξη διαδικασίας ουσιαστικότερης ενοποίησης των χωρών της, είτε κινδυνεύει να περιθωριοποιηθεί από τον ανταγωνισμό με τις ΗΠΑ από τη μια και από τις ανερχόμενες δυνάμεις -και κυρίως την Κίνα- από την άλλη. Στη βάση αυτή, ο Γάλλος πρόεδρος κατέθεσε τις προτάσεις του για την ευρωζώνη, η οποία θα απαρτίζεται από έναν αριθμό χωρών παρόμοιου επιπέδου ανάπτυξης, χώρες υψηλής παραγωγικότητας, θα έχει ενιαίο προϋπολογισμό τουλάχιστον σε βασικούς τομείς και υπουργό οικονομικών, και ενιαία αμυντική πολιτική, ενώ θα δημιουργηθεί ευρωπαϊκό ΔΝΤ. Οι πιο αδύναμες, οι περιφερειακές χώρες, εξωθούνται σε μια χαμηλότερη ταχύτητα με διαρκή λιτότητα και εποπτεία ώσπου να αποπληρώσουν το 75% των δανείων τους. Αυτό για την Ελλάδα σημαίνει στην καλύτερη περίπτωση ορισμένες δεκαετίες. Η εξάρτηση και η περιθωριοποίηση σε όλο της το μεγαλείο.

Φυσικά, σε αυτό που τελικά θα συμβεί η Γερμανία θα έχει τον κύριο και τον τελικό λόγο αν και σήμερα η Μέρκελ δεν έχει την ελευθερία κινήσεων που είχε τα προηγούμενα χρόνια. Σε κάθε περίπτωση τα όποια σχέδια αλλαγών στην ευρωζώνη, όταν υλοποιηθούν, θα αντανακλούν το σημερινό δυσχερέστατο συσχετισμό για τους εργαζόμενους και τις φτωχότερες χώρες και θα φέρουν τη σφραγίδα των συμφερόντων των γερμανικών πολυεθνικών, δίνοντας στην καλύτερη περίπτωση κάποιο χώρο στο γαλλικό πολυεθνικό κεφάλαιο.

Σε κάθε περίπτωση, η επόμενη μέρα για τον ελληνικό λαό και τους λαούς της ΕΕ θα είναι πιο δύσκολη, όπως και για την Ελλάδα και τα οξύτατα προβλήματα της. Όλα δείχνουν ότι οι ελπίδες της κυβέρνησης για ευνοϊκή αντιμετώπιση από τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο του προβλήματος του δημόσιου χρέους της χώρας και την ουσιαστική μείωσή του δεν φαίνεται να έχουν βάση. Η πολιτική της Γερμανίας και της ΕΕ -που η κυβέρνηση χρέωνε στον Σόιμπλε και τον δαιμονοποιούσε- φαίνεται ότι ήταν πολιτική του πολυεθνικού κεφαλαίου και του συνόλου των αστικών πολιτικών δυνάμεων. Ο Σόιμπλε απομακρύνθηκε αλλά η πολιτική και τα σχέδιά του είναι παρόντα και θα υλοποιηθούν μέχρι τέλους.

Η αλλαγή της ΕΕ «από τα μέσα» με δράση μέσα από τους θεσμούς και τις διαδικασίες της για άλλη μια φορά αποδείχτηκε ουτοπική. Η ΕΕ δεν μεταρρυθμίζεται, δεν μπορεί να μετατραπεί σε Ευρώπη των λαών, θα παραμείνει Ευρώπη του μονοπωλιακού κεφαλαίου, της λιτότητας και της καταπίεσης των εργαζομένων, της εκμετάλλευσης και περιθωριοποίησης των πιο αδύναμων χωρών της.

Η Ευρώπη των εργαζομένων δεν είναι κάτι διαφορετικό από την Ευρώπη του σοσιαλισμού, της εξουσίας της εργατικής τάξης και των συμμάχων της. Ο αγώνας των εργαζομένων πρέπει να είναι αγώνας για το σοσιαλισμό και στις σημερινές συνθήκες περνά μέσα από τον αγώνα για την αποδέσμευση από το ευρώ και την ΕΕ.

Σε αυτή την κατεύθυνση πρέπει να οργανωθεί η δράση της εργατικής τάξης και του λαού.

Α. Χ.

Πηγή: ergatikosagwnas.gr

Αίσχος! Άρειος Πάγος: Δικαίωμα του εργοδότη η αλλαγή του τόπου, του χρόνου και του τρόπου εργασίας!

Το ελεύθερο στον εργοδότη να μεταβάλει μονομερώς τον τόπο, τον χρόνο και τον τρόπο της εργασίας δίνει απόφαση του Αρείου Πάγου, αφήνοντας έκθετους τους εργαζόμενους να προστατεύονται μόνον από μία διάταξη ενός άρθρου που απαγορεύει την κατάχρηση του δικαιώματος του εργοδότη.

Σύμφωνα με δημοσίευμα του enikonomia.gr, η νέα απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου (682/2017) προβλέπει πως ο εργοδότης έχει το ελεύθερο να μεταβάλει κατά το δοκούν τους όρους της παροχής της εργασίας του εργαζόμενου, στο πλαίσιο της άσκησης του διευθυντικού δικαιώματος και για την προσφορότερη οργάνωση της εργασίας και της επιχείρησης. Όπως αναφέρεται, ο εργαζόμενος προστατεύεται πλέον μόνο από τη διάταξη του άρθρου 281 Α.Κ. που απαγορεύει την κατάχρηση δικαιώματος του εργοδότη.

Όπως αναφέρει το δημοσίευμα, που επικαλείται δηλώσεις του εργατολόγου Γιάννη Καρούζου, κατά το άρθρο 7 εδ. α του νόμου 2112/920, «Πάσα μονομερής μεταβολή των όρων της υπαλληλικής συμβάσεως βλάπτουσα τον υπάλληλον, θεωρείται ως καταγγελία ταύτης, δι’ ην ισχύουσιν αι διατάξεις του παρόντος νόμου». Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 648 και 652 Α.Κ., μονομερής μεταβολή θεωρείται κάθε τροποποίηση των όρων εργασίας από τον εργοδότη που γίνεται χωρίς τη συγκατάθεση του μισθωτού και χωρίς ο εργοδότης να έχει τέτοια ευχέρεια από όρο της συμβάσεως ή το νόμο ή τον τυχόν υπάρχοντα κανονισμό εργασίας της επιχειρήσεως.

Όπως ωστόσο υπογραμμίζεται, για την εφαρμογή της άνω διατάξεως του εδαφίου α του άρθρου 7 του ν. 2112/920 δεν αρκεί μόνο η μεταβολή των όρων εργασίας να είναι μονομερής, αλλά απαιτείται επί πλέον να είναι και βλαπτική για τον εργαζόμενο, δηλαδή να προκαλεί σ’ αυτόν άμεση ή έμμεση υλική ή ηθική ζημία.

Με απλά λόγια, εάν ο εργοδότης αποφασίσει να αλλάξει στους όρους εργασίας τον τόπο, τον χρόνο ή τον τρόπο της, και η μεταβολή αυτή δεν είναι αντίθετη προς το νόμο και τους όρους της συμβάσεως, θεωρείται πως γίνεται κατ’ ενάσκηση του διευθυντικού δικαιώματος. Η μεταβολή αυτή, για τον Άρειο Πάγο, ακόμα και σε βάρος του μισθωτού, δεν θεωρείται πως επιβαρύνει τον εργαζόμενο.

Μάλιστα, ο Άρειος Πάγος δεν θεωρεί μονομερή βλαπτική μεταβολή το γεγονός της παροχής επί σειρά ετών της εργασίας σε ορισμένο τόπο ή χρόνο, καθώς αυτό δεν σημαίνει πως δημιουργήθηκε σιωπηρά συμβατικός όρος για την απασχόληση του εργαζομένου μόνο στον τόπο αυτό ή στο συγκεκριμένο ωράριο. Τα παραπάνω μπορούν να ανατραπούν από την μονομερή εξουσία του εργοδότη, η άσκηση της οποίας «υπόκειται στους περιορισμούς που επιβάλλουν η καλή πίστη, τα χρηστά ήθη και ο κοινωνικός ή οικονομικός σκοπός του δικαιώματος, έστω και αν η εξουσία του εργοδότη στηρίζεται στο νόμο ή στη συμφωνία των μερών».

Ειδικότερα, όπως εξηγείται στο δημοσίευμα, η συγκεκριμένη διάταξη του άρθρου 652 Α.Κ. δίνει στον εργοδότη το δικαίωμα και την εξουσία να προσδιορίσει το περιεχόμενο της υποχρέωσης του μισθωτού για παροχή εργασίας, καθορίζοντας τους όρους της παροχής της, τον τόπο, το χρόνο και τον τρόπο, εφόσον οι όροι αυτοί δεν έχουν προσδιορισθεί από κανόνες δικαίου ή από την εργασιακή σύμβαση. Δηλαδή ο εργοδότης, ως διευθυντής της εκμετάλλευσης, έχει την εξουσία να οργανώνει και να διευθύνει την επιχείρησή του με βάση τα κρινόμενα απ’ αυτόν ως πλέον αποτελεσματικά γι’ αυτήν κριτήρια.

Σημειώνεται, παρόλα αυτά, πως ο μονομερής προσδιορισμός των όρων εργασίας που επιχειρεί ο εργοδότης με βάση το διευθυντικό δικαίωμά του πρέπει να υπηρετεί τους σκοπούς του δικαιώματος αυτού, δηλαδή την κατά το δυνατόν καλύτερη αξιοποίηση της εργασίας και την προσφορότερη οργάνωση της επιχειρήσεως.

Πότε είναι βλαπτική η μονομερής μεταβολή

Για να θεωρηθεί βλαπτική η μεταβολή των όρων εργασίας, σύμφωνα με το δημοσίευμα, απαιτείται να συντρέχουν και άλλα πραγματικά περιστατικά από τα οποία να συνάγεται σαφώς πρόκληση υλικής ή ηθικής ζημίας του μισθωτού ή καταχρηστική άσκηση του εκπορευόμενου από τη ρηθείσα διάταξη διευθυντικού δικαιώματος του εργοδότη.

Περαιτέρω, όπως αναφέρεται, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 648, 652, 656, 349-351, 288 Α.Κ., 7 εδ. α ν. 2112/1920 και παρ. 3 άρθρου 5του ν.3198.1955 προκύπτει ότι η βλαπτική για τον εργαζόμενο μεταβολή των όρων της συμβάσεώς του δεν επιφέρει τη λύση αυτής, ούτε υποχρεώνει το μισθωτό να αποχωρήσει από την εργασία του, αλλά εάν ο εργοδότης προβεί σε μονομερή βλαπτική για το μισθωτό μεταβολή των όρων εργασίας ή κατά την άσκηση του διευθυντικού δικαιώματός του προβεί κατά κατάχρηση αυτού στον προσδιορισμό της παροχής εργασίας, ο μισθωτός έχει διαζευκτικά τα δικαιώματα:

1.ν’ αποδεχθεί τη μεταβολή, οπότε συνάπτεται νέα σύμβαση, τροποποιητική της αρχικής, η οποία είναι έγκυρη εφόσον δεν αντίκειται σε απαγορευτική διάταξη του νόμου ή στα χρηστά ήθη,

2. να θεωρήσει την πράξη αυτή του εργοδότη ως άτακτη εκ μέρους του καταγγελία της εργασιακής σύμβασης και αποχωρώντας από την εργασία του ν’ απαιτήσει την καταβολή της αποζημίωσης που προβλέπεται από το ν. 2112/920 και

3. να εμμείνει στην τήρηση των συμβατικών όρων, προσφέροντας τις υπηρεσίες του σύμφωνα με τους προ της μεταβολής όρους, οπότε, εάν ο εργοδότης δεν αποδεχθεί αυτή, καθίσταται υπερήμερος περί την αποδοχή της εργασίας και οφείλει μισθούς υπερημερίας ή, εκφράζοντας την αντίθεσή του, να παράσχει τη νέα εργασία του και να προσφύγει στο δικαστήριο, ζητώντας να υποχρεωθεί ο εργοδότης του να τον απασχολεί σύμφωνα με τους προ της μεταβολής όρους (ΟλΑΠ 25/2003, , ΑΠ 130/2016, ΑΠ 132/2016, σχετ. ΑΠ 1212/2006).

Πηγή: iskra.gr

Μπορεί οι δραματικές μειώσεις σε συντάξεις και παροχές να οδήγησαν τους συνταξιούχους στο Συμβούλιο της Επικρατείας, όπου συζητήθηκε την προηγούμενη Παρασκευή η πρώτη προσφυγή κατά του νόμου 4387/2016 και των υπουργικών αποφάσεων με τις οποίες επαναϋπολογίζονται και περικόπτονται οι συντάξεις τους, αλλά το «ψαλίδισμα» τους δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Ενιαίου Δικτύου Συνταξιούχων, οι συνταξιούχοι θα χάσουν επιπλέον τρεις συντάξεις μέχρι το 2019, από τις μειώσεις των λεγόμενων «προσωπικών διαφορών» σε κύριες και επικουρικές συντάξεις, από την κατάργηση επιδομάτων, το «πάγωμα» των αυξήσεων και την κατάργηση του ΕΚΑΣ.

Οι απώλειες που έχουν υποστεί οι συνταξιούχοι με την εφαρμογή των μνημονίων φθάνει το 70% του εισοδήματος, ενώ το επόμενο διάστημα αναμένεται να απολέσουν επιπλέον τρεις συντάξεις.

Η απώλεια αυτή θα προέλθει από τη μείωση κατά 18% της προσωπικής διαφοράς όλων των κύριων καταβαλλόμενων συντάξεων, τη μείωση κατά 18% της προσωπικής διαφοράς όλων των επικουρικών συντάξεων, την κατάργηση των οικογενειακών επιδομάτων (συζύγου και τέκνων) από όλες τις κύριες και επικουρικές συντάξεις, από το πάγωμα των αυξήσεων σε όλες τις συντάξεις μέχρι τον Δεκέμβριο του 2021 και, τέλος, από την κατάργηση του ΕΚΑΣ για 280.000 χαμηλοσυνταξιούχους.

Τις επιπτώσεις που θα έχει η εφαρμογή του νόμου Κατρούγκαλου στα εισοδήματα των συνταξιούχων το επόμενο διάστημα περιγράφει αναλυτικά το Ενιαίο Δίκτυο Συνταξιούχων:

• Οι νέες συντάξεις που εκδίδονται με βάση τον νόμο Κατρούγκαλου θα είναι μικρότερες κατά 30%, όσες δηλαδή λαμβάνουν οι αιτούντες συνταξιοδότησης από τις 13 Μαΐου του 2016 και μετά. Η μέση μείωση εκτιμάται στο 12% – 16% για τους νέους συνταξιούχους και τις μεγαλύτερες απώλειες θα έχουν οι εξής ομάδες ασφαλισμένων: – Δημόσιοι υπάλληλοι, ιδίως όσοι έχουν πάνω από 30 χρόνια υπηρεσίας. – Ασφαλισμένοι του ΙΚΑ με υψηλές αποδοχές, από 1.500 ευρώ και πάνω. – Ασφαλισμένοι στο πρώην ΤΕΒΕ σε μέσες και υψηλές κατηγορίες. – Ασφαλισμένοι στο ΤΑΕ που προ- έρχονται από τις δύο ανώτατες κατηγορίες και αποχωρούν με περισσότερο από 30 χρόνια ασφάλισης. – Ασφαλισμένοι του Ταμείου Νομικών και του ΤΣΑΥ.
• Έως 360 ευρώ θα είναι η απώλεια από την περικοπή της προσωπικής διαφοράς στις καταβαλλόμενες συντάξεις από το 2019, με ορατό τον κίνδυνο να υπάρξει πλήρης περικοπή της διαφοράς. Με την ήδη ψηφισμένη ρύθμιση παλαιοί συνταξιούχοι ευθυγραμμίζονται με τους νέους. Χάνουν άμεσα έτσι έως 18% κύριας και επικουρικής σύνταξης. Ωστόσο οι μειώσεις δεν θα είναι 18%, αλλά φτάνουν και στο 25%, γιατί καταργούνται και τα επιδόματα συζύγου και τέκνων.
• Πάνω από 140.000 χαμηλοσυνταξιούχοι θα δουν νέα περικοπή στο ΕΚΑΣ το 2018, καθώς κόβονται άλλα 238 εκατ. ευρώ από το επίδομα και θα πληρωθούν μόλις 85 εκατ. ευρώ για όσους συνεχίσουν να το λαμβάνουν και την επόμενη χρονιά.
• Το 20% των εκκρεμών επικουρικών συντάξεων (δηλαδή 25.000 επί συνόλου 127.000) αναμένεται να αποδοθούν μειωμένες κατά 10% (του Δημοσίου) έως 20% (του ιδιωτικού τομέα). Η εκκαθάριση των εκκρεμών αιτήσεων αναμένεται να ολοκληρωθεί έως τα τέλη του 2019. Οι συνολικές μνημονιακές μειώσεις στις επικουρικές φτάνουν συνολικά έως και το 80%.
• Περίπου 65.000 εκκρεμή εφάπαξ (τα οποία αιτήθηκαν ασφαλισμένοι μετά τις 1/9/2013) θα μειωθούν έως και 20%. Η απονομή θα ολοκληρωθεί έως τον Αύγουστο του 2018.
• Όσοι συνταξιούχοι έχουν λάβει την κύρια σύνταξή τους κατά την 1/1/2019 θα δουν τις κύριες συντάξεις να μη λαμβάνουν κατά το έτος αυτό καμία ονομαστική αύξηση.
• Αν και αρχίζουν να εκδίδονται οι πρώτες οριστικές συντάξεις χηρείας με βάση τον νόμο Κατρούγκαλου. Ωστόσο, η υπουργός Εργασίας έχει ήδη δηλώσει ότι θα υπάρξουν αλλαγές στον νόμο, καθώς οι πρώτοι υπολογισμοί οδήγησαν σε εξαιρετικά χαμηλές συντάξεις της τάξεως των 190 και 200 ευρώ.

Πηγή: iskra.gr