του Αλέκου Αναγνωστάκη

Τα παιδιά  εν τέλει  δεν είναι ιδιοκτησία κανενός: Δεν είναι ούτε ιδιοκτησία των γονέων τους, ούτε ιδιοκτησία της κοινωνίας. Δεν ανήκουν παρά στην μελλοντική τους ελευθερία.

Αυτά σημειώνει, επηρεασμένος  από τον Ντοστογιέφσκι, ο Μ. Μπακούνιν.

Αναφερόμαστε λοιπόν για ορισμένους από τους όρους που επιδρούν στη  μελλοντική ελευθερία των παιδιών.

Σύμφωνα με τα διεθνή ιατρικά στάνταρντ και την τελευταία έκθεση της UNICEF με τον τίτλο «Οι Πρώτες Στιγμές Μετράνε για Κάθε Παιδί», τρεις πολιτικές βοηθούν να διασφαλιστεί ο χρόνος και οι πόροι που χρειάζονται οι γονείς για να υποστηρίξουν την υγιή ανάπτυξη της ευφυΐας των μικρών παιδιών τους.

Οι πολιτικές αυτές αφορούν: πρώτο, «τη θέσπιση δίχρονης δωρεάν προσχολικής εκπαίδευσης», δεύτερο, «τα αμειβόμενα διαλείμματα για το μητρικό θηλασμό κατά τη διάρκεια των πρώτων έξι μηνών της ζωής ενός παιδιού και έξι μήνες αμειβόμενης άδειας μητρότητας» και τρίτο «τέσσερις εβδομάδες άδειας πατρότητας». Τα μέτρα αυτά «βοηθούν στη θεμελίωση της βέλτιστης ανάπτυξης στην πρώιμη παιδική ηλικία».

Η έκθεση υπενθυμίζει πως «οι επενδύσεις στα πρώτα χρόνια των παιδιών σήμερα αποφέρουν σημαντικά οικονομικά οφέλη στο μέλλον. Κάθε 1 ευρώ που επενδύεται σε προγράμματα που υποστηρίζουν το μητρικό θηλασμό αποφέρει 35 ευρώ ως απόδοση. Και κάθε 1 ευρώ που επενδύεται στην πρώιμη παιδική φροντίδα και εκπαίδευση για τα πιο ευάλωτα παιδιά μπορεί να αποφέρει απόδοση έως και 17 ευρώ».

Η έκθεση σημειώνει ότι 15 χώρες παγκοσμίως  εγγυώνται και τις τρεις αυτές πολιτικές, ανάμεσα τους  η Κούβα, η Γαλλία, η Πορτογαλία, η Ρωσία και η Σουηδία.

Ταυτόχρονα επισημαίνεται πως  περίπου 85 εκατομμύρια παιδιά κάτω των πέντε ετών ζουν σε 32 χώρες που δεν προσφέρουν τις τρεις προαναφερθείσες κρίσιμες πολιτικές για την υποστήριξη της πρώιμης ανάπτυξης της ευφυΐας των παιδιών.

Το 40% αυτών των παιδιών ζουν σε δύο μόνο χώρες - το Μπαγκλαντές και τις Ηνωμένες Πολιτείες!

Ακόμη χειρότερα, 32 χώρες - που φιλοξενούν το 1 στα 8 παιδιά κάτω των 5 ετών σε όλο τον κόσμο - δεν έχουν θεσπίσει καμία από τις πολιτικές αυτές!

«Ποιο είναι το σημαντικότερο πράγμα που έχουν τα παιδιά; Είναι το μυαλό τους. Αλλά δεν φροντίζουμε τη νοητική ανάπτυξη των παιδιών με τον τρόπο που φροντίζουμε τα σώματά τους - ειδικά στην πρώιμη παιδική ηλικία, όταν η επιστήμη δείχνει ότι η ευφυΐα και το μέλλον των παιδιών διαμορφώνονται ταχύτατα», δήλωσε ο  Άντονι Λέικ, εκτελεστικός Διευθυντής της UNICEF.

«Πρέπει να κάνουμε περισσότερα ώστε να προσφέρουμε στους γονείς και σε αυτούς που φροντίζουν μικρά παιδιά την υποστήριξη που χρειάζονται κατά τη διάρκεια αυτής της πιο κρίσιμης περιόδου ανάπτυξης του νου».

Η έκθεση επισημαίνει επίσης ότι εκατομμύρια παιδιά κάτω των 5 ετών περνούν τα χρόνια εκπαίδευσης και διαμόρφωσής τους σε μη ασφαλές και χωρίς ερεθίσματα περιβάλλον:

·        Περίπου 75 εκατομμύρια παιδιά κάτω των 5 ετών ζουν σε περιοχές που πλήττονται από συγκρούσεις, αυξάνοντας τον κίνδυνο τοξικού στρες, το οποίο μπορεί να εμποδίσει τις εγκεφαλικές κυτταρικές συνδέσεις στην πρώιμη παιδική ηλικία.

·        Σε παγκόσμιο επίπεδο, η κακή διατροφή, το ανθυγιεινό περιβάλλον και οι ασθένειες, έχουν αφήσει 155 εκατομμύρια παιδιά κάτω των 5 ετών καχεκτικά, γεγονός που εμποδίζει το σώμα και το νου τους να αναπτυχθούν στο μέγιστο δυναμικό τους.

·        Το ένα τέταρτο όλων των παιδιών ηλικίας 2 έως 4 ετών σε 64 χώρες δεν συμμετέχουν σε δραστηριότητες που είναι απαραίτητες για τη νοητική ανάπτυξη, όπως το παιχνίδι, η ανάγνωση και το τραγούδι.

·        Περίπου 300 εκατομμύρια παιδιά παγκοσμίως ζουν σε περιοχές όπου ο αέρας είναι τοξικός, ενώ έρευνα δείχνει ότι μπορεί να βλάψει τη νοητική ανάπτυξη των παιδιών.

Η αποτυχία να προστατέψουμε τα πλέον ευάλωτα παιδιά και να τους προσφέρουμε αναπτυξιακές ευκαιρίες στην πρώιμη ηλικία, υπονομεύει τη δυνητική ανάπτυξη ολόκληρων κοινωνιών και οικονομιών, προειδοποιεί η έκθεση, επικαλούμενη μια μελέτη που διαπίστωσε πως τα παιδιά από φτωχά νοικοκυριά που είχαν ευκαιρίες παιχνιδιού και πρώιμης μάθησης σε νεαρή ηλικία, κέρδιζαν κατά μέσο όρο 25% περισσότερα χρήματα ως ενήλικες από όσα δεν είχαν.

Επικρατεί η άποψη πως σε χώρες υψηλού εισοδηματικού επιπέδου τα πράγματα είναι ρόδινα.

Είναι γεγονός πως σε ορισμένα ζητήματα, όπως η βρεφική θνησιμότητα, η ανθρωπότητα γενικά έχει κάνει άλματα: από 15,2%0 που ήταν το ποσοστό βρεφικής θνησιμότητας  το 1950 – 55 έπεσε στο 7,4%0 το 1980 -1985 και στο 04,3%0 το 2010 – 15.

Ως ζωντανή γέννηση ορίζεται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας  η γέννηση οποιουδήποτε ανθρώπινου όντος που δείχνει σημεία αυτοδύναμης ζωής, που περιλαμβάνουν την αναπνοή, την εκούσια μυϊκή κίνηση και τον καρδιακό παλμό. 

Να σημειωθεί πως η Κούβα, η οποία  παρέχει ιατρική υποστήριξη σε 67 χώρες, έχει σήμερα τη χαμηλότερη παιδική θνησιμότητα στην ιστορία της, 4,1 στις χίλιες γεννήσεις ή 35 λιγότερες απώλειες κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους της ζωής από ότι την αντίστοιχη περίοδο του 2016.

Ωστόσο παρά την πρόοδο που έχει επιτευχθεί σε αρκετούς δείκτες σε πολλές χώρες εξακολουθούν να υπάρχουν μεγάλες ανισότητες αναμεταξύ ακόμη και των πλούσιων χωρών. 

Όπως  αναφέρει η τελευταία έκθεση που δημοσίευσε το Ερευνητικό Κέντρο Innocenti της UNICEF με τίτλο «Οικοδομώντας το Μέλλον: Τα Παιδιά και οι Στόχοι για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη στις Πλούσιες Χώρες» 1 στα 5 παιδιά στις χώρες υψηλού εισοδήματος ζει σε σχετική εισοδηματική φτώχεια και κατά μέσο όρο το 1 στα 8 αντιμετωπίζει επισιτιστική ανασφάλεια.

«Τα υψηλότερα εισοδήματα δεν οδηγούν αυτομάτως σε βελτίωση των αποτελεσμάτων για όλα τα παιδιά και μπορεί πράγματι να συνοδεύονται από εμβάθυνση των ανισοτήτων» υπογραμμίζεται.
Αξιοπρόσεκτο είναι το σημείο που αναφέρει πως «ακόμα και στις χώρες με τις καλύτερες επιδόσεις, συμπεριλαμβανομένης της Ιαπωνίας και της Φινλανδίας, περίπου το ένα πέμπτο των 15χρονων δεν φτάνει τα ελάχιστα επίπεδα επάρκειας στην ανάγνωση, τα μαθηματικά και τις φυσικές επιστήμες».

Καλύτερες επιδόσεις στη βασική ικανότητα στην ανάγνωση, τα μαθηματικά και τις φυσικές επιστήμες εμφανίζουν οι χώρες Εσθονία (83,1%), Ιαπωνία (82,4%), Φινλανδία (81,4%) και χειρότερες η Τουρκία (40,7%), Ρουμανία (45,5%), Χιλή (47%). Υψηλότερη συμμετοχή στην προσχολική εκπαίδευση εμφανίζουν Μάλτα και Ισραήλ (99,9%), Βέλγιο, Φινλανδία, Γαλλία (99,8%), Ισπανία (99,3%) και χαμηλότερη η Τουρκία (72,7%), Αυστραλία (80,3%), Πολωνία (89,3%).

Ειδικά στο ζήτημα της εισοδηματικής φτώχειας στην Ελλάδα το 25,5% των παιδιών ζουν σε σχετική εισοδηματική φτώχεια και το 39% σε πολυδιάστατη φτώχεια. 

Τα χαμηλότερα ποσοστά στον πίνακα σχετικής εισοδηματικής φτώχειας εμφανίζονται σε Δανία (9,2%), Ισλανδία (10%), Νορβηγία (10,2%). Στη χειρότερη θέση η Ρουμανία (39,3%), Ισραήλ (36,1%), Τουρκία (31,8%).

Αντίστοιχα τα χαμηλότερα ποσοστά του πίνακα για την πολυδιάστατη φτώχεια απολαμβάνουν η Ελβετία (11%), Φινλανδία (12%) και Ολλανδία (13%). Στην χειρότερη θέση βρίσκονται Ρουμανία (85%), Βουλγαρία (77%), Ουγγαρία (58%).

Στην Ελλάδα, η οποία κατατάσσεται στην 31η θέση από τις 41 χώρες της ΕΕ/ΟΟΣΑ, δεν είναι απροσδόκητο το ερευνητικό εύρημα ότι «η σωματική υγεία των παιδιών έχει επηρεαστεί αρνητικά από την οικονομική κρίση", το ποσοστό των γεννήσεων παιδιών χαμηλού βάρους (κάτω από 2,5 κιλά) στην Ελλάδα έχει αυξηθεί κατά 19% την περίοδο 2008-2010, γεγονός που συνδέεται με μακροχρόνιες αρνητικές επιπτώσεις στην υγεία και την ανάπτυξη των παιδιών.  

Σύμφωνα μάλιστα με στοιχεία που δημοσιεύει η ΕΛΣΤΑΤ, έχει ανακοπεί η μακροχρόνια τάση μείωσης της παιδικής θνησιμότητας (θάνατοι βρεφών έως 1 έτους ανά 1.000 γεννήσεις ζώντων). Συγκεκριμένα, η παιδική θνησιμότητα αυξήθηκε από 2,65 το 2008 σε 3,75 το 2012.

«Αν δεν επενδύσουμε τώρα στα πιο ευάλωτα παιδιά και οικογένειες, θα συνεχίζουμε στο φαύλο κύκλο της μειονεξίας και της ανισότητας από γενιά σε γενιά.

Από ζωή σε ζωή, από τη μια χαμένη ευκαιρία στην άλλη, διευρύνουμε το χάσμα μεταξύ αυτών που έχουν και αυτών που δεν έχουν και υπονομεύουμε μακροπρόθεσμα τη δύναμη και τη σταθερότητά μας» υπογραμμίζει  ο Άντονι Λέικ.

Η θετική αναστροφή αυτής της κοινωνικής κατάστασης βρίσκεται στα ίδια τα χέρια των εργαζομένων και στη θετική συγκρότηση του υποκειμένου της σύγχρονης εργατικής πολιτικής. Ο λόγος λοιπόν και η Πράξη, συλλογική και προσωπική, αυτό το σκοπό έχει, αυτή την επιδίωξη αξίζει να  υπηρετεί.

Πηγή: kommon.gr

Θλίψη, οργή και αγανάκτηση. Αυτά τα συναισθήματα προκαλούν οι αποφάσεις του ΔΣ της ΟΜΕ-ΟΤΕ σε όλους εκείνους που στο ξεκίνημα αυτής της μάχης, πείστηκαν ότι αυτήν την φορά υπάρχουν οι όροι και οι προϋποθέσεις για μια νικηφόρα έκβαση της διαπραγμάτευσης.

Θλίψη για την κατάντια ενός άλλοτε ισχυρού συνδικάτου που στο παρελθόν έδωσε μεγάλες μάχες κατά της ιδιωτικοποίησης του ΟΤΕ και για τα δικαιώματα των εργαζομένων του.

Οργή γιατί διαπιστώνεται ότι οι δύο αιώνιοι συνεταίροι του παλιού συνδικαλιστικού δικομματισμού (Δ)ΑΚΕ-ΣΥΝ1 (ΠΑΣΚΕ), υπαναχώρησαν πλήρως και αμαχητί από το διεκδικητικό μας πλαίσιο και τις τέσσερεις κόκκινες γραμμές και υιοθέτησαν ως φύλλο συκής το πλαίσιο της διοίκησης. Στο εξής θα διαπραγματεύονται τα ήδη προσυμφωνηθέντα, η δε διοίκηση θα παριστάνει την αδιάλλακτη.

Αγανάκτηση γιατί εκτός της έλλειψης σεβασμού στους εργαζόμενους που έδειξαν ότι είναι αγωνιστικά διαθέσιμοι με την μαζική συμμετοχή τους στις δυο 48ωρες απεργίες του Οκτώβρη και του Δεκέμβρη, παραχώρησαν και το τελευταίο διαπραγματευτικό μας ατού. Δηλαδή τους όρους εκείνους της ΣΣΕ 2014-2017 που η άμεση εφαρμογή τους, θα έδινε πίσω το 11% του μισθού μας όπως είχε συμφωνηθεί στην προηγούμενη ΣΣΕ. Η παραχώρηση στον εργοδότη της ρήτρας επαναφοράς στα κλιμάκια του 2011, θα στοίχιζαν για τρείς μήνες πάνω από 6 εκατ. €. Στην DT.

Κατανοητό από την πλευρά της διοίκησης ΟΤΕ να θελήσει να διευκολύνει αυτούς που «την διευκολύνουν». Από την πλευρά της ΟΜΕ-ΟΤΕ ποια είναι η σκοπιμότητα μιας τόσο επιζήμιας επιλογής; Ξεκίνησαν ήδη – παριστάνοντας και τους νομομαθείς – να ισχυρίζονται ότι το ‘καναν για το καλό μας! Γιατί λέει, δεν είναι απολύτως βέβαιο ότι ο όρος για την διασφάλιση των θέσεων εργασίας θα ήταν σε ισχύ το πρώτο τρίμηνο του 2018! Σοβαρά; Ας είμαστε ειλικρινείς!  Όλο το θέατρο είναι για να φτάσουν ως τις κάλπες της ΠΕΤ-ΟΤΕ χωρίς αβαρίες. Χωρίς να χρεωθούν την αγανάκτηση και την οργή, ειδικά των νέων συναδέλφων για το αισχρό ξεπούλημα.

Πως να εξηγήσουν – και μάλιστα σε προεκλογική περίοδο – ότι για τους παλιούς ζητούν 9,5% μείωση για το 2018 και 8% μείωση για το 2019 στον μισθό τους; Πως να πείσουν τους νέους εργαζόμενους των 650€ να αρκεστούν σε αυξήσεις 3,5% & 3,5% (μεσοσταθμικά 5,25%) και κουπόνια 20€ ανά μήνα; Πως θα τους καταφέρουν να έρθουν στις κάλπες όταν οι νέοι θα δουλεύουν 8ωρο και οι παλιοί 7ωρο; Πως να τους εξαπατήσουν ξανά, ότι  – ειδικά οι νέοι – δεν χρειάζονται την διασφάλιση της θέσης εργασίας τους;

Παλιοί και νέοι γίνεται να ξεχάσουν πόσο απέχει αυτό το μίζερο πακέτο, από τις κόκκινες γραμμές για τις οποίες απέργησαν; Ούτε αυξήσεις για όλους, ούτε διασφάλιση θέσεων εργασίας για όλους, ούτε άρση διαχωρισμών μεταξύ εργαζομένων, ούτε σύμβαση στον όμιλο και τις θυγατρικές του ΟΤΕ. Μηδέν στα τέσσερα!

Με την συμφωνία παράτασης της υποταγής, που το ΔΣ της ΟΜΕ-ΟΤΕ στις 29-12-2017 αποφάσισε να υπογράψει, στην πραγματικότητα παραπέμπει την υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης στα τέλη του Μάρτη. Για την ιστορία, αυτή η ντροπιαστική απόφαση – μια ακόμα μελανή σελίδα στην ιστορία της ΟΜΕ-ΟΤΕ – πήρε στο συμβούλιο 25 θετικές ψήφους. Την υπερψήφισαν οι 15 σύμβουλοι της (Δ)ΑΚΕ και της ΔΑΚΕ2 (ακομμάτιστη) και οι 10 σύμβουλοι του ΣΥΝ1 (ΠΑΣΚΕ όλων των αποχρώσεων). Την καταψήφισαν 5 μέλη της Αγωνιστικής Συνεργασίας –Ενωτικής σ.κ. , 3 μέλη της ΕΣΚ και 2 μέλη της ΑΣΕ.

Εκτιμούμε ότι αυτή η πληροφορία πρέπει να αξιοποιηθεί εκλογικά από τα μέλη της ΠΕΤ-ΟΤΕ στις επικείμενες εκλογές του σωματείου.

Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να μείνουν θεατές αυτήν την κρίσιμη στιγμή. Απαιτούνται πρωτοβουλίες σε όλα τα επίπεδα. Συνελεύσεις εργαζομένων στους χώρους δουλειάς, υπομνήματα διαμαρτυρίας, συλλογή υπογραφών, ψηφίσματα των σωματείων μελών της ΟΜΕ-ΟΤΕ και των τοπικών διοικουσών τους, με όλα τα μέσα να στείλουμε το μήνυμα:

ΜΗΝ ΤΟΛΜΗΣΕΤΕ ΝΑ ΦΕΡΕΤΕ ΤΕΤΟΙΑ ΣΥΜΒΑΣΗ – ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ

Πηγή: ergasianet.gr

Η ξηρασία αυξάνεται συνεχώς εδώ και αρκετά χρόνια στη Μεσόγειο και στη Νότια Ευρώπη λόγω της κλιματικής αλλαγής, αλλά η κατάσταση θα επιδεινωθεί σημαντικά, αν η άνοδος της παγκόσμιας θερμοκρασίας φθάσει τους δύο βαθμούς Κελσίου, από τον ένα βαθμό περίπου που είναι σήμερα, σε σχέση με τα προβιομηχανικά επίπεδα.

Αυτό προειδοποιεί μια νέα διεθνής επιστημονική μελέτη, σύμφωνα με την οποία είναι ζωτικό η άνοδος της θερμοκρασίας να μην ξεπεράσει τον ενάμιση βαθμό Κελσίου, κάτι που αφορά άμεσα την Ελλάδα ως χώρα ταυτόχρονα της νότιας Ευρώπης και της Μεσογείου, καθώς η αυξημένη ξηρασία, εκτός των άλλων συνεπειών, θα προκαλέσει και περισσότερες πυρκαγιές.

Οι επιστήμονες, με επικεφαλής τον δρα Μανότζ Τζόσι της Σχολής Περιβαλλοντικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Ανατολικής Αγγλίας, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό για θέματα κλιματικής αλλαγής «Nature Climate Change», προβλέπουν ότι πάνω από το ένα τέταρτο του κόσμου (έως το 30%) θα γνωρίσει σημαντικά περισσότερη ξηρασία, αν όχι ερημοποίηση, σε περίπτωση που η άνοδος της θερμοκρασίας φθάσει τελικά τους δύο βαθμούς Κελσίου.

Η μελέτη των επιστημόνων -που έλαβε υπόψη της τις προβλέψεις από 27 διαφορετικά παγκόσμια κλιματικά μοντέλα- δείχνει ότι, αν η άνοδος της θερμοκρασίας συγκρατηθεί έως τον ενάμιση βαθμό, θα μειωθεί κατά πολύ η έκταση της Γης που θα υποστεί τις επιπτώσεις της ξηρασίας.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, αν η άνοδος της θερμοκρασίας δεν ξεπεράσει το όριο του ενάμιση βαθμού Κελσίου, οι περιοχές που θα ωφεληθούν περισσότερο από τη συγκράτηση της ξηρασίας, θα είναι η Νότια Ευρώπη, η Νοτιοανατολική Ασία, η Νότια Αφρική, η Κεντρική Αμερική και η Νότια Αυστραλία, όπου ζει πάνω από το 20% του παγκόσμιου πληθυσμού.

Μια δεύτερη αμερικανική μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο ίδιο επιστημονικό περιοδικό, αναδεικνύει τη σημασία του ανθρώπινου παράγοντα για τη συγκράτηση της κλιματικής αλλαγής, όπως γράφει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων. Σύμφωνα με τη μελέτη, με επικεφαλής τον Μπράιαν Μπέκατζ του Πανεπιστημίου του Βερμόντ, οι άνθρωποι μπορεί να είναι η βασική αιτία για την άνοδο της θερμοκρασίας, αλλά επίσης μπορούν να παίξουν ρόλο-κλειδί για την αντιμετώπισή της.

Η γκάμα των επιθυμητών συμπεριφορών είναι μεγάλη: από την εγκατάσταση φωτοβολταϊκών και τη μεγαλύτερη έμφαση στα δημόσια μέσα μεταφοράς αντί για τα ιδιωτικά, έως τη στροφή στα ηλεκτρικά αυτοκίνητα και τη σωστή μόνωση των σπιτιών. Είναι θέμα τόσο συλλογικό όσο και ατομικό να ληφθούν οι σωστές αποφάσεις, επισημαίνουν οι επιστήμονες.

Πηγή: newsbeast.gr

ΜΙΧΑΛΗΣ ΡΙΖΟΣ

Η κυβέρνηση φέρνει άμεσα τα νέα μέτρα και το αντιαπεργιακό

To 2018 δεν θα είναι μια «κανονική» χρονιά. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, έχοντας ολοκληρώσει τρία χρόνια «βρόμικης δουλειάς», αρχίζει και εξαντλεί τα αποθέματα πολιτικής ανοχής από τους εργαζόμενους και τη φτωχολογιά. Όσο κι αν προσπαθεί η Αχτσιόγλου να (ξανα)τάξει αύξηση του μισθού πείνας, ο Πολάκης να (ξανα)απειλήσει για την αντιδεξιά του πρόθεση με σκάνδαλα τύπου ΚΕΕΛΠΝΟ κι ο Τσίπρας να (ξανα)φέρει το σαπισμένο πρότυπο του «σφάξε με αγά μου να πάρω το κοινωνικό μέρισμα». Με ψίχουλα δεν φτιάχνεις ψωμί! Από την άλλη μεριά, τα πράγματα δεν περιμένουνε. Οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις στη μνημονιακή (ή «μεταμνημονιακή» κατά ΣΥΡΙΖΑ) Ελλάδα δεν έχουν τελειώσει, το «ματωμένο» αντεργατικό σύμφωνο κυβέρνησης – Ε.Ε. – δανειστών ισχύει μέχρι το 2060. Όπως ο Μεφιστοφελής απέναντι στον Φάουστ, η ελληνική αστική τάξη και το καθεστώς επιτροπείας ζητούν όλο και περισσότερα «προαπαιτούμενα». Μέχρι την άνοιξη πρέπει να έχει ολοκληρωθεί η 4η αξιολόγηση (με 82 εξίσου σκληρές νομοθετικές ρυθμίσεις). Και μέχρι τον Ιούνιο πρέπει να έχει αποσαφηνιστεί (με «πρόγραμμα» = νέο σφαγείο) η στρατηγική της βιώσιμης ανάκαμψης, το πως δηλαδή θα πληρώσει ακόμα πιο άγρια ο λαός την ανάπτυξη και τον επενδυτικό «μεσαίωνα» που προσδοκούν.

Το «σήμα» στην κυβέρνηση και όλο το αστικό πολιτικό σύστημα έχει δοθεί: «Καμιά άλλη καθυστέρηση, προχωρήστε σε ότι έχει συμφωνηθεί, ανεξάρτητα από αντιδράσεις ή κόστος». Γι αυτό κλιμακώνουν πολύμορφα την αντιλαϊκή επίθεση: Τροπολογία – ιδιώνυμο για όποιον αγωνίζεται ενάντια στους πλειστηριασμούς, ψήφιση προϋπολογισμού ληστείας του εργατικού εισοδήματος, πλεόνασμα (αλίμονο!) 4,6 δισ. ευρώ, αρκετά πάνω από το στόχο. Και, το κυριότερο, η ψήφιση του πακέτου της 3ης αξιολόγησης (μαζί με τον αντιαπεργιακό διάταγμα), αμέσως μετά τα Φώτα (για να μας τα αλλάξουνε!).

Το εργατικό κίνημα, όμως, δεν έχει πει την τελευταία του λέξη. Πρωτοπόρες δυνάμεις και ταξικά σωματεία, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, κράτησαν τα πανό του αγώνα, όλη την προηγούμενη βασανιστική περίοδο της προσμονής, των αυταπατών, της απογοήτευσης. Τώρα όμως είναι η ώρα το κίνημα να αλλάξει ρότα, ρυθμό και ταχύτητα. Ο αντίπαλος συσπειρώνεται και κινητοποιεί όλες τις εφεδρείες του γιατί ανησυχεί. Σε ΑΔΕΔΥ και ΓΣΕΕ οι παρατάξεις ΔΑΚΕ – ΠΑΣΚΕ – ΣΥΡΙΖΑ καταψήφισαν την πρόταση για απεργία ενάντια στα νέα μέτρα.

Σε ποια κατεύθυνση πρέπει να ανασυγκροτηθεί το μαζικό κίνημα;

Καταρχήν πολιτική: Το μέτωπο απέναντι σε κυβέρνηση – καθεστώς επιτροπείας (Ε.Ε. κλπ) πρέπει να είναι πιο ισχυρό και καθαρό. Γιατί τα μνημόνια και οι αξιολογήσεις δεν έχουν τέλος. Ανατροπή αυτής της πολιτικής, της επιτροπείας ΕΕ-ΔΝΤ, διαγραφή χρέους, ρήξη με κεφάλαιο και κέρδη. Ήττα, ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής και όσων τη στηρίζουν. Όχι στις ιδιωτικοποιήσεις – εθνικοποιήσεις τραπεζών και κλάδων στρατηγικής σημασίας. Με έντονη ανάδειξη της εργατικής, δημοκρατικής πάλης, του δίκιου που είναι «ο νόμος του εργάτη» και που πάει να καταργηθεί πλήρως (απαγόρευση-ποινικοποίηση απεργιών, ληστείες μισθών, συντάξεων, σπιτιών, τροπολογία για φυλακίσεις). Ιδιαίτερη όμως ανάδειξη απαιτούν και ορισμένα βασικά και ενοποιητικά για όλη την τάξη αιτήματα: μόνιμη δουλειά για όλους, απαγόρευση απολύσεων, παράταση και μετατροπή σε αορίστου χρόνου όλων των συμβάσεων, μείωση χρόνου εργασίας, αυξήσεις μισθών και συντάξεων – κάλυψη όλων των απωλειών των μνημονίων, ΣΣΕ εργασίας παντού, ρήξη με τα κέρδη, όχι στους νέους μποναμάδες – πρόκληση στο κεφάλαιο.
Οι μάχες αυτές απαιτούν και άλλο πολιτικό πνεύμα. Πιο μαχητικό, πιο φρέσκο. Η πρόταση για «απεργία όταν …. η κυβέρνηση φέρει το πολυνομοσχέδιο για ψήφιση» δεν πείθει, δεν κλιμακώνει, δεν εξεγείρει. Τι θα πει όταν; Η εργατική τάξη έχει πειστεί ότι εντός της Βουλής δεν αλλάζουν τα πράγματα, ζητά ένα σχέδιο προοπτικής, όχι απεργίες με το κοινοβουλευτικό ημερολόγιο και τον αμυντισμό της «διαμαρτυρίας, όταν ψηφίζονται». Η λογική αυτή φέρνει μεγαλύτερη απογοήτευση και τροφοδοτεί τον φαύλο κύκλο. Η απάντηση πρέπει να είναι άμεση (οργανωμένη φυσικά) και με επιθετικό πλαίσιο αιτημάτων. Που συνοψίζεται στα: Συσπείρωση και ανεξάρτητο αγωνιστικό σχέδιο των ταξικών δυνάμεων, με μπλοκ πρωτοβάθμιων σωματείων, επιτροπών αγώνα, συλλογικοτήτων, συντονισμών κλπ. και όχι εξάρτηση από ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ κλπ σε μορφές, περιεχόμενο, προοπτική. 48ωρη λαϊκή δράση και κινητοποίηση (π.χ. στις 10-11 Γενάρη), όπου η πρώτη μέρα θα περιλαμβάνει αγωνιστικές δραστηριότητες για τα λαϊκά αγαθά (ιδιωτικοποιήσεις πχ ΔΕΗ, υγεία, παιδεία, λαϊκή κατοικία – πλειστηριασμοί) και η δεύτερη απεργία, περικύκλωση της Βουλής κλπ.

Απαιτείται τέλος μεγαλύτερη δουλειά, προσανατολισμός και λογική κοινής δράσης με όλες τις ταξικές δυνάμεις, κυρίως στα πρωτοβάθμια σωματεία. Με συνελεύσεις, πρωτοβουλίες, δράση να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Να σπάσουν την τρομοκρατία και την απεργοσπασία, να συντονιστούν στο κίνημα και σε ταξικά κέντρα αγώνα. Με ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, βασικές ομοσπονδίες δεν υπάρχει μέλλον. ΠΑΜΕ και ΜΕΤΑ πρέπει να υπερβούν τις «αυταπάτες» της «πίεσης-αποκάλυψης» στις συμβιβασμένες ηγεσίες για να ξεδιπλωθούν αγώνες. Η εργατική βάση και οι οργανώσεις της πρέπει τώρα να μιλήσουν.

Πηγή: prin.gr