Πολύ καλά μπορούν να χαρακτηριστούν τα πρώτα αποτελέσματα της δοκιμής εμβολίου για τον κορονοϊό σε ανθρώπους.

Σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ, το πειραματικό εμβόλιο που αναπτύσσει μονάδα της China National Biotec Group που εδρεύει στο Πεκίνο προκάλεσε υψηλού επιπέδου αντισώματα σε όλους τους μετέχοντες που εμβολιάστηκαν στη Φάση 1/2 κλινικής δοκιμής που αφορά 1.120 υγιείς ανθρώπους, σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία της δοκιμής, αναφέρει η CNBG σε ανάρτησή της στην πλατφόρμα μέσων κοινωνικής δικτύωσης WeChat, χωρίς να δώσει στη δημοσιότητα συγκεκριμένες ενδείξεις.

Σε κινεζικές εταιρείες και ερευνητές έχει επιτραπεί να δοκιμάσουν οκτώ υποψήφια εμβόλια κατά του νέου κορονοϊού σε ανθρώπους στην Κίνα και στο εξωτερικό, κάτι το οποίο δίδει στην Κίνα ένα σημαντικό προβάδισμα στον αγώνα για την ανάπτυξη εμβολίου κατά της Covid-19, η οποία έχει προκαλέσει τον θάνατο σχεδόν 500.000 ανθρώπων παγκοσμίως.

Η CNBG, θυγατρική του κρατικού ομίλου China National Pharmaceutical Group (Sinopharm), είχε ανακοινώσει νωρίτερα αυτόν τον μήνα ότι άλλο ένα υποψήφιο εμβόλιο που παρήχθη από την μονάδα της που εδρεύει στην Ουχάν είχε προκαλέσει επίσης υψηλού επιπέδου αντισώματα με ασφάλεια στους μετέχοντες σε κλινική δοκιμή βάσει των πρώτων αποτελεσμάτων.

Ένα πειραματικό εμβόλιο θα πρέπει να αποδείξει την αποτελεσματικότητά του στην "Φάση 3" μιας δοκιμής του σε ανθρώπους, κατά την οποία στρατολογούνται χιλιάδες μετέχοντες, ώστε να μπορεί να πάρει το πράσινο φως για διάθεση στην αγορά.

Η CNBG ανακοίνωσε την Τρίτη ότι θα διεξαγάγει δοκιμή "Φάσης 3" για υποψήφιο εμβόλιό της στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, χωρίς να διευκρινίσει ωστόσο ποιο πειραματικό εμβόλιό της θα δοκιμαστεί.

ΠΗΓΗ: newsbeast.gr

Παραβιάσεις των δικαιωμάτων στην ίση αμοιβή και στις ίσες ευκαιρίες ανδρών και γυναικών στον χώρο εργασίας διαπίστωσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Κοινωνικών Δικαιωμάτων, στις 14 από τις 15 χώρες που εφαρμόζουν τη διαδικασία συλλογικών καταγγελιών του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη, μεταξύ των οποίων είναι και η Ελλάδα.

Οι 15 χώρες βρέθηκε ότι έχουν ικανοποιητική νομοθεσία που αναγνωρίζει το δικαίωμα ίσης αμοιβής για ίδια εργασία. Ωστόσο, σύμφωνα με την Επιτροπή, Βέλγιο, Βουλγαρία, Κροατία, Τσεχία, Κύπρος, Φινλανδία, Γαλλία, Ελλάδα, Ιρλανδία, Ιταλία, Ολλανδία, Νορβηγία, Πορτογαλία και Σλοβενία έχουν κάνει ανεπαρκή πρόοδο στη μείωση του χάσματος στις αμοιβές μεταξύ των φύλων, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις εντοπίστηκαν έλλειψη στη διαφάνεια των αμοιβών στην αγορά εργασίας, αναποτελεσματικά ένδικα μέσα και ανεπαρκείς εξουσίες και πόροι των εθνικών φορέων για την ισότητα των φύλων.

Επίσης, παρά τις ρυθμίσεις για ποσοστώσεις και άλλα σχετικά μέτρα, οι γυναίκες εξακολουθούν να υποεκπροσωπούνται σε θέσεις λήψης αποφάσεων σε ιδιωτικές εταιρείες. Μόνο η Σουηδία βρέθηκε να συμμορφώνεται με τον Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Χάρτη.

Καταγγελίες προς την Επιτροπή, που παρακολουθεί την εφαρμογή του Χάρτη, υποβλήθηκαν από τη διεθνή ΜΚΟ «University Women Europe».

«Το χάσμα στις αμοιβές μεταξύ των δύο φύλων είναι απαράδεκτο στις σύγχρονες κοινωνίες, ωστόσο εξακολουθεί να είναι ένα από τα κύρια εμπόδια στην επίτευξη πραγματικής ισότητας. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις πρέπει επειγόντως να εντείνουν τις προσπάθειές τους για να διασφαλίσουν ίσες ευκαιρίες στον χώρο εργασίας. Επίσης, περισσότερες χώρες πρέπει να χρησιμοποιούν τον Κοινωνικό Χάρτη του Συμβουλίου της Ευρώπης ως ένα μέσο για την επίτευξη αυτού του στόχου», αναφέρει, σε δήλωσή της, η γενική γραμματέας του Συμβουλίου της Ευρώπης, Μαρία Πεϊτσίνοβιτς Μπούριτς.

ΠΗΓΗ:  ergasianet.gr

Παρά την απόλυτη ευελιξία που έχει θεσμοθετηθεί στην αγορά εργασίας προκειμένου να μην γίνουν απολύσεις, η ανασφάλεια στους εργαζόμενους έχει χτυπήσει «κόκκινο».

Οι εργαζόμενοι περιμένουν «κύμα» απολύσεων από τις 15 Ιουλίου, οπότε λήγει η προστασία από τις απολύσεις.

Ο Στάθης Τέλιος που έδωσε συνέντευξη για εργασία ως σεκιούριτι μίλησε στην κάμερα του OPEN TV και τον Αργύρη Καλογερόπουλο. «Δεν υπάρχουν ουσιαστικά δουλειές. Εγώ βρήκα για να αναπληρώσω άλλους. Αν είμαι καλός στη δουλειά μου θα εξακολουθήσω να εργάζομαι», αναφέρει ο ίδιος στην κάμερα του Ανοιχτού Καναλιού για να προσθέσει: «Υπάρχει μεγάλη ανασφάλεια. Κι αυτό γιατί δεν ξέρω μετά τι θα κάνω».

Αυτό το καλοκαίρι της ανασφάλειας και της ανεργίας τέσσερις στους 10 εργαζόμενους δεν νιώθουν ασφάλεια στην εργασία τους. Χιλιάδες εργαζόμενοι, μάλιστα, θα δουν τις αποδοχές τους να μειώνονται τους επόμενους μήνες ενώ θα πλεύσουν σε «αχαρτογράφητα νερά» από τον Σεπτέμβριο.

Στο οικονομικό επιτελείο επικρατεί προβληματισμός για το πρόγραμμα ΣΥΝ-ΕΡΓΑΣΙΑ, το οποίο δημιουργήθηκε για να ανακόψει τα αυξανόμενα ποσοστά ανεργίας. Κι αυτό γιατί σε δέκα μέρες εφαρμογής του μόλις 3.000 εργοδότες έχουν ζητήσει να ενταχθούν σε αυτό. Μάλιστα, δεν αποκλείεται τις επόμενες μέρες να υπάρξουν νέες πιο βελτιωμένες κινήσεις ώστε αυτό να γίνει πιο δελεαστικό.

Ο κορονοϊός, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, έφερε ανατροπές σε 1.232 συμβάσεις αορίστου χρόνου, που τον Μάιο του 2020 – παρά τα μέτρα – μετατράπηκαν σε μερικής απασχόλησης ή εκ περιτροπής απασχόληση και τώρα οι εργαζόμενοι καλούνται να επιβιώσουν λαμβάνοντας ακόμη και κάτω από το μισό τους μισθό. Την αβεβαιότητα εντείνουν και οι εκτιμήσεις των εμποροβιοτεχνών ότι θα γίνουν 190.000 απολύσεις λόγω των μειωμένων τζίρων ενώ οι εκτιμήσεις του οικονομικού επιτελείου είναι ότι φέτος η ύφεση θα ξεπεράσει το 8%.

πηγη: iskra.gr

, του Διονύση Ελευθεράτου

Εάν η «απορία ψάλτου» είναι... ο βήχας, κάθε αμηχανία και «παγωμάρα» της κυβέρνησης Μητσοτάκη εύκολα επισύρει κάτι βολικότερο: «Καταχώνιασμα» των θεμάτων που προκάλεσαν την ενόχληση. Με τόση ισχύ που διαθέτει στα ΜΜΕ η κυβέρνηση, γιατί να μην αποφεύγει ακόμη και τον βήχα; Προτιμότερη είναι η τάχιστη παράδοση του ακανθώδους ζητήματος στη λήθη. Όπως ακριβώς συνέβη με τις δηλώσεις που έκανε για τη Λιβύη, πριν από λίγες ημέρες, ο αναπληρωτής σύμβουλος του πρωθυπουργού για θέματα εθνικής ασφάλειας, Θάνος Ντόκος.

Σύμφωνα με τον κ. Ντόκο, η ελληνική εξωτερική πολιτική έκανε λανθασμένη «επένδυση» στον Χαφτάρ. Επί λέξει: «Έχει αλλάξει το momentum της σύγκρουσης. Από εκεί που είχαμε “επενδύσει” και εμείς, όταν φαινόταν ότι έχει το πάνω χέρι, πλέον φαίνεται ότι χάνει στο πεδίο των μαχών και ίσως οι πολιτικές του μέρες να είναι μετρημένες».

Δεν περιορίστηκαν όμως σε αυτό οι δυσάρεστες, για τη στρατηγική της Αθήνας, διαπιστώσεις που διατύπωσε ο σύμβουλος του Κυριάκου Μητσοτάκη. Παρατήρησε πως το τουρκολυβικό μνημόνιο «δεν είναι υψηλή προτεραιότητα» για τις ΗΠΑ και την ΕΕ. Γι’ αυτό, πρόσθεσε, Ουάσινγκτον και Βρυξέλλες «δεν πρόκειται να το ανταλλάξουν με κάποιο δικό τους συμφέρον». Άρα, «είναι μια πραγματικότητα με την οποία θα πρέπει να ζήσουμε για κάποιο διάστημα, μέχρι να βρούμε τρόπους να το υπονομεύσουμε».

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς εμπειρότατος αναλυτής ή ειδικός στις διεθνείς σχέσεις, για να αντιληφθεί ότι οι παραδοχές του Θ. Ντόκου ουσιαστικά δείχνουν πόσο σαθρό αποδεικνύεται το «αφήγημα», περί «επιτυχούς» ελληνικής στρατηγικής και συνακόλουθης «απομόνωσης του Ερντογάν». Εάν μάλιστα είναι κανείς έμπειρος, θα διαγνώσει αδυναμία της κυβέρνησης να τηρήσει ακόμη και κώδικες που παραπέμπουν στην «αλφαβήτα» της εξωτερικής πολιτικής.

Όπως επεσήμανε, πρόσφατα, μιλώντας σε ραδιοφωνική εκπομπή ο καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων, Σωτήρης Ρούσσος, δεν είναι καθόλου σοφό να τάσσεται αναφανδόν υπέρ ενός εμπλεκόμενου - σε ένοπλη αναμέτρηση- μέρους κυβέρνηση άλλου κράτους, που δεν μπορεί να επηρεάσει άμεσα και καθοριστικά την έκβαση της σύγκρουσης. Διότι, ακόμη και αν δοθεί στην εμπόλεμη χώρα μια συμβιβαστική, πολιτική λύση, μοιραία θα αντιμετωπισθούν με μικρότερη προσοχή τα «στρατηγικά συμφέροντα» του «τρίτου» που έχει νωρίτερα εκτεθεί, ως ανοικτός υποστηρικτής της μιας αντιμαχόμενης πλευράς και – άρα- εχθρός της άλλης.

Η αλήθεια είναι ότι την κυβέρνηση Μητσοτάκη τη διέπει μια ροπή προς ενθουσιώδεις, εσπευσμένες «υιοθεσίες» παραγόντων σε άλλες χώρες, όπως έδειξε και ο... ζήλος της στην περίπτωση του Γκουαϊδό, στη Βενεζουέλα (ένας ζήλος που, λόγω των εξελίξεων, έλαβε διαστάσεις σχεδόν ανεκδοτολογικές). Προτού διαπιστώσουμε αν θα επεκταθεί και σε άλλη ήπειρο ο ενθουσιασμός της... μαζορέτας (έτσι λέγονται τα κορίτσια που χορεύουν και φωνάζουν συνθήματα υπέρ ομάδων μπάσκετ, μπέιζμπολ και αμερικανικού ποδοσφαίρου, στα γήπεδα), έχουμε την ευκαιρία, κρατώντας τα μάτια μας στραμμένα στη Μ. Ανατολή, να δούμε την πραγματικότητα να δοκιμάζει βασανιστικά ορισμένα θεμελιώδη «θέσφατα» της ελληνικής πολιτικής ελίτ.

Το γεγονός ότι στη Λιβύη «τα βρήκε σκούρα» ο... ήρωας του Νίκου Δένδια, στρατάρχης Χαλίφα Χαφτάρ, υπογραμμίζει μεν αυτό που τόνισε κι ο Θ. Ντόκος, αλλά μια «λανθασμένη επένδυση» τέτοιου τύπου έχει μικρότερη βαρύτητα από άλλη παράμετρο: Σε μία ακόμη χώρα, σε ένα ακόμη «ανοικτό μέτωπο», διαψεύστηκε σκληρά η προσδοκία πως η Ουάσιγκτον θα βρισκόταν αντιμέτωπη με τα σχέδια της Άγκυρας. Της «απρόβλεπτης και δύστροπης Άγκυρας», που «κάνει παιχνίδια» με τη Μόσχα και η οποία κάποια στιγμή (το... μέγα όραμα των Αθηνών) θα πληρώσει για αυτήν της την αυθάδεια, υφιστάμενη δραματική υποβάθμιση, προς όφελος της Ελλάδας, στην «πυραμίδα» του «ατλαντισμού»...

Στην Ελλάδα δεν κρυβόταν αυτός ο ευσεβής – μα και αφελής- πόθος, όταν οι ΗΠΑ «άναβαν το πράσινο φως» για την επέμβαση της Τουρκίας στη Β. Συρία. Δεν κρυβόταν κι όταν (πρώτη εβδομάδα του περασμένου Μαΐου) ο Αμερικανός υφυπουργός Εξωτερικών, Χένρι Γούστερ, ξεκαθάριζε πως η αμερικανική κυβέρνηση ήταν αντίθετη στην επίθεση του Χαφτάρ εναντίον της Τρίπολης, καταλογίζοντας μάλιστα στον εν λόγω στρατάρχη «προβληματική» ανάπτυξη σχέσεων με τον Σύρο πρόεδρο Μπασάρ αλ Άσαντ.

Μια αιώνια παρηγορητική θεώρηση για... στρουθοκάμηλους

Το χειρότερο δεν είναι, λοιπόν, πως η Ελλάδα έγινε μαζορέτα μιας «ευκαιριακής» ομάδας, όπως αυτή του Χαφτάρ στη Λιβύη. Το βαθύτερο πρόβλημα είναι πως η Ελλάδα συνεχίζει να ενεργεί ως μαζορέτα των ΗΠΑ, αλλά και του Τελ Αβίβ (περισσότερα γι’ αυτό στη συνέχεια), χωρίς να μπορεί κάποιος απολογητής της στρατηγικής της να δώσει μια πειστική απάντηση στο λογικό ερώτημα τι ακριβώς αποκομίζει. Εδώ ναι, «κολλάει» το «απορία ψάλτου, βηξ»...

Αλλά ενίοτε, έπειτα από το βήξιμο, οι «ψάλτες» κάτι ψελλίζουν... Αρχίζει λοιπόν να διαδίδεται μια παρηγορητική θεωρία, η οποία θυμίζει κάπως ορισμένα «θύματα» ερωτικής απιστίας, που όταν δεν μπορούν να αρνηθούν το «κακό», το αποδίδουν στην «περίεργη φάση που περνά» ο άλλος ή η άλλη. Κατ’ αναλογία, η... εγνωσμένη αγάπη της Ουάσιγκτον προς την Αθήνα αδυνατεί προσωρινά να αποτρέψει τις «αταξίες» και «απιστίες της πρώτης, επειδή στο Λευκό Οίκο βρίσκεται ο Ντόναλντ Τραμπ, που έχει μια ιδιαίτερη αδυναμία στον Ερντογάν. Λες κι αν οι ΗΠΑ τελούσαν υπό την προεδρία άλλου προσώπου, θα ωθούσαν τον Ερντογάν βαθύτερα στην αγκαλιά του Πούτιν («λυκοσυμμαχία» μεν, ανθεκτική ως τώρα, δε). Λες και δεν αφθονούν οι ιστορικές αποδείξεις για το μεγάλο και αμείωτο ειδικό βάρος που διαθέτει η Τουρκία στους γεωπολιτικούς και στρατηγικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ.

Είναι αλήθεια, όμως, ότι προεκτείνεται- εκ παραδόσεως- και στο πεδίο των... εξηγήσεων ο στρουθοκαμηλισμός που χαρακτηρίζει την κρυφή, εγχώρια «μεγάλη ιδέα», δηλαδή πως κάποτε η πειθήνια Ελλάδα θα επιβραβευτεί και θα γίνει «χαλίφης στη θέση του χαλίφη». Με άλλα λόγια: Δεν ήταν ποτέ λανθασμένος ο τρόπος με τον οποίον η ελληνική ελίτ «ακτινογραφούσε» τα σχέδια και τη στρατηγική των εκάστοτε ισχυρών «συμμάχων». Οι άτιμες οι συγκυρίες έφταιγαν, που το πράγμα «ερχόταν αλλιώς»...

Οι Άγγλοι και Γάλλοι θα υποστήριζαν μέχρι τέλους την ελληνική επεκτατική εκστρατεία του 1919 στη Μ. Ασία, εάν δεν επέστρεφε ο βασιλιάς Κωνσταντίνος, τον Δεκέμβριο του 1920. Το καλοκαίρι του 1974 η Ουάσιγκτον δεν θα επέτρεπε στην Τουρκία να εισβάλλει στην Κύπρο και να καταλάβει το βόρειο τμήμα του νησιού, «καίγοντας» έτσι και το καθεστώς του «πιστού σκυλιού» των ΗΠΑ, Δημ. Ιωαννίδη, εάν τότε δεν υπήρχε «κενό εξουσίας» στις ΗΠΑ, λόγω του σκανδάλου Γουότεργκέϊτ. Μπορεί πχ για το 1955 ή το 1987 να μην έχουν ανιχνευτεί «ειδικές συνθήκες» και αμερικανικά «κενά εξουσίας» που να εξηγούν τα αντίστοιχα «αβανταρίσματα», αλλά, δεν πειράζει, η βιομηχανία καλλιέργειας αυταπατών συνεχίζει να λειτουργεί, έστω και με ορισμένα «κενά»...

«Φυσικό» είναι λοιπόν να τα «εξηγεί» όλα η προσωπική αδυναμία, την οποία τρέφει ο Τραμπ για τον Ερντογάν... Και στο «δια ταύτα», τι πρέπει να κάνει η επίσημη Ελλάδα; Την καρδιά της πέτρα, την υπομονή της βουνό και την επιμονή της φορτική: Να δηλώνει κάθε εβδομάδα και ένας διαφορετικός κυβερνητικός αξιωματούχος ότι ο ελληνικός στρατός θα ματώσει και στο μέλλον μαζί με τον αμερικανικό (δεν ξέρουμε πού και γιατί, ακριβώς, αλλά θα το βρούμε), στα πρότυπα της αμίμητης δήλωσης που έκανε τον περασμένο Νοέμβριο ο υπουργός Άμυνας, Νίκος Παναγιωτόπουλος. Τότε που μας υποχρέωσε να αναρωτηθούμε αν επιστρέψαμε στα χρόνια του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα ή του πολέμου στην Κορέα.

Και, ποιος ξέρει, ίσως αυτή η διαρκής υπόμνηση της ιδιότητας της «δεδομένης» χώρας να συγκινήσει, να φιλοτιμήσει τον Τραμπ, ή, έστω, τον διάδοχό του, είτε αυτός εγκατασταθεί στο Λ. Οίκο το 2021 είτε το 2025. Άλλωστε η... χαρωπή ενέργεια της μαζορέτας χρειάζεται και ως αντίβαρο στο προφανές, τρέχον «ξεφούσκωμα» των μεγαλεπήβολων ενεργειακών σχεδίων που είχαν εξυφανθεί για την Ανατολική Μεσόγειο, τροφοδοτώντας την προσμονή πως είχαμε συγκροτήσει μια αδιαπέραστη ασπίδα με τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και τη Γαλλία. Οι πλέον ευφάνταστοι μάλιστα, ίσως ονειρεύονταν και κάποια αναβίωση της ναυμαχίας του Ναυαρίνου, αλλά στ’ ανοικτά της Κύπρου. Με εμάς να τρώμε ποπ κορν, παρακολουθώντας με αγαλλίαση τα πολεμικά σκάφη των άλλων χωρών της... αδελφότητας των υδρογονανθράκων να αναχαιτίζουν το στόλο του «σουλτάνου»....

Υπάρχει όμως και το ακόμη χειρότερο: Η ελληνική εξωτερική πολιτική, ως μαζορέτα κάνει «διπλή βάρδια»: Ζητωκραυγάζει και μοχθεί υπέρ των ΗΠΑ, αλλά και του Ισραήλ, σε βαθμό ιδιαζόντως ειδεχθή. Χαρακτηριστικό και πολύ σημαντικό: Ως την ώρα που γράφονταν αυτές οι αράδες, η ελληνική κυβέρνηση δεν είχε «βγάλει κιχ» για την πρόθεση του Τελ Αβίβ να προχωρήσει στις γνωστές προσαρτήσεις παλαιστινιακών εδαφών, από την 1η Ιουλίου.

Την αντίθεσή τους στις προσαρτήσεις έχουν εκφράσει η κυβερνήσεις της Γερμανίας, «διακριτικότερα» της Αγγλίας (κι ας είναι ο Μπόρις Τζόνσον ό,τι «πλησιέστερο» στον Τραμπ, στη Δυτική Ευρώπη) και, περισσότερο αυστηρά, η Γαλλία.

Και ούτε μία λέξη στο ανακοινωθέν...

«Αν οι Ισραηλινοί αποφασίσουν να προχωρήσουν στη διαδικασία προσάρτησης, θα είμαστε υποχρεωμένοι να αντιτάξουμε μέτρα που θα έχουν συνέπειες στις σχέσεις ανάμεσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τα κράτη-μέλη της και το Ισραήλ», δήλωσε προ ημερών ο υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας, Ζαν - Ιβ Λε Ντριάν. Προειδοποίησε μάλιστα το Τελ Αβίβ να μην επαναπαύεται, με τη σκέψη ότι θα εμποδίσουν την καταδίκη του χώρες όπως η Ουγγαρία και οι Πολωνία. Διότι, πρόσθεσε, «και αν ορισμένα ευρωπαϊκά κράτη διαφοροποιηθούν επί του θέματος, ο κανόνας της ομοφωνίας δεν εφαρμόζεται σε όλα τα ευρωπαϊκά προγράμματα στα οποία συμμετέχει το Ισραήλ». Μεταξύ άλλων, είπε, η ΕΕ θα μπορούσε «να ενισχύσει τον έλεγχο επί της προέλευσης των εισαγομένων προϊόντων». Εκείνο που δεν θα μπορούσε η ΕΕ, κατά τον επικεφαλής της γαλλικής διπλωματίας, είναι «να αφήσει αναπάντητη μια απόφαση τέτοιας βαρύτητας».

Ανεξαρτήτως του τι θα γίνει ή δεν θα γίνει, τελικά, με τις προειδοποιήσεις αυτές, το βέβαιο είναι ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική χρεώνεται πολλά, εξ αιτίας της απωθητικά ακραίας φιλο- ισραηλινής υφής της.

Πρώτον, βρίσκεται εκ των πραγμάτων στο ίδιο μήκος κύματος με ακροδεξιές ηγεσίες χωρών, στις οποίες (τι ειρωνεία!) ανθεί εκ παραδόσεως ο ρατσισμός, αλλά και ο πραγματικός αντισημιτισμός. Ο αληθινός... Όχι αυτός που ξεπροβάλλει, μονότονα και σχεδόν αυτόματα, στην ορολογία του ισραηλινού κράτους και των θλιβερών «κατά τόπους» φερέφωνων, για να λεκιάσει κάθε στηλίτευση του απαρτχάιντ εναντίον των Παλαιστινίων.

Δεύτερον, ανεχόμενη την καταστρατήγηση θεμελιωδών κανόνων δικαίου, για χάρη του Τελ Αβίβ και του ακροδεξιού Νετανιάχου, η Αθήνα «πριονίζει» το κλαδί, πάνω στο οποίο έχει – θεωρητικά- στηρίξει ολόκληρη τακτική και στρατηγική αναχαίτισης των κινήσεων και αξιώσεων της Άγκυρας.

Τρίτον, όλα τούτα η Ελλάδα τα πράττει και τα χρεώνεται, χωρίς καν να «παίρνει» μια αναφορά στην Τουρκία και τον Ερντογάν, στο κοινό ανακοινωθέν που εκδόθηκε μετά τη συνάντηση Νετανιάχου – Μητσοτάκη, στο Τελ Αβίβ. Ούτε καταδίκη του συμφώνου Τουρκίας – Λιβύης... (Αναλυτικό το πρόσφατο σημείωμα του Λεωνίδα Βατικιώτη στο kommon.gr).

Ανεξήγητο; Κάθε άλλο. Το Ισραήλ επιθυμεί να κρατά ανοικτή την πόρτα για ενδεχόμενη συνεννόηση ή και ουσιαστική βελτίωση σχέσεων με τον σημαντικό περιφερειακό «παίκτη», την Τουρκία. Το Ισραήλ, επίσης, δεν έχει κανένα λόγο να δυσαρεστήσει την Ουάσιγκτον, η οποία προσέχει τις κινήσεις της απέναντι στην «δύσκολη» Άγκυρα, με την ευλάβεια που διακρίνει κάποιον... μεταφορέα νιτρογλυκερίνης. Κι αν το Τελ Αβίβ δεν επιθυμεί γενικά να στενοχωρεί τις ΗΠΑ, όταν δεν το κρίνει αναγκαίο, είναι ηλίου φαεινότερο πως θα το αποφύγει... δέκα φορές σε μία συγκυρία, όπως αυτή.

Τώρα, που ο Τραμπ «καλύπτει» και τις πλέον βάναυσες πτυχές τις ισραηλινής επιθετικότητας; Τώρα, που η Ουάσινγκτον εκπόνησε τέτοιο «σχέδιο» για το παλαιστινιακό; Τώρα, που οι ΗΠΑ, όχι μόνο ακύρωσαν τη συμφωνία με την Τεχεράνη, όπως ζητούσε το Ισραήλ, όχι μόνο δολοφόνησαν τον Κασέμ Σουλεϊμανί, αλλά μεθοδεύουν σε βάρος του Ιράν οικονομική πίεση που φιλοδοξούν να αγγίξει τα όρια του «στραγγαλισμού»; Τώρα θα έκανε το χατίρι ο Νετανιάχου στην ελληνική κυβέρνηση, να δεχθεί αναφορές σε βάρος της Άγκυρας; Γιατί; Μήπως η... μαζορέτα πρόκειται να τιθασεύσει την αιθεροβάμονα έξαψή της; Τίποτε δεν δείχνει ότι σκέφτεται κάτι τέτοιο, η ηγεσία μιας χώρας που προβάλλει ως μέγα πλεονέκτημα την ιδιότητα της «δεδομένης».

Η μαζορέτα χορεύει και χωρίς ανταλλάγματα... Κι αν τύχει να αναγνωρίσει κανένας Ντόκος ορισμένα από τα προφανή, αναλαμβάνουν δουλειά οι εγχώριες επικοινωνιακές, «μιντιακές» μαζορέτες και οι ύμνοι πνίγουν τις παραδοχές. Σιγά το δύσκολο... Αλλά η πραγματικότητα παραμένει αμείλικτη και η διαφορά μεγάλη: Οι μαζορέτες των γηπέδων, αν κάτι δεν υπολογίσουν σωστά, το πολύ – πολύ να στραμπουλήξουν κανέναν αστράγαλο. Οι μαζορέτες – ηγεσίες χωρών, όμως, πολλούς και πολλά μπορούν να πάρουν στον ερεθισμένο από «όρκους πίστης» λαιμό τους...

ΠΗΓΗ: kommon.gr