Το κυβερνητικό αφήγημα που προβάλλεται εκτενώς από το ΜΜΕ σχετικά με την επίσκεψη Τσίπρα στις ΗΠΑ και τη συνάντησή του με τον «πλανητάρχη» Τραμπ  περιγράφει μια επαφή μεταξύ δύο ισότιμων «εταίρων» και «συμμάχων».  Κάποιοι μάλιστα «δημοσιογράφοι» που μεταφέρουν αμάσητη τη «γραμμή» του Μαξίμου έγραψαν ότι ο Τσίπρας πήγε στην Ουάσιγκτον με αιτήματα και περιμένει να ακούσει τα ανταλλάγματα που προσφέρουν οι Αμερικανοί. Η αλήθεια, ωστόσο, είναι κάπως διαφορετική και ανησυχητική:

1.Ο Τσίπρας κλήθηκε στην Ουάσιγκτον: Ο πρωθυπουργός δεν πήγε στην Ουάσιγκτον για να υποβάλλει κάποιο αίτημα, ούτε γιατί ο Τραμπ θέλησε να τον γνωρίσει. Ο Αλέξης Τσίπρας κλήθηκε στην Ουάσιγκτον για να επισφραγιστεί η ικανοποίηση των αμερικανικών αιτημάτων τα οποία εδώ και αρκετούς μήνες έχουν επεξεργαστεί και διατυπωθεί από αρμόδιες αμερικανικές υπηρεσίες  σε επαφές τους με την ελληνική κυβέρνηση. Το προφανές (και ίσως μοναδικό) αντάλλαγμα που θα λάβει ο Αλέξης Τσίπρας για την ικανοποίηση των αμερικανικών απαιτήσεων είναι η φωτογραφία του με τον πλανητάρχη.

2. Αυτοί που έχουν αιτήματα (απαιτήσεις) είναι οι Αμερικανοί: Οι αμερικανικές απαιτήσεις από τη «σύμμαχο» Ελλάδα εξειδικεύονται εξ αιτίας της αποσταθεροποίησης των αμερικανοτουρκικών σχέσεων. Μετά την αποτυχία τους να ανατρέψουν τον Ερντογάν οι Αμερικανοί εργάζονται πυρετωδώς για να προετοιμάσουν την αναδιάταξη των  στρατιωτικών τους  δυνάμεών ώστε να είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν ακόμη και την κατάρρευση των σχέσεών τους με την Τουρκία. Αυτό πρακτικά σημαίνει:

• Διεύρυνση των διμερών ελληνοαμερικανικών στρατιωτικών συμφωνιών
• Διεύρυνση (και διαιώνιση) των ελληνικών εξυπηρετήσεων στις αμερικανικές δυνάμεις στη Σούδα
• Παραχώρηση διευκολύνσεων χρήσης άλλων ελληνικών εγκαταστάσεων σε αεροδρόμια (πχ Ανδραβίδα για στάθμευση μοίρας Μη Επανδρωμένων Βομβαρδιστικών) και λιμάνια
• Δημιουργία (πιθανότατα στο ναυπηγείο της Σύρου) ναυπηγοεπισκευαστικής υποδομής για τις ανάγκες του αμερικανικού στόλου

3.Αυτός που παρακαλεί για κάποιο αντάλλαγμα είναι ο Ελληνας πρωθυπουργός: Αυτός που, στην προκειμένη περίπτωση, καλείται να ικανοποιήσει τις αμερικανικές απαιτήσεις, προφανώς είναι ο Ελληνας πρωθυπουργός και το ερώτημα είναι, «για πιο αντάλλαγμα»;

Για να τοποθετήσει κάποιος αυτήν την ελληνοαμερικανική επαφή κορυφής αλλά και γενικότερα τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις  στην πραγματική τους  βάση θα πρέπει να  παραδεχτεί ότι:

• η Ελλάδα ως μια κατεστραμμένη οικονομικά χώρα και με ένα πολιτικό σύστημα που αναζητά την έξωθεν προστασία έχει ελάχιστα περιθώρια διαπραγμάτευσης απέναντι στις ΗΠΑ
• Οι ΗΠΑ , ειδικά σε χώρες μηδαμινής ισχύος όπως η Ελλάδα συμπεριφέρονται όπως οι αυτοκρατορίες στους υποτελείς τους.

   Με άλλα λόγια η Ουάσιγκτον θα προσφέρει στον Αλέξη Τσίπρα υποσχέσεις προστασίας έναντι «εξωτερικών κινδύνων» και υποστήριξης για την οικονομική ανόρθωση της χώρας. Έναντι αυτών των υποσχέσεων η ελληνική κυβέρνηση θα αναλάβει  δεσμεύσεις συμμόρφωσης με την αμερικανική ατζέντα. Αυτό για τις διεθνείς σχέσεις της χώρας σημαίνει προβλήματα με:

• Τη Ρωσία (πάγο στην ενεργειακή συνεργασία)
• Την Κίνα (φρένο στην οικονομική διείσδυση προς όφελος άλλων, αρεστών στις ΗΠΑ)
• (επιπρόσθετα) με την Τουρκία (η αμερικανοτουρκική ένταση μπορεί να πυροδοτήσει τα χρονίζοντα ελληνοτουρκικά προβλήματα)
• Το Ιράν (η εκ νέου στοχοποίηση της Τεχεράνης από τον Τραμπ υπονομεύει τις μεγάλες δυνατότητες ελληνοιρανικής συνεργασίας η οποία έχει δρομολογηθεί)
• Την Γερμανία. (δεδομένη η δυσφορία του Βερολίνου, καθώς θεωρεί ότι «πληρώνει» την Ελλάδα και ως εκ τούτου έχει τον πρώτο λόγο για την διαχείριση του ελληνικού «οικοπέδου»

   Υ.Γ. Μετά την  επίσκεψη  Τσίπρα στο Οβαλ γραφείο και τα ωραία λόγια που θα ακουστούν θα χρειαστεί κάποιος χρόνος μέχρι να γίνει σαφές πόσο ακριβά πουλάνε οι Αμερικανοί μια φωτογραφία στο Λευκό Οίκο

Τα δύσκολα χρόνια της οικονομικής κρίσης που έχουν περάσει τα νοικοκυριά καταγράφουν ανάγλυφα οι εθνικοί λογαριασμοί της Στατιστικής Αρχής που ανακοινώθηκαν χθες και έδειξαν ότι η οικονομία εισήλθε σε ύφεση το 2009 και παρέμεινε σε αυτή την κατάσταση έως και το 2016.

Τα στοιχεία επιβεβαιώνουν το αίσθημα της «ανέχειας» των πολιτών καθώς δείχνουν ότι η καταναλωτική δύναμη, άρα και η τελική δαπάνη των νοικοκυριών μειώθηκε δραματικά (σε τρέχουσες τιμές) κι από τα 152 δισ. ευρώ που ήταν το 2010 κατρακύλησε στα 116 δισ. ευρώ το 2016.

Με άλλα λόγια τα νοικοκυριά έχουν μειώσει τις δαπάνες τους στη διάρκεια της κρίσης κατά 32 δισ. ευρώ ετησίως!

Αξιοσημείωτο είναι ότι η πτώση της κατανάλωσης που αγγίζει πλέον και βασικά είδη διατροφής – όπως το γάλα και τα τρόφιμα – συρρικνώθηκε από τα 120 δισ. ευρώ που ήταν το 2014, στα 118 δισ. ευρώ το 2015 και στα 116 δισ. ευρώ το 2016.

Για τους αναλυτές το γεγονός αυτό αποτελεί και την κύρια αιτία της συρρίκνωσης του ΑΕΠ τα τελευταία δύο χρόνια ενώ και το πρώτο εξάμηνο του 2017 η αγορά παρουσίαζε την ίδια εικόνα, με τα νοικοκυριά να είναι «φοβισμένα και κουμπωμένα».

Πηγή: iskra.gr

Η ανακάλυψη γαλαξιών σε σχήμα πούρου ή αδραχτιού είναι σχετικά σπάνια, καθώς μέχρι πριν λίγες ημέρες είχαν ανακαλυφθεί μόλις 12 από αυτούς. Όμως, πλέον ο αριθμός τους ανέβηκε στους 20, καθώς μια ομάδα αστρονόμων με επικεφαλής μια Ελληνίδα του εξωτερικού ανακάλυψαν άλλους οκτώ.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη δρα Αθανασία Τάτση, μεταδιδακτορική ερευνήτρια του Ινστιτούτου Αστρονομίας Μαξ Πλανκ στη Χαϊδελβέργη της Γερμανίας, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό αστρονομίας και αστροφυσικής «Astronomy & Astrophysics», την οποία αναμεταδίδει και το Αθηναϊκό πρακτορείο Ειδήσεων.

Η ανακάλυψη ακόμη οκτώ «πούρων», που περιστρέφονται σαν αδράχτια γύρω από τον επιμήκη άξονά τους, δείχνει ότι το εν λόγω είδος γαλαξιών είναι λιγότερο σπάνιος από ό,τι νόμιζαν έως τώρα οι αστρονόμοι. Πάντως, οι περισσότεροι γαλαξίες στο σύμπαν είναι ελλειπτικοί ή σπειροειδείς.

Τα νέα ευρήματα επέτρεψαν στους επιστήμονες να δημιουργήσουν ένα νέο μοντέλο για το πώς πιθανώς δημιουργήθηκαν αυτοί οι ασυνήθιστοι γαλαξίες, μάλλον από μια ειδικού τύπου συγχώνευση δύο σπειροειδών γαλαξιών που προϋπήρχαν.

Πηγή: newsbeast.gr

Σπύρος Λαβδιώτης

Υπάρχει μια διάχυτη ελληνική και διεθνής γνώμη, η οποία είναι άκρως εσφαλμένη και παραπλανητική, ότι η Ελληνική χρεοκοπία οφείλεται αποκλειστικά στην κρατική ασυδοσία που οδήγησε στον εκτροχιασμό του δημοσίου χρέους.

Η λανθασμένη αυτή γνώμη που επικρατεί και προωθείται ένθερμα από τα ΜΜΕ, συνεχίζει να είναι εμπεδωμένη στο μυαλό του απλού πολίτη ακόμη και σήμερα. Το παράδοξο είναι ότι ενώ έχουν περάσει σχεδόν οκτώ ολόκληρα χρόνια από την αποφράδα μέρα της 10^ης Μάιου 2010- ημέρα της υπογραφής του Α’ Μνημονίου της εθνικής υποτέλειας- το κοινό εξακολουθεί να θεωρεί ως δεδομένο ότι το «κρατικό» χρέος προήλθε από την κραιπάλη του δημοσίου.

Δυστυχώς, αυτό διαπιστώθηκε την 10^η Οκτωβρίου 2017 στην παρουσίαση του βιβλίου του Μιχάλη Κάχρη,¹ όταν στην ομιλία μου αναφέρθηκε ότι το ονομασθέν ελληνικό δημόσιο χρέος, «βαπτίστηκε» δημόσιο. Στην πραγματικότητα, αυτό κουβαλά στην πλάτη του ένα τεράστιο φορτίο που προέρχεται από ζημιές και υποχρεώσεις των ιδιωτικών τραπεζών που έχουν έδρα την Ελλάδα, προς άλλες τράπεζες του Ευρωσυστήματος. Το ποσό των ζημιών και υποχρεώσεων αρχικά είχε εκτιμηθεί στα € 240 δις. Εξ ου και το σύνολο των δανειακών συμβάσεων του Α’ Μνημονίου (€ 110 δις) και Β’ Μνημονίου(€130 δις), με το περιβόητο PSI.

Οι περισσότεροι ακροατές εξεπλάγησαν. Μάλιστα, ένας αναφώνησε « «μα τόσο απατεώνες είναι», ενώ ορισμένοι ρωτούσαν εάν υπήρχε βίντεο της παρουσίασης. Διότι δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι οι πολιτικοί από κοινού με την τρόικα απέκρυβαν επί τόσα χρόνια την αλήθεια από τον ελληνικό λαό. Ήταν αδύνατον να διανοηθούν ότι η πολιτική ηγεσία του τόπου αντί να σώσει το λαό που εκπροσωπεί έσωσε τις τράπεζες και το ευρώ και χρεοκόπησε το λαό!

Η μετονομασία του χρέους των ιδιωτικών τραπεζών σε δημόσιο χρέος και η μεταβίβασή του στους προϋπολογισμούς του κράτους, αποτελεί μία από της πιο μελανές σελίδες της χρηματοπιστωτικής ιστορίας της Ελλάδος. Ο λόγος, αυτοί που διέπραξαν ένα από τα μεγαλύτερα σύγχρονα οικονομικά εγκλήματα αντί να λογοδοτήσουν, χωρίς αισχύνη, απαίτησαν με την αχρεία σύμπραξη της πολιτικής ηγεσίας να πληρωθεί ο λογαριασμός από τους πολίτες, με περικοπές μισθών, συντάξεων, κοινωνικής πρόνοιας και αυξήσεις πάσης φύσεως φόρων.

Όλη αυτή η συμφορά της ελληνικής κοινωνίας θα μείνει ανεξίτηλη στη μνήμη αυτών που τη βιώνουν και για τους νεωτέρους που θα τη διδαχθούν, γίνεται για να παραμείνει η χώρα μας στον τοκογλυφικό μηχανισμό του ευρώ και να διασωθούν οι ξένης ιδιοκτησίας τράπεζες εις βάρος του ελληνικού λαού.

Η σκληρή πραγματικότητα καταδεικνύεται στους σχετικούς νόμους (ΦΕΚ) που παρατίθενται κατωτέρω. Όπου, με απίστευτες μεθοδεύσεις οι αρμόδιοι της ελληνικής κυβέρνησης με αδιαφανή τρόπο περνούσαν με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου δεκάδες δισεκατομμύρια € ζημιές των τραπεζών σε άσχετα ΦΕΚ, που αφορούσαν ρυθμίσεις ΦΠΑ, περιηγητικά πλοία και λιμάνια και, βοσκοτόπια. Και δεν έφτανε μόνο αυτό, οι έλληνες βουλευτές υπέγραφαν και λευκές σελίδες στους κρατικούς προϋπολογισμούς (2012, 2013), γιατί η μεταφορά των χρεών των τραπεζών στην πλάτη του λαού γίνονταν με εγγυήσεις του ελληνικού δημοσίου.

Η ανείπωτη αυτή ιστορία του βαπτίσματος των ζημιών και υποχρεώσεων των ιδιωτικών τραπεζών σε ελληνικό δημόσιο χρέος,² ξεκινάει ευθύς αμέσως μετά την κατάρρευση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος του 2008. Ο νόμος της 9^ης Δεκεμβρίου 3723/2008 αποτελεί την αφετηρία: ‘ενίσχυση της ρευστότητας της ελληνικής οικονομίας’, για τη χορήγηση στεγαστικών δανείων, κεφαλαίων κίνησης για μικρομεσαίες και επιχειρήσεις ζωτικής σημασίας. Και τον Μάρτιο του 2009, η κυβέρνηση αποφασίζει να ενισχύσει τις τράπεζες με € 28 δις, ένα μεγάλο ποσό για το μέγεθος της οικονομίας (12% του τότε ΑΕΠ).³

Ακολουθούν οι νόμοι που καταγράφουν τα ποσά που χορηγήθηκαν στις τράπεζες με την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου μέχρι το 2012. Τα στοιχεία δεν είναι νέα, έχουν δημοσιοποιηθεί σε διάφορα blogs καθ’ ολοκληρίαν ή μερικώς και στα άρθρα του blog μου http://spiros26.wordpress.com από τις αρχές του 2012. Αξίζει όμως να τα επαναφέρουμε στη μνήμη μας για να επιλυθεί η απορία γιατί το ελληνικό χρέος αποτελεί έναν Leviathan που εκτείνεται μέχρι το 2060.

• Ν. 3845/2010 (άρθρο 4 παράγραφος 8) 15 δις ευρώ

• Ν.3864/2010 (άρθρο 3 παράγραφος 1 ) 10 δις ευρώ

• Ν.3872/2010 (άρθρο 7 ) 25 δις ευρώ

• Ν.3965/2011 ( άρθρο 19 παράγραφος 1) 30 δις ευρώ

• Ν.4031/2011 (άρθρο 1 παρ. 1 & άρθ. 2 ) 60 δις ευρώ

• Ν.4056/2011 ( άρθρο 21 ) 30 δις ευρώ

• Ν.4079/2012 (άρθρο 1 παράγραφος 1 ) 40 δις ευρώ

Το συνολικό άθροισμα ανέρχεται στα € 238 δις και υπερβαίνει τώρα τα € 250 δις, διότι έγιναν περαιτέρω χορηγήσεις. Οι μαύρες τρύπες όμως δεν έκλεισαν και το Eurogroup επιζητεί την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας για να κλείσουν. Άρα τι σχέση έχουν τα bail outs της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας που ανέρχονται στα € 78 δις και € 86 δις αντίστοιχα, για να ισχυριστεί κανείς ότι η Ελλάδα δεν επέτυχε στις ‘μεταρρυθμίσεις’ εξ ου και δεν εξήλθε από τη δύνη των Μνημονίων!