Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Η αιματηρή καταστολή της μεγάλης απεργιακής συγκέντρωσης του 1923 στο Πασαλιμάνι
ΑΝΔΡΕΑΣ ΔΕΝΕΖΑΚΗΣ
Το 1923 η Ελλάδα αντιμετωπίζει τρομακτικά οικονομικά και πολιτικά προβλήματα, σαν συνέπεια της Μικρασιατικής Καταστροφής του 1922.
Δεκάδες χιλιάδες ξεριζωμένοι πρόσφυγες, διασκορπισμένοι σε όλη την ελληνική επικράτεια, αντιμετωπίζουν ασύλληπτα προβλήματα, εξαθλιωμένοι, άστεγοι, ρακένδυτοι και εξαντλημένοι, μεγαλώνουν τις στρατιές των άνεργων που έχασαν τις δουλειές του από τις μαζικές απολύσεις. Πολλές επιχειρήσεις κλείνουν εκβιάζοντας μείωση ημερομισθίων σ’ ολόκληρη τη χώρα. και το κλείσιμο των επιχειρήσεων. Οι μεγαλοβιομήχανοι θεωρούν μεγάλη ευκαιρία την τραγωδία της ελληνικής κοινωνίας για να χτυπήσουν μισθούς και ωράριο.
Οι επικεφαλής του Κινήματος του Στρατού και του Ναυτικού της 11 Νοέμβρη 1922, ο πρωθυπουργός της «Επαναστατικής Κυβέρνησης» Στυλιανός Γονατάς (αριστερά) με τον Νικόλαο Πλαστήρα.
Με αφορμή την υποτίμηση της αγγλικής λίρας απέναντι στη δραχμή (τον Απρίλιο του 1923 η τιμή της λίρας πέφτει από τις 400 δραχμές στις 150) , μετά από κάποια κερδοσκοπικά παιχνίδια στα χρηματιστήρια του εξωτερικού και πρόσχημα, την «ανταγωνιστικότητα», το μεγάλο κεφάλαιο με την συνεργασία της Κυβέρνησης Πλαστήρα – Γονατά, κλιμακώνει την επίθεση: Η ανεργία γιγαντώνεται, τα μεροκάματα μειώνονται κατά 25 – 30%, απολύονται, όσοι εργαζόμενοι δεν δέχονται τις μειώσεις των μισθών τους, οι εργοδότες απαιτούν την κατάργηση του νόμου 2112/20 «περί υποχρεωτικής καταγγελίας της συμβάσεως ιδιωτικών υπαλλήλων», που απαγόρευε τις απολύσεις χωρίς αποζημίωση.
Στην εξουσία βρίσκεται, από τις 14 Νοεμβρίου 1922, μετά το Κίνημα του Στρατού και του Ναυτικού στη Χίο και τη Λέσβο της 11ης Νοεμβρίου 1922, η «Επαναστατική Κυβέρνησις» των Πλαστήρα – Γονατά, με πρωθυπουργό τον Στυλιανό Γονατά. Για πρώτη φορά με απροκάλυπτο τρόπο η κυβέρνηση ταυτίζεται με τα εργοδοτικά συμφέροντα, τα προσχήματα περί ταξικής ουδετερότητας του κράτους απουσιάζουν εντελώς. Υπουργός Οικονομικών και υπεύθυνος για ζητήματα Εργατικής Πολιτικής είναι ο μεγαλοβιομήχανος Ανδρέας Χατζηκυριάκος, ο οποίος είναι ταυτόχρονα πρόεδρος του ΣΕΒ και ιδιοκτήτης της τσιμεντοβιομηχανίας «ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ».
Πλαστήρας- Γονατάς. Πίσω αριστερά ο Γεώργιος Παπανδρέου, πολιτικός σύμβουλος της «Επαναστατικής Κυβέρνησης» στην αρχή, και υπουργός των Εσωτερικών από τις 9 Ιανουαρίου 1923.
Το χρονικό μέχρι τη συγκέντρωση στο Πασαλιμάνι
Το οργανωμένο εργατικό κίνημα πραγματοποίησε την Πρωτομαγιά του 1923 μαζική συγκέντρωση στον Άγιο Ιωάννη Ρέντη με συμμετοχή του Εργατικού Κέντρου Πειραιά (40 σωματεία) και 20 σωματεία των Αθηνών, με κύρια αιτήματα: Αύξηση με βάση τη μεταλλική δραχμή. Εφαρμογή του 8ωρου. Δημιουργία Γραφείων Ευρέσεως Εργασίας. Η κυβέρνηση μετά από 20 μέρες απαντά στη ΓΣΕΕ και στα Εργατικά Κέντρα Πειραιά – Αθηνών ότι είναι αδύνατη η ικανοποίηση των αιτημάτων.
Ταυτόχρονα απολύονται εκατοντάδες εργαζόμενοι από τα εργοστάσια λιπασμάτων και τα υαλουργεία.
Οι εργοδότες ζητούν επίμονα τη μείωση των μισθών.
9 Ιούνη: Πραγματοποιείται κοινή σύσκεψη ΓΣΕΕ και Εργατικού Κέντρου Πειραιά. Αποφασίζεται ότι καταρχήν μπορεί να γίνει δεκτή η μείωση των ημερομισθίων, αλλά με τον όρο το κράτος να μειώσει τις τιμές των ειδών μονοπωλίου και του ψωμιού. Η κυβέρνηση αρνείται.
15 – 30 Ιούνη: Η 30μελής επιτροπή που συστήθηκε από το Κράτος – με σκοπό τον συναινετικό επανακαθορισμό των ημερομισθίων –, με τη συμμετοχή αντιπροσώπων των εργοδοτών, των εργατών και του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας, εξελίχθηκε σε προσπάθεια απόσπασης της συναίνεσης των εργαζομένων στην εργοδοτική επίθεση. Μετά από 7 συνεδριάσεις από τις 15 μέχρι τις 30 Ιούνη, η επιτροπή εξέδωσε πόρισμα, με το οποίο πρότεινε μείωση των ημερομισθίων των καπνεργατών κατά 30-35%, των εργατών στα μεταλλεία και λιγνιτωρυχεία κατά 15-25% από 1ης Ιούλη, των βυρσοδεψών, για όσους αμείβονταν με 30 δραχμές και πάνω, κατά 15-30%, των δε κάτω των 25 δραχμών κατά 8-10%. Η επιτροπή νομιμοποίησε την μείωση των ημερομισθίων των ναυτεργατών και φορτοεκφορτωτών.
Οι ναυτεργάτες δηλώνουν πως δεν αποδέχονται τέτοια μείωση και προειδοποιούν με απεργιακούς αγώνες. Η κυβέρνηση τους απειλεί με επιστράτευση.
Αρχές Ιούλη: Γίνεται απεργία από τους εργάτες Λαυρίου με αιτήματα το 8ωρο και την αύξηση των ημερομισθίων. Απεργούν και οι ράπτες. Έραβαν μόνο σακάκια και γιλέκα, όχι παντελόνια.
4 Ιούλη: Αναστέλλεται η ισχύς του νόμου 2112 που απαγορεύει τις μαζικές απολύσεις.
9 Αυγούστου: Οι μυλεργάτες του Πειραιά πυροδοτούν τη γενική απεργία, απαιτώντας από τους αλευροβιομήχανους: Να μην ισχύσει η μείωση 35% στα εισοδήματά τους. Να πληρωθούν τα περικομμένα ημερομίσθια. Να επαναπροσληφθούν οι απολυμένοι συνάδελφοί τους. Να αποζημιωθούν οι τυχόν μη επανερχόμενοι.
Η απεργία επεκτείνεται. Ομοσπονδία και Σωματεία επισιτισμού στις υπόλοιπες πόλεις προχωρούν σε απεργία. Το Εργατικό Κέντρο Πειραιά και η ΓΣΕΕ καλούν σε υλική συμπαράσταση στους απεργούς.
17 Αυγούστου: Οι ναυτεργάτες παίρνουν τη σκυτάλη της απεργίας. Το λιμάνι παραλύει. Είκοσι πλοία δεν καταφέρνουν να αποπλεύσουν. Το απόγευμα, οι φορτοεκφορτωτές μπαίνουν στην απεργία.
18 Αυγούστου: Η απεργία από πόλη σε πόλη έχει αρχίσει ν’ απλώνει σ’ όλη την Ελλάδα.
19 Αυγούστου, Κυριακή: Στην Αθήνα γίνεται πανεφεδρική συγκέντρωση στο θέατρο «Αλάμπρα». Παντού στους δρόμους κυκλοφορούν ομάδες αστυνομικών. Οι περίπολοι στον Πειραιά πιάνουν ναυτεργάτες και τους μεταφέρουν με τη βία στα πλοία.
19 Αυγούστου: Συλλαμβάνονται μέλη της διοίκησης της Ναυτεργατικής Ομοσπονδίας. Μετά από αυτή την κατάσταση η διοίκηση του Εργατικού Κέντρου Πειραιά αποφασίζει πανεργατική απεργία. Η τελική, όμως, απόφαση θα εξαρτηθεί από τη ΓΣΕΕ.
20 Αυγούστου: Απεργούν ηλεκτροτεχνίτες, σιδηροδρομικοί του ηλεκτρικού, τροχιοδρομικοί, καπνεργάτες, εργάτες Τύπου, εργάτες του Τελωνείου. Η κυβέρνηση καλεί απεργοσπάστες απ’ το στρατό και την αστυνομία. Όλα τα αστυνομικά τμήματα και οι φυλακές γεμίζουν με απεργούς. Περίπολοι του Πολεμικού Ναυτικού συλλαμβάνουν περίπου 200 ναυτοθερμαστές για να τους βάλουν να δουλέψουν υποχρεωτικά. Τα πληρώματα πλοίων με ξένη σημαία που καταπλέουν στον Πειραιά δηλώνουν την υποστήριξή τους στην απεργία.
Την ίδια μέρα η κυβέρνηση δημοσιοποιεί την 20444/20.08.23 απόφασή της με την οποία, κατά παρέκκλιση του άρθρου 11 του Συντάγματος, αποφασίζει τη διάλυση των αναγνωρισμένων εργατικών σωματείων! Η απόφαση αυτή ανεστάλη στις 20.11.1923, η λογική της όμως σημάδεψε την κρατική πολιτική απέναντι στα συνδικάτα για πολλές δεκαετίες. Μετά το τέλος της απεργίας στις 25 Αυγούστου, αντιπροσωπεία του ΕΚΑ επισκέπτεται τον Ανδρέα Χατζηκυριάκο και του επισημαίνει ότι η απόφαση της «Επανάστασης» περί αναστολής λειτουργίας των εργατικών Σωματείων αντίκειται στο διεθνές δίκαιο και θα δημιουργήσει προβλήματα στην ελληνική κυβέρνηση. Ο Ανδρέας Χατζηκυριάκος απαντά «ότι πράγματι η εργατική Νομοθεσία διέπεται από διεθνείς Νόμους, αλλ’ αυτό δεν ημπόδισε την Ιταλίαν να καταργήση τας συνομοσπονδίας», αναφερόμενος φυσικά στη πρακτική της φασιστικής κυβέρνησης του Μουσολίνι που μόλις είχε διαλύσει τα εργατικά σωματεία στην Ιταλία.
Η ΓΣΕΕ δηλώνει ότι επεκτείνει τις απεργίες σ’ ολόκληρη τη χώρα, ενώ στον Πειραιά πραγματοποιείται σύσκεψη του Εργατικού Κέντρου Πειραιά, της Ναυτικής Ομοσπονδίας και των Ομοσπονδιών Σιδηροδρομικών, Ηλεκτροκινήσεως, Επισιτισμού και της ΓΣΕΕ.
Τα κύρια αιτήματα της απεργίας είναι: Σταθεροποίηση των ημερομισθίων με βάση τον τιμάριθμο. Μέτρα κατά της ακρίβειας και της αισχροκέρδειας. Απόλυση κρατούμενων απεργών. Κατάργηση της λογοκρισίας επί των εργατικών ζητημάτων. Απαγόρευση της εξαγωγής ανεπεξέργαστων καπνών και άλλα. Απ’ όλη την Ελλάδα φτάνουν τηλεγραφήματα για συμμετοχή στην απεργία της ΓΣΕΕ.
Ο Γ. Παπανδρέου, Υπ. Εσωτερικών τότε της κυβέρνησης Γονατά, δήλωνε στους εκπροσώπους των εργατών Ευάγγελο Ευαγγέλου, Γενικό Γραμματέα της ΓΣΕΕ και από την Καπνεργατική Ομοσπονδία τον Γραμματέας της Λεωνίδα Χατζησταύρου και τον Σεραφείμ Μάξιμο, που τον επισκέφθηκαν λίγες μέρες πριν την καταστολή:
«– Κύριοι, η εβδομάδα αυτή είναι η Εβδομάδα των Παθών για σας. Γενική Απεργία ίσον Επανάστασις! Και η Επανάστασις καταστέλλεται διά της βίας».
Ο Γεώργιος Παπανδρέου, σαν υπουργός Εσωτερικών της κυβέρνησης Γονατά – Πλαστήρα, υπήρξε από τους βασικούς υπεύθυνους της αιματηρής καταστολής στο Πασαλιμάνι. Στη φωτογραφία με τον Σκόμπυ, με τον οποίο δεν δίστασε να αιματοκυλήσει το λαό της Αθήνας τον Δεκέμβρη του 1944.
21 Αυγούστου: Εφημερίδες δεν βγαίνουν. Σε επιτροπή εργατών ο Πλαστήρας δηλώνει πως δε δέχεται συζήτηση με απεργούς. Ο Πειραιάς μπλοκάρεται με στρατό και μηχανοκίνητα. Τα αρχεία των εργατικών σωματείων κατάσχονται. Ομάδες εργατών κυνηγιούνται στους δρόμους των συνοικιών του Πειραιά απ’ τις αστυνομικές περιπόλους. Σκορπούν και ξανασμίγουν σε μικρότερες ομάδες, προσπαθώντας να συγκεντρωθούν στην πλατεία του Δημοτικού Θεάτρου. Οι ναυτεργάτες έχουν ορίσει συγκέντρωση στα γραφεία της Ναυτικής Ομοσπονδίας. Αποσπάσματα του Α΄ Σώματος Στρατού παίρνουν θέσεις μάχης. Βγαίνουν στους δρόμους τανκς. Αντλίες νερού της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας πιάνουν δουλειά σε βάρος των εργατών. Κάπου ακούγεται να κροταλίζει ένα πολυβόλο.
Ο λογοκριμένος Ριζοσπάστης της 22.8.1923 καταγγέλλει: «Το Κράτος απροκαλύπτως πλέον εναντίον ολοκλήρου της Εργατικής Τάξεως».
Ο Ριζοσπάστης της επόμενης μέρας 23.8.1923, καλεί τους εργάτες να παρευρεθούν στην κηδεία των φονευμένων τριών εργατών.
22 Αυγούστου: Οι απεργοί σπάζουν τις στρατιωτικές ζώνες και ξεχύνονται στο Πασαλιμάνι. «Κάτω η κυβέρνηση των εργοδοτών!», «Αφοπλίστε τους τρομοκράτες!». Σφυρίζουν οι σφαίρες ανάμεσα στους εργάτες. Σκοτώνονται τρεις.
Το μνημείο για τους 11 νεκρούς εργάτες της 23.8.1923, στην πλατεία στο Πασαλιμάνι. Κάτω δεξιά η επιγραφή στη βάση του μνημείου γράφει: «Τιμούμε τους νεκρούς ήρωες της τάξης μας που έπεσαν σε τούτο εδώ τον τόπο στις 23 Αυγούστου 1923 – Ε.Κ.Π. – 1 Μάη 1996». Πάνω δεξιά ένα σύντομο ιστορικό της θυσίας των εργατών στο Πασαλιμάνι.
Η αιματηρή καταστολή της συγκέντρωσης στο Πασαλιμάνι
23 Αυγούστου: Στην πλατεία Πασαλιμανιού πραγματοποιείται μεγάλη πανεργατική συγκέντρωση από τη ΓΣΕΕ και το ΕΚ Πειραιά. Η κυβέρνηση, έντρομη, δίνει εντολή να χτυπηθούν οι απεργοί. Στρατός και αστυνομία επιτίθενται με σφοδρότητα στους συγκεντρωμένους. Απολογισμός: 11 νεκροί εργάτες, 100 τραυματίες, 500 περίπου συλληφθέντες.
Ο Ριζοσπάστης της 24 Αυγούστου της επόμενης χρονιάς δημοσιεύει με αναλυτικό ρεπορτάζ το χρονικό της σύγκρουσης και της αιματηρής καταστολής της απεργίας:
Την επόμενη χρονιά ο Ριζοσπάστης της 24 Αυγούστου του 1924, κάνει έναν εκτεταμένο απολογισμό των γεγονότων, ενώ για πρώτη φορά δημοσιεύονται οι φωτογραφίες των νεκρών εργατών. Στο κέντρο δημοσιεύεται φωτογραφία της πρώτης σελίδας του κατακρεουργημένου από τη λογοκρισία Ριζοσπάστη της 22.8.1922, ο οποίος κυκλοφόρησε τελικά το βράδυ, στοιχειοθετημένος και τυπωμένος σε ένα μικρό συνοικιακό τυπογραφείο, αφού τα γραφεία του Ριζοσπάστη είχαν καταληφθεί από ισχυρά στρατιωτική δύναμη.
«ΤΑ ΠΡΟ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΩΣ
Η επί της απεργίας Επιτροπή του Εργατικού Κέντρου Πειραιώς δια προκηρύξεώς της εκάλει δια την 23ην του αυτού μηνός (σ.σ. 23 Αυγούστου 1923) τους απεργούς εις συγκέντρωσιν διαμαρτυρίας εναντίον των τρομοκρατικών μέτρων άτινα έλαβεν η αντεργατική Κυβέρνησις.
Η συγκέντρωσις επρόκειτο να λάβει χώραν το απόγευμα εις τας προ του Εργατικού Κέντρου Πειραιώς και Δημοτικού Θεάτρου πλατείας.
Από της πρωίας όμως της ημέρας εκείνης η πλατεία του Δημοτικού Θεάτρου είχε καταληφθή υπό ισχυράς στρατιωτικής δυνάμεως. Εις όλας τας άκρας της πλατείας είχον στηθή πολυβόλα, ενώ πυκνώταται ίλαι ιππικού των οποίων οι ιππείς εκράδανον γεγυμνωμένας σπάθας, περιήρχοντο τας γύρω παρόδους.
Αλλά τα τρομοκρατικά μέτρα της Κυβερνήσεως δεν περιωρίσθησαν μέχρις αυτού. Ισχυραί περίπολοι διέσχιζον την πειραϊκήν παραλίαν, ο δε εν Αθήναισι και Πειραιεί στρατός ευρίσκετο εν επιφυλακή.
Περί την 8ην πρωινήν είχαν ωχυρωθή πάντα τα επίκαιρα σημεία του Πειραιώς. Η Καστέλλα είχεν ωχυρωθή δια πολυβόλων και τριών Τανκς. Επίσης δια πολυβόλων ωχυρώθησαν το ύψωμα του Προφήτου Ηλία, το Πυριτιδοποιείον κλπ. Πολυβόλα ωσαύτως είχον τοποθετηθεί εις τα παράθυρα του Φρουραρχείου και του κτηρίου της Αστυνομίας των Πόλεων.
Το μεγαλύτερον όμως μέρος των πολυβόλων, των τάνκς και των στρατευμάτων είχαν ταμπουρωθεί εις την πλατεία του Πασαλιμανίου, ενώ ισχυραί περίπολοι είχαν ζώσει ολόκληρον το Πασαλιμάνι. Εν τω μεταξύ αστυνομικά όργανα προέβησαν εις συλλήψεις διαφόρων εργατών. Τέλος η όλη πόλις του Πειραιώς είχεν όψιν ωσαύτως πεδίου μάχης. Αι επιθετικαί διαθέσεις της Κυβερνήσεως είχον γίνει τόσον αντιληπταί από ολόκληρον τον πληθυσμόν του Πειραιώς ώστε ο κόσμος τρομοκρατημένος είχε κλεισθή εις τα σπίτια του. Μήτε ένα παράθυρο ανοικτόν, μήτε μια πόρτα ημιάνοικτος. Η κυβερνητική τρομοκρατία αφ’ ενός, η γενική απεργία αφ’ ετέρου είχον νεκρώσει πάσαν ζωήν.
Εκτός των στρατευμάτων, των Τάνκς, των ιλών ιππικού, ανά τας κυριωτέρας οδούς και τας πλατείας της πόλεως περιεφέροντο καθ’ ομάδας εργάται, ανήσυχοι να μάθουν ποία θα ήτο η στάσις της Εργατικής Τάξεως προ των τοιούτων αγρίων τρομοκρατικών μέτρων της Κυβερνήσεως. Καθ’ εκάστην φοράν καθ’ ην η Αστυνομία προσεπάθει να προβή εις αυθαιρέτους συλλήψεις επικολούθει συμπλοκή μεταξύ των αστυνομικών και της ομάδος των εργατών.
Εν τούτοις παρ’ όλα τα τρομοκρατικά μέτρα οι απεργοί έσπασαν την ζώνην των στρατιωτών και συνεκεντρώθησαν εις την πλατείαν. Τότε διετάχθη μια περίπολος να ανοίξει πυρ κατά των απεργών, ανεπιτυχώς όμως.
ΟΙ ΑΠΕΡΓΟΙ ΣΠΑΖΟΥΝ ΤΑ ΟΠΛΑ
Τότε οι απεργοί εξαγριωθέντες ώρμησαν κατά της περιπόλου και αφώπλισαν αυτήν, εκκενώσαντες δε τα όπλα εις τον αέρα, έσπασαν αυτά χωρίς να κτυπήσουν κανένα στρατιώτην. Οι εις την παραλίαν Πασαλιμάνι ευρισκόμεναι περίπολοι ήρχισαν να βάλλουν κατά των απεργών τους οποίους έβλεπον απτοήτους να δέχωνται τας σφαίρας εις τα στήθη των.
Προ της δολοφονικής αυτής ενέδρας ευρεθέντες οι απεργοί ήρχισαν να ανέρχωνται την οδόν Ρέπουλη ψάλλοντες την Διεθνή και κατευθυνόμενοι εις το φρουραρχείον, όπως διαμαρτυρηθούν δια τούτο. Οταν ευρίσκοντο από της διασταυρώσεως των οδών Ρέπουλη (σ.σ. σημερινή οδός Σωτήρου Διός) Καραήσκου και Βενιζέλου – Σωκράτους συνήντησαν περίπολον επικεφαλής της οποίας ήτο εις υπολοχαγός του Φρουραρχείου όστις εις μιαν γωνίαν της διασταυρώσεως Ρέπουλη – Σωκράτους είχε στήσει πολυβόλο και διευθύνων ο ίδιος τούτο έβαλλε κατά των ανερχομένων αόπλων απεργών. Επίσης και εκ τινός παραθύρου του Φρουραρχείου Πειραιώς εβάλλοντο δι’ ετέρου πολυβόλου. Η εμπροσθοφυλακή των ανερχομένων απεργών εβάλλετο εκ των ανωτέρω σημείων. Το κέντρον αυτών εβάλλετο εκ του εξώστου της Διευθύνσεως της Αστυνομίας Πόλεων Πειραιώς και εκ των εντός του Πρωτοδικείου εγκατεστημένων στρατιωτών του φρουραρχείου Πειραιώς. Επίσης άλλη ισχυρά περίπολος έβαλλεν εκ των όπισθεν κατά των απεργών ωχυρωμένη εις μίαν γωνίαν της διασταυρώσεως των οδών Ρέπουλη – Βενιζέλου. Οι απεργοί εργάτες Πειραιώς άφοβα επρότειναν τα στήθη των προ των δολοφόνων σφαιρών της Ελληνικής Μπουρζουαζίας.
Αι οιμωγαί των τραυματισμένων και των ψυχορραγούντων συνενώθησαν με τας αγανακτησμένας κραυγάς των απεργών οι οποίοι ευρεθέντες προ της νεώτατης αυτής δολοφονικής ενέδρας άρχισαν να διαλύωνται.
Επίσης ισχυραί περίπολοι απεστάλησαν και κατέλαβον το Εργατικόν Κέντρον Πειραιώς και τα γραφεία διαφόρων εργατικών σωματείων. Αι περίπολοι μετά χαφιέδων περιεφέροντο εις τας οδούς τρομοκρατούντες τους πάντας.
Τα ρολά των καταστημάτων καθώς έπεσαν επροκάλουν τρομακτικόν θόρυβον.
Εις τας 9 το βράδυ σαλπιγκταί του φρουραρχείου περιήρχοντο τας οδούς σαλπίζοντες αποχώρησιν πυροβολούντες καθένα όστις περιεφέρετο εις τας οδούς πέραν της 9ης.
Η τρομοκρατία εξηκολούθησε καθ’ όλην την νύκτα. Περίπολοι εκ στρατιωτών του φρουραρχείου, χωροφυλάκων και πόλισμαν ετρομοκράτουν τας οδούς μη επιτρέπουσαι εις ουδένα την διάβασιν.
Οι απεργοί θα προέβαινον εις αντίποινα δια την αισχράν αυτήν δολοφονικήν επίθεσιν εκ μέρους των αρχών, εάν η επιτροπή επί της απεργίας του Εργατικού Κέντρου Πειραιώς δεν συνίστα εις αυτούς να διαλυθώσι και να επιστρέψωσι εις τας οικίας των.
…
ΕΦΟΝΕΥΘΗΣΑΝ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ
Κατά τις 11 το βράδυ τεθωρακισμένον αυτοκίνητον εστάθμευσε έξω από την κυρίαν είσοδον του Ζαννείου νοσοκομείου δια να παραλάβη κι άλλους υποκύψαντας εις τα τραύματά των.
Επτά στρατιώται με εφ’ όπλου λόγχην ανεβασμένοι επάνω στο τανκς εκύτταξαν τα γύρω με ύποπτα βλέμματα φωνάζοντας από καιρού εις καιρόν: «Αλτ. Μη προχωρείς!» όταν το νυκτερινό αγεράκι έρριπτε κανένα φύλλο από τα πέριξ δένδρα.
Αφού εφόρτωσε, με ιλιγγιώδη ταχύτητα ήρχισε να κατέρχεται προς την παραλίαν και να διευθύνεται δια του Αγ. Διονυσίου προς το νεκροταφείο της Αναστάσεως.
Με σβυστά τα φώτα, εσταμάτησεν εμπρός από την μεγάλην πόρταν του νεκροταφείου. Δυο στρατιώτες πηδούν και με την λόγχην παρατεταμένην, διατάζουν τον φύλακα να ανοίξη.
— «Δείξε μας τον λάκκο που είνε οι σκοτωμένοι», του λέγουν.
Πιο πέρα ένας μεγάλος λάκκος έχασκε φαντάζοντας μέσα στο σκοτάδι σαν το στόμα τεράστιου θηρίου. Οι στρατιώτες με μια κουβέρτα τυλιγμένα κατέβασαν από το τανκς τέσσαρα γυναικεία πτώματα και τα ρίξαν και αυτά μαζύ με τους άλλους σκοτωμένους.
Τα ονόματα των τεσσάρων γυναικών δεν έχουν σημειωθή ούτε εις τα βιβλία του νεκροταφείου ούτε του Νοσοκομείου. Το μέρος που είναι θαμμένες είνε εις το άκρον της ανατολικής πλευράς του Νεκροταφείου Πειραιώς.
Ο φύλαξ του νεκροταφείου με αγανάκτηση δείχνει το μέρος αυτό που είναι θαμμένοι τόσοι αδικοσκοτωμένοι εργάτες.
Αι συλλήψεις και η τρομοκρατία εξηκολούθησαν και την άλλην ημέραν»…
24 Αυγούστου: Η τάξη έχει επιβληθεί με τανκς στους δρόμους και απαγόρευση της κυκλοφορίας. Ολα είναι βυθισμένα στο πένθος και στην πνιγμένη οργή.
Μετά τα αιματηρά γεγονότα του Πασαλιμανιού, στις 25 Αυγούστου 1923, η ΓΣΕΕ ανακοινώνει τη λήξη της μεγαλύτερης σε έκταση και σημασία απεργίας στη μέχρι τότε ιστορία του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα ένας κορυφαίος . σταθμός των μεγάλων αγώνων του νεαρού τότε ελληνικού οργανωμένου συνδικαλιστικού κινήματος.
Ολόκληρος ο αστικός Τύπος πανηγύρισε την καταστολή της απεργίας. Το «Ελεύθερο Βήμα» της 25.8.1923 εκτιμά: Ολόκληρος η χώρα κατά του Εργατικού Κινήματος»
Παρά την καταστολή της απεργίας και τα γεγονότα που ακολούθησαν οδήγησαν στην ωρίμανση και βοήθησαν στην ταξική συνειδητοποίηση ενός μεγάλου μέρους του προλεταριάτου. Ανάμεσά τους μια σημαντικά μεγάλη μάζα εξαθλιωμένων προσφύγων που η απελπισία τους ανάγκαζε να δουλεύουν με οποιουσδήποτε όρους και χρησιμοποιήθηκαν πλατιά σαν αστείρευτη πηγή απεργοσπαστών. Πρόσφυγες που γρήγορα αφυπνίστηκαν και βρέθηκαν στη πρώτη γραμμή των αγώνων του λαού μας.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ – ΠΗΓΕΣ:
— ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 22.8.1923 και 23.8.1923
— ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 24.8.1924
– ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 30.4.1996
– ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 29.8.2013
– ΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ 1918 – 1926, Διπλωματική εργασία του Θανάση Καμπαγιάννη, Μάρτης 2007
– Εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, φύλλα 27, 28, 29 και 30.3.1958, «Ο Σεραφείμ Μάξιμος Αποκαλύπτει»
πηγη: imerodromos.gr
Ευκολόπιστος και πάντα προδομένος
του Δημήτρη Καλτσώνη
καθηγητή θεωρίας κράτους και δικαίου
Πάντειο Πανεπιστήμιο
εφημ. ΤΑ ΝΕΑ, 20/8/2020
Η ΕΕ αποδείχθηκε τελικά πιστή στην παράδοσή της. Αλληλεγγύη, αποκλιμάκωση, διάλογος ήταν η προτροπή της τηλεδιάσκεψης του Συμβουλίου Εξωτερικών. Σε ανάλογο μήκος κύματος αναμένεται να εξελιχθούν και οι επικείμενες σύνοδοι των Υπουργών Άμυνας και Εξωτερικών. Για όσους δεν τρέφονται με αυταπάτες, δεν πρόκειται για έκπληξη. Η πολιτική των “ίσων αποστάσεων” χαρακτήριζε με συνέπεια την ΕΟΚ ήδη από το 1976, την περίοδο που προηγήθηκε της ένταξης της χώρας μας σε αυτήν. Η θέση της ήταν ότι “η ΕΟΚ δεν είναι και δεν πρέπει να γίνει μέρος του προβλήματος Ελλάδος-Τουρκίας“.
Η Γερμανία, ο πανίσχυρος καθοδηγητής της ΕΕ και προεδρεύουσα αυτή την περίοδο, έχει σήμερα ξεχωριστό μερίδιο ευθύνης γι’ αυτή την πολιτική. Ο υπουργός εξωτερικών της απέρριψε το προσχέδιο του Έλληνα υπουργού που χαιρέτιζε έστω αυτή την προβληματική ελληνο-αιγυπτιακή συμφωνία σε αντιπαράθεση προς το παράνομο Τουρκο-Λιβυκό σύμφωνο. Για κυρώσεις ούτε λόγος. Ίσως πιο ενδεικτικός της λογικής που διέπει τη γερμανική κυβέρνηση να είναι ο σκαιός τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρθηκε ο υπουργός εξωτερικών της κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στο δοκιμαζόμενο Λίβανο: κραδαίνοντας στους “ιθαγενείς” μεγέθυνση φωτοτυπίας μιας επιταγής 1 εκατ. ευρώ και δηλώνοντας έτοιμος για επενδύσεις. Πρόκειται για έκφραση νεοαποικιοκρατικής νοοτροπίας που συνοδεύει την προσπάθεια του Βερολίνου για κυριαρχία στην ευρύτερη περιοχή μας.
Στο φως αυτών των δεδομένων αποτελεί ματαιοπονία να αναμένουμε στήριξη από πλευράς ΕΕ. Αντίθετα, μας ωθεί συστηματικά στην κατεύθυνση του διαλόγου εφ’ όλης της ύλης με την Τουρκία. Ο διάλογος από μόνος του δεν είναι ούτε καλός ούτε κακός, ούτε πανάκεια ούτε εξοβελιστέος. Αλλά η θεματολογία, το πλαίσιο και οι συνθήκες του διαλόγου έχουν καθοριστική σημασία.
Αν πρόκειται να τεθούν στο τραπέζι της συζήτησης αδιαμφισβήτητα δικαιώματα της χώρας μας, τότε υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. Για παράδειγμα, οι κατά το τουρκικό αντιδραστικό καθεστώς “γκρίζες ζώνες” δεν μπορούν να τεθούν υπό συζήτηση. Το δικαίωμα της Ελλάδας με βάση το διεθνές δίκαιο για αιγιαλίτιδα ζώνη 12 ν.μ. επίσης δεν μπορεί να τεθεί υπό συζήτηση. Ούτε το δικαίωμα των νησιών να έχουν υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ μπορεί να τεθεί σε συζήτηση. Η Σύμβαση για το δίκαιο της θάλασσας του 1982 είναι ξεκάθαρη. Και μην ξεχνάμε ότι φέρει ορατά τα σημάδια της επιρροής των κρατών του τρίτου κόσμου και προοδευτικών κυβερνήσεων που με τις διατάξεις της ήθελαν να θέσουν όρια στην ασυδοσία των ισχυρών. Όχι τυχαία ενάντια στη Σύμβαση είχαν ταχθεί οι ΗΠΑ, το Ισραήλ και η Τουρκία.
Με αυτή την έννοια, όσοι επιμένουν να αναμένουν από την ΕΕ θετική συμβολή στις ελληνοτουρκικές σχέσεις προσφέρουν κακή υπηρεσία. Το ίδιο και όσοι αγνοούν ή υποβαθμίζουν τη σημασία των κατά το διεθνές δίκαιο κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας. Ο ελληνικός λαός δεν θα είναι “ευκολόπιστος και πάντα προδομένος”.
πηγη: kordatos.org
ΠΕΝΕΝ: Μήνυμα προς Πλακιωτάκη - Βενιάμη και λοιπούς παρατρεχάμενους τους
Από συγκεκριμένη πηγή (το κύρος και την αξιοπιστία της δεν έχουμε κανένα λόγο να αμφισβητήσουμε) πληροφορηθήκαμε το παρασκήνιο που αφορά τη γνωστή αντιδραστική ντρο-πολογία της κυβέρνησης για τη κατάργηση της ΣΣΕ στη ποντοπόρο ναυτιλία και ταυτόχρονα επιχειρήθηκε μια άνευ προηγουμένου επέμβαση στις εσωτερικές διαδικασίες των ναυτεργατικών σωματείων.
Ο λόγος γίνεται για τον καθορισμό με διάταξη - νόμου των θητειών στα σωματεία η οποία τίθεται σε ισχύ και εφαρμόζεται με αναδρομικότητα..,
Παρόμοια νομοθετική διάταξη είχε θέσει σε εφαρμογή η φασιστική δικτατορία των συνταγματαρχών για να αντικαταστήσει τις εκλεγμένες διοικήσεις των ναυτεργατικών σωματείων και μέσα από εκλογές-παρωδία να τοποθετήσει τους δικούς της εγκάθετους στις διοικήσεις των σωματείων, οι οποίες υπηρέτησαν πιστά τη πολιτική της και βεβαίως αυτή του εφοπλιστικού κεφαλαίου.
Εδώ προκύπτει ότι η ρύθμιση αυτή επιβλήθηκε ευθέως από το εφοπλιστικό κατεστημένο και η στόχευση ήταν πολύ συγκεκριμένη....
Η δήθεν δημοκρατική αυτή παρέμβαση βγάζει μάτι και φανερώνει ότι ήταν συμβόλαιο-δέσμευση και ότι έγινε κατ’ επιταγή των εφοπλιστών!!!
Θυμίζουμε ότι σε παλιότερη συνέντευξη του Βενιάμη σε ραδιοφωνική εκπομπή αυτός είχε στοχοποιήσει τον Πρόεδρο της ΠΕΝΕΝ (και μόνο αυτόν) για τη πολυετή θητεία στα όργανα του Σωματείου μας...
Σε συνάντηση του επίσης σε Υπουργό Ε.Ν του ΣΥΡΙΖΑ είχε απαιτήσει να μην επιχειρηθεί οποιαδήποτε κίνηση που θα άλλαζε την κατάσταση στη ΠΝΟ και πολύ περισσότερο κατέστησε σαφές ότι Ναύτης δεν μπορεί να ηγηθεί στην ΠΝΟ και ότι η θέση αυτή δικαιωματικά ανήκει σε Πλοίαρχο ο οποίος είναι και το κουμάντο στο πλοίο!
Η εφοπλιστική αυτή παρέμβαση δείχνει και αποκαλύπτει τα παρακάτω:
- Θεωρούν τον εκάστοτε υπουργό μαριονέτα και αχθοφόρο τους για να του επιβάλουν τις θέσεις τους.
- Ότι οι εφοπλιστές αφού δοκίμασαν διάφορες βρώμικες μέθοδες, οι οποίες στο πέρασμα του χρόνου απέτυχαν παταγωδώς, έφθασαν στο σημείο να επιβάλουν νομοθετικές ρυθμίσεις για να ξεμπερδέψουν με τους ανεπιθύμητους που αντιπαλεύουν την επιχειρηματική ασυδοσία τους!
- Η συγκεκριμένη όπως και άλλες εφοπλιστικές παρεμβάσεις (περιοριζόμαστε στη ναυτιλία) αποκαλύπτουν το κατάντημα των πολιτικών διαχειριστών του αστικού συστήματος που λειτουργούν απροσχημάτιστα ως ανδρείκελα των επιχειρηματικών συμφερόντων.
Σημειώνουμε ότι η «δημοκρατική» λύση που επέλεξαν δεν ισχύει στη εκλογή για την ελληνική Βουλή, δεν ισχύει για τα πολιτικά κόμματα, δεν ισχύει θεσμικά σε όλη την έκταση του συνδικαλιστικού κινήματος!
Υπενθυμίζουμε ότι ο πατέρας του σημερινού πρωθυπουργού ήταν βουλευτής 60 χρόνια, η αδελφή του είναι ήδη 32 χρόνια, θυμίζουμε επίσης ότι και ο φίλος τους Βενιάμης τροποποίησε το καταστατικό της ΕΕΕ αυξάνοντας τις θητείες για τη παραμονή του σ’ αυτή!!!
Ποιο είναι λοιπόν το συμπέρασμα που προκύπτει; Η δημοκρατία τους είναι κομμένη και ραμμένη στα δικά τους μέτρα και σταθμά, στα δικά τους συμφέροντα και επιδιώξεις...
Συνιστούμε στους: Βενιάμη - Πλακιωτάκη και λοιπούς παρατρεχάμενους τους να μην βιαστούν να πανηγυρίσουν για την επιτυχία τους, φυσικά αναφερόμαστε στη ΠΕΝΕΝ και όχι στους παραδομένους συνδικαλιστές όλων των άλλων αποχρώσεων που δηλώνουν οπαδοί της αστικής και εφοπλιστικής νομιμότητας και με την στάση τους υλοποιούν κάθε βρώμικη κυβερνητική και εφοπλιστική μεθόδευση.
Στην ΠΕΝΕΝ υπάρχουν ικανά στελέχη να αναλάβουν και να συνεχίσουν το έργο, την πορεία και την δράση που πιστά ακολουθεί η ιστορική μας Ένωση από το 1983, σ’ αυτό να μην έχουν καμία αμφιβολία..
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα δηλώσουμε συμμόρφωση - υποταγή στο αντιδημοκρατικό κατασκεύασμα που σκάρωσαν, μεθόδευσαν και νομοθέτησαν οι κοινωνικοί εταίροι στην Βουλή!
Ο λόγος ανήκει στα χιλιάδες μέλη της ΠΕΝΕΝ, στα θεσμοθετημένα όργανα του Σωματείου, τα οποία αυτά και μόνο θα λάβουν τις αποφάσεις με κριτήριο όχι τον νόμο εφοπλιστών - κυβέρνησης αλλά με βάση την υπηρέτηση των συμφερόντων του κλάδου μας και την πάλη ενάντια στην εφοπλιστόδουλη πολιτική η οποία τσακίζει και καταστρέφει τα ναυτεργατικά δικαιώματα και οδηγεί σε επαγγελματική εξόντωση τον Ναυτεργατικό κόσμο της χώρας μας.
Να περιμένουν λοιπόν τα νεότερα σ’ αυτό που θεωρούν ότι εξασφάλισαν με τον νόμο τους από τον ιστορικό μας κλάδο!!!
Εποποιία του Στάλινγκραντ: η σημασία της νίκης του Κόκκινου Στρατού
Στις 23-Αυγ-1942 η μάχη του Στάλινγκραντ περνάει στην πιο αποφασιστική της φάση. 35 μέρες μετά την πρώτη επίθεση των ναζιστικών στρατευμάτων (17-Ιουλ-1942), μεταφέρεται στα προάστια και αργότερα στις συνοικίες της πόλης αρχίζει η τιτανομαχία …Ούτε βήμα πίσω! (Ни шагу назад!) τετράγωνο-τετράγωνο, κτήριο-κτήριο, όροφο-όροφο.
Θα χρειαστούν τέσσερις ολόκληροι μήνες (ως τις 19 Νοέμβρη) για να πάρει επιθετικό χαρακτήρα που κατέληξε στη συντριβή –παράδοση άνευ όρων, των Γερμανών (– 2 Φλεβάρη 1943), που αποτέλεσε και την αρχή του τέλους για το ναζισμό και άνοιξε το δρόμο για τη μεγάλη αντιφασιστική νίκη των λαών
Με τη μάχη του Στάλινγκραντ, ο Κόκκινος Στρατός απέσπασε τη στρατηγική πρωτοβουλία «και την κράτησε έως το τέλος του πολέμου» (Γ.Κ. Ζούκοφ: «Αναμνήσεις και Στοχασμοί», εκδόσεις ΣΕ, τόμος 2ος, σελ. 151). Η μάχη αυτή δημιούργησε ευνοϊκές συνθήκες για επιθέσεις όλων των σοβιετικών μετώπων.
Η εξόντωση των ρουμανικών στρατιών και της 8ης ιταλικής στρατιάς οδήγησαν στην αρχή της πολιτικής κρίσης στη Ρουμανία και την Ιταλία.
Η νίκη του Στάλινγκραντ ανέβασε το κύρος της Σοβιετικής Ένωσης, επέδρασε θετικά στην ανάπτυξη του κινήματος Εθνικής Αντίστασης στις κατεχόμενες χώρες και προκάλεσε αίσθημα υψηλής εκτίμησης των εργαζομένων όλων των χωρών προς το σοβιετικό λαό.
Πολλά κράτη, που έως τότε δε διατηρούσαν διπλωματικές σχέσεις με την ΕΣΣΔ, έσπευσαν να τις αποκαταστήσουν. Η Τουρκία και η Ιαπωνία αρνήθηκαν να μπουν στον πόλεμο κατά της ΕΣΣΔ.
Εξαιρετικό αντίκτυπο, είχε η νίκη του Στάλινγκραντ και στην Ελλάδα.
Η μεγαλειώδης νίκη του Σοβιετικού Στρατού στο Στάλινγκραντ, οι κατοπινές νίκες του στο Ανατολικό Μέτωπο – με κυριότερη αυτήν του Κουρσκ, τον Ιούλη και Αύγουστο του 1943, που οριστικά έγειρε την πλάστιγγα της στρατιωτικής πρωτοβουλίας στον Κόκκινο Στρατό – σε συνδυασμό με τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας το Σεπτέμβρη του 1943, άσκησαν ευνοϊκότατη επίδραση στην άνοδο του απελευθερωτικού κινήματος στη χώρα μας, ιδιαίτερα, δε, στην ανάπτυξη του ένοπλου αγώνα. Συνολικά, το κίνημα στην Ελλάδα πέρασε σε μια καινούρια, ανώτερη, φάση.
Ήταν μια νίκη, στην οποία υποχρεώθηκαν να υποκλιθούν όλοι και προπαντός οι Αγγλοαμερικανοί.
«Είναι μία καταπληκτική νίκη», έγραψε ο Τσόρτσιλ στον Στάλιν.
Ο Ρούζβελτ, πιο διαχυτικός, δε δίστασε να χαρακτηρίσει το γεγονός «ως ένα από τα λαμπρότερα κεφάλαια του πολέμου των λαών που ηνώθησαν εναντίον του ναζισμού και των μιμητών του».
Το σημαντικότερο απ’ όλα, όμως, γι’ αυτήν την εκπληκτική εποποιία, ήταν ο ρόλος του Κόμματος των Μπολσεβίκων.
Να τι γράφει ο Α. Μ. Βασιλιέφσκι, Α’ στρατάρχης της ΕΣΣΔ και εκ των πρωταγωνιστών της νίκης: «Η ψυχή της άμυνας του Στάλινγκραντ ήταν το Κομμουνιστικό Κόμμα. Το κόμμα ήταν, που κατηύθυνε όλες τις προσπάθειες του λαού και του στρατού στην υπεράσπιση της γραμμής του Βόλγα, ενέπνευσε τους μαχητές σε ηρωικά κατορθώματα» (Α. Μ. Βασιλιέφσκι: «Απομνημονεύματα, εκδόσεις ΣΕ, σελ. 349).
«Η Σοβιετική Ένωση, με την καθοδήγηση του ΚΚΣΕ, που είχε ΓΓ της ΚΕ τον Ι. Β. Στάλιν, σήκωσε το κύριο βάρος του αγώνα. Συνολικά, στο Ανατολικό Μέτωπο καταστράφηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν 607 γερμανικές μεραρχίες, που σημαίνει ότι οι ναζί είχαν εκεί μέχρι και τετραπλάσιες απώλειες σε σύγκριση με όλα τα άλλα μέτωπα μαζί (Β. Αφρική, Δ. Ευρώπη, Ιταλία).
Σε περισσότερα από 30 εκατομμύρια έφθασαν οι ανθρώπινες θυσίες της Σοβιετικής Ένωσης μαζί με τους ανάπηρους και τους τραυματισμένους.
20 εκατομμύρια ήταν οι νεκροί της, ανάμεσά τους το άνθος των κομμουνιστών, που έδωσαν ό,τι πολυτιμότερο για τη σωτηρία της σοσιαλιστικής πατρίδας.
Αντίστοιχα, οι νεκροί της Βρετανίας ανέρχονταν σε 375.000 και των ΗΠΑ σε 405.000.
Τρομακτικές ήταν ακόμη και οι άλλες καταστροφές που υπέστη η ΕΣΣΔ: 1.710 πόλεις μετατράπηκαν σε σωρούς ερειπίων. Κάηκαν 70.000 χωριά και κεφαλοχώρια. Καταστράφηκαν ολοκληρωτικά ή εν μέρει 32.000 βιομηχανικές επιχειρήσεις και 65.000 χιλιόμετρα σιδηροδρομικών γραμμών.
Καταληστεύτηκαν 98.000 κολχόζ, 5.000 σοβχόζ και μηχανοτρακτερικοί σταθμοί, χιλιάδες νοσοκομεία, σχολεία, ανώτερα ιδρύματα και βιβλιοθήκες…
Αν η Σοβιετική Ένωση δεν είχε διανύσει, πριν από τον πόλεμο, στη διάρκειά του και σε ελάχιστο χρόνο, μια τεράστια απόσταση στο δρόμο της συνειδητά σχεδιασμένης κοινωνικοοικονομικής και πολιτιστικής ανάπτυξης, της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, θα ήταν αδύνατη η σωτηρία της.
Στη μάχη του Στάλινγκραντ, που αποτέλεσε τη ριζική στροφή προς τη νίκη, νικητής ήταν ο σοσιαλισμός και όχι η παγωνιά του ρωσικού χειμώνα, όπως προβάλλεται σκόπιμα από διάφορες πλευρές.
Η κολοσσιαία προσπάθεια του νεαρού σοβιετικού κράτους αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία, αν συνυπολογιστεί ότι πραγματοποιήθηκε σε συνθήκες καπιταλιστικής περικύκλωσης, εμπορικού αποκλεισμού, ιμπεριαλιστικής προετοιμασίας νέου παγκόσμιου πολέμου, αποβολής της ΕΣΣΔ από την Κοινωνία των Εθνών (ΚτΕ), ανοιχτής παραβίασης διεθνών συμφωνιών και υπονόμευσης από οργανωμένες αντεπαναστατικές εγχώριες αστικές δυνάμεις, ακόμη και μέσα στο στρατό, καθώς και από τη διαβρωτική, υπονομευτική δράση του οπορτουνισμού με τη μορφή κυρίως του τροτσκισμού».
(Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 60 χρόνια από την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών»).
[…]
Μετά τη συντριβή των Γερμανών στο Στάλινγκραντ, η σκέψη και η δράση των Βρετανών, του αστικού κόσμου στην Ελλάδα, μαζί και της κυβέρνησης των δοσιλόγων, υπό τον Ι. Δ. Ράλλη, ήταν στραμμένη στο πώς θα ελέγξουν τις μεταπολεμικές – μετακατοχικές εξελίξεις, στο πώς θα διασφαλίσουν την αστική εξουσία στην Ελλάδα, καθώς απέναντι στη διασπασμένη αστική τάξη και τις ανυπόληπτες αστικές πολιτικές δυνάμεις, είχε αναπτυχθεί ένα ρωμαλέο ένοπλο λαϊκό κίνημα, με καθοδηγητή το ΚΚΕ.
Το βασικό κριτήριο των επιλογών τους ήταν βαθιά ταξικό. Στήριξαν τη συγκρότηση του ΕΔΕΣ και των Ταγμάτων Ασφαλείας, που δημιούργησαν οι κατοχικές κυβερνήσεις με κύριο σκοπό την αντιμετώπιση του ένοπλου λαϊκού κινήματος του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ.
Μαζί με την ελληνική κυβέρνηση στο Κάιρο προχώρησαν στην καταστολή, τον Απρίλη του 1944, της ηρωικής Αντιφασιστικής Στρατιωτικής Οργάνωσης (ΑΣΟ)…
(ΚΕ του ΚΚΕ για τα 70χρονα της Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών).
αφίσα του ΚΚΕ για τα 70 χρόνια από την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών
[…]
Ο 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος, όπως και ο 1ος, ήταν απόρροια των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών για το ξαναμοίρασμα των αγορών, που οξύνθηκαν σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης.
Επιβεβαιώνεται ότι, όταν οι αντιθέσεις των μονοπωλίων για τον έλεγχο των αγορών και την κερδοφορία τους δεν μπορούν να λυθούν με εύθραυστους συμβιβασμούς στο πλαίσιο μιας ιμπεριαλιστικής «ειρήνης», λύνονται με τον πόλεμο.
Γι’ αυτό και σήμερα οι λαοί πρέπει να επαγρυπνούν, ιδιαίτερα στην περιοχή μας, της Ανατ. Μεσογείου και της Μ. Ανατολής, όπου οι ιμπεριαλιστές συγκρούονται με «μήλον της έριδος» τις πλουτοπαραγωγικές πηγές και τους δρόμους Ενέργειας.
Σήμερα που η χώρα μας, με ευθύνη της σημερινής και των προηγούμενων κυβερνήσεων, έχει μετατραπεί σε μία απέραντη ΝΑΤΟϊκή βάση, προωθώντας τους επικίνδυνους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στο πλαίσιο του ανταγωνισμού τους με άλλες ισχυρές καπιταλιστικές χώρες.
Η 9η Μάη, μέρα της Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών, παρά τις αντιδραστικές και αντιεπιστημονικές προσπάθειες της ΕΕ να την μετονομάσει σε «μέρα της Ευρώπης», θα υπενθυμίζει για πάντα ότι το καθοριστικό χτύπημα στο τέρας του ναζισμού το έδωσε η ΕΣΣΔ, με περισσότερους από 20 εκατομμύρια νεκρούς, τη στιγμή που οι νικήτριες καπιταλιστικές χώρες του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου παρείχαν σημαντική βοήθεια στη ναζιστική Γερμανία, με σκοπό να την αξιοποιήσουν ως δύναμη κρούσης ενάντια στη Σοβιετική Ένωση.
Πριν λίγους μήνες το Ευρωκοινοβούλιο υιοθέτησε με τις ψήφους του Λαϊκού Κόμματος, των Σοσιαλδημοκρατών, των Φιλελεύθερων, των Πρασίνων κ.ά. απαράδεκτο ψήφισμα, που όχι μόνο ξέπλενε το φασισμό-ναζισμό, αλλά χαρακτήριζε ως βασικό υπεύθυνο για τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο την ΕΣΣΔ, την χώρα δηλαδή που σήκωσε το μεγαλύτερο βάρος για την ήττα του ναζισμού και την λήξη του πολέμου.
Σε αυτήν την προσπάθεια, όμως, δεν συμβάλουν μόνο ακροδεξιές, συντηρητικές και αντιδραστικές δυνάμεις.
Μόλις πέρυσι ο ΣΥΡΙΖΑ, ως κυβέρνηση, ανήμερα μάλιστα της αντιφασιστικής νίκης, συνυπέγραψε απαράδεκτο ψήφισμα της ΕΕ που αποθέωνε όλο το απαράδεκτο αφήγημα περί «σιδηρού παραπετάσματος» της ψυχροπολεμικής περιόδου σε βάρος της ΕΣΣΔ, όλο αυτό το προκλητικό και ανιστόρητο σκεπτικό με το οποίο διώχτηκαν κομμουνιστές και αγωνιστές σε όλον τον κόσμο και στην χώρα μας.
ΕΕ Αντικομμουνισμός Φασισμός
Η ΕΕ έχει εντάξει στην επίσημη ιδεολογία της την απαράδεκτη «θεωρία των δύο άκρων», την εξίσωση του ναζιστικού τέρατος με τον κομμουνισμό, πρωτοστατεί στον αντικομμουνισμό και την παραχάραξη της Ιστορίας.
Στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, όπως η Ουγγαρία, η Πολωνία, η Εσθονία, η Λετονία, η Λιθουανία, με τη στήριξη της ΕΕ, τίθενται εκτός νόμου τα Κομμουνιστικά Κόμματα και σύμβολα, τιμώνται οι συνεργάτες των Ες Ες και γκρεμίζονται ιστορικά μνημεία της Αντιφασιστικής Νίκης που θύμιζαν στους λαούς πως, ποιοι και με τι θυσίες τσάκισαν τον φασισμό.
Οι νικηφόρες μάχες του Κόκκινου Στρατού στο Στάλινγκραντ, στο Κουρσκ, στο Λένινγκραντ, μέσα στο Βερολίνο και τελικά η συντριβή του ναζισμού, έγιναν δυνατές χάρη στην ανωτερότητα του σοσιαλιστικού συστήματος, της εργατικής εξουσίας, στα πλεονεκτήματα της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής και του κεντρικού σχεδιασμού της οικονομίας.
Χάρη σ’ αυτά τα πλεονεκτήματα μπόρεσε η Σοβιετική Ένωση να γίνει μια ισχυρή οικονομική δύναμη και να δημιουργήσει έναν αξιόμαχο Κόκκινο Στρατό.
Η ιστορία της Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών, συνολικά του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αποδεικνύει περίτρανα και ανεξίτηλα ότι: Ο ναζισμός – φασισμός είναι γέννημα θρέμμα του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος, άλλωστε και ο Χίτλερ αναρριχήθηκε στην εξουσία με τη στήριξη γερμανικών και άλλων μονοπωλίων.
Μόνο το εργατικό – λαϊκό κίνημα, που έχει στόχο την εργατική εξουσία, μπορεί να αντιμετωπίσει ουσιαστικά και να ξεριζώσει το φασισμό, να απομονώσει τέτοιες δυνάμεις που δρουν και στην χώρα μας. Δεν μπορούν να εγγυηθούν την πάλη ενάντια στο φασισμό δυνάμεις που υπηρετούν το σάπιο σύστημα, το ΝΑΤΟ, την ΕΕ, που ασκούν αντιλαϊκές πολιτικές, που δείχνουν ανοχή στη φασιστική δράση.
Η 9η Μάη εμπνέει τους λαούς, τους διδάσκει πίστη στη δύναμή τους. Αυτήν τη δύναμη μπορούν και πρέπει να δοκιμάσουν, με την πάλη και την οργάνωσή τους, για να μην πληρώσουν την νέα καπιταλιστική κρίση, για να φέρουν στο προσκήνιο των εξελίξεων την ανάγκη της εποχής μας: Τον αγώνα για τον Σοσιαλισμό.
Φωτογραφία του Georgi Zelma (1906-1984), της Pravda στο Στάλινγκραντ
Συνεχίζουμε με ακλόνητη την πίστη ότι ο σοσιαλισμός είναι αναγκαίος και επίκαιρος, η μόνη απάντηση στο βάρβαρο καπιταλιστικό σύστημα, που γεννά και θρέφει το ναζισμό – φασισμό, προκαλεί φτώχεια, πολέμους και προσφυγιά για τους λαούς, προς όφελος των κερδών των λίγων.
Η μνήμη δεν σβήνει. Ο Σοσιαλισμός είναι το μέλλον!
[Ανακοίνωση του ΓΤ της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 75 χρόνια από τη μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη των Λαών)
Фонтан «Бармалей» (Barmalei) το ιστορικό σιντριβάνι του Στάλινγκραντ
Πριν απ’ τη δόξα ήρθεν ο ήλιος στις στέπες
και λιώσαν τα χιόνια και ζεσταθήκαν οι καρδιές των ανθρώπων.
Υστερα
πήρε ο χάρος τον Τσάρο.
Κι ύστερα οι λαοί αποκτήσανε Στάλινγκραντ!
Δείτε τη Διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 70 χρόνια από το τέλος
του 2ου’ παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού πολέμου και τη μεγάλη αντιφασιστική νίκη των λαών
(όλο το αφιέρωμα εδώ)…
Κύρια πηγή φωτογραφικού υλικού
ΠΗΓΗ: atexnos.gr
- Τελευταια
- Δημοφιλή