Το Πολυτεχνείο, δυστυχώς για τις «σώφρονες» φωνές μιας αφηρημένης ενότητας, αποτελεί το σημείο σύνθλιψης κάθε αφηγήματος περί εθνικής ενότητας. Με αυτή την έννοια είναι και θα παραμείνει απρόσφορο στην αφυδάτωση και χειραγώγησή του. Το Πολυτεχνείο αποτελεί τον γκρεμιστή φάντασμα κάθε ανιστόρητης ομοθυμίας. Είναι η στιγμή που οι κάτω φέρνουν άνω κάτω την καθεστηκυία τάξη, αναλαμβάνοντας χωρίς πάτρωνες την ευθύνη της πράξης τους. Δεν είναι η αταξία του μαθητή που προσπαθεί να κρυφτεί ατιμώρητος. Είναι το: Εγώ το έκανα και σε αυτό που έκανα αναγνωρίζω την υπερηφάνεια της τόλμης μου. Το Πολυτεχνείο είναι ο μετασχηματιστής της εφηβικής αυθάδειας σε μετωπική ρήξη με όλη τη συναίσθηση των συνεπειών της. Τα άσφαιρα πυρά μιας νεανικής δυσανεξίας έγιναν ο πυροκροτητής της κοιμώμενης φιλοτιμίας μας. Αυτό που ίσχυε τότε και θα ισχύει για πάντα είναι ότι το θάρρος γεννάει σοβαρότητα, ενώ η δειλία γεννάει σοβαροφάνεια.

Όταν ο κανιβαλισμός του καπιταλισμού το έχει στρώσει, η υπενθύμιση πως κάποιοι παλεύουν για κάτι υπέρτερο από την πάρτη τους είναι αυτόματα και ακαριαία εξεγερτικό. Γι’ αυτό και απέτυχε παταγωδώς η κυβερνητική προπαγάνδα που προσπάθησε να τσουβαλιάσει στον κάδο των «ψεκασμένων» και τους αρνητές της άρνησης του Πολυτεχνείου. Οι μέρες και οι νύχτες του Νοέμβρη που «έκοψαν τον καιρό στα δυο», μάς υποβάλλουν το αινιγματικό ερώτημα: Η δυνατότητα προκαλεί την θέληση ή η θέληση «ξελογιάζει» την δυνατότητα; Όμως τη στιγμή που ξεφλουδίζεις το αυγό, δεν αναρωτιέσαι αν η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα. Το τρως σε θερμοκρασία ανυπακοής γιατί αυτή είναι η ανάγκη σου και αυτή η ανάγκη συμπίπτει με την πείνα και άλλων για μια καθαρτήρια ρήξη.

Ο Τσόρτσιλ με τον απαράμιλλο πραγματισμό του, έλεγε: «Η Ιστορία θα σταθεί ευγενική μαζί μου. Σκοπεύω να την γράψω εγώ». Είναι η δυνατότητα της πλαστογραφίας που κάθε νικητής επιφυλάσσει στον εαυτό του. Ως αντίβαρο όμως, κάτι σαν τα ζύγια της Ιστορίας, υπάρχει και η ζώσα μνήμη. Και αυτή η μνήμη είναι ο αιμοδότης των σύγχρονων αγώνων για ψωμί, παιδεία, υγεία, ελευθερία. Είναι η μνήμη του Ορέστη και της Λυδίας που δηλώνει «υπερήφανη για τους γονείς» της. Είναι οι γείτονες στα Σεπόλια, που αρνούνται να μαγαριστούν τα «πεζούλια» τους από τα ρομπότ της καταστολής. Είναι το νήμα της στάθμης της ανθρωπιάς μας. Οι ανιόντες και οι κατιόντες του δικού μας κόσμου. Είναι οι εθελόντριες νοσηλεύτριες που έφτασαν στο πολεμικό μέτωπο της Θεσσαλονίκης για να συνδράμουν στην αποφυγή της κατακόμβης. Αυτές και αυτοί που αποτελούν τη διαχωριστική αλυσίδα του δικού μας κόσμου από τη βαρβαρότητα. Το μέτωπο των ανθρώπων που δεν το συνέχει κάποιος «γενικός φθόνος», αλλά η ευγένεια που ξέρει να αμύνεται και να αντεπιτίθεται. Είμαστε τα «τρωκτικά» που υποσκάπτουν την κορδωμένη χυδαιότητα των τρωκτικών χωρίς εισαγωγικά.

Και τι βλέπω απέναντι; Τα προσωπεία του Χρυσοχοΐδη, της Έβερτ και του Μπογδάνου (ανώριμα φρούτα μιας μοχθηρίας σε σήψη). Σχέδια κινούμενα και μορφασμοί σπασμωδικοί απέναντι στα ανέγγιχτα από τη σκουριά του καιρού πρόσωπα που επιμένουν. Είναι τα πρόσωπα που έχουν πρόσωπο. Βλέπω τους κλινικάρχες που θέλουν να οικονομήσουν πάνω από τον σκαμμένο λάκκο των θυμάτων της πανδημίας.

Από την μια μεριά του οδοφράγματος ο λαός που σώζει τον λαό και από την άλλη η εμπορία της ζωής μέχρι τον θάνατο. Βλέπω την Pfizer και τα μεγαλοστελέχη της να τρίβουν τα χέρια τους που σε λίγο θα χεστούν στα δολάρια, αφού όλα είναι φράγκα και στο κάτω κάτω, «έτσι είναι η ζωή και πώς να την αλλάξεις». Βλέπω τους απέναντι να μετρούν σαν εξηνταβελόνηδες με τη μεζούρα του πολιτικού κόστους τις ζωές μας.

Είμαστε δυο κόσμοι λοιπόν. Διαβιώνουμε σε μιαν ασύμβατη συγκατοίκηση τα ξερά μαζί με τα χλωρά του πλανήτη μας. Ζούμε σε συνθήκες ενός πνιγηρού συγχρωτισμού με τα πρωτόζωα. Και η συνάφεια με αυτό το ανολοκλήρωτο είδος βλάπτει ανεπανόρθωτα την υγεία μας.

πηγη: prin.gr

Πειρατεία έγινε στις αρχές της προηγούμενης εβδομάδας, στην θαλάσσια περιοχή της Νιγηρίας, στο υπό σημαία Togo πλοίο "Στέλιος Κ" (εφοδιαστικό - δεξαμενόπλοιο), ελληνικής ναυτιλιακής εταιρείας (Κουκιανάκης) με έδρα τον Πειραιά, το οποίο κατευθύνονταν στην περιοχή και σε αυτό επέβαιναν 5 Έλληνες Ναυτεργάτες μεταξύ των οποίων και 3 μέλη της ΠΕΝΕΝ.

Στην επίθεση - ρεσάλτο επί του πλοίου πού έγινε εν πλω πιάστηκαν όμηροι ο Πλοίαρχος και οι δύο Ναύτες (όλοι Έλληνες).

Στη συνέχεια οι πρωτεργάτες της πειρατικής επίθεσης αποχώρησαν παίρνοντας μαζί τους τους 3 έλληνες ενώ οι υπόλοιποι δύο, ένας ναύτης και ένας μηχανικός παρέμειναν στο πλοίο το οποίο στην συνέχεια κινήθηκε με κατεύθυνση το λιμάνι του Λάγος.

Η κυβέρνηση και τα δύο Υπουργεία Εξωτερικών και Ναυτιλίας που ενεπλάκησαν όλες αυτές τις μέρες στην υπόθεση, κρατούν ως επτασφράγιστο μυστικό την επίθεση και την απαγωγή των Ελλήνων Ναυτεργατών, γεγονός πρωτάκουστο αφού η συνήθης διεθνής ναυτιλιακή πρακτική ήταν και είναι η δημοσιοποίηση τέτοιων κρουσμάτων.

Το χειρότερο για τα αρμόδια υπουργεία και τις πολιτικές ηγεσίες, όπως και για την ναυτιλιακή εταιρεία, είναι ότι έως και χθες απέκρυπταν το γεγονός αυτό από τις οικογένειες των απαχθέντων ναυτεργατών και στο αγωνιώδες ερώτημα γιατί δεν μπορούν να επικοινωνήσουν αυτοί με τα συγγενικά τους πρόσωπα στο πλοίο η απάντηση ήταν τη μία μέρα ότι είχε βλάβη το δορυφορικό τηλέφωνο, την άλλη ότι ασθενούσαν τα μέλη του πληρώματος και την επόμενη ότι υπάρχουν διάφορα γραφειοκρατικά προβλήματα τα οποία αναμένονται να διορθωθούν.... και για αυτό δεν σήκωναν τα κινητά τους τηλέφωνα!!!

Στο μεταξύ, παρά το γεγονός ότι έχουν παρέλθει αρκετές ημέρες από την επίθεση στο πλοίο και την βίαιη απαγωγή των μελών του πληρώματος, οι αρμόδιες υπηρεσίες εξακολουθούν να τηρούν σιγή ιχθύος και η αγωνία των συγγενών των Ναυτεργατών έχει φτάσει στο αποκορύφωμά της.

Απαιτούμε εδώ και τώρα η κυβέρνηση να ενημερώσει υπεύθυνα πριν από όλα τις οικογένειες των Ναυτεργατών, να σταματήσει το κακόγουστο θέατρο της αποσιώπησης του γεγονότος και να δώσει δημόσια εξηγήσεις για την ανεπίτρεπτη τακτική που διαχειρίζονται το πρόβλημα.

Τα περί ανάγκης μυστικότητας δεν έχουν απολύτως καμία βάση και υπόσταση αφού όλα έως τώρα τα κρούσματα πειρατικών ενεργειών σε ελληνικά και ελληνόκτητα πλοία τυγχάνουν δημοσιότητας και ακριβώς το ίδιο ισχύει και για τα αντίστοιχα πλοία άλλων χωρών.

Η ένοπλη ομάδα που απήγαγε τους Έλληνες Ναυτεργάτες δεν έχει κανένα άγχος εάν η ενέργειά της δημοσιοποιηθεί στη χώρα μας και στην κοινωνία. Εκείνο που προσδοκά είναι η ανταλλαγή των απαχθέντων στη βάση μιας οικονομικής συμφωνίας (λύτρα) για την απελευθέρωσή τους.

Η ΠΕΝΕΝ προέβη ήδη σε έντονα διαβήματα προς τις αρμόδιες υπηρεσίες του ΥΕΝ και του Υπουργείου Εξωτερικών καθώς και στο Προξενείο μας στη Νιγηρία.

Με αφορμή το νέο αυτό κρούσμα καλά θα κάνει η κυβέρνηση και ο Υπουργός της επί της Ναυτιλίας Γ. Πλακιωτάκης αντί να αναλώνονται νυχθημερόν και να βάζουν πλάτη στο εφοπλιστικό κατεστημένο για την διατήρηση των βρώμικων ναυτιλιακών καυσίμων, να πάρουν πρωτοβουλία τόσο σε διεθνές ναυτιλιακό επίπεδο όσο και με τις κυβερνήσεις των χωρών αυτών που σημειώνονται οι επιθέσεις, ώστε το πρόβλημα να αντιμετωπιστεί κατά το δυνατόν αποτελεσματικά και με τον τρόπο αυτό να προστατευτεί η ζωή των Ναυτεργατών Ελλήνων και αλλοδαπών που επανδρώνουν στην ελληνική και διεθνή ναυτιλία.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Η γη που μας τρέφει συγκεντρώνεται με την παρέμβαση του γνωστού… «αόρατου χεριού της αγοράς» σε όλο και λιγότερα χέρια επιφέροντας καταστροφικές συνέπειες σε κλίμα, περιβάλλον, διατροφή, δημόσια υγεία, νυν και μέλλουσες κοινωνίες, προειδοποιεί μια σημαντική μελέτη που είδε χθες το φως της δημοσιότητας από τον Διεθνή Συνασπισμό για τη Γη (International Land Coalition).

Ο ILC -συμμαχία 250 αγροτικών οργανώσεων, ΜΚΟ, διακυβερνητικών οργανισμών και ερευνητικών ινστιτούτων- αποκαλύπτει με τη μελέτη του ότι η ανισότητα στον έλεγχο της καλλιεργούμενης γης του πλανήτη είναι πολύ μεγαλύτερη (41% υψηλότερη) από αυτήν που γνωρίζαμε έως τώρα. Αξιοποιώντας μια νέα μεθοδολογία διαπιστώνει ότι μόλις το 1% των αγροτικών επιχειρήσεων του κόσμου ελέγχει σήμερα -είτε μέσω ιδιοκτησίας είτε μέσω συμβολαίων ενοικίασης- το 70% των καλλιεργήσιμων εκτάσεων, των αγροκτημάτων και των οπωρώνων του πλανήτη. Επίσης, ότι το φτωχότερο μισό του παγκόσμιου αγροτικού πληθυσμού ελέγχει σήμερα μόλις το 3% από το σύνολο της αξίας της γης, ενώ αντίθετα το πλουσιότερο 10% το 60%.

Η εξέλιξη αυτή απειλεί άμεσα τις ζωές 2,5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων που εμπλέκονται σε μικροκαλλιέργειες όπως και τους 1,4 δισ. πιο φτωχούς αυτού του κόσμου οι οποίοι στην πλειονότητά τους είναι στενά εξαρτημένοι από τη γεωργία για την εξασφάλιση των προς το ζην.

Η συγκέντρωση της γης σε λίγα χέρια είναι πιο έντονη μετά τη δεκαετία του '80 και βασικός υπεύθυνος γι' αυτήν την εξέλιξη είναι τα βραχυπρόθεσμα χρηματοοικονομικά εργαλεία που εισβάλλουν μαζί με τον χρηματοπιστωτικό τομέα στην αγροτική παραγωγή και το εμπόριο τροφίμων.

Η μεγαλύτερη αλλαγή στα 40 χρόνια που πέρασαν καταγράφεται σε ΗΠΑ και Ευρώπη, όπου η ιδιοκτησία της γης πέρασε σε ακόμα λιγότερα χέρια και ακόμα και οι ανεξάρτητοι καλλιεργητές εργάζονται μέσω αυστηρών συμβολαίων για λογαριασμό εταιρειών λιανικής, πολυσχιδών ομίλων εμπορίου και επενδυτικών funds. Η συγκέντρωση της ιδιοκτησίας και του ελέγχου της γης οδηγεί σε μονοκαλλιέργειες και εντατική γεωργία, καθώς καλλιεργήσιμη γη και αγροτική παραγωγή αντιμετωπίζονται από τα κεφάλαια που τοποθετούνται σε αυτές περίπου ως μεσοπρόθεσμες επενδύσεις χαρτοφυλακίου που πρέπει να φέρουν οπωσδήποτε υψηλές αποδόσεις στον δεκαετή κύκλο τους.

Η αυξανόμενη εισβολή των τελευταίων στον αναπτυσσόμενο κόσμο τα τελευταία χρόνια και η αμείλικτη δίψα για κέρδη έχουν αποτέλεσμα την υποβάθμιση των καλλιεργούμενων εδαφών, την εξάντληση των υδάτινων πόρων και την αποψίλωση των δασών. Συνδέονται, δε, με κοινωνικά προβλήματα, όπως η φτώχεια, η μετανάστευση, οι εθνικές διαμάχες και η εξάπλωση ιών και νόσων ζωικής προέλευσης, όπως ο Covid-19. Η καλλιέργεια της γης δεν είναι μόνο οι αποδόσεις. Υπάρχουν η κουλτούρα, η ταυτότητα, αυτά που θα μείνουν για τις επόμενες γενιές και είναι έγκλημα να τα εμπιστευτούμε στο αόρατο χέρι της αγοράς.

πηγη:  efsyn.gr