Δεν πρόκειται για σενάριο, αλλά για καταγεγραμμένα στοιχεία - Τι κατέγραψαν οι δορυφόροι από το 1992 έως το 2014 - Οι υπολογισμοί για τα επόμενα χρόνια έως το 2.100

Δεκάδες σενάρια αναφέρονται στην ενδεχόμενη άνοδο της στάθμης των θαλάσσιων υδάτων. Σενάρια που συνήθως συνοδεύονται από καταστροφικές προβλέψεις για μεγάλες πλημμύρες, για βυθισμένες παραλιακές πόλεις, για τεράστιες μετακινήσεις πληθυσμών. Ποια είναι η πραγματικότητα; Τι συμβαίνει στον πλανήτη; Νέα έρευνα απέδειξε ότι ναι μεν  τα πράγματα δεν είναι τόσο τραγικά, όσο τα παρουσιάζουν οι καταστροφολόγοι, ωστόσο, η άνοδος της στάθμης των θαλασσών δεν αποτελεί πλέον σενάριο. Είναι γεγονός.

Σύμφωνα με έρευνα που χρησιμοποίησε στοιχεία από καταγραφές δορυφόρων και το αρχείο της NASA, από το 1992 έως το 2014 καταγράφηκε σταθερή άνοδος των θαλάσσιων υδάτων, όχι όμως στο επίπεδο που θα μπορούσε να έχει ήδη προκαλέσει προβλήματα, τουλάχιστον στο σύνολο των παράκτιων περιοχών, ή τουλάχιστον στις περιοχές που βρίσκονται μεγαλουπόλεις.

Ο δορυφορικός χάρτης... Με κόκκινο τα σημεία που έχει ανέβει η στάθμη και με μπλε τα σημεία που έχει κατέβει


Συνολικά στο ίδιο διάστημα, η στάθμη των νερών ανέβηκε 7 εκατοστά. Το νούμερο μπορεί να ακούγεται μικρό, ωστόσο δεν είναι. Επιπροσθέτως, οι επιστήμονες καταγράφουν μία σταθερά αυξητικά τάση της ανόδου. Τι σημαίνει αυτό; Ότι με το σημερινό ρυθμό, το 2100, η στάθμη των θαλασσών θα έχει ανέβει κατά περίπου 60 εκατοστά, γεγονός που αν επιβεβαιωθεί, θα επιφέρει τεράστια προβλήματα στις παράκτιες πόλεις, αλλά και μεγάλες αλλαγές στιο κλίμα, οι οποίες θα επιτείνουν ακόμη περισσότερο το φαινόμενο.

Σύμφωνα με τη διεθνή έκθεση κλίματος, το 2100, η στάθμη της θάλασσας θα ανέβει από 52 έως και 90 εκατοστά, με την επισήμανση ότι οι υπολογισμοί γίνονται με βάση τα σημερινά στοιχεία, τα οποία αλλάζουν χρόνο με το χρόνο προς το χειρότερο.

Φαινόμενα όπως ο bomb cyclone που έπληξε τις αμερικανικές ακτές τον Ιανουάριο, όχι μόνο ενισχύουν το ρυθμό ανόδου της στάθμης των νερών, αλλά προκαλούν μία αλυδίσα εξελίξεων, μέσω των οποίων δίνεται ακόμη μεγαλύτερη ώθηση, επιταχύνοντας με απρόβλεπτο τρόπο τις αλλαγές.



Εκτός του όγκου των νερών, ο οποίος αυξάνεται λόγω και των πάγων που λιώνουν, οι επιστήμονες αποδίδουν το φαινόμενο της ανόδου στη διαστολή-συστολή. Η θερμοκρασία των νερών αυξάνεται, με αποτέλεσμα το υγρό στοιχείο, που ακολουθεί φυσικά τους νόμους της φυσικής, να διαστέλλεται και να ανεβαίνει προς τα επάνω. 

Ως εκ τούτου, η άνοδος της στάθμης ενισχύεται με δύο τρόπους. Τόσο με την αύξηση αυτή καθ' αυτή των υδάτων, όσο και πολύ περισσότερο, εξαιτίας της ανόδου της θερμοκρασίας του νερού, το οποίο διαστέλλεται (φουσκώνει κατά μία έννοια) και πλησιάζει στο όριο που θα σημάνει την «ώρα μηδέν» για πολλές παράκτιες περιοχές στον πλανήτη.

Οι επιστήμονες δηλώνουν ότι πρόκειται για μία φυσική διαδικασία, η οποία ωστόσο έχει επιταχυνθεί λόγω της ακραίας παρέμβασης του ανθρώπου στο περιβάλλον.

Πηγή: protothema.gr

Η σύνθεση της γερμανικής κυβέρνησης, σύμφωνα με αξιωματούχο της Κομισιόν από το περιβάλλον της διπλωματικής ομάδας του Βερολίνου, ενδυναμώνει την εκτίμηση ότι η παρουσία του ΔΝΤ στην Ευρωζώνη με αφορμή το ελληνικό πρόγραμμα και την εποπτεία του, ενισχύεται αντί να οδηγείται σε απόσυρση.

Βάση της εκτίμησης αυτής είναι το γεγονός ότι η είσοδος του Όλαφ Σολτς, του σοσιαλδημοκράτη δημάρχου του Αμβούργου, ως επικεφαλής στο ΥΠΟΙΚ, έχει κινητοποιήσει τις αντιδράσεις ηγετικών στελεχών του CDU που θεωρούν ότι αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε χαλάρωση της οικονομικής πολιτικής στη Γερμανία και κατά συνέπεια στην Ευρωζώνη. Ο κ. Σολτς είναι αλήθεια ότι μέσα στις πρώτες δηλώσεις του συμπεριέλαβε αναφορές, οι οποίες εκφράζουν την υποστήριξή του στην πολιτική Σόιμπλε όσον αφορά στην εκτέλεση του Προϋπολογισμού, δηλαδή την εσωτερική οικονομική πολιτική, αλλά ταυτόχρονα δήλωσε εξ αρχής την αντίθεσή του για την “εξωτερική” οικονομική πολιτική. Όπως υποστήριξε “το θέμα είναι να αντιληφθούμε ότι δεν είναι δική μας δουλειά να υπαγορεύουμε κανόνες σε άλλες χώρες…”.   

Η θέση αυτή εκτιμήθηκε ως τοποθέτηση πρόθεσης απαγκίστρωσης από τη γραμμή Σόιμπλε στην Ευρωζώνη.

Η αντίδραση φαίνεται πως ήταν άμεση με μια κατακόρυφη αύξηση της έντασης στην απαίτηση της συμμετοχής του ΔΝΤ για κάθε απόφαση που θα μπορούσε να οδηγεί σε ελάφρυνση της στάσης απέναντι στην Ελλάδα.

Η γερμανίδα καγκελάριος πάντως έσπευσε να τοποθετηθεί υποστηρίζοντας ότι η πολιτική για τον προϋπολογισμό και την ευρωπαϊκή πολιτική είναι μέρος της συμφωνίας και “ασκούνται από κοινού…”.

Σε κάθε περίπτωση όπως παρατηρούν καλά ενημερωμένες πηγές στις Βρυξέλλες, η νέα σύνθεση της γερμανικής κυβέρνησης έχει αρχίσει να… παράγει αποτελέσματα σε διάφορους τομείς της γερμανικής πολιτικής που “σαφώς θα επηρεάσουν και το ευρωπαϊκό περιβάλλον”. Είναι όμως πρόωρο, όπως σχολίασε κοινοτικός αξιωματούχος στο Capital.gr, ακόμα να έχει κανείς ξεκάθαρη εκτίμηση επ’ αυτού, γιατί η ζώνη του ευρώ έχει ήδη διαμορφωμένες πολιτικές και κατευθύνσεις “που έχουν αποκρυσταλλωθεί με την γερμανική συμμετοχή…

Σε κάθε περίπτωση η παραμονή του ΔΝΤ και οι όροι με τους οποίους αυτή θα μπορούσε να διατηρηθεί έχουν αποφασισθεί στο Eurogroup. Kαι δεν πρόκειται να καθορισθούν τόσο άμεσα από τις εξελίξεις στη σύνθεση της γερμανικής κυβέρνησης. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι δεν θα επηρεασθούν από αυτές…”.

*Βασική πηγή: Capital.gr, Γιάννης Αγγέλης.

Πηγή: iskra.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

Στις 9 Φλεβάρη τα κόμματα της κυβέρνησης Παπαδήμου (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ) συμφωνούν στο Δεύτερο Μνημόνιο και δρομολογούν την ψήφισή του από την άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία για την Κυριακή 12 Φλεβάρη. Όλοι περίμεναν το κλασικό χρονολόγιο δράσεων: απεργία ΓΣΕΕ, διαδηλώσεις, κάποιες συγκρούσεις και συγκέντρωση διαμαρτυρίας και εξαγωγής πολιτικών συμπερασμάτων στη Βουλή. Ο λαός απ’ έξω, η αριστερή αντιπολίτευση μέσα να καταψηφίζει στο όνομά του. Η κυβέρνηση νικήτρια με όλους τους τύπους της αστικής δημοκρατίας.

Ωστόσο, τα πράγματα έχουν ωριμάσει μετά από μια διετία κοινωνικής αναστάτωσης (2010-11). Η μαζικότητα και η συγκρουσιακή διάθεση των διαδηλώσεων έχουν ανεβάσει την αυτοπεποίθηση. Η εμπειρία της αντικατάστασης της κυβέρνησης Παπανδρέου με απόφαση δανειστών και αστικού κατεστημένου στην Ελλάδα έχει καταρρακώσει τη θεσμική δημοκρατία. Η δουλικότητα της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας έχει δείξει την αντιδραστικότητα της αντιπροσωπευτικής, μεσολαβούμενης από ΜΜΕ και κεφάλαιο, δημοκρατίας.

Οι δημοσιογράφοι το βράδυ της 9^ης Φλεβάρη διαβάζουν εμβρόντητοι δήλωση της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΚΚΕ που αποτελούσε την αξιωματική αντιπολίτευση. Το ΚΚΕ δηλώνει πως όχι μόνο δεν συναινεί στη μνημονιακή σφαγή που δρομολογείται, αλλά  και ότι δεν αναγνωρίζει τη νομιμότητα της παρούσας Βουλής, καθώς αυτή αποτελεί όργανο επιβολής της εργατικής γενοκτονίας. Καλεί σε εργατικό και παλλαϊκό ξεσηκωμό για την ανατροπή της κυβέρνησης. Ο ΣΥΡΙΖΑ, μικρότερος και πιστότερος στον κοινοβουλευτισμό, ακολουθεί ωστόσο με μια αντίστοιχη κίνηση.

Τα αστικά ΜΜΕ αλυχτούν για πρόβα εξέγερσης. Η ΓΣΕΕ αναστέλλει τη 48ωρη απεργία, αλλά περιθωριοποιείται. Τα γραφεία της έχουν καταληφθεί με πρωτοβουλία συνδικάτων και ανέργων. Σε διακήρυξη που κυκλοφορεί, αναλαμβάνεται η ευθύνη της 48ωρης απεργίας και της κλιμάκωσης της, μαζί με καταλήψεις επιχειρήσεων και βιομηχανιών.

Η κρατική καταστολή μετατρέπει τη Βουλή σε απόρθητο κτίριο, αλλά αυτό χάνει τη σημασία του από μια άλλη εξέλιξη. Η Παλιά Βουλή έχει καταληφθεί με πρωτοβουλία και ισότιμη πολιτική στήριξη από την κομμουνιστική και άλλη Αριστερά (ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΣΥΡΙΖΑ), συνδικάτα, εργατικές επιτροπές, ενώσεις ανέργων, φοιτητικούς συλλόγους. Η Δήλωση Αγώνα και Νίκης είναι συγκεκριμένη και ρητή: «Στο όνομα της αξιοπρεπούς ζωής των εργατικών λαϊκών στρωμάτων, της δημοκρατίας και λαϊκής κυριαρχίας, δηλώνουμε πως θεωρούμε παράνομη και έκπτωτη την κυβέρνηση. Αναλαμβάνουμε να συντονίσουμε τον αγώνα για την άμεση ανατροπή της, καλώντας σε παλλαϊκό ξεσηκωμό και εργατική εξέγερση στην Ελλάδα, με τη συμπαράσταση των λαών της Ευρώπης και του κόσμου».

Η πανελλαδική 48ωρη απεργία μετατρέπεται σε γενικό ξεσηκωμό και κορύφωση της αυτοπεποίθησης. Με το πέρασμα της πρωτοβουλίας των κινήσεων στο λαϊκό παράγοντα, ο κρατικός μηχανισμός παραλύει. Καταλαμβάνονται επιχειρήσεις, δημαρχεία, εφορίες, γραφεία ΟΑΕΔ. Οι πλατείες μετατρέπονται σε χώρους λαϊκού πανηγυριού.

Τα ξημερώματα της Κυριακής στην Αθήνα εκατοντάδες χιλιάδες εργάτες, άνεργοι, νέοι, συνταξιούχοι, φτωχοί κατακλύζουν το κέντρο, υπερασπίζοντας το βήμα εξέγερσης και τη ντε φάκτο «κυβέρνησή» της. Η κυβέρνηση επιλέγει την αστυνομική επίθεση για την εκκένωση της Παλιάς Βουλής. Η Αθήνα μετατρέπεται σε πεδίο μάχης. Η Παλιά Βουλή καταλαμβάνεται από την αστυνομία, αλλά όλα έχουν αλλάξει. Η Βουλή και η κυβέρνησή της δεν είναι παρά μόνο ένας πόλος εξουσίας που μάχεται για την επιβολή μιας πολιτικής κοινωνικής σφαγής.

Παρά την πεποίθηση ότι η Κυριακή θα είναι η αρχή του τέλους της λαϊκής δράσης, συμβαίνει το αντίθετο: είναι αφετηρία μιας ασυγκράτητης αντεπίθεσης και σύγκρουσης για την ανατροπή της κυβέρνησης και την επιβολή της λαϊκής θέλησης.

Κύμα απεργιών, διαδηλώσεων και καταλήψεων σε όλη την Ελλάδα.

Τα αεροδρόμια κλείνουν, ενώ ΔΕΗ, ΟΤΕ, συγκοινωνίες παραλύουν με την απεργία τους τον παραγωγικό μηχανισμό.

Οι αγρότες καταλαμβάνουν δρόμους και διόδια.

Η ΕΡΤ και οι περιφερειακοί σταθμοί της αναμεταδίδουν υπό κατάληψη το κάλεσμα του ξεσηκωμού.

Τα πανεπιστήμια πλημμυρίζουν από νεολαία και το Πολυτεχνείο ξαναβρίσκει τον εαυτό του, φιλοξενώντας αυτό πλέον την πρωτοβουλία εξέγερσης.

Μετανάστες εργάτες και φοιτητές καταλαμβάνουν συμβολικά τις ελληνικές πρεσβείες σε Παρίσι και Βερολίνο και διακηρύσσουν τη στήριξή τους στην εξέγερση. Οι ευρωπαϊκές πόλεις συγκλονίζονται από διαδηλώσεις συμπαράστασης.

Θα μπορούσε κανείς να συνεχίσει με σενάρια συντριβής της εξέγερσης ή της επικράτησής της, μετά από ένα διάστημα «δυαδικής» συνύπαρξης αντιμαχόμενων κέντρων εξουσίας.

Το ζητούμενο ωστόσο δεν είναι τα σενάρια φαντασίας. Ο σκοπός της συμβολικής «υπόθεσης εξελίξεων» είναι διαφορετικός.

Πρέπει να σκεφτόμαστε όχι μόνο τι έγινε, αλλά και τι δεν έγινε. Είναι αναγκαίο να αποτυπώνουμε τι θα μπορούσε να πάει αλλιώς, να στοχαζόμαστε το πώς και υπό ποιες προϋποθέσεις. Είμαστε υποχρεωμένοι να βλέπουμε το παρελθόν από τη σκοπιά της παροντικής δράσης και για το μετασχηματισμό του μέλλοντος. Αυτό κάνουν οι επαναστάτες. Δεν είναι ούτε ιστορικοί του παρελθόντος, ούτε φωτογράφοι του παρόντος, ούτε μελλοντολόγοι και στοιχηματίες.

Σε εκείνο το μαγικό Φλεβάρη του 2012 υπήρχαν συνδυασμένα τρία αποφασιστικά πολιτικά στοιχεία.

Το πρώτο ήταν η μαζικότατη λαϊκή συμμετοχή, σε περισσότερο εργατική και ώριμη μορφή από την πρώιμη εκδοχή των «πλατειών».

Το δεύτερο ήταν η διάχυτη απόφαση σημαντικότατων τμημάτων για έμπρακτη σύγκρουση με την κυβέρνηση, τις δυνάμεις καταστολής και το κράτος.

Το τρίτο ήταν η συγκέντρωση όλων των προηγούμενων πάνω στο στόχο της ανατροπής της κυβέρνησης.

Από την άλλη μεριά, η αναντιστοιχία με την ωριμότητα και αποφασιστικότητα της κομμουνιστικής πρωτοπορίας ήταν τεράστια. Δεν υπήρξε σχέδιο, ούτε καν επιλογή σύγκρουσης. Οι αναρχικοί με την άναρθρη δράση τους, ήταν εκεί για να το υπενθυμίζουν.

Δεν τέθηκε ζήτημα ανατροπής της κυβέρνησης, παρά μόνο μέσω της κάλπης. Εκεί ακριβώς κέρδισε η «στρατηγική ΣΥΡΙΖΑ». Πάνω στην ήττα μιας ανατρεπτικής προοπτικής.

Θα μπορούσε όμως να είχαν πάει αλλιώς τα πράγματα και να υπάρχουν άλλες παρακαταθήκες. Θα τεθεί ξανά το ερώτημα, αν και όχι με τον ίδιο τρόπο. Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι ώστε να αναγνωρίσουμε τις νέες δυνατότητες.

ΠΡΙΝ 12/2/17

Πηγή: pandiera.gr

Γράφει ο kokkiniotis

Μια εικόνα –χίλιες σκέψεις. 12 Φλεβάρη σήμερα, ας δούμε τη φωτογραφική αποτύπωση μιας ιστορικής στιγμής.

1945, 12 Φλεβάρη και τότε: Η στιγμή που πέφτει στο χαρτί της συμφωνίας της Βάρκιζας η «βαριά υπογραφή» της αντιπροσωπείας του ΕΑΜ. Η υπογραφή του Γιώργη Σιάντου, Γενικού Γραμματέα του ΚΚΕ (αναπλήρωνε τον κρατούμενο στο Νταχάου Νίκο Ζαχαριάδη).

Αξίζει να σταθούμε λίγο στη σημειολογία της εικόνας.

• Πάνω από την αντιπροσωπεία του ΕΑΜ, στριμώχνονται οι εκπρόσωποι και παρατρεχάμενοι της άλλης πλευράς. Ο πρόεδρος της Διάσκεψης Ιωάννης Σοφιανόπουλος, υπουργός Εξωτερικών και επικεφαλής των κυβερνητικών, ο υπουργός Γεωργίας Ιωάννης Μακρόπουλος, ο υπουργός Εσωτερικών Περικλής Ράλλης και άλλοι. Αφού πίεσαν με κάθε τρόπο μεταφέροντας και τη φωνή του κυρίου τους, του αγγλικού ιμπεριαλισμού, όρθιοι, σαν τα κοράκια, κοιτάζουν έκπληκτοι, σαν να μην το πιστεύουν και οι ίδιοι, τον γραμματέα του ΚΚΕ να υπογράφει στο χαρτί που σήμανε τον αφανισμό του αριστερού κινήματος.

• Στο κέντρο με τη στρατιωτική στολή αυτός, ο παλιός καπνεργάτης, ευθύς άνθρωπος και συνεπής στις δεσμεύσεις του υπογράφει ευθυτενής.

Η μοίρα έφερε τον Γιώργη Σιάντο, ηγετικό εκπρόσωπο της αριστερής τάσης παλαιότερα (κατά την περίοδο 1928-1931 που ονομάστηκε περίοδος «της χωρίς αρχές φραξιονιστικής πάλης»), ιδιαίτερα επιφυλακτικό στα ανοίγματα των Άγγλων και διαφωνούντα με τις συμφωνίες του Λιβάνου και της Καζέρτας, να πρωταγωνιστήσει αυτός στην κορυφαία πράξη του δράματος, υπογράφοντας τη συμφωνία της Βάρκιζας.

• Δεξιά του ο γραμματέας του ΕΑΜ Μήτσος Παρτσαλίδης που ήταν και μέλος του Π.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ, κοιτάζει τον μη διακρινόμενο συνυπογράφοντα.

Από τα εννέα άρθρα της συμφωνίας της Βάρκιζας έμελλε να τηρηθεί μόνο ένα: το έκτο, αυτό που μιλούσε για τον αφοπλισμό του ΕΛΑΣ, που ήταν και το μεγάλο «ζητούμενο» για τους Άγγλους, την αστική τάξη και τους μοναρχοφασίστες την εποχή εκείνη.

Αν θέλουμε να είμαστε ακριβέστεροι, εφαρμόστηκε «μισό» ακόμη άρθρο: το άρθρο 3, στο σκέλος της εξαίρεσης από την αμνηστία των αδικημάτων «κατά της ζωής και της περιουσίας». Η εξαίρεση αυτή ήταν το παράθυρο για να οδηγηθούν στην εξόντωση και τον εξευτελισμό οι αγωνιστές της αντίστασης με το πρόσχημα της τέλεσης «βιομηχανίας» συναφών αδικημάτων. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι ο όρος «συμφωνίες της Βάρκιζας» χρησιμοποιείται συνεκδοχικά για να περιγράψει ετεροβαρείς συμφωνίες που αθετούνται. Γνώρισε καλά ο ελληνικός λαός τον τρόπο της «εφαρμογής» των συμφωνηθέντων… Το όργιο τρομοκρατίας που ακολούθησε, οδήγησε αργότερα τον Μήτσο Παρτσαλίδη να πει: «Δεν τόκοβα καλύτερα το χέρι μου που υπέγραφα…»

• Στα αριστερά του Γιώργη Σιάντου, ο γραμματέας της ΕΛΔ Ηλίας Τσιριμώκος. Κρυφός συνομιλητής των Άγγλων σε κείνες τις κρίσιμες ώρες ο Ηλίας Τσιριμώκος, στρέφει αλλού το βλέμμα θυμίζοντας πρόσωπο από τον μυστικό δείπνο…

Γνωρίζουμε βέβαια σήμερα ότι οι Άγγλοι κινούσαν τα νήματα απ’ τα παρασκήνια και ήταν σε ανοιχτή γραμμή, όχι μόνο με την κυβερνητική αντιπροσωπεία, αλλά όπως έχει επανειλημμένα γραφεί, και με τον Τσιριμώκο ο οποίος τους ενημέρωνε για τις εκάστοτε «κόκκινες γραμμές» της εαμικής αντιπροσωπείας. Εύγλωττα ήταν τα τηλεγραφήματα του Τσώρτσιλ προς τον υπουργό εξωτερικών και τον πρεσβευτή των Άγγλων στην Ελλάδα. Τόσο ο υπουργός Μεσογείου Μακ Μίλαν όσο και ο Βρετανός πρεσβευτής Ρέιντζιναλ Λήπερ παρακολουθούσαν στενά από τα παρασκήνια την πορεία των διαπραγματεύσεων.

Για το ρόλο του Ηλία Τσιριμώκου στις κρίσιμες εκείνες ώρες, το καίριο ζήτημα της αμνηστίας και το πώς τελικά υποχώρησε η εαμική αντιπροσωπεία, διαβάζουμε στο βιβλίο του Π. Βενάρδου «Η Συμφωνία της Βάρκιζας» (εκδόσεις Το Ποντίκι,1995, σελ. 103):

«Ι. ΓΕΩΡΓΑΚΗΣ (συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις της Βάρκιζας σαν κυβερνητικός παρατηρητής εκπροσωπώντας τον αρχιεπίσκοπο και αντιβασιλιά Δαμασκηνό): Τελικά υποχώρησαν οι κομμουνιστές. Και υποχώρησαν όταν ο Ηλίας Τσιριμώκος πείστηκε από μένα την κρίσιμη εκείνη νύχτα να έρθει «από “δω». Δηλαδή να υποστηρίξει τη θέση της κυβέρνησης στο θέμα της αμνηστίας. Και τον πήρα και κατεβήκαμε στην Αθήνα στις 2 το πρωί. Και τον πήγα στην αγγλική πρεσβεία, όπου ο Μακμίλαν του έδωσε το λόγο του ότι «αυτά που σας λέει ο κ. Γεωργάκης και αυτά που λέει η κυβέρνηση (Πλαστήρα) εμείς σας τα εγγυώμεθα». Και επιστρέψαμε πίσω με τον Τσιριμώκο, ο οποίος έδωσε μια εξήγηση περί της απουσίας του, ότι ήταν άρρωστη δήθεν η μητέρα του. Τότε πλέον ο μονολιθισμός της κομμουνιστικής παράταξης έσπασε. Και ειδοποίησα τους Αγγλους επισήμους και επισπεύσαμε τη μονογραφή της συμφωνίας, η οποία έγινε στις 5 η ώρα τα χαράματα».

Ενώ λοιπόν στον Σιάντο και τον Παρτσαλίδη δικαιολογήθηκε ότι έλειψε ‘για τη φουκαριάρα τη μάνα του’, αυτός τα έψηνε με τον Μακμίλαν. Το χειρότερο βέβαια απ’ όλα, ήταν ότι πληροφορούσε την κυβερνητική αντιπροσωπεία για τις κόκκινες γραμμές της εαμικής. Υπονομεύοντας έτσι τη διαπραγματευτική της ικανότητα, πρόσφερε πολύτιμες υπηρεσίες στην απέναντι πλευρά.

Όταν πολύ αργότερα ο Τσιριμώκος έγινε πρωθυπουργός των ‘αποστατών’ το ’65, η λαϊκή ρίμα τον περιέλαβε με το σκωπτικό τραγουδάκι (στο ρυθμό του «Τίνος είναι βρε γυναίκα τα παιδιά»):

«Η ιστορία του αρχίζει απ’ τα βουνά,
η ιστορία του αρχίζει απ’ τα βουνά,
κι ύστερα πάει στο κέντρο και μετά στη δεξιά,
Τσιριμώκο-Τσιριμώκο μασκαρά…»

12/2/2015

Πηγή: pandiera.gr