10 ναυτικοί ενός φορτηγού πλοίου ζουν στην κόλαση τους τελευταίους 18 μήνες, καθώς οι αδίστακτοι πλοιοκτήτες, τους παράτησαν εγκλωβισμένους στην Κένυα χωρίς φαγητό και χωρίς να πληρώνονται. Το πλήρωμα του MV Jinan αφέθηκε στο έλεος του θεού να φροντίσει τον εαυτό του μόνο του καθώς εγκαταλείφθηκε πλήρως.

Το πλοίο που μεταφέρει σίδηρο βρίσκεται εγκλωβισμένο κοντά στη Μομπάσα στην Κένυα τους τελευταίους 18 μήνες. Τόσο το πλοίο όσο και το πλήρωμα δεν έχουν μετακινηθεί από τη θέση τους όλο αυτό το χρονικό διάστημα.

Το πλήρωμα από την Συρία δεν μπορεί να κατέβει στην Κένυα καθώς δεν έχει βίζα. Ο πλοιοκτήτης του πλοίου τους είχε εγκαταλείψει τον Οκτώβριο του 2019. Το πλήρωμα εκτός όλων των άλλων είχε να αντιμετωπίσει την πανδημία χωρίς μισθούς και φαγητό και με πολύ λίγη επαφή με τον έξω κόσμο.

Πολλά τέτοια φορτηγά πλοία όπως το Jinan έχουν εγκαταλειφθεί από τους πλοιοκτήτες τους τις τελευταίες 2 δεκαετίες.

Με τα χρόνια, η νομική διαδικασία αντιμετώπισης τέτοιων θεμάτων έχει βελτιωθεί, αλλά η κατάσταση παραμένει η ίδια. Όπως φαίνεται από το περιστατικό του Ever Given, το πλήρωμα και ειδικά ο καπετάνιος έπρεπε να αντιμετωπίσει αυτές τις καταστάσεις παραμένοντας ”φυλακισμένος” στο πλοίο.

Τα ζητήματα εγκατάλειψης πλοίων και πληρωμάτων έχουν φτάσει σε ένα νέο υψηλό κατά την διάρκεια της πανδημίας. Όταν η πρώτη καταγραφή εγκατάλειψης είχε ξεκινήσει το 2004, ο αριθμός ήταν 20-30 ετησίως, με τον αριθμό να έχει φτάσει τα 76 το 2020. Μέχρι το Μάιο του 2021, υπήρξαν 26 περιπτώσεις εγκατάλειψης.

Το κόστος της εγκατάλειψης σε ανθρώπινο επίπεδο είναι πολύ μεγάλο όπως λέει ο αιδεσιμότατος Moses Muli από τη χριστιανική κοινωνική πρόνοια που συνεργάζεται με την αποστολή για τους ναυτικούς στη Μομπάσα.

Σε αυτούς τους 18 μήνες, το πλήρωμα του Jinan είχε μόνο μία ανθρώπινη επαφή, αυτή του Αιδεσιμότατου που λέει ότι η κατάσταση είναι χειρότερη από τη φυλακή. Το Jinan έχει πουληθεί για παλιοσίδερα και προτού γίνει αυτό, το πλήρωμά του θα πρέπει να πάρει 309290 δολάρια.

Όταν το πλοίο έφτασε στη Μομπάσα τον Σεπτέμβριο του 2019, είχε ζητηθεί από το πλήρωμα να περιμένει τις επόμενες οδηγίες οι οποίες όμως δεν ήρθαν ποτέ.

Σε μεγάλα λιμάνια, οι λιμενικές αρχές έχουν δημιουργήσει γραφεία πρόνοιας για να βοηθήσουν στην αναφορά τέτοιων ζητημάτων εγκατάλειψης στην ITF και στον ΔΝΟ. Ωστόσο, στη Μομπάσα δεν υπάρχει τέτοια υπηρεσία και το γραφείο Αποστολής για τους Ναυτικούς ήταν το μόνο σημείο επαφής.

Ο Rev Muli υπογράμμισε τη σοβαρότητα της κατάστασης και είπε ότι θα πρέπει να στηρίξουν το πλήρωμα για ένα τόσο σοβαρό ζήτημα.

Ενώ οι περισσότερες υποθέσεις έχουν επιλυθεί σε μερικούς μήνες, στην περίπτωση του Jinan δεν έγινε κάτι τέτοιο. Για τα μέλη του πληρώματος ο Muli είναι η μόνη ανθρώπινη υποστήριξη τους, ο οποίος τους μιλούσε στο τηλέφωνο και τους επισκέπτονταν μία φορά την εβδομάδα, ταξιδεύοντας 1 χιλιόμετρο από την ακτή για να φτάσει στο πλοίο και να τους δώσει φαγητό και άλλες βασικές προμήθειες.

Τους προμήθευε βασικά αγαθά όπως πατάτες, σιτάρι, ρύζι, κρέας, καύσιμα για την γεννήτρια, γκάζι για το μαγείρεμα και προμήθειες πρώτων βοηθειών. Συνήθως, ο καπετάνιος έστελνε μια λίστα με τα πράγματα που είχαν ανάγκη.

Το γραφείο Mission To Seafarers έχει ξοδέψει 12000 $ για την βοήθεια στο πλήρωμα μέχρι στιγμής. Μερικές φορές, το υποκατάστημα στη Μομπάσα εξάντλησε τα χρήματα για την υποστήριξη τους και έπρεπε από τα κεντρικά να βρεθούν οι κατάλληλοι πόροι.

Το πλήρωμα δεν μπορεί να μιλήσει αγγλικά ενώ καταλαβαίνει μόνο κάποιες λέξεις κάτι το οποίο είναι ένα ακόμη εμπόδιο στην όλη κατάσταση. Επικοινωνούν κυρίως μέσω του καπετάνιου που μπορεί να μιλήσει αγγλικά. Ο Muli τον ενημερώνει τακτικά για το νομικό ζήτημα και παρέχει ηθική υποστήριξη.

Η ζωή τους δεν έχει πλέον κανένα νόημα κλεισμένοι μέσα στο πλοίο ενώ έχει γίνει τόσο βαρετή που ο καπετάνιος έχει σκεφτεί πολλές φορές ακόμη και βάλει φωτιά στο πλοίο καθώς πιστεύει ότι έτσι και αλλιώς η ζωή του είναι χαμένη.

Προς το παρόν, ο IMO έχει 198 τέτοιες περιπτώσεις εγκατάλειψης στη βάση δεδομένων του, με κάποιες να χρονολογούνται από το 2005. Πολλά από αυτά τα περιστατικά είναι πολύ σοβαρά λόγω εγκατάλειψης χωρίς φαγητό, νερό και καύσιμα, κατάσχεση διαβατηρίων κ.τ.λ.

Ενώ κάποιοι γύρισαν σπίτι τους χωρίς να πάρουν τα χρήματα που τους χρωστούσαν κάποιοι άλλοι παρέμειναν στο πλοίο ελπίζοντας για ένα θαύμα. Τα ζητήματα εγκατάλειψης πλοίων τράβηξαν την προσοχή όταν το 2015 το εγκαταλελειμμένο φορτηγό πλοίο φορτωμένο με νιτρικό αμμώνιο εξερράγη στο λιμάνι της Βηρυτού, καταστρέφοντας ένα μεγάλο μέρος της πόλης και έχοντας σαν αποτέλεσμα πολλοί να χάσουν τη ζωή τους και αρκετοί να τραυματιστούν.

Φωτογραφία: Rev. Moses Muli / Mission to Seafarers

ΠΗΓΗ: e-nautilia.gr

Ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες κινδύνου εκδήλωσης στεφανιαίας νόσου είναι το κάπνισμα. Σύμφωνα με νέα μελέτη, ο κύριος λόγος που οι καπνιστές δυσκολεύονται να κόψουν το τσιγάρο είναι η ισχυρή σωματική και κυρίως ψυχολογική εξάρτηση από τη νικοτίνη που περιέχει ο καπνός.

Δεύτερος σημαντικός λόγος για τη μεγάλη διάδοση του καπνίσματος είναι ότι οι βλαβερές του συνέπειες δεν εκδηλώνονται αμέσως, αλλά σε βάθος χρόνου, σύμφωνα με τη μελέτη με τίτλο «Κάπνισμα και Στεφανιαία Σύνδρομα-Η χρήση του καπνού πριν και μετά το Οξύ Στεφανιαίο Σύμβαμα- Παθητικό κάπνισμα» που πραγματοποίησαν οι Β. Βασιλακόπουλος, Π. Ροδίτης, Σ. Θεοδωρίδου, Γ. Παπαγόρας, Χρ. Τσουμής, Ε. Κυπιρτίδου και Στ. Λαμπρόπουλος από την Καρδιολογική Κλινική του νοσοκομείου Κοζάνης.

Μελετήθηκαν οι επιδράσεις του καπνίσματος σε 95 ασθενείς (67 ενεργοί καπνιστές και 28 παθητικοί), εκ των οποίων οι 71 άνδρες και οι 24 γυναίκες που νοσηλεύτηκαν στην Καρδιολογική Κλινική του νοσοκομείου Κοζάνης με Οξύ Στεφανιαίο Σύμβαμα (ΟΣΣ), καθώς και οι καπνιστικές τους συνήθειες μετά το εξιτήριο, όπως και η σχέση του παθητικού καπνίσματος και του ΟΣΣ.

Η μελέτη βασίστηκε σε ερωτηματολόγιο που συμπλήρωσαν οι ασθενείς στη διάρκεια της νοσηλείας. Η καπνιστική τους συνήθεια αξιολογήθηκε τηλεφωνικώς ύστερα από 3 και 6 μήνες και ο βαθμός εξάρτησης από τη νικοτίνη μετρήθηκε με το fagerstrom τεστ εξάρτησης από τη νικοτίνη t. Ο μέσος όρος ηλικίας των ασθενών ήταν τα 64 έτη, ενώ ο μέσος όρος ηλικίας έναρξης καπνίσματος τα 19±7 έτη. Το 82,3% των ασθενών δήλωσε ότι διέκοψε το κάπνισμα στους 3 μήνες, ενώ το 29,9% ότι το ξανάρχισε στους 6 μήνες. Το 76% τρεφόταν με λιπαρές τροφές, το 49,4% δεν ασκούταν, το 59,3% είχε υπέρταση, το 32,5% είχε παχυσαρκία , το 40% έπασχε από σακχαρώδη διαβήτη και το 51,2% από υπερλιπιδιαιμία.

Το 57,5 % των ασθενών είχε μεγάλο βαθμό εξάρτησης από την νικοτίνη και απουσία ελέγχου στο κάπνισμα. Οι ασθενείς που διέκοψαν το κάπνισμα στους 6 μήνες είχαν χαμηλό σκορ στο fagerstrom τεστ εξάρτησης από τη νικοτίνη σε σχέση με αυτούς που το διέκοψαν στους 3 μήνες και το ξανάρχισαν. Οι 28 παθητικοί καπνιστές με ΟΣΣ είχαν μέση ηλικία 67 έτη και το 75,6% δήλωσε ότι σύχναζε σε δημόσιους χώρους όπου κάπνιζαν άλλοι.

«Η ηλικία δεν φάνηκε να συσχετίζεται με την υποτροπή στο κάπνισμα. Οι παράγοντες που σχετίζονται άμεσα με την υποτροπή είναι ο αριθμός των τσιγάρων που κάπνισαν οι ασθενείς πριν την είσοδό τους στο νοσοκομείο και ο εθισμός τους στην νικοτίνη» καταλήγει η μελέτη.

ΠΗΓΗ: enikos.gr

Δημήτρης Σταμούλης

▸ Οι ταξικές δυνάμεις προτείνουν αποφασιστική κλιμάκωση του αγώνα

Κλιμακώνονται οι αντιδράσεις και οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων ενάντια στο επαίσχυντο νομοσχέδιο Χατζηδάκη, ενώ το αίτημα να το πάρει πίσω η κυβέρνηση και να μην κατατεθεί ποτέ στη βουλή, με άμεση απεργιακή απάντηση, συσπειρώνει ευρύτερα τμήματα εργαζόμενων, σωματείων αλλά και μεγαλύτερων συνδικαλιστικών οργανώσεων. Απεργία στις 3 Ιούνη αποφάσισε την Παρασκευή το Εργατικό Κέντρο Αθήνας, ενώ και το Εργατικό Κέντρο Πειραιά είχε ήδη αποφασίσει 24ωρη απεργία στις 3/6 και κοινή απεργιακή συγκέντρωση ιδιωτικού και δημόσιου τομέα στην πλατεία Καραϊσκάκη στις 10 π.μ. Επίσης, 24ωρη απεργία στις 3/6 είχε ήδη αποφασίσει και η ΑΔΕΔΥ από την προηγούμενη βδομάδα. Οι δυνάμεις της Αγωνιστικής Ταξικής Ενότητας (ΑΤΕ-ΕΚΑ) έχουν ήδη διατυπώσει προς τους εργαζόμενους και τα σωματεία σαφή πρόταση αγωνιστικής και απεργιακής κλιμάκωσης με κήρυξη προειδοποιητικής 48ωρης γενικής απεργίας πριν την κατάθεση του νομοσχεδίου στη Βουλή και, σε κάθε περίπτωση, προκήρυξη απεργίας στις 3 Ιούνη. Η ΑΤΕ-ΕΚΑ προτείνει να υπάρξει απεργιακή κλιμάκωση, να στηριχτούν συλλαλητήρια και να συνεχιστούν οι κινητοποιήσεις σε χώρους δουλειάς και γειτονιές, παράλληλα με πολύμορφες δράσεις ενημέρωσης.

Επίσης, με πρωτοβουλία των συνδικάτων, να δημιουργηθούν κέντρα αγώνα, ενωτικά, με όλες τις δυνάμεις που εναντιώνονται στο κυβερνητικό νομοσχέδιο-έκτρωμα. Οι πλατείες να μετατραπούν σε χώρους μαζικών, καθημερινών, αγωνιστικών διαδηλώσεων. Την Παρασκευή 28 Μάη το απόγευμα ήταν προγραμματισμένη διαδήλωση κλαδικών και επιχειρησιακών σωματείων από τα Χαυτεία.
Σε αυτή την κατεύθυνση οφείλουν να κινηθούν όλες εκείνες οι δυνάμεις που αναφέρονται στους αγώνες και την ανατροπή του νομοσχεδίου και όχι να αναπαράγουν τις λογικές αναμονής και ανάθεσης στη… ΓΣΕΕ του απεργιακού αγώνα. Άλλωστε, οι εργαζόμενοι δεν έχουν τίποτα να περιμένουν από τον αστικοποιημένο και εργοδοτικό συνδικαλισμό. Οι Παναγόπουλοι και σία όχι μόνο δεν θέλουν να αποφασίσουν την παραμικρή απεργιακή απάντηση στο έκτρωμα Χατζηδάκη, αλλά παίζουν… κρυφτούλι με τις ημερομηνίες σύγκλησης του Γενικού Συμβουλίου
για να δώσουν κι άλλο χρόνο στην κυβέρνηση, στηρίζοντας τη στρατηγική του νομοσχεδίου υπέρ του κεφαλαίου και κάνοντας «προτάσεις βελτίωσης» σε επιμέρους σημεία.

Η επίθεση της κυβέρνησης είναι πολιτική, αφορά την καρδιά του κοινωνικού ζητήματος της εποχής μας, και πολιτική πρέπει να είναι και η απάντηση του εργατικού κινήματος σε όλες τις εκφράσεις του, όπως τονίζει το ΝΑΡ, το οποίο καλεί τις πολιτικές δυνάμεις της μαχόμενης αριστεράς και το μαχόμενο εργατικό κίνημα σε πάλη για να μην περάσει, να μην κατατεθεί το αντεργατικό νομοσχέδιο. Ενάντια στην κατάργηση του 8ωρου, με αιτήματα που πρέπει να συνδεθούν με το στόχο για μείωση στις 30 ώρες εργασίας τη βδομάδα, με αύξηση των αποδοχών και πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα για όλους.

«Η πολιτική απάντηση πρέπει να δοθεί με αντικαπιταλιστικό μέτωπο και πρόγραμμα, με εργατικό ξεσηκωμό και κίνημα ανατροπής. Όχι με κοινοβουλευτικούς δεκάρικους, με εκλογική αναμονή ‘’αριστερών κυβερνήσεων’’ που θα κάνουν τα ίδια, με νομικά διαβήματα, με κοινοβουλευτικοποίηση του κινήματος και των συνδικάτων. Όχι με τις συνήθεις ηττοπαθείς τακτικές», καταλήγει το ΝΑΡ.

ΠΗΓΗ: prin.gr

Μόλις 10 χώρες συνθέτουν τα δύο τρίτα του παγκόσμιου πληθυσμού καπνιστών, που ανέρχονται πλέον σε 1,1 δισ.

Το κάπνισμα σκότωσε σχεδόν οκτώ εκατομμύρια ανθρώπους το 2019 και ο αριθμός των καπνιστών αυξήθηκε καθώς την βλαβερή συνήθεια υιοθέτησαν νέοι άνθρωποι ανά τον κόσμο, σύμφωνα με μια νέα έρευνα που δημοσίευσε χθες η επιστημονική επιθεώρηση Lancet.

Η έρευνα αναφέρει ότι οι προσπάθειες καταπολέμησης του καπνίσματος ξεπεράστηκαν από την αύξηση του πληθυσμού με 150 εκατομμύρια περισσότερους ανθρώπους να καπνίζουν τα εννέα χρόνια από το 1990 φθάνοντας σε ένα ιστορικά υψηλό 1,1 δισεκατομμυρίου καπνιστών.

Οι συγγραφείς της έρευνας υποστηρίζουν ότι οι κυβερνήσεις θα πρέπει να επικεντρωθούν στη μείωση του καπνίσματος μεταξύ των νέων ανθρώπων καθώς το 89% των νέων καπνιστών εθίζονται από την ηλικία των 25, αλλά σε μεγαλύτερες ηλικίες δύσκολα ξεκινάει κάποιος το κάπνισμα.

Παρότι το κάπνισμα έχει μειωθεί σε παγκόσμιο επίπεδο κατά τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, αυξήθηκε για τους άνδρες σε 20 χώρες και για τις γυναίκες σε 12.

Μόλις 10 χώρες συνθέτουν τα δύο τρίτα του παγκόσμιου πληθυσμού καπνιστών: η Κίνα, η Ινδία, η Ινδονησία, οι ΗΠΑ, η Ρωσία, το Μπανγκλαντές, η Ιαπωνία, η Τουρκία, το Βιετνάμ και οι Φιλιππίνες.

Ένας στους τρεις καπνιστές (341 εκατομμύρια) ζει στην Κίνα.

Το 2019 το κάπνισμα συνδέθηκε με 1,7 εκατομμύριο θανάτους από ισχαιμικό καρδιακό επεισόδιο, 1,6 εκατομμύριο θανάτους από χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ), 1,3 εκατομμύριο από καρκίνο του πνεύμονα και σχεδόν ένα εκατομμύριο από εγκεφαλικό.

Προηγούμενες έρευνες είχαν δείξει ότι τουλάχιστον οι μισοί από τους μακροχρόνιους καπνιστές θα πεθάνουν από αιτίες που συνδέονται άμεσα με το κάπνισμα και ότι οι καπνιστές έχουν ένα προσδόκιμο ζωής κατά μέσο όρο δέκα χρόνια μικρότερο σε σχέση με εκείνους που δεν έχουν καπνίσει ποτέ.

Η έρευνα εξέτασε τις τάσεις σε 204 χώρες και εκπονήθηκε από μια κοινοπραξία επιστημόνων (Global Burden of Disease) που μελετά ζητήματα υγείας τα οποία οδηγούν στον θάνατο και σε αναπηρίες.

Σύμφωνα με αυτή, οι μισές από όλες τις χώρες δεν έχουν σημειώσει καμία πρόοδο στη διακοπή του καπνίσματος στην ηλικία 15-24 και ο μέσος όρος που ξεκινάει κάποιος να καπνίζει είναι τα 19, όταν είναι νόμιμο στις περισσότερες χώρες.

Παρότι 182 χώρες υπέγραψαν το 2005 μια συνθήκη για τον έλεγχο του καπνίσματος, η επιβολή της πολιτικής για τη μείωση του καπνίσματος διαφέρει.

Οι ερευνητές λένε ότι η φορολόγηση είναι η πιο αποτελεσματική πολιτική, αλλά υπάρχει σημαντική διαφορά ανάμεσα στο υψηλό κόστος ενός πακέτου τσιγάρα στις ανεπτυγμένες χώρες και σημαντικά χαμηλότερο κόστος στις χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος.

πηγη:  protothema.gr