Αρχές του περασμένου Οκτώβρη ένας 73χρονος άντρας που συμμετείχε σε συνεργείο της Διεύθυνσης Πρασίνου του Δήμου Καλαμαριάς βρήκε τραγικό θάνατο όταν κατά την επιχείρηση κοπής δέντρου καταπλακώθηκε από αυτό.

Ο 73χρονος ήταν ένας εκ των συμπολιτών μας που παρείχε κοινωφελή εργασία έναντι ποινής. Ενας από τους πολλούς που αυτούς τους δίσεκτους καιρούς επιλέγουν αντί της φυλακής -στις περισσότερες των περιπτώσεων για χρέη προς το Δημόσιο και (τι τραγική ειρωνεία!) προς το ασφαλιστικό σύστημα- την παροχή κοινωνικής εργασίας.

Ήταν 73 ετών και τον έστειλαν να συνδράμει στην κοπή ενός δέντρου.

Ήταν 73 ετών και φυσικά ανεκπαίδευτος.

Η αποδελτίωση των θανατηφόρων εργατικών ατυχημάτων κατά τη διάρκεια του Αυγούστου του τρέχοντος έτους παραπέμπει σε πολεμική σύρραξη: 11 νεκροί μέσα σε τριάντα ημέρες.

«Στην Ελλάδα κάθε χρόνο θρηνούμε κατά μέσον όρο 120-130 νεκρούς σε εργατικά ατυχήματα», υπογράμμισε μιλώντας στην εκδήλωση για την υγιεινή και την ασφάλεια στην εργασία, την οποία διοργάνωσε τον περασμένο Μάη το Εργατικό Κέντρο Πύργου, ο διευθυντής της Ορθοπεδικής Κλινικής του Νοσοκομείου Πύργου, Νίκος Γκανταΐφης.

Στην Ελλάδα, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Eurostat, καταγράφεται μια απόκλιση κατά 39% μεταξύ των δηλωθέντων εργατικών ατυχημάτων και αυτών που συμβαίνουν, εκτινάσσοντας τον αριθμό τους ακόμη και σε 35.000 κατ’ έτος.

Αποψη που βρίσκει σύμφωνο τον Αντώνη Ταργουτζίδη, υπεύθυνο του παραρτήματος της Θεσσαλονίκης του Ελληνικού Ινστιτούτου Υγιεινής και Ασφάλειας της Εργασίας (ΕΛΙΝΥΑΕ), ο οποίος χαρακτηρίζει την καταγραφή των εργατικών ατυχημάτων στη χώρα «πολύ περιορισμένη και μεροληπτική, καθώς στην Ελλάδα συμβαίνουν περίπου 35.000-40.000 εργατικά ατυχήματα κάθε χρόνο, με περισσότερους από 120 νεκρούς» (Ταργουτζίδης 2008).

Οπως επισήμανε χαρακτηριστικά ο ίδιος κατά τη διάρκεια εκδήλωσης στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης το 2015, «το πρόβλημα στη χώρα μας είναι τα κρυμμένα εργατικά ατυχήματα αλλά και η απουσία φορέα καταγραφής, άρα και η απουσία τεκμηριωμένων στοιχείων σχετικά με τις επαγγελματικές νόσους».

Πρόσθεσε δε πως «οι συνθήκες εργασίας είναι υπεύθυνες για περισσότερα από ένα στα πέντε προβλήματα υγείας και μάλιστα σε νέους ανθρώπους, στους οποίους συμβαίνουν και τα περισσότερα εργατικά ατυχήματα».

Μόνο το πρώτο επτάμηνο του 2017, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΣΕΠΕ που έχει στη διάθεσή της η «Εφ.Συν.», 40 εργαζόμενοι έχασαν τη ζωή τους, ενώ δηλώθηκαν συνολικά 4.016 εργατικά ατυχήματα, εκ των οποίων 2.847 αμιγώς εργατικά, 324 εργατικά ατυχήματα που αποδόθηκαν σε παθολογικά αίτια (έμφραγμα, παραδείγματος χάριν, σε ώρα εργασίας) και 845 τροχαία (εν ώρα εργασίας).

Σε κάθε περίπτωση, άπαντες οι εμπλεκόμενοι συμφωνούν πως στη χώρα το ποσοστό των ατυχημάτων που δηλώνεται δεν υπερβαίνει το 50%.

Ως προς τα εργατικά ατυχήματα, βλέπουμε μόνο την κορυφή του παγόβουνου, τονίζεται χαρακτηριστικά.

«Το σημαντικότερο είναι ότι υπό συνθήκες οικονομικής κρίσης και υψηλής ανεργίας, υποβαθμίζονται οι συνθήκες εργασίας στο πεδίο της επαγγελματικής ασφάλειας και υγείας, παράλληλα δε αυξάνεται και το ποσοστό ανασφάλιστης εργασίας, με επακόλουθο την υποαναγγελία των μη θανατηφόρων ιδίως εργατικών ατυχημάτων, προπάντων δε σε κλάδους οικονομικής δραστηριότητας με φθίνουσα πορεία», είχε πει ο πρώην υπουργός Εργασίας, Πάνος Σκουρλέτης, κατά τη διάρκεια συζήτησης στη Βουλή το 2015.

«Η αρνητική οικονομική συγκυρία των τελευταίων ετών, με την υψηλή ανεργία, την επισφάλεια στην εργασία και την επέκταση μορφών απασχόλησης σε ευκαιριακή και περιστασιακή βάση, ουδόλως συμβάλλει στην προώθηση της ασφάλειας και της υγείας στην εργασία και στη διερεύνηση των αιτίων των εργατικών ατυχημάτων» είχε προσθέσει. Και ήταν απόλυτα ακριβής στις διαπιστώσεις του.

Η «Εφ.Συν.» δημοσίευσε στο φύλλο τής 23-24 Σεπτέμβρη εκτενή έρευνα για τα εργατικά ατυχήματα των εργαζομένων στους δήμους στον τομέα της καθαριότητας.

Λίγες ημέρες νωρίτερα η ΠΟΕ-ΟΤΑ είχε καταθέσει στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου μηνυτήρια αναφορά για 34 -όπως τόνιζε- θανατηφόρα ατυχήματα εργαζομένων μέσα σε μία τριετία στον τομέα της καθαριότητας καθώς και 32 σοβαρά ατυχήματα σε διάστημα ενάμισι έτους.

Το ρεπορτάζ κατέδειξε καταστρατήγηση της εργατικής νομοθεσίας, ευέλικτες σχέσεις εργασίας, ανυπαρξία μέσων ατομικής προστασίας και στοιχειωδών κανόνων ασφαλείας…

Εργασιακή ευελιξία δίχως ασφάλεια

Στην Ευρωπαϊκή Ενωση των «27» σημειώνεται ένα εργατικό ατύχημα ανά 4,5 δευτερόλεπτα και ένας άνθρωπος πεθαίνει κάθε 3,5 λεπτά, ενώ σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Εργασίας 6.300 άνθρωποι χάνουν κάθε ημέρα τη ζωή τους εξαιτίας ενός εργατικού ατυχήματος ή μιας επαγγελματικής ασθένειας εκτινάσσοντας τον ετήσιο αριθμό θανάτων σε πάνω από 2,3 εκατομμύρια.

Επίσης περισσότεροι από 350.000 θάνατοι ήταν απότοκο εργατικών ατυχημάτων ενώ περίπου δύο εκατομμύρια αποτέλεσμα επαγγελματικών ασθενειών.

Επιπρόσθετα, σύμφωνα πάντα με τον ΔΟΕ για το 2010, τα μη θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα, με τουλάχιστον τέσσερις ημέρες απουσία από την εργασία, εκτιμάται ότι υπερβαίνουν τα 313 εκατομμύρια.

Στη χώρα μας από το 2010 και εντεύθεν τα δηλωθέντα εργατικά ατυχήματα προσδιορίζονται ως εξής:

● Το 2010 δηλώθηκαν 5.721 ατυχήματα, με τα θανατηφόρα να ανέρχονται σε 94.

● Το 2011 τα δηλωθέντα προσδιορίζονται σε 5.203 και τα θανατηφόρα σε 70.

● Το 2012, σε 4.858 τα δηλωθέντα ατυχήματα και τα θανατηφόρα σε 64.

● Το 2013, σε 5.126 τα ατυχήματα και τα θανατηφόρα σε 67.

● Το 2014 τα δηλωθέντα ατυχήματα ανήλθαν σε 5.497 και τα θανατηφόρα σε 63.

● Τέλος, το 2015 τα δηλωθέντα ατυχήματα ανήλθαν σε 5.930 και τα θανατηφόρα σε 67, ενώ το 2016 τα εργατικά ανήλθαν σε 6.515 και τα θανατηφόρα σε 72.

«Από το 2012 και μετά τα εργατικά ατυχήματα στη χώρα μας καταγράφουν αύξηση, γεγονός που συνδέεται χρονικά με την απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων αλλά και τη μείωση των κονδυλίων για τη λήψη μέτρων ασφάλειας από πλευράς των επιχειρήσεων, σε μια προσπάθεια περιστολής του λειτουργικού κόστους τους», τόνισε πριν από λίγες ημέρες με συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλλόγων Επιθεωρητών Εργασίας (ΠΟΣΕΠΕ) Κλεάνθης Χατζηνικολαΐδης.

«Οι εργαζόμενοι σε χώρες με υψηλότερο επίπεδο δημοσίου χρέους αναφέρουν σε μεγαλύτερο ποσοστό την εργασιακή ανασφάλεια ή την εργασιακή αναδιοργάνωση ως αιτία του εργασιακού τους άγχους. Το 73% των εργαζομένων σε χώρες με δημόσιο χρέος άνω του 90% του ΑΕΠ επιλέγουν την εργασιακή ανασφάλεια ή την εργασιακή αναδιοργάνωση ως συνήθη αιτία εργασιακού άγχους» (ΙΝΕ-ΓΣΕΕ)¹.

Τα ποσοστά του εργασιακού άγχους ευλόγως θα εκτοξεύονται έτι περαιτέρω σε μια χώρα της οποίας το δημόσιο χρέος έχει εκτοξευτεί στο 179% του ΑΕΠ.

Επίσης τα στοιχεία ερευνών δείχνουν ότι «οι εργαζόμενοι μεγαλύτερης ηλικίας και όσοι διαθέτουν μεγαλύτερη εμπειρία εκτίθενται σε λιγότερους επαγγελματικούς κινδύνους από ό,τι άλλες κατηγορίες εργαζομένων».

Παράλληλα «οι εργαζόμενοι στο σπίτι, οι μερικώς απασχολούμενοι και οι περιστασιακά εργαζόμενοι πολύ σπάνια αναφέρουν τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζουν, επειδή φοβούνται ότι θα χάσουν την εργασία τους», ενώ «οι υπεργολαβικές μορφές απασχόλησης αυξάνουν τους κινδύνους υγείας διότι εντείνεται ο ανταγωνισμός μεταξύ των υπεργολάβων, το σύστημα αμοιβής στηρίζεται στο αποτέλεσμα αντί στον χρόνο εργασίας και ο καθημερινός χρόνος εργασίας είναι συνήθως πολύ παραπάνω από το κανονικό, υπάρχει υποεκτίμηση των κινδύνων εξαιτίας της σπανιότητας των πόρων που διατίθενται για την εκπαίδευση στη διαχείριση των επαγγελματικών κινδύνων και οι κανόνες και οι προδιαγραφές που πρέπει να τηρούνται είναι περισσότερο αμφιλεγόμενοι από ό,τι στις μεγάλες επιχειρήσεις» (ΙΝΕ-ΓΣΕΕ).

Διαπιστώνεται δε «ότι υπάρχει ισχυρή συσχέτιση μεταξύ των άτυπων μορφών εργασίας και της επιδείνωσης της υγείας των εργαζομένων. Επιπλέον ο φόβος της ανεργίας έχει ως αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουν τη διασφάλιση της υγείας τους ως δευτερεύον ζήτημα.Ο φόβος της ανεργίας αποτελεί τον κυριότερο ρυθμιστή της εργασιακής συμπεριφοράς των προσωρινά εργαζομένων που εξαιτίας του προσδένονται και υπακούουν στις απαιτήσεις του εργοδότη τους ακόμα και όταν οι συνθήκες είναι υψηλά επικίνδυνες. Μια άλλη σχετική έρευνα πεδίου που έγινε επίσης στην Ιταλία το 2003 έδειξε ότι οι άτυπα εργαζόμενοι (ελεύθεροι επαγγελματίες, μερικά απασχολούμενοι, περιστασιακά εργαζόμενοι, μαθητευόμενοι και νέοι σε καθεστώς κατάρτισης) εμφανίζουν δείκτες θνησιμότητας και ατυχημάτων τουλάχιστον διπλάσιους από τους εργαζόμενους με σταθερή και πλήρη απασχόληση, κυρίως εξαιτίας της τάσης να ανατίθενται σε αυτές τις κατηγορίες εργαζομένων οι πιο επιβλαβείς και επίπονες εργασίες» (ΙΝΕ-ΓΣΕΕ).

Σε μια χώρα, όμως, όπου το πραγματικό ποσοστό της ανεργίας ανέρχεται στο 31,3%, όπως προκύπτει από την απάντηση που έδωσε ο πρόεδρος της ΕΚΤ στον ευρωβουλευτή Ν. Χουντή (με τις μετρήσεις της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής να προσδιορίζουν την ανεργία στην Ελλάδα στο 21,7% (Απρίλιος 2017) και την ετήσια έκθεση του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ 2017 να τοποθετεί το ποσοστό στο 30% καθώς και το ποσοστό των ευέλικτων μορφών εργασίας να δεσπόζει με 60% και τους μισούς εργαζόμενους να λαμβάνουν μισθό κάτω από 800 ευρώ, τότε ευλόγως η πλειονότητα των εργαζομένων αυτής της χώρας θεωρεί επισφαλή τη σχέση εργασίας της.

Η απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, πάντως, σε όλα τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. καλά κρατεί, με αύξηση των χρόνων εργασίας, των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, των ελαστικών και εργολαβικών σχέσεων εργασίας.

Και επειδή το νέο τοτέμ ακούει στο όνομα «ευελιξία εργασιακή», δεν άργησε πολύ να υιοθετηθεί και ο νεολογισμός της «ευελφάλειας» που αποτελεί τον συνδυασμό των λέξεων «ευελιξία» και «ασφάλεια» ή άλλως «flexicurity».

Εργασιακό στρες στο κόκκινο

Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη του Ευρωπαϊκού Ιδρύματος για τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας και διαβίωσης, το 25% των εργαζομένων στην Ευρώπη βιώνουν στρες τον περισσότερο χρόνο της εργασίας τους (Eurofound 2014).

«To αντίστοιχο ποσοστό των εργαζομένων στην Ελλάδα που δηλώνει ότι υποφέρει από εργασιακό στρες είναι υπερδιπλάσιο του μέσου όρου των χωρών της Ε.Ε.», όπως εξηγεί στην «Εφ.Συν.» η Θεώνη Κουκουλάκη, υπεύθυνη Κέντρου Ασφάλειας της Εργασίας του ΕΛΙΝΥΑΕ, που οδεύει όπως θα αναλύσουμε στη συνέχεια στην ολοκληρωτική και καθόλου τυχαία απαξίωσή του.

«Οι πιο συχνές αιτίες του εργασιακού άγχους αποδίδονται στον υπερβολικό φόρτο εργασίας, στην αναδιοργάνωση της εργασίας ή την ανασφάλεια, καθώς και στο bullying και στην παρενόχληση στην εργασία», συμπληρώνει η κ. Κουκουλάκη.

Επιπλέον, η ευρωπαϊκή δημοσκόπηση για την ασφάλεια και την υγεία που διενεργήθηκε το 2013 κατέδειξε ότι το 93% των Ελλήνων πιστεύουν ότι το εργασιακό στρες θα αυξηθεί τα επόμενα πέντε έτη και το 83% θεωρεί ότι θα σημειώσει σημαντική αύξηση (EU-OSHA: Pan-European Opinion Poll on Occupational Safety and Health – Press Kit, p. 19, 2013).

«Το στρες -προσθέτει η κ. Κουκουλάκη- έχει πολλαπλές επιπτώσεις στην υγεία των εργαζομένων, όπως οι ψυχικές διαταραχές (αγχώδης διαταραχή, κατάθλιψη), οι διαταραχές ύπνου, χρόνια κόπωση, πονοκέφαλοι, δυσκολία συγκέντρωσης και μνήμης, υπέρταση, καρδιαγγειακά νοσήματα, φτωχή λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος, αυτοάνοσα νοσήματα, έλκος, κ.ά.

Επίσης έχει συμπεριφορικές εκδηλώσεις, όπως οι αλλαγές στη διάθεση, φοβία για εργασία και ροπή για καταχρήσεις. Για την επιχείρηση, η κύρια επίπτωση είναι ο απουσιασμός των εργαζομένων.

Η Επιτροπή Ανώτερων Επιθεωρητών Εργασίας (Committee of Senior Labour Inspectors – SLIC), αναγνωρίζοντας τη μεγάλη έκταση που λαμβάνει στην Ευρώπη το πρόβλημα των ψυχοκοινωνικών παραγόντων στην εργασία, προγραμμάτισε την υλοποίηση εκστρατείας για το έτος 2012 με θέμα τους ψυχοκοινωνικούς παράγοντες στην εργασία.

Στην Ελλάδα πραγματοποιήθηκαν 471 έλεγχοι και 178 επανέλεγχοι σε επιχειρήσεις κλάδων υγείας, υπηρεσιών και μεταφορών.

Οι κυρίαρχοι ψυχοκοινωνικοί παράγοντες που εντοπίστηκαν ήταν ο φόρτος εργασίας/πίεση χρόνου, η νυχτερινή εργασία και η εργασία σε βάρδιες, τα περιστατικά απειλών και βίας και οι σχέσεις στον εργασιακό χώρο.

Ελάχιστοι ήταν οι εργοδότες στην Ελλάδα (σε σχέση με το 50% των εργοδοτών σε όλη την Ευρώπη) που είχαν εκπονήσει γραπτή εκτίμηση για τους ψυχοκοινωνικούς κινδύνους.

Επιπλέον, απαιτούνταν παρεμβάσεις στο πλαίσιο ή/και στο περιεχόμενο της εργασίας σε ποσοστό μεγαλύτερο του 50% των επιχειρήσεων που ελέγχθηκαν.

Εκτός όμως από το ανθρώπινο κόστος, υπάρχει και υψηλό οικονομικό κόστος. Η Ε.Ε. ανέφερε το 2002 ότι το κόστος του εργασιακού στρες στην EU15 ήταν περίπου 20 εκατομμύρια ευρώ ετησίως.

Μελέτες εκτιμούν ότι το 50-60% των χαμένων ημερών εργασίας έχουν κάποια σχέση με το στρες.

Σε εθνικό επίπεδο, στη Γερμανία, το κόστος των ασθενειών λόγω στρες εκτιμήθηκε το 2001 σε τρία εκατομμύρια ευρώ.

Στην Ολλανδία, το 1998 οι ψυχικές διαταραχές ήταν η κύρια αιτία ανικανότητας (32%) και το κόστος της ψυχολογικής ασθένειας εκτιμήθηκε στα 2,26 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο εκτιμάται ότι 70 εκατομμύρια εργασιακές ημέρες χάνονται ετησίως λόγω προβλημάτων ψυχικής υγείας και 10 εκατομμύρια από αυτές είναι το αποτέλεσμα στρες, αγχώδους διαταραχής και κατάθλιψης.

Το 2005/2006 το στρες, η κατάθλιψη και οι αγχώδεις διαταραχές κόστισαν στο Ηνωμένο Βασίλειο 530 εκατομμύρια στερλίνες.

Η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας (WHO) προβλέπει ότι έως το έτος 2020 η κατάθλιψη θα είναι η δεύτερη ασθένεια που θα οδηγεί σε ανικανότητα.

Το κόστος της σχετιζόμενης με την εργασία κατάθλιψης εκτιμάται στα 617 δισ. ευρώ ετησίως για όλη την Ευρώπη (Matrix, 2013)», αποσαφηνίζει η υπεύθυνη του κέντρου ασφάλειας εργασίας του Ινστιτούτου.

Μάλιστα προστίθεται πως «το 2014 υλοποιήθηκε από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό για την Ασφάλεια και την Υγεία στην Εργασία η 2η ευρωπαϊκή έρευνα για τις επιχειρήσεις σχετικά με τους νέους και τους αναδυόμενους κινδύνους, η οποία περιελάμβανε ψυχοκοινωνικούς παράγοντες (ESENER 2, EU-OSHA, 2014).

Οι κυριότεροι ψυχοκοινωνικοί παράγοντες που ανέφεραν ότι αντιμετωπίζουν οι επιχειρήσεις στη χώρα μας ήταν η πίεση χρόνου (46,6%), η έλλειψη επιρροής στην εργασία (39%) και η εργασιακή ανασφάλεια (32,2%).

Επιπλέον, το 86,1% των επιχειρήσεων δεν είχαν πλάνο δράσης για την πρόληψη του στρες και το 69,5% δεν είχαν διαδικασίες για τη διαχείριση της παρενόχλησης».

Ψυχοκοινωνικοί παράγοντες και εντατικοποίηση
Μήτρα πολλών ασθενειών

Το 2010 στην Ελλάδα, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις για τον δείκτη ψυχικής υγείας, όπως αυτός έχει υιοθετηθεί από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (WHO-5 Index), περίπου ένας στους πέντε εργαζόμενους (21,2%) διέτρεχε κίνδυνο ψυχικής υγείας.

Τα χαμηλότερα δε ποσοστά αυτών που διατρέχουν κίνδυνο ψυχικού νοσήματος αφορούν όσους είναι ικανοποιημένοι με τις απολαβές τους, έχουν ωράρια σχετικά συμβατά με τις λοιπές υποχρεώσεις τους και δεν αισθάνονται εργασιακή ανασφάλεια.

Εκ διαμέτρου αντίθετα, τα υψηλότερα μεγέθη συνδέονται με την ασυμβατότητα εργασίας και άλλων υποχρεώσεων, με τη δυσαρέσκεια ως προς το ύψος των απολαβών, με την εργασιακή ανασφάλεια καθώς και με την ανυπαρξία προοπτικών επαγγελματικής ανέλιξης.

To εργασιακό στρες συνιστά την πραγματικότητα για τη συντριπτική πλειονότητα των εργαζομένων αυτής της χώρας.

Και φυσικά, η πρόκλησή του δεν περιορίζεται μόνο σε επαγγελματικούς παράγοντες, αλλά συμπεριλαμβάνει ευρύτερους κοινωνικούς και προσωπικούς.

Για τον έμπειρο ιατρό Εργασίας και συνεργάτη του ΕΛΙΝΥΑΕ, Σπύρο Δρίβα, το υπ’ αριθμόν ένα αίτιο της εκτόξευσης των εργατικών ατυχημάτων θα πρέπει να αποδοθεί σε ψυχοκοινωνικούς παράγοντες.

Οπως σημειώνει στην «Εφ.Συν.», «η εργασιακή ανασφάλεια, ο φόβος της ανεργίας, η απορρύθμιση και ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και η εντατικοποίηση της εργασίας προκαλούν σειρά ψυχικών διαταραχών.

Αν παράλληλα ο εργαζόμενος πιέζεται από τα χρέη του, τις τράπεζες που τον καλούν συνέχεια για την αποπληρωμή του δανείου του και την αγωνία του να τα βγάλει πέρα, εκ των πραγμάτων καθίσταται επιρρεπής προς το λάθος.

Οι ψυχοκοινωνικοί παράγοντες είναι η μήτρα πολλών ασθενειών, από μυοσκελετικά, αυχενικά έως και αυτά που αποδίδονται σε παθολογικά αίτια, όπως η εκδήλωση εμφράγματος εν ώρα εργασίας ή η εκδήλωση άλλων σοβαρών ασθενειών όπως διαφόρων μορφών καρκίνου ή αυτοάνοσων ασθενειών».

Η πίεση που ασκείται για να επιτευχθούν υψηλοί ρυθμοί παραγωγής με την παράλληλη απάλειψη ακόμη και στοιχειωδών κανόνων ασφαλείας αναπόφευκτα και με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγήσουν στην πρόκληση εργατικού ατυχήματος.

Στη Ζώνη Περάματος οι εργαζόμενοι σημειώνουν: «Πολλές φορές η αμοιβή εξαρτάται από την πίεση του εργοδότη και τα κότσια του συνάδελφου» να διεκδικήσει το ύψος του μεροκάματου.

Ακόμα και με τα σημερινά δεδομένα του ύψους του μισθού, έτσι όπως αυτός έχει διαμορφωθεί, είναι «ελάχιστες οι φορές που ο εργαζόμενος πληρώνεται με βάση τα ισχύοντα σήμερα…, η πλειοψηφία των εργοδοτών είναι άσ’ τα να πάνε! Οπου μας πιάσουν και όπου τους πιάσουμε!».

Η εργασία που εκτελείται από τους εργαζόμενους στον συγκεκριμένο κλάδο, λόγω της μεγάλης σε έκταση δραστηριότητας των εργολαβικών επιχειρήσεων είναι ανασφάλιστη, με συνέπεια να επιδεινώνεται συνολικά το πλαίσιο που διαμορφώνει τις συνθήκες εργασίας στον συγκεκριμένο κλάδο.

«Πολλοί δεν βάζουν και ένσημα. Υπάρχουν ανασφάλιστοι για μεγάλο χρονικό διάστημα που φτάνει ακόμα και τα τρία χρόνια, με αποτέλεσμα αρκετοί εργαζόμενοι να μην έχουν τις προϋποθέσεις να απευθυνθούν σε κάποιο γιατρό. Είναι τέτοια η εργασιακή τρομοκρατία που ό,τι και να σας πούμε, εάν δεν τη ζήσετε δεν μπορείτε να τη φανταστείτε… Εάν ένας εργαζόμενος δεν πάει σε ένα έργο, τότε αποκλείεται από παντού».

Οι εργοδηγοί (που αποκαλούνται από τους εργαζόμενους «σκύλοι») «μας βάζουν να δουλέψουμε σε τέτοιες συνθήκες που ξέρουμε ότι μπορεί και να μη γυρίσουμε σπίτι μας… Για το μεροκάματο ρισκάρουμε ακόμα κι αυτό. Είναι τέτοια η πίεση όταν πας στη δουλειά.. και μπροστά στην πίεση και στην εντατικοποίηση που υπάρχει είναι εύκολο να γίνει το λάθος και από μας… Οταν τελειώνει η δουλειά και κατεβαίνουμε από το καράβι όλοι μας λέμε: Α! σχολάσαμε, άρα είμαστε τυχεροί» (ΙΝΕ-ΓΣΕΕ)

Στις 25 Μάη του τρέχοντος έτους οι εργαζόμενοι Οδηγοί Δικύκλου, οι γνωστοί ως ντελιβεράδες, που πληρώνουν τον δικό τους βαρύ φόρο αίματος στην άσφαλτο, προχώρησαν σε εικοσιτετράωρη και εξαιρετικά επιτυχημένη απεργιακή κινητοποίηση.

Στο απεργιακό φύλλο που εξέδωσε η Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου (ΣΒΕΟΔ) τονίζεται χαρακτηριστικά:

❝Βιώνουμε την αφόρητη πίεση όχι μόνο των εργοδοτών αλλά συχνά και των πελατών, για έγκαιρη και γρήγορη παράδοση.

Κι αυτό επειδή οι επιχειρήσεις στο σύνολό τους, από την κάθε κούριερ μέχρι το οποιοδήποτε ταχυφαγείο, επενδύουν και διαφημιστικά για λόγους ανταγωνισμού στην ταχύτητα παράδοσης. Υπάρχουν εργοδότες που επιβραβεύουν τους γρήγορους οδηγούς με μπόνους και τους αργούς με απόλυση…

Η απαραίτητη προϋπόθεση για να παραδίδονται οι παραγγελίες και να εκτελούνται οι αποστολές ή για να γίνονται οι εισπράξεις σε χρόνους ολυμπιακού αγωνίσματος, είναι να οδηγούμε χωρίς να υπολογίζουμε τον ΚΟΚ.

Να περνάμε τα φανάρια με κόκκινο, να εκτελούμε παρακινδυνευμένους ελιγμούς, να πηγαίνουμε ανάποδα κ.λπ.

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός για να καταλάβει πως η οδήγηση κάτω από αυτές τις πιεστικές συνθήκες, ο φόρτος εργασίας, η εντατικοποίηση, οι προσταγές των εργοδοτών για “γρήγορα, αμέσως, βιαζόμαστε” προκαλεί άγχος, νεύρα, που εύκολα οδηγούν σε τροχαίο εργατικό ατύχημα…

Αν λάβουμε υπόψη την οδήγηση στους επικίνδυνους δρόμους, την παντελή ασυδοσία-αδιαφορία των εργοδοτών, το γεγονός πως εργαζόμαστε με τα δικά μας, πολλές φορές κακοσυντηρημένα μηχανάκια λόγω της έλλειψης οικονομικής αποζημίωσης για τη χρήση τους, την έλλειψη μέσων ατομικής προστασίας, τα καθημερινά μικρά και μεγάλα ελλείμματα που αποτελούν το γενικότερο καθεστώς της εργασίας μας μάς καθιστούν πλήρως αναλώσιμους και μονίμως υποψήφιους για τροχαίο εργατικό ατύχημα.

Ξεκινάμε από το σπίτι μας για ένα επάγγελμα χωρίς τις στοιχειώδεις διασφαλίσεις και χαιρόμαστε απλά και μόνο επειδή γυρίσαμε πίσω σώοι και αβλαβείς…❞.

(1) ΙΝΕ-ΓΣΕΕ 2015 – Εργασία και τα προβλήματα υγείας στην Ελλάδα (Κωνσταντίνος Δημουλάς, Γιώργος Κολλιάς, Χρήστος Μπάγκαβος, Θεοδώρα Τζανετάκη).

Πηγή: ergasianet.gr

Από Ανέστη Ταρπάγκο

Μετά από μια βαθειά κρίση υπερσυσσώρευσης (2008 – 2015), που προκάλεσε εκατοντάδες εκκαθαρίσεις επιχειρήσεων, εκατοντάδες χιλιάδες απώλειες θέσεων εργασίας, και την καταστροφή σημαντικών παγίων κεφαλαίων, και αφού επωφελήθηκε από την εφαρμογή συνεχών μνημονιακών πολιτικών, ο ελληνικός καπιταλισμός έχει ανακάμψει την τελευταία διετία, πρωτίστως από την άποψη της εξασφάλισης μιας επαρκούς κερδοφορίας στην πλειονότητα των επιχειρήσεων του εταιρικού τομέα της οικονομίας, σε σχέση με την κυριαρχία των ζημιογόνων αποτελεσμάτων στην πρώτη περίοδο της κρίσης. Έτσι στη σημερινή συγκυρία, όπου διαπιστώνει ότι ναι μεν έχει αποφύγει τον καταποντισμό του, ωστόσο όμως χωρίς να έχει επιτύχει μια σοβαρή αναπτυξιακή ώθηση, επιχειρεί να θέσει τους όρους της πολιτικής του μέσα από την διατύπωση μιας «εθνικής στρατηγικής για την απασχόληση», όπερ εστί μεθερμηνευόμενο να απαιτήσει την συνέχιση και εμβάθυνση της εφαρμογής ενός εργασιακού μοντέλου που έχει προκύψει από μια διαχείριση της κρίσης που έγινε προς όφελος του κεφαλαίου και σε βάρος της μισθωτής εργασίας.

Η ενοχοποίηση της εργασίας για την καπιταλιστική κρίση

Μ’ αυτή την έννοια ο σημερινός ΣΕΒ αναπτύσσει μια παρέμβαση όπως εκφράζεται από την αρθρογραφία και τις συνεντεύξεις του προέδρου του, που επιχειρούν να καθορίσουν τη στάση του επιχειρηματικού κεφαλαίου απέναντι στις οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις [ Θεόδωρος Φέσσας «Εμπρός για μια εθνική στρατηγική για την απασχόληση», Εφημερίδα Συντακτών 27-29 / Οκτωβρίου / 2017 και επίσης Θεόδωρος Φέσσας «Δεν θα βγούμε από την κρίση από την ίδια πόρτα που μπήκαμε», Οικονομική Καθημερινή 28-29 / Οκτωβρίου/ 2017 ]. Σ’ αυτές τις τοποθετήσεις η ηγεσία του βιομηχανικού κεφαλαίου, υπό το πρόσχημα της έγνοιας και της κοινωνικής της φροντίδας για την στήριξη και ενίσχυση της απασχόλησης της ελληνικής εργατικής τάξης, που έχει πληγεί όσο καμία άλλη στην Ευρώπη από την υπερμεγέθη ανεργία και τη μετανάστευση, ουσιαστικά επιδιώκει να σταθεροποιήσει τις συνέπειες των μνημονίων στις εργασιακές σχέσεις, να τις νομιμοποιήσει και να τις μονιμοποιήσει, αλλά και να επιφέρει νέες μεταλλάξεις σε ένα κοινωνικό σώμα που έχει υποστεί συντριπτικά πλήγματα , που δεν έχουν προηγούμενο σε κοινοβουλευτική δημοκρατία εν καιρώ ειρήνης.

Διαπιστώνει έτσι ευθύς εξ αρχής ότι η «δύσκαμπτη αγορά εργασίας του 2009 ήταν μέρος του προβλήματος που μας οδήγησε στη χρεοκοπία και όχι μέρος της λύσης». Γι’ αυτό άλλωστε κρίνει ότι «η επιστροφή στο καθεστώς εργασιακών ρυθμίσεων που ίσχυε πριν από την κρίση είναι μια ανιστόρητη ουτοπία». Κι’ όλα αυτά όταν ήδη επί δύο συνεχόμενες δεκαετίες κυριαρχίας του νεοφιλελευθερισμού στην ελληνική πολιτική σκηνή (1990 – 2010) οι εργασιακές σχέσεις είχαν ήδη υποστεί ισχυρές μεταμορφώσεις, όπως η νομιμοποίηση και γενίκευση της μερικής και προσωρινής απασχόλησης με την προώθηση της τότε «ελαστασφάλειας», και όταν το κοινωνικό ασφαλιστικό σύστημα είχε δεχθεί τις ανατροπές που είχαν επιβάλλει οι νόμοι Σιούφα της ΝΔ και Ρέππα του ΠΑΣΟΚ, στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και του 2000 αντίστοιχα. Όταν η ελληνική κοινωνία ήταν η μοναδική σε ευρωπαϊκό επίπεδο που στερούνταν Κώδικα Εργασίας, που να συστηματοποιεί τις στοιχειώδεις προστατευτικές διατάξεις του Εργατικού Δικαίου.

Και από την άλλη πλευρά επιχειρεί να συσκοτίσει τις πραγματικές οικονομικές αιτίες της κρίσης, αποδίδοντάς την στην «εργασιακή δυσκαμψία», όταν είναι από όλες τις πλευρές γνωστό ότι η κρίση προήλθε από την σταθερή μείωση του ποσοστού κέρδους ενός μεγάλου μέρους της ελληνικής καπιταλιστικής παραγωγής, από την πτώση της αποδοτικότητας του κεφαλαίου, από την αδυναμία σημαντικών μερίδων των επιχειρήσεων να μπορούν να αναπαραχθούν με όρους κερδοφορίας, συσσωρεύοντας απεναντίας σημαντικά ζημιογόνα αποτελέσματα. Και μήπως σ’ αυτή την περίπτωση το βιομηχανικό και εμπορικό κεφάλαιο ενδιαφέρθηκαν για την διατήρηση της απασχόλησης των εργαζομένων; Απεναντίας έθεσαν σε κίνηση τους εκκαθαριστικούς μηχανισμούς της κρίσης υπερσυσσώρευσης προκαλώντας την καταστροφή των ζωντανών παραγωγικών δυνάμεων. Άλλωστε η χρεοκοπία της χώρας, που οδήγησε στην υιοθέτηση των μνημονιακών πολιτικών δεν είχε στην αφετηρία της παρά τον υπέρμετρο δανεισμό της ελληνικής αστικής τάξης, που και αυτός προερχόταν, μεταξύ των άλλων, από τις φοροαπαλλαγές και τα κίνητρα προς το επιχειρηματικό κεφάλαιο.

Επιπρόσθετα προβάλλεται ο πάγιος ισχυρισμός ότι η «πορεία των μισθών πρέπει να συνδέεται και να εξαρτάται από την πορεία της παραγωγικότητας της εργασίας … από την επιχειρηματική απόδοση και την επιχειρηματική μεγέθυνση, πέρα και πάνω από τον στενό προσδιορισμό του κατώτατου μισθού». Μια τέτοια επίκληση έχει κυριολεκτικά μυθολογικά χαρακτηριστικά, που αγνοούν τα δεδομένα των οικονομικών εξελίξεων όλες τις τελευταίες δεκαετίες, μετά την «χρυσή εποχή» του ευρωπαϊκού καπιταλισμού (μέσα δεκαετίας 1950 – μέσα δεκαετίας 1980), ότι δηλαδή το κύριο πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο καπιταλισμός από εκεί και μέχρι σήμερα σε διεθνές επίπεδο, και που υποσκάπτει τον καπιταλιστικό δυναμισμό της οικονομίας είναι η σταθερή πτώση των κερδών της παραγωγικότητας της εργασίας. Τόσο το επίπεδο της ετήσιας ανάπτυξης όσο και η παραγωγικότητα της εργασίας, καθώς και το κατά κεφαλήν εισόδημα καταγράφουν μια καθοδική πορεία από το 1960 μέχρι το 2015. Κι’ αυτά γιατί, πράγματα που αποτελούν στοιχειώδεις επιστημονικές διαπιστώσεις της μαρξιστικής θεωρίας, η κρίση προέρχεται από την μείωση του ποσοστού κέρδους και από την αύξηση της οργανικής σύνθεσης του κεφαλαίου [ Μισέλ Χιουσόν «Δέκα Χρόνια κρίσης …και μετά ο Μακρόν»,Defend Democracy Press ].

Κέρδη παραγωγικότητας και κατακρήμνιση της εργασίας

Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο ο σύγχρονος φιλελευθερισμός, τόσο σε παγκόσμιο όσο και σε ελληνικό επίπεδο, προσφεύγει πλέον συστηματικά στην συνεχή μείωση των μισθών, δηλαδή του μεταβλητού κεφαλαίου της καπιταλιστικής παραγωγής. Είναι η πτώση του ποσοστού των εργατικών αμοιβών στο ακαθάριστο εθνικό προϊόν από το 54,5 % στο 50,5% [ με βάση τους ίδιους τους υπολογισμούς του ΔΝΤ του Απριλίου 2017 για την περίοδο 1970 – 2014 ], που έχει κατορθώσει να αυξήσει το ποσοστό κέρδους στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά 50% μεταξύ 1980 και 2015, και έχει σχεδόν διπλασιάσει αυτό το ποσοστό κέρδους στις Ηνωμένες Πολιτείες στην ίδια περίοδο. Κατ’ αυτό τον τρόπο λειτούργησε και ο Λεβιάθαν του ελληνικού καπιταλισμού στην επταετία των μνημονίων, δηλαδή καταργώντας την λειτουργία των συλλογικών συμβάσεων και των αντίστοιχων αμοιβών (Φεβρουάριος 2012), επιφέροντας ριζική μείωση του κατώτατου μισθού και των αντίστοιχων επιδομάτων ανεργίας, αποψιλώνοντας χωρίς όρια τις συντάξεις, με αποτέλεσμα ο εταιρικός τομέας της οικονομίας ( = 22.500 ελληνικές ιδιωτικές επιχειρήσεις ) να περάσουν από συνολικές ζημίες των 10 δισεκ. ευρώ το 2010 σε συνολικά κέρδη 13 δισεκ. ευρώ το 2015.

Δεν είναι δηλαδή η αύξηση των κερδών της παραγωγικότητας της εργασίας που αποκατέστησε την κλονισμένη κερδοφορία του ελληνικού κεφαλαίου, αλλά αντίθετα η προσφυγή στην εφαρμογή εξαγωγής μορφών απόλυτης υπεραξίας (υποαπασχόληση, εντατικοποίηση, υπεραπασχόληση, κατεδάφιση εργατικών δικαιωμάτων, προσωρινή εργασία κλπ.). Κι’ είναι ακριβώς αυτό που επιδιώκει να διασφαλίσει τη μονιμοποίησή του ο ΣΕΒ : Την κατάργηση της ισχύος των όποιων κλαδικών συλλογικών συμβάσεων και την υπερίσχυση των επιχειρησιακών (όπου η θέση των μισθωτών εργαζομένων είναι ευάλωτη απέναντι στον εργοδοτικό δεσποτισμό), όπως άλλωστε έπραξε η γαλλική προεδρία του Εμμανουέλ Μακρόν με τα πέντε προεδρικά διατάγματα του Σεπτεμβρίου 2017 που αποδεκάτισαν τον γαλλικό Κώδικα Εργασίας [ Σχετικά Οικονομία και Πολιτική, Δεκέμβριος 2014 «Το νομοσχέδιο Μακρόν ή πώς να οικοδομηθεί μια υπέρ – φιλελεύθερη Γαλλία» ] . Και προφανώς η κατάργηση της μονομερούς δυνατότητας προσφυγής των εργατικών οργανώσεων στη διαιτησία του ΟΜΕΔ, με δεδομένο ότι η εξαιρετικά υψηλή ανεργία εξασθενεί τα μέγιστα την διαπραγματευτική ισχύ της εργατικής τάξης.

Παράλληλα, η ευελιξία της εργασίας αναγορεύεται πλέον σε κανόνα της αγοράς εργασίας εφόσον αυτή «δεν μπορεί αμέριμνη να αναπολεί την οργάνωση της εργασίας στα πρότυπα του προηγούμενου αιώνα, πράγμα που είναι μια αυταπάτη». Και άλλωστε για την «αναδιάρθρωση μιας μεγάλης μερίδας προβληματικών επιχειρήσεων η ευελιξία αποτελεί κρίσιμο παράγοντα επιβίωσής τους και διάσωσης θέσεων εργασίας». Σ’ αυτή την περίπτωση ακολουθείται το πρότυπο της εργασιακής μετάλλαξης Γκέρχαρντ Σρέντερ του γερμανικού SPD, το οποίο με την Ατζέντα 2010 και τα νομοθετήματα Χάρτζ Ι, ΙΙ, ΙΙΙ και ΙV (2003 – 2005), θεσμοθέτησε τα Minijobs και τα Midijobs με μηνιαίες αποδοχές ύψους 400 και 850 ευρώ αντίστοιχα, ωθώντας τα εκατομμύρια των ανέργων σ’ αυτά και έτσι αποκρύπτοντας το πραγματικό ποσοστό της ανεργίας, και ταυτόχρονα καθιερώνοντας πρακτικές απασχόλησης που καταργούν οριστικά την εργασιακή κανονικότητα [ Αναλυτικά Ολιβιέ Συράν «Η κόλαση του γερμανικού θαύματος» Μοντ Ντιπλοματίκ, Σεπτέμβριος 2017 ] . Ακριβώς όπως δηλαδή ο υπεύθυνος ευρωπαϊκών υποθέσεων του κινεζικού υπουργείου εμπορίου, που με αφορμή την εξαγορά γαλλικών επιχειρήσεων από κινεζικά κεφάλαια, διακήρυσσε «Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης δεν μπορεί κανείς να διατηρεί τις λεγόμενες κοινωνικές κατακτήσεις. Πρέπει οι γάλλοι να αντιληφθούν ότι δεν υπάρχουν πλέον δωρεάν γεύματα» [ Μαρτίν Μπυλάρ « Νόμος Μακρόν , η επιλογή του πάντοτε λιγότερα», Μοντ Ντιπλοματίκ, Απρίλιος 2015 ].

Πηγή: iskra.gr

Από Λεωνίδα Βατικιώτη

Το αφήγημα με το οποίο ενδύεται η επίθεση του κεφαλαίου στους μισθούς θέλει τις «υψηλές» εργατικές αμοιβές να απειλούν τη δημοσιονομική σταθερότητα, δηλαδή να προκαλούν ελλείμματα και να απειλούν το γενικό …καλό. Ή, να αποτελούν εμπόδιο στις νέες επενδύσεις. Έτσι, η μείωση των μισθών εμφανίζεται ως επιβεβλημένη για να αποκατασταθεί η δημοσιονομική ισορροπία και να αναπτυχθεί η οικονομία. «Δεν είναι αυτό που νομίζετε», σαν να λένε εν χορώ υπουργοί και ιδεολογικά κέντρα της ελίτ.

Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις όπου η χρονική σύμπτωση καθιστά περιττές τετοιες δικαιολογίες. Όπως συμβαίνει, για παράδειγμα, στη Γαλλία τις τελευταίες μέρες, αφού η νέα κυβέρνηση έκανε σαφές ότι θα μειώσει με κάθε πολιτικό κόστος τις αμοιβές και θα καταργήσει τις συλλογικές διαπραγματεύσεις. Μια μεγαλεπήβολη πρωτοβουλία συγκεκριμένα έπεισε τον καθένα ότι …ναι, είναι αυτό που νομίζουμε: Δηλαδή, η μείωση των μισθών στον δημόσιο τομέα δεν στοχεύει σε τίποτε άλλο παρά να κλείσει τις τρύπες που θα προκαλέσει στα κρατικά ταμεία η μείωση του φόρου στους πλούσιους. Κάπως σαν οι παροχές τους να είναι οι περικοπές μας…

Τα στοιχεία δημοσιεύθηκαν από το ίδιο το υπουργείο Οικονομικών της Γαλλίας την Πέμπτη 27 Οκτωβρίου. Βάσει εκτιμήσεών του, η υλοποίηση των πρόσφατων εξαγγελιών του Εμμανουέλ Μακρόν για μείωση του υψηλότερου φορολογικού συντελεστή και εισαγωγή ενός οριζόντιου φόρου στα μερίσματα θα σημάνει πώς οι 100 πλουσιότεροι φορολογούμενοι θα εξοικονομήσουν ετησίως 582.380 ευρώ ο καθένας κατά μέσο όρο! Διευρύνοντας το δείγμα, οι 1.000 πλουσιότερες οικογένειες της Γαλλίας θα επωφεληθούν 172.220 ευρώ ετησίως έκαστη.

Να θυμίσουμε πώς η προεκλογική εξαγγελία του Μακρόν, που του χάρισε το χαρακτηρισμό «πρόεδρος των πλουσίων», περιέγραφε συνολικές φορολογικές μειώσεις της τάξης του 70%. Γίνεται έτσι εμφανές ότι οι συνέπειες στα δημόσια οικονομικά και συγκεκριμένα στη δυνατότητα του κράτους να συνεχίσει να χρηματοδοτεί κοινωνικές παροχές και να χορηγεί μισθούς ακυρώνεται εκ θεμελίων. Σε αυτό το πλαίσιο και μόνο μπορεί να ερμηνευθεί ο επιτακτικός χαρακτήρας με τον οποίο τίθεται το αίτημα της συντριβής των γαλλικών μισθών.

Αν δε, κάποιος αντιτείνει ότι «μήπως και η Γαλλία έχει γενναίες παροχές και μεγάλο δημόσιο τομέα μιας άλλης εποχής», δεν έχει παρά να ρίξει μια ματιά στις ΗΠΑ∙ εκεί που ξεκίνησε η νεοφιλελεύθερη αντεπανάσταση. Η πιο πρόσφατη εξαγγελία του Τραμπ, που ισοδυναμεί με χέρι φιλίας στην αμερικανική ολιγαρχία, αφορά τη μείωση του εταιρικού φόρου από το 35% στο 20%. Είναι μια μείωση τόσο σαρωτική και άνευ προηγουμένου που έχει εξοργίσει ακόμη και το φιλελεύθερο κατεστημένο, που ποτέ δεν έκρυψε τους δεσμούς αίματος τους οποίους διατηρεί με τον επιχειρηματικό κόσμο. Κυρίως αποκαλύπτει ότι η κούρσα των περικοπών δεν σχετίζεται με κάποιες υποτιθέμενες υψηλές εργατικές αμοιβές και, το σημαντικότερο, ότι δεν έχει τέλος…

*Πηγή: prin.gr (Έντυπη έκδοση: Εφημερίδα «ΠΡΙΝ»,05-11-2017).

Με τους συλλογικούς αγώνες μας, ενάντια στις συνθήκες που γεννάνε το φακελάκι για μια πραγματικά δημόσια δωρεάν υγεία και περίθαλψη

Τα τελευταία χρόνια το υγειονομικό κίνημα, έδωσε και δίνει ηρωικές μάχες για ένα πραγματικά δημόσιο και δωρεάν σύστημα υγείας, για την ανατροπή των μνημονίων και των πολιτικών που σταθερά με νόμους και αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις (απογευματινά ιατρεία επί πληρωμή, ανακοστολογήσεις ιατρικών πράξεων και εξετάσεων, πανεπιστημιακοί γιατροί με ιδιωτικά ιατρεία και έργο, στήριξη στους μεγαλοδιευθυντάδες του ΕΣΥ, πελατειακές σχέσεις, αυταρχικότερη διοίκηση-διαχείριση, κλπ) προσπαθούν να μετατρέψουν όλο και πιο πολύ τα απομεινάρι του δημόσιου συστήματος υγείας, σε μια κατ όνομα “δημόσια” επιχείρηση που λειτουργεί με τα ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια της αγοράς, με την λογική του κόστους και τους κέρδους που μετατρέπει ένα δημόσιο αγαθό όπως η υγεία σε εμπόρευμα.

Αυτές οι πολιτικές είναι που στρώνουν το δρόμο και δημιουργούν τις συνθήκες για την ανάπτυξη όλων αυτών των μηχανισμών και των αντιλήψεων, που στηρίζουν και αναπαράγουν την διαφθορά και τον χρηματισμό.

Ταυτόχρονα ενάντια στην υποκρισία όλων αυτών που φωνάζουν τάχα μου «για την βία», αλλά με τις βίαιες πολιτικές τους διαλύουν ότι έχει απομείνει από την δημόσια υγεία, ποτέ δεν προσπαθήσαμε να κρύψουμε πως υπάρχει μια, μειοψηφική μερίδα γιατρών μέσα στα δημόσια νοσοκομεία που ΠΛΟΥΤΙΖΕΙ εκβιάζοντας τους ασθενείς, αλλά εξαρχής εδώ και τρεις δεκαετίες είμαστε ΟΙ ΜΟΝΟΙ που έχουμε δηλώσει ξεκάθαρα πως δεν τους θεωρούμε «συναδέλφους» μας και πως είμαστε διαχρονικά σε ΕΜΦΥΛΙΟ ΠΟΛΕΜΟ μαζί τους.

Τα σωματεία υγειονομικών, και ιδιαίτερα σωματεία με ιστορία αγώνων, αντίστασης και ανυπακοής όπως η ΕΙΝΑΠ θα πρέπει πρώτα από όλα να καταδικάζουν την διαφθορά και τον χρηματισμό και όχι να συμπορεύονται με ευθύνη της «πλειοψηφίας του ΔΣ» με το μεγαλοδιευθυντικό κατεστημένο και το αυταρχικό κράτος.

Το ψάρι βρωμάει πάντα από το ΚΕΦΑΛΙ. Από την κεφαλή της ιατρικής ιεραρχίας η διαμόρφωση και διάρθρωση της οποίας ελέγχεται από το αστικό κράτος και από άλλους πανίσχυρους συστημικούς μηχανισμούς. Η διαφθορά ΠΗΓΑΖΕΙ από το μεγαλοκαθηγητικό και μεγαλοδιευθυντικό κατεστημένο των δημόσιων νοσοκομείων και διαχέεται από πάνω προς τα κάτω, όχι αντίστροφα. Άλλωστε το κατεστημένο αυτό είναι οι ΙΔΙΟΙ μηχανισμοί και τα ΙΔΙΑ φυσικά πρόσωπα που πρωτοστατούν όχι μόνο στην εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου, αλλά και στην χυδαία εκμετάλλευση και απαξίωση της πλειοψηφίας των έντιμων μαχόμενων νοσοκομειακών γιατρών, ιδιαίτερα των νεότερων.

Είναι οι ΙΔΙΟΙ πανεπιστημιακοί μεγαλοκαθηγητάδες που θεωρούν σκλάβους τους τόσο τους γιατρούς του ΕΣΥ στις πανεπιστημιακές κλινικές όσο και τους ειδικευόμενους. Που αξιοποιούν το (ακόμα …) «νόμιμο» δίπορτο απασχόλησης ταυτόχρονα στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα για να ψαρεύουν πελατεία από το δημόσιο νοσοκομείο και να την οδηγούν με πιέσεις και εκβιασμούς στις ιδιωτικές κλινικές. Που με θράσος κληρονομούν τις έδρες με … βιολογικούς όρους ( ! ) από πατέρα σε γιο και σε γαμπρό. Που ενώ έχει αηδιάσει μαζί τους το σύμπαν, συμπεριλαμβανομένων και πολλών έντιμων πανεπιστημιακών γιατρών, εξακολουθούν να υιοθετούνται και να προστατεύονται προκλητικά από ΟΛΕΣ της κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένης και της σημερινής, οι οποίες προστατεύουν τα σκανδαλώδη φεουδαρχικά τους προνόμια και τις καταγέλαστες ανομίες τους.

Είναι οι ΙΔΙΟΙ (κατά τεκμήριο πρασινογάλαζοι) αρχιδιευθυντάδες του ΕΣΥ που επί 20 χρόνια τώρα πολεμούν λυσσαλέα το δικαίωμα των λοιπών γιατρών του ΕΣΥ στην εργασιακή αξιοπρέπεια και στην επιστημονική εξέλιξη.

Που έχουν το θράσος να βγάζουν και γλώσσα από πάνω ως «Εταιρεία (Συντονιστών) Διευθυντών» ενάντια στα στοιχειώδη δικαιώματα ειδικευμένων και ειδικευόμενων. Που ξεφτιλίζουν με την συμπεριφορά τους και τους έντιμους συντονιστές διευθυντές, ακριβώς όπως το μεγαλοκαθηγητικό κατεστημένο εξευτελίζει με την συμπεριφορά του τους έντιμους πανεπιστημιακούς γιατρούς.

Όλους τους παραπάνω τους έχουμε αντιμετωπίσει και διαρκώς τους αντιμετωπίζουμε όχι μόνο ως πηγή της διαφθοράς που διαιωνίζει το αίσχος με το φακελάκι και την μίζα, αλλά και ως ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΙΚΟ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟ, ως ΟΧΗΜΑ ΤΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ, ως ΔΟΥΡΕΙΟ ΙΠΠΟ ΚΑΘΕ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΗΣ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗΣ. Αυτοί πλαισιώνουν διάφορες επιτροπές και επιτροπάτα στο ΚΕΣΥ παλιότερα επί Σκανδαλάκη, σήμερα επί Μάρκου και προσπαθούν να εξυπηρετήσουν τα ίδια σχέδια ενάντια στους νέους γιατρούς. Αυτοί πολεμούν λυσσαλέα τις απεργίες και τις επισχέσεις μας. Αυτοί είναι που χλευάζουν τα αιτήματά μας, αφού άλλωστε ο μισθός τους είναι απλά κολόνια για τα φρύδια τους. Αυτοί είναι που θεωρούν τους ειδικευόμενους γιατρούς σκλαβάκια και αρνούνται ακόμα και το νόμιμο δικαίωμα του ρεπό. Αυτοί είναι που διατηρώντας άριστες σχέσεις με τις πολυεθνικές εταιρείες φαρμάκων και υλικών αλλά και με τον ιδιωτικό τομέα διάγνωσης – περίθαλψης προσπαθούν να «νομιμοποιήσουν» τόσο τον χρηματισμό και το φακελάκι όσο και την οργανική «διασύνδεση» του ιδιωτικού τομέα με το δημόσιο νοσοκομείο που έτσι δεν θα είναι πια δημόσιο. Αυτοί είναι που όταν τα πράγματα ζορίζουν και οι κινηματικές διαθέσεις των νέων γιατρών ανεβαίνουν, μονίμως προστατεύονται από τις δυνάμεις της κοινοβουλευτικής συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας στο όνομα της «ενότητας του κλάδου».

Το υποκριτικό αστικό πολιτικό κατεστημένο διαχρονικά ΠΑΝΤΑ υιοθετεί και προστατεύει αυτήν την κλίκα. Για τους παλιότερους τα έχουμε πει πολλές φορές, ας δούμε τι γίνεται και με τους … καινούριους, την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, όπου περισσεύει η διγλωσσία, ο φαρισαϊσμός και η κωλοτούμπα :

– ΑΚΟΜΑ διατηρείται και ενισχύεται το δίπορτο των πανεπιστημιακών καθηγητών στο ιδιωτικό «επάγγελμα». Χαρακτηριστικά υπενθυμίζουμε πως πέρσι τέτοιον καιρό δικάστηκαν στην Λάρισα πανεπιστημιακοί καθηγητές που χειρουργούσαν σε ιδιωτικές κλινικές ΠΑΡΑΝΟΜΑ ακόμα και σύμφωνα με αυτήν την ισχύουσα νομοθεσία και αθωώθηκαν κατά πλειοψηφία λόγω αμφιβολιών μόνο και μόνο επειδή η πολιτεία (δηλαδή το υπουργείο Υγείας) βολικά «ξέχασε» να παρασταθεί ως πολιτική αγωγή, αφήνοντας μάλιστα στην συνέχεια ΕΚΘΕΤΟΥΣ στο εκδικητικό μένος των παρανομούντων εκπροσώπους του Ενωτικού Κινήματος για την Ανατροπή που παρέστησαν ως μάρτυρες κατηγορίας.

– ΑΚΟΜΑ παραδίνεται ο πλήρης έλεγχος της ιατρικής εκπαίδευσης των ειδικευόμενων στο ίδιο αυτό κατεστημένο, με τα απίστευτα καμώματα των κ.κ. Μάρκου – Βαρνάβα και λοιπών φωστήρων στο ΚΕΣΥ, καμώματα τα οποία εφαρμόζονται ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΑΤΑ από τις υπηρεσίες του υπουργείου Υγείας χωρίς ΚΑΝ να υπάρχει σχετικός νόμος, χωρίς ΚΑΝ να υπάρχει σχετική υπουργική απόφαση.

– ΑΚΟΜΑ διευρύνεται και επεκτείνεται το «νόμιμο» φακελάκι. Αυτό των απογευματινών πληρωτικών απογευματινών ιατρείων. Με την δικαιολογία (επίσημα, από τα χείλη των ίδιων των υπουργών) : «τι να κάνουμε, χρειάζονται έσοδα τα νοσοκομεία».

– ΑΚΟΜΑ λύνουν και δένουν σχεδόν σε όλα τα νοσοκομεία οι εκπρόσωποι αυτής της κλίκας που ως χαμαιλέοντες προσκολλούνται σε κάθε διοικητή αλλάζοντας κομματική απόχρωση κατά το δοκούν.

– ΑΚΟΜΑ τα υπολείμματα της παλιάς πρασινογάλαζης μεγαλοδιευθυντικής «Εταιρείας Διευθυντών» επιβάλλουν σε θεσμικά θέματα την θέλησή τους με τις πλάτες της κυβέρνησης, π.χ. στο «Σισμανόγλειο» και σε άλλα νοσοκομεία.

Γιατί ; μα γιατί απλούστατα η αντιλαϊκή πολιτική του μαύρου μετώπου κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ – μνημονιακών κυβερνήσεων θέλει οχήματα και συμμαχίες συμφερόντων. Και το συγκεκριμένο όχημα πλήρους ιδιωτικοποίησης της όποιας δημόσιας περίθαλψης έχει απομείνει, είναι αυτή η γνωστή κλίκα.

Αυτό είναι όλο το δάσος, το δέντρο μπορεί να είναι η απαράδεκτη προσωπική στάση του όποιου γιατρού παίρνει φακελάκι. Γι αυτό και το ζήτημα δεν λύνεται από αυτόκλητους σωτήρες, που στέλνουν το μήνυμα ότι τα επικοινωνιακά «ντου», τα μπράτσα και ο προπηλακισμός στο πρόσωπο του ενός, τάχα καθαρίζουν και τις πολιτικές-οικονομικές συνθήκες που γεννούν αυτά τα φαινόμενα και πως η μαζική αγωνιστική δράση είναι περιττή όταν αναλαμβάνουν κάποιοι «υπερήρωες – Ζορρό».

Απέναντι σε όλα αυτά οι εργαζόμενοι στην δημόσια υγεία έχουν αποδείξει πολλές φορές παλιότερα πως με τους αγώνες τους, την αυτοοργάνωσή τους από τα κάτω, με μαζικές γενικές συνελεύσεις, μπορούν να επιβάλλουν την θέλησή τους.

ΠΑΛΕΎΟΥΜΕ για ένα δημόσιο νοσοκομείο που να ικανοποιεί τις κοινωνικές ανάγκες, για μια πραγματικά δωρεάν περίθαλψη, με μαζικές προσλήψεις και χρηματοδότηση, με μια άλλη διοικητική δομή που θα απλώνει τον αποφασιστικό έλεγχο από την μεριά των εργαζομένων σε κάθε λειτουργία του δημόσιου νοσοκομείου, με πλήρη και αποκλειστική απασχόληση όλων, με κατάργηση του ιδιωτικού έργου των πανεπιστημιακών γιατρών, κατάργηση των επί πληρωμή απογευματινών ιατρείων, λειτουργία ηλεκτρονικής λίστας χειρουργείου που θα εξασφαλίζει την κοινωνικά δίκαιη χρονική σειρά των ασθενών προς το χειρουργείο-αντί για τη λίστα – κοροϊδία που ισχύει σήμερα. Επίσης καλούμε τις γενικές συνελεύσεις των νοσοκομειακών γιατρών, τις Ενώσεις, την ΟΕΝΓΕ, τα σωματεία εργαζομένων στα νοσοκομεία να πάρουν συγκεκριμένες πρωτοβουλίες και αυτοτελώς για το συγκεκριμένο ζήτημα των εκβιασμών και του χρηματισμού, με πίεση προς τις ιατρικές υπηρεσίες και τις διοικήσεις, ώστε να απομονωθούν οι διαβόητοι φακελλάκηδες π.χ. την αποπομπή από το πρόγραμμα του χειρουργείου, την αυστηρότερη τήρηση του χαρακτήρα του επείγοντος χειρουργείου κ.α. Πάνω απ’ όλα, προκρίνουμε την από τα κάτω και εκ των έσω αντιμετώπιση του ζητήματος, ώστε να έχει το λόγο η μεγάλη πλειοψηφία των έντιμων συναδέλφων, και όχι τα όργανα του κράτους που δείχνουν προκλητική διαχρονική αδράνεια και ανοχή.

Ο αγώνας για πραγματικά δωρεάν, αποκλειστικά δημόσια περίθαλψη μόνο έτσι θα δικαιωθεί πραγματικά. Από μια τέτοια μαζική, οργανωμένη συλλογικά από τα κάτω και «εκ των έσω» αποφασιστική, ανατρεπτική δράση του κινήματος.

Ενωτικό Κίνημα για την Ανατροπή, 3/11/2017

Πηγή: pandiera.gr