Γράφει ο Υπαρκτός

Ζώντας στην πιο ταλαιπωρημένη μορφή των αιώνων, περιστοιχισμένοι από τα άχρηστα πράγματα που περιμένουμε στην πόρτα λες και αυτά θα καλυτερεύσουν την ζωή μας μαζεύοντάς τα για να τα πετάξουμε όταν θα έχουν κλείσει τον κύκλο ζωής τους που ορίσαμε. Μετά θα πεταχτούν σε κάποια χωματερή μαζί με την χωματερή των ιδεών που κατασκευάσαμε από ατόφιο χρυσάφι πεταμένου χρόνου και με τα χρήματα που ντύσαμε την κάθε στιγμή ανεμελιάς στο τσιμεντένιο κλουβί εγκλωβισμένοι. Χαλάμε τις ιδέες μας για να κατασκευάσουμε πιο ανταγωνιστικά προϊόντα που θα τα φτιάξουν οι σύγχρονοι δούλοι και ιερόδουλοι του ιερατείου του καπιταλισμού.

Εμπορευματοποιήσαμε ακόμα και τον θάνατο. Στις προσφορές των χαμένων ονείρων βρίσκονται τα ζόμπι της άχρηστης ζωής μας που μας κυνηγάνε σαν τις καινούριες Ερινύες.

Εμπορευματοποιήσαμε την μόρφωση μπάζοντας και χτίζοντας με ατσάλι τις άχρηστες εικόνες που αποτυπώνονται για να μη σβήσουν ποτέ. Κλέβουν τον χώρο από την αντίδραση του μυαλού, μπάζα χωμένα τόσο βαθιά στους βόθρους των εικόνων που ξερνάνε μίσος και φόβο. Από την χαραμάδα της άχτιστης πια ζωής υποδεχόμαστε την εκμετάλλευση αντί να προσέξουμε τη χαραμάδα του ήλιου που ξεπροβάλλει για να συναντήσει το δέντρο και τα πουλιά, το μόνο ζωντανό φυσικό πράγμα μέσα στον μαύρο αέρα της μεγαλούπολης.

Εμπορευματοποιήσαμε την ενημέρωση τόσο που να θεωρείται αντικειμενική αυτή που υπερασπίζεται τα συμφέροντα των κατόχων των μέσων ενημέρωσης και στρατευμένη οτιδήποτε τους εναντιώνεται και εμπορευματοποιήσαμε τα μέσα παραγωγής τόσο που ο κάθε εργάτης να μη νιώθει κανένα αίσθημα αλληλεγγύης για τον σύντροφό του. Ο εργάτης ταυτίστηκε με τα συμφέροντα του αφεντικού του σε αυτήν την πραγματική δυστοπία. Ο εργάτης έγινε εργαζόμενος κι αυτή η μικρή αλλαγή στη λέξη σήμανε μια μεγάλη αλλαγή στην μετουσίωση της ψυχολογίας του σε αυτή του μικροαστού. Αυτός λοιπόν που δουλεύει γκαρσόν σε καφετέρια θα νιώθει πως ο σκοπός του είναι να δουλέψει για να κλείσει την καφετέρια απέναντι. Αυτήν η τόσο έξυπνη σκέψη της εξουσίας να σπάσει την εξουσία σε μικρά αφεντικά δημιούργησε τον αποσυντονισμό της εργατικής τάξης. Βάζοντας μετά ξεπουλημένους συνδικαλιστές σε θέσεις εξουσίας, δίνοντάς τους παχυλούς μισθούς για να ξεχάσουν τον σκοπό ύπαρξής τους διέλυσε κάθε υπόνοια συλλογικότητας. Κι όταν η πείρα της εξουσίας προχωράει πιο γρήγορα από την πείρα του λαού, η Ιστορία οπισθοδρομεί με τόσο γρήγορους ρυθμούς που θέλει νεκρούς χιλιάδες να ναι στους τροχούς, όπως σοφά λέει ο ποιητής.

Εμπορευματοποιήσαμε την πίστη και την κάναμε ταυτόσημη της Εκκλησίας. Δώσαμε εξουσία στο θρησκευτικό ιερατείο ώστε να θεωρείται η αυθεντία της μετά θάνατον ζωής. Κι έτσι η ανώνυμος εταιρεία ορίστηκε σαν το μονοπώλιο της μεταφυσικής. Τα καινούρια συγχωροχάρτια είναι κι αυτά ταξικά. Οι πιο φτωχοί είναι και οι πιο αμαρτωλοί που κλείνουν το μάτι στον υπόκοσμο. Αλλοιώθηκε τόσο πολύ η θρησκεία μέσω της Εκκλησίας που μπορεί να συνυπάρχει με τον ανταγωνισμό θεωρώντας τον θεμιτό και προσπερνώντας οτιδήποτε τον αποδομεί στα ιερά κείμενα. Χρησιμοποιώντας τον φόβο των ανθρώπων μετατρέπει την πίστη σε δημαγωγική πολιτική, συντηρώντας τις πιο τοξικές εκφάνσεις του ανθρώπινου είναι. Η Εκκλησία έχει τόση σχέση με τον Θεό όσο είχαν και οι Φαρισαίοι που τώρα καταδικάζει. Αλλά ως γνωστόν κανένας δεν βλέπει τις βρωμιές στη μύτη του παρά μόνο των άλλων. Δεν είναι κακό φυσικά, αλλά επικίνδυνο όταν έχεις τέτοια εξουσία. Αν ζούσε ο Χριστός τους σίγουρα δε θα ήταν μέσα στα λούσα και στα χρυσάφια που κολυμπάνε αλλά ένα αδικημένο ανθρωπάκι, από αυτούς που βλέπουν στον δρόμο και σιχαίνονται. Άντε να του έδιναν και κάνα ψίχουλο για να νιώθουν πως έπραξαν το καθήκον τους και η πράξη τους αυτή θα ανταμειφθεί στη μετά θάνατον ζωή από τον Θεό-ταμία.

Εμπορευματοποιήσαμε τη ζωή μας και καπηλευτήκαμε τα αγαθά του περιβάλλοντος, νομίζοντας πως πλάστηκε για να δουλεύει για μας. Το πετρέλαιο που τόσο αγαπήσαμε και έγινε η αιτία να χαθούν τόσες ανθρώπινες ζωές κι άλλοι να γίνουν δούλοι της Δύσης μέσα από την πολιτιστική εξαγωγή που πουλούσε στις αποικίες της. Πουλάμε τώρα ηλεκτρικά αυτοκίνητα και πατίνια σκεπτόμενοι το περιβάλλον μόνο ως μια καινούρια μπίζνα. Και όλως περιέργως ούτε τώρα οι πιστοί της Εκκλησίας εναντιώνονται κι ας καταστρέφονται όσα έχτισε ο Πλάστης με τόση σοφία. Φτάσαμε να κατηγορούμε τους Ινδιάνους ως απολίτιστους και να μη μας ενοχλεί και τόσο η γενοκτονία τους τη στιγμή που εκείνοι σέβονταν πολύ περισσότερο τον δικό τους θεό. Όταν σκέφτεσαι πως οτιδήποτε φυσικό περιέχει ένα μόριο του θεού, από τα δέντρα μέχρι τα βουνά και τα ποτάμια, πώς θα το καταστρέψεις; Σκεφτείτε τώρα τη δική μας οπτική που τα πάντα πλάστηκαν για να τα μαγαρίζει ο άνθρωπος και κάντε τη σύγκριση.

Εμπορευματοποιήσαμε τον χρόνο ώστε κάθε στιγμή χαράς να θεωρείται χαμένη και αντιπαραγωγική. Μα, μέσα στην αλλοίωση και την καταστροφή των λέξεων ξεχάσαμε τι σημαίνει ελευθερία. Έτσι, ο ελεύθερος χρόνος δεν αξιοποιείται ελεύθερα. Τα πάντα γίνονται για την ασφάλεια μας είπαν και τους πιστέψαμε. Γι’ αυτό θυσιάζουμε στους βωμούς της ασφαλούς ζωής κάθε ιδέα ελευθερίας που μας προσέφεραν οι πρόγονοι που τάχα θαυμάζουμε. Ακόμα κι αυτούς τους κοντύναμε τόσο που έχασαν κάθε στοιχείο επαναστατικότητας.

Εμπορευματοποιήσαμε τις επαναστάσεις τόσο που η κάθε εξουσία να μπορεί να τις γιορτάζει χωρίς να προκαλεί κανένα συναίσθημα, αφού χειρουργικά αφαιρέσαμε κάθε ίχνος ορμής από τα μάτια των παιδιών μας. Και συνεχίζουμε να περιμένουμε τον ντελιβερά στην πόρτα και να αντιδράμε μέχρι εκεί που μας παίρνει, να χτυπάμε τον αδύναμο μέχρι να μην μπορεί να σηκωθεί, να σηκωνόμαστε μέσα από τα σπασμένα γυαλιά και με τα χέρια γεμάτα αίματα να προσπαθούμε να αισθανθούμε ήρωες. Οι ήρωες της δικής μας ζωής πλασμένοι μέσα από τους ήρωες της τηλεόρασης. Αυτοί που χτυπάνε τους αδύνατους και βαράνε προσοχή μπροστά σε κάθε εξουσία, αυτοί που ξεπουλιούνται για μια κουραμάνα ψωμί και μέσα από την οπισθοδρόμηση της κοινωνίας, που οι ίδιοι επιδιώκουν, να κερδίζουν αξία, σαν τους τιποτένιους που όσο μεγαλύτερο το τίποτα τόσο περισσότερη η χαρά που τους διασφαλίζει η μοιρολατρική υποταγή τους.

Η μεγαλύτερη υποκρισία είναι να νιώθεις άνθρωπος μέσα σε μια απάνθρωπη κοινωνία. Γιατί κάθε τι που μαθαίνουμε απανθρωπίζει ένα συναίσθημα και δένει με πιο σφιχτά δεσμά την ανάγκη για αλλαγή. Είμαστε το μέλλον λέμε και δεν σκεφτόμαστε παρά μονάχα το βραχυπρόθεσμο μέλλον της ύπαρξής μας. Οι πιο σημαντικοί άνθρωποι καρατομούνται ψυχολογικά ώστε να μην έχουν πια λόγο.

Εμπορευματοποιήσαμε την τέχνη και έγινε τέχνη για την τέχνη. Ο πίνακας πωλείται και ο καλλιτέχνης πωλείται μόνο σαν ατομική οντότητα που ζητάει νταβατζή για το προϊόν του. Στο τέλος ο καλλιτέχνης γίνεται το ίδιο το προϊόν. Δεν έχει λόγο στην κοινωνία παρά μονάχα μέσα από το έργο του, κουτσουρεμένο κι αυτό και κατευθυνόμενο από την αυτολογοκρισία. Ο χειρότερος αυλικός που στην καπιταλιστική εποχή μπορεί να γίνει μέλος της κάστας αντί για σφουγκοκωλάριος του βασιλιά. Κι όταν πια θα σκεφτούμε πως «τους έχουμε βαρεθεί», θα έχουμε γίνει η καινούρια εκδοχή του Μπίρμαν.

πηγη:  pandiera.gr

Με πληροφορίες dw.com

πηγη: imerodromos.gr

Από Κώστας Ράπτης

Ένα παλαιό ανέκδοτο ήθελε κάποιον τελωνειακό στα γαλλο-ελβετικά σύνορα να αντικρίζει με καχυποψία έναν νεαρό ο οποίος μετακινούνταν κάθε μέρα με το ποδήλατό του ανάμεσα στις δύο χώρες, χωρίς ωστόσο να μεταφέρει τίποτε. Αλλεπάλληλοι έλεγχοι δεν απέδωσαν τίποτε, οπότε ο αποκαμωμένος τελωνειακός κάποια στιγμή ρώτησε τον νεαρό εμπιστευτικά: “Μεταξύ μας, φίλε, όλοι το ξέρουμε ότι κάτι διακινείς, αλλά τι είναι αυτό;”. “Ποδήλατα” ήταν η αφοπλιστική απάντηση.

Η Πενταμερής Διάσκεψη για το Κυπριακό που συγκαλείται ατύπως στη Γενεύη, υπό την αιγίδα του Γ.Γ. του ΟΗΕ, αποτελεί, κατά το παράδειγμα του ανεκδότου, το ποδήλατο που διακινείται μπροστά στα μάτια μας, ενώ οι υποψίες μας στρέφονται αλλού. Πολύς λόγος γίνεται για τις πιθανές εκβάσεις της, ενώ τα σημαντικότερα αποτελέσματα παράγει η ίδια η σύγκλησή της.

Το ίδιο το σχήμα της διαπραγμάτευσης των τριών εγγυητριών δυνάμεων των συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου (Ελλάδα, Τουρκία, Βρετανία) με τις κοινότητες Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, χωρίς εκπροσώπηση της ίδιας της Κυπριακής Δημοκρατίας ή της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην οποία έχει αυτή προσχωρήσει από το 2004 συνιστά οιονεί επιστροφή στην προ της αποαποικιοποίησης της Κύπρου στιγμή. Ωστόσο, το κυριότερο διπλωματικό κεκτημένο της ελληνικής πλευράς συνίσταται στην επιβεβαίωση (ήδη από τα γεγονότα του 1963-4) της διεθνούς αναγνώρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας ως μοναδικού διεθνούς υποκειμένου στο νησί, στα ψηφίσματα του ΟΗΕ περί αποχώρησης των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων (ανεξάρτητα από την επίλυση του Κυπριακού, δηλ. την εξεύρεση λειτουργικού τρόπου συμβίωσης των δύο κοινοτήτων) και βεβαίως στην ευρωπαϊκή ένταξη, η οποία δεν συμβαδίζει με μορφές μειωμένης κυριαρχίας και ελέγχου από τρίτους.

Αντιθέτως, είναι η τουρκική πλευρά η οποία επιμένει να θεωρεί “εκλιπούσα” την Κυπριακή Δημοκρατία και να προσπερνά το ευρωπαϊκό κεκτημένο – με την διακριτική συνδρομή της (εκτός Ε.Ε. πλέον) Βρετανίας, της οποίας οι “κυρίαρχες” βάσεις στο νησί, που απλώνουν το “μάτι” και το “αυτί” τους σε όλη τη Μέση Ανατολή μέχρι και τον μετασοβιετικό χώρο, αποτελούν οι ίδιες προϊόν παρανομίας, ήτοι ατελούς αποαποικιοποίησης. Το μαρτυρεί αυτό η σχετική απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου για το αρχιπέλαγος Τσάγος στον Ινδικό Ωκεανό, το οποίο αποσχίσθηκε από τον υπό ανεξαρτητοποίηση Μαυρίκιο για να μετατραπεί στην μεγάλη αμερικανο-βρετανική βάση του Ντιέγκο Γκαρσία, με βίαη απομάκρυνση των κατοίκων του.

Οι διεθνείς αναλυτές περιγράφουν τη σύγκληση της Πενταμερούς ως πείραμα χαμηλών προσδοκιών – δεδομένης όχι μόνο της άκαρπης αντίστοιχης προσπάθειας το 2017 στο Κραν Μοντανά, αλλά και της συνολικής αλλαγής του κλίματος έκτοτε, με την αντικατάσταση του Μουσταφά Ακιντζί στην ηγεσία των Τουρκοκυπρίων από τον εθνικιστή Ερσίν Τατάρ, την επιδείνωση των ελληνοτουρκικών (και εν μέρει των ευρω-τουρκικών) σχέσεων, τις εντάσεις στην ανατολική Μεσόγειο, τις πραξικοπηματικές πρωτοβουλίες της τουρκικής πλευράς στην κλειστή πόλη της Αμμοχώστου και κυρίως την υιοθέτηση από την Άγκυρα μιας ρητορικής περί “λύσης δύο κρατών”.

Και όμως: ο Γ.Γ. του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες έχει επενδύσει, εν μέσω πανδημίας, το προσωπικό του κύρος σε αυτή τη διαδικασία, η οποία, ασχέτως της άμεσης έκβασής της, μετατοπίζει το διαπραγματευτικό κεκτημένο. Το ότι η λύση δεν μπορεί να προέλθει από την γραμμή που έχουν χαράξει οι αποφάσεις του ΟΗΕ κινδυνεύει να γίνει αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

Αλλά το εγχείρημα της οικοδόμησης μιας νέας νομιμότητας με τα υλικά της παρανομίας (αρκεί και μόνο να αναλογισθεί κανείς την αλλοίωση του “εκλογικού σώματος” στον Βορρά από τον εποικισμό) αποτελεί για την Τουρκία κατάσταση win-win.

Η ελληνική πλευρά βρίσκεται έτσι στην παράδοξη θέση να συμμετέχει σε μία διάσκεψη που προκύπτει από τη λογική των εγγυητριών δυνάμεων με επεμβατικά δικαιώματα, αυτήν ακριβώς την οποία καταγγέλλει τουλάχιστον από το 1974 και από την οποία θέλει να απαλλάξει το νησί. Αναλώνει δε τις δυνάμεις της στην απόκρουση του “δυσμενέστερου” (αν και ανομολόγητα όλο και πιο δελεαστικού και για μεγάλο τμήμα της ελληνοκυπριακής κοινότητας) ενδεχομένου της νομιμοποίησης της διχοτόμησης, όταν το τίμημα που ζητείται για την αποτροπή του είναι η ίδια η διεθνής υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας και η επέκταση του τουρκικού ελέγχου προς Νότον, μέσω παραλυτικών συνταγματικών διευθετήσεων.

πηγη: iskra.gr

Άρθρο Παρέμβαση

Η ιδιωτικοποίηση - ξεπούλημα (2016) του μεγαλύτερου λιμανιού της χώρας μας στην κινέζικη κρατική Cosco που συντελέστηκε από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και η σύμβαση παραχώρησης που είχε την κοινοβουλευτική υποστήριξη όλων των αστικών κομμάτων εκείνης της περιόδου άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου διαμορφώνοντας ένα αντίστοιχο σκηνικό που θυμίζει τις "ελεύθερες οικονομικές ζώνες" της Κίνας που θεσπίστηκαν για την είσοδο και επέλαση των πολυεθνικών μονοπωλίων στην μεγάλη αυτή χώρα της ανατολικής Ασίας έχοντας εξασφαλίσει στην επιχειρηματική τους δράση εγγυημένη υπερκερδοφορία (φορολογία - εργατικό κόστος) και μια τερατώδη επιβάρυνση του περιβάλλοντος.

Το συστημικό πολιτικό κατεστημένο της χώρας μας έδωσε την συγκατάθεσή του σε αυτό το ξεπούλημα θεωρώντας ότι πρόκειται για μια "εμβληματική επένδυση η οποία θα φέρει χιλιάδες θέσεις εργασίας, ανάπτυξη, ευημερία και θα ωφελήσει πολλαπλά την τοπική κοινωνία και τους φορείς της" και από την άλλη το συνδικαλιστικό κίνημα σε όλες τις εκφάνσεις του (εκτός ελαχίστων περιπτώσεων) είτε ακολούθησε τον δρόμο της ένοχης σιωπής, είτε πρόωρα παραδόθηκε στους σχεδιασμούς κυβέρνησης - Cosco όπως ακριβώς συνέβη και με τις τοπικές δημοτικές και περιφερειακές αρχές οι οποίες με την σειρά τους αναπαρήγαγαν την ίδια προπαγάνδα είτε στην καλύτερη περίπτωση άφησαν με την στάση τους να υλοποιηθεί ανεμπόδιστα η ιδιωτικοποίηση περιοριζόμενοι σε πρόσκαιρα υποτιθέμενα οφέλη που δήθεν θα εξασφάλιζαν εάν συναινούσαν στην πώληση του ΟΛΠ.

Σε αντίθεση με διάφορους ισχυρισμούς που εκφράζονται από μερίδα της αριστεράς, η Cosco πήρε το πλειοψηφικό πακέτο του ΟΛΠ χωρίς κανέναν ανταγωνισμό, χωρίς αντίπαλο όχι μόνο στην διεκδίκησή του αλλά αυτή η πώληση είχε την απόλυτη συναίνεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των αρμόδιων οργάνων της όπως επίσης οι όποιες αμφισβητήσεις πήραν χαρακτήρα δικαστικής διένεξης τα ανώτατα δικαστικά όργανα της Ε.Ε και της χώρας επικύρωσαν ως τετελεσμένη πράξη το τέλος του δημόσιου ΟΛΠ.

Μέσα σε αυτή την πολιτική οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα για την Cosco φύσηξε ούριος άνεμος στα πανιά της, η επέλασή της στον Πειραιά έγινε με τυμπανοκρουσίες για το θεάρεστο έργο που θα επιτελέσει στην ανάπτυξη του Πειραιά, της χώρας και της οικονομίας της....

Το προτεινόμενο από αυτήν MasterPlanγια το λιμάνι κατά 80% έγινε αποδεκτό από τις αρμόδιες αρχές και υπηρεσίες της χώρας μας ενώ για το υπόλοιπο υπήρχε σαφής διαβεβαίωση ότι επίσης "θα προχωρήσει αφού ωριμάσουν οι συνθήκες" (Άδωνις Γεωργιάδης).

Η "μεγάλη αυτή εμβληματική επένδυση" και το επιχειρηματικό σχέδιο της Cosco όπως ξεδιπλώθηκε στην πορεία, διαμορφώνει το λιμάνι του Πειραιά σε μια απέραντη ελεύθερη οικονομική ζώνη, τους εργαζόμενους τους μετατρέπει σε θύματα της επιχειρηματικής κερδοφορίας, την πόλη σε μια πελώρια περιβαλλοντική βόμβα με την επιβάρυνση στην θάλασσα, στον αέρα, στην στεριά και τελικά στην ίδια την υγεία και την ζωή των πολιτών .

Το συνολικό σχέδιο των κινέζων προβλέπει νέα προβλήτα στην περιοχή της Πειραϊκής, την εγκατάσταση ξενοδοχείων, πολυκαταστημάτων, γιγάντιων Parking, CarTerminal, νέα προβλήτα εμπορευματοκιβωτίων, LogisticsCenter, δημιουργία ναυπηγείου κ.α.

Η Cosco έχοντας εξασφαλισμένη την συναίνεση του αστικού πολιτικού προσωπικού (κυβέρνησης - αντιπολίτευσης) δεν περιορίστηκε μόνο στα προβλεπόμενα του εγκεκριμένου MasterPlan από την ΕΣΑΛ αλλά συνεχώς έκανε και κάνει βήματα στην κατεύθυνση να μετατρέψει όλη την περιοχή σε μια ChinaTown!!!

Ιδιαίτερα την περίοδο της πανδημίας και λειτουργώντας σαν κράτος εν κράτει προβαίνει σε σειρά αυθαιρεσιών - παρανομιών παρακάμπτοντας σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και την δικαιοσύνη, προκειμένου να υλοποιήσει τους σχεδιασμούς της!

Ενδεικτική είναι η αυθαιρεσία στην κατασκευή της προβλήτας για μεγαθήρια κρουαζιερόπλοια στην Πειραϊκή. Εν μέσω πανδημίας και χωρίς την απαιτούμενη περιβαλλοντική μελέτη προχώρησε στην εκβάθυνση στην Πειραϊκή με την μέθοδο της βυθοκόρησης, το θαλάσσιο τρυπάνι δούλευε παράνομα 24 ώρες το 24ωρο σε αυτή την θαλάσσια περιοχή και ακολούθως επίσης παράνομα άρχισε να μεταφέρει φερτά υλικά με φορτηγά αυτοκίνητα μέσα από τους δρόμους του Πειραιά για το μπάζωμά της και πλέον άρχισε να τοποθετεί με διαδικασίες εξπρές καθ' όλο το 24ωρο κυψελωτά τσιμεντοκιβώτια (κεσόνς).

Το σκανδαλώδες στην υπό κατασκευή προβλήτα στην Πειραϊκή, που συνιστά ένα περιβαλλοντικό έγκλημα (για το οποίο ο "αριστερός" κ. Δρίτσας δήλωσε ότι "δεν γνώριζε ότι υπάρχουν αντιρρήσεις σε αυτό" όταν υπέγραψε και έφερε στην Βουλή την σύμβαση παραχώρησης) είναι ότι αυτό το περιβαλλοντικό ανοσιούργημα χρηματοδοτείται με κονδύλια της Ε.Ε και μέσω του προγράμματος που έχει καταθέσει η Περιφέρεια Αττικής!

Οι πρωτοφανείς αυτές αθλιότητες - αυθαιρεσίες της Coscoλαμβάνουν χώρα με την ανοχή κυβέρνησης - ΥΕΝ - Περιφέρειας Αττικής - Δήμου Πειραιά - Λιμενικών αρχών. Η ζημιά και η καταστροφή του θαλάσσιου περιβάλλοντος πλέον είναι ανυπολόγιστη.

Δικαστικές αποφάσεις για τις βυθοκορήσεις (ΣτΕ), τις επιχωματώσεις (Πρωτοδικείο) προκλητικά αγνοούνται - παρακάμπτονται και πετιούνται στον κάλαθο των σκουπιδιών!!

Την ίδια αυτή περίοδο της πανδημίας η "καλή" Cosco προσπάθησε να αρπάξει και να καρπωθεί κάτω από την ιδιοκτησία και την εκμετάλλευσή της

- Το "PortCommunitySystem" βάζοντας μπροστά τον περασμένο Οκτώβρη την επίμαχη πλατφόρμα και να την θέσει υπό τον δικό της έλεγχο!

- Επιδίωξε να ελέγξει όλη την αλυσίδα στην τροφοδοσία των κρουαζιερόπλοιων που αυτά προμηθεύονται!!

- Κλιμακώνει την ίδια στιγμή τις προσπάθειές της ακόμη και με δικαστικές ενέργειες να βάλει πόδι στην μετατροπή της ΝΕΖ σε ναυπηγείο που δεν προβλέπεται από το MasterPlan!!

- Την ίδια στιγμή η Cosco διεκδικεί να πάρει και το υπόλοιπο 16% του μετοχικού πακέτου από το ελληνικό δημόσιο χωρίς στην ουσία να έχει εκτελέσει κανένα από τα έργα που προβλέπονται στην συμφωνία!!!

Επίσης στους σχεδιασμούς της είναι η δυνατότητα μετάταξης εργαζομένων από τον ΟΛΠ σε άλλους τομείς του δημοσίου ώστε στην συνέχεια να προχωρήσει σε επαναπροσλήψεις με υπονομευμένα τα δικαιώματά τους.

Στις αντιδραστικές - αντεργατικές επιλογές και μεθοδεύσεις της Cosco δεσπόζουσα θέση έχει το εργασιακό μοντέλο που έχει επιβάλει για τους εργαζόμενους στις προβλήτες 2 και 3 οι οποίοι εξακολουθούν να μην έχουν κατοχυρωμένα δικαιώματα στην εργασία, ΣΣΕ, επικρατεί εκτεταμένα το μοντέλο των εργολαβικών εργαζομένων χωρίς μόνιμη - σταθερή δουλειά.

Το "φιλοεργατικό" προσωπείο των κινέζων επενδυτών, που τάχα επιδιώκουν την ανάπτυξη, τις θέσεις δουλειάς και τα δικαιώματα, αποκαλύφθηκε όταν μέσα σε μερικές μέρες έστησε διασπαστικό εργοδοτικό σωματείο για να παραμερίσει - εξωστρακίσει δίκαιες διεκδικήσεις που βάζουν μπροστά τα πραγματικά εργατικά συμφέροντα και δικαιώματα. Mε αυτό το συνδικαλιστικό τους κατασκεύασμα υπέγραψαν σύμβαση η οποία είναι κομμένη και ραμμένη στα δικά της μέτρα και πλαίσια, αυτά της ενίσχυσης της κερδοφορίας με ανύπαρκτα και τσακισμένα εργατικά δικαιώματα.

Για να εξηγούμαστε επειδή υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις σε τοπικό επίπεδο που ενοχοποιούν την Coscoγια την κινέζικη προέλευσή της ξεκαθαρίζουμε ότι οποιοδήποτε μονοπώλιο (εγχώριο ή ξένο ανεξάρτητα από την χώρα προέλευσής του) επενδύει έχει ως στόχο την κερδοφορία του και προφανώς δεν έχει κανέναν σεβασμό στα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα χωρίς να εξαιρείται και αυτή η προστασία του περιβάλλοντος.....

Για αυτό το πρωτοφανές κουρέλιασμα της νομοθεσίας, των ίδιων των δικαστικών αποφάσεων, οι ευθύνες ανήκουν στην κυβέρνηση της Ν.Δ, στον Μητσοτάκη, τον Πλακιωτάκη (ΥΕΝ) στον Υπουργό Περιβάλλοντος ... αλλά επιμερίζονται και αφορούν τον Περιφερειάρχη Γ. Πατούλη, της Αντιπεριφερειάρχη Πειραιά Σταυρούλας Αντωνάκου και τέλος του Δημάρχου της πόλης Γ. Μώραλη ο οποίος το παραμικρό δεν έχει ψελλίσει για το τερατώδες MasterPlan της Coscoαντίθετα με την συμμετοχή του στο Δ.Σ του ΟΛΠ βάζει πλάτη οι σχεδιασμοί Cosco- κυβέρνησης να πάρουν άμεσα σάρκα και οστά....

Στους πολιτικούς αυτουργούς αυτού του εγκλήματος με το ξεπούλημα του ΟΛΠ, περίοπτη θέση κατέχουν οι Τσίπρας - Δραγασάκης - Σταθάκης - Δρίτσας αλλά και τα στελέχη τους στην Περιφέρεια (Δούρου - Γαβρίλης) και τα τοπικά κομματικά και αυτοδιοικητικά στελέχη του τα οποία στο σύνολό τους συνέδραμαν την πολιτική αυτή!!!

Σήμερα οι δυνάμεις αυτές έχοντας λερωμένη την φωλιά τους εξακολουθούν να στηρίζουν την καταστροφική αυτή επιλογή για την πώληση του ΟΛΠ.

Ταυτόχρονα τα τελευταία 2-3 χρόνια πρωτοστατούν στον αποπροσανατολισμό της τοπικής κοινής γνώμης θέτοντας ζητήματα για την περιβαλλοντική μελέτη στο έργο της Πειραϊκής αλλά αποσιωπούν ότι η προβλήτα αυτή προβλεπόταν στην σύμβαση παραχώρησης την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ έφερε στην Βουλή....    

Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι δυνάμεις του στον Πειραιά στην ουσία ούτε πριν ούτε και σήμερα αντιτάσσονται στην νέα προβλήτα στην Πειραϊκή αλλά θέλουν αυτή να γίνει με σεβασμό στα περιβαλλοντικά προβλήματα!!

Καθόλου τυχαίο ότι πλέον έχει μετατοπίσει "το ενδιαφέρον του" όχι στην προβλήτα της Πειραϊκής αλλά στην αξιοποίηση της περιοχής παλατάκι και στην διεκδίκησή του από την κακή Cosco.

Στην πραγματικότητα η γραμμή του είναι να αφήσουμε το δάσος να λαμπαδιάσει και να καταστραφεί (ιδιωτικοποίηση - MasterPlan- εργατικά δικαιώματα) και να περιοριστούμε στην σωτηρία του ενός δέντρου!!!

Με την πολιτική αυτή βγάζει εντελώς έξω από το κάδρο τις δικές του εγκληματικές πολιτικές ευθύνες, ανοιχτά ψαρεύει σε θολά νερά μιλώντας για αξιοποίηση των 120 στρεμμάτων στο Παλατάκι και στην τελική νομιμοποιεί πλήρως και με την σημερινή θέση την ιδιωτικοποίηση - την σύμβαση παραχώρησης και συνολικά το MasterPlan.

Σε αυτή την γραμμή προκλητικά απευθύνει κάλεσμα με στόχο τον εγκλωβισμό των αντιδράσεων σε ένα πλαίσιο που τον αθωώνει πολιτικά, φέρνοντας στο προσκήνιο την αξιοποίηση για την περιοχή που είναι στο Παλατάκι.

Θα είναι ολέθριο λάθος για κινήσεις πολιτών και πρόσωπα που εναντιώνονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έστω και αποσπασματικά στο επιμέρους δηλαδή στην νέα προβλήτα, να παίξουν το πολιτικό χαρτί που με επιμέλεια προωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ.

Για τους μυημένους θα τονίσουμε ότι την πατρότητα αξιοποίησης των 120 στρεμμάτων στο Παλατάκι δεν την διεκδικεί μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ....

Εξάλλου οι ίδιες αυτές δυνάμεις οφείλουν να βγάλουν χρήσιμα συμπεράσματα από την κυρίαρχη γραμμή που ακολούθησαν όλο το προηγούμενο διάστημα που συμπυκνωμένα ήταν ανάθεση - διαβούλευση - προσφυγή στην δικαιοσύνη και ατέρμονος διάλογος με τις τοπικές και περιφερειακές αρχές και μέσα από αυτό τον δρόμο πίστεψαν ότι θα έβαζαν STOPστην δημιουργία της προβλήτας.....

Η σύμπλευση και ο εναγκαλισμός με τον ΣΥΡΙΖΑ σε συνδυασμό με ένα παρωχημένο μοντέλο δράσης (ανάθεση - διαβούλευση) οδήγησε το όλο εγχείρημα σε παταγώδη αποτυχία....

Τώρα ορισμένοι από αυτούς είναι έτοιμοι το μπαλάκι των ευθυνών να το πετάξουν στους πολίτες που δεν συστρατεύτηκαν μαζί τους σε μια κατεύθυνση που από την αρχή ήταν προδιαγεγραμμένη η κατάληξή της!!

Το χειρότερο είναι ότι σε αυτή την γραμμή έβαλαν και εξακολουθούν να βάζουν πλάτη κάποιες μικρές δυνάμεις που έχουν ιδεολογική - πολιτική αναφορά στην αριστερά και οι οποίες με την σειρά τους συμβάλουν στην σύγχυση, στον αποπροσανατολισμό, ακόμη και στον εγκλωβισμό κινήσεων εντός των τειχών!!! Κατά τα λοιπά περισσεύουν από αυτές τις δυνάμεις οι ομιχλώδεις αναφορές περί επαναστατικής αριστεράς!!!

Για το ταξικό κίνημα και τις αγωνιστικές δυνάμεις της πόλης είναι σαφές ότι δεν θα παρεκκλίνουν από την συνολική εναντίωσή τους από το γενικό πλαίσιο υπεράσπισης του δημόσιου πλούτου και του λιμανιού του Πειραιά. Θα συνεχίσουν στην πρώτη γραμμή ενάντια στα καταστροφικά σχέδια Cosco – κυβέρνησης, ενάντια στη καρκινογόνο OIL ONE του Μελισσανίδη στη Δραπετσώνα, τα καζάνια θανάτου στο Πέραμα, τους ΣΜΑ στο Σχιστό και σε όλη την Αττική αναδεικνύοντας με το τρόπο αυτό τις βαρύτατες επιπτώσεις που διαμορφώνονται στη πόλη και την ευρύτερη περιοχή για το λαό και τα εργατικά δικαιώματα.

Αντώνης Νταλακογεώργος

Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ