του Θανάση Σκαμνάκη

Η Ουκρανία και ο πόλεμος άνοιξαν έναν ασκό. Βγήκαν άνεμοι από εκεί που θα σαρώσουν τον κόσμο και τη ζωή μας, ορίζοντας τη νέα ιστορική περίοδο. Μπρος στα μάτια μας εκτυλίσσεται ο νέος ολοκληρωτισμός του κεφαλαίου. Κορυφώνεται εκείνο που είχαμε περιγράψει και ορίσει ως «ολοκληρωτικό καπιταλισμό», ως το νέο στάδιο της καπιταλιστικής πορείας.

Το αριστερό κίνημα επεξεργάστηκε τα εργαλεία του, τη μεθοδολογία, τους πολιτικούς του όρους, λέξεις και έννοιες και συμπεριφορές. Όταν παρουσιάστηκε όμως το φασιστικό φαινόμενο τη δεκαετία του 1920 δυσκολεύτηκε να το εντάξει στην πολιτική και ιδεολογική του φιλοσοφία και να επεξεργαστεί τις αντιστάσεις του. Πλήρωσε ακριβά γι’ αυτό.

 Έκτοτε ο φασισμός, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο ήταν παρών σε κάθε περίσταση στην Αριστερά. Κλήθηκε να ερμηνεύσει φαινόμενα όπως η ελληνική δικτατορία, οι αυταρχικές συμπεριφορές των κυρίαρχων συστημάτων κ.λπ. Όχι πάντα με επιστημονική αυστηρότητα, είναι αλήθεια, αλλά με μια πολιτική δύναμη ικανή να διεγείρει προοδευτικές μάζες. Εξ άλλου, μην ξεχνάμε, πως ως καθημερινή πολιτική και κοινωνική συμπεριφορά ο παλιός καλός φασισμός δεν ήταν ζωντανός μόνο στη Γερμανία - στην οποία ζούσαν οι παλιοί ναζί και όπου μάλιστα είχαν αναλάβει κεντρικό ρόλο στο «οικονομικό θαύμα» που έστηνε ο αμερικάνος απέναντι στο αντίπαλο δέος καθώς και στην κυβέρνηση - αλλά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο και σε πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της δικής μας, της «δημοκρατικής Δύσης».      

Κι έγινε έτσι συνήθεια να ονομάζεται φασισμός ό,τι υπερβαίνει ποικιλοτρόπως, τα όρια του «δημοκρατικού» συστήματος, με τους όρους που είχε διαμορφωθεί. Μια αντίθεση πραγματική, εμφανής αλλά κι υπόγεια σε πολλά σημεία.

Τώρα όμως βρεθήκαμε στη νέα ιστορική εποχή. Χρειάζεται να επαναπροσδιοριστούν οι όροι, οι συσχετισμοί και οι αντιδράσεις. Αλλιώς οι αριστεροί και οι προοδευτικοί άνθρωποι κινδυνεύουν να μένουν σε μια γωνία, παρατηρώντας. Να απελπίζονται που δεν υπάρχει αντίδραση και δεν μπορούν να κάνουν τίποτα οι ίδιοι, αναπαράγοντας το παρελθόν είτε ως νοσταλγία, εμείς τότε…, είτε ως απόγνωση, που είναι το κίνημα να απαντήσει;… 

Μπροστά μας εκτυλίσσεται η νέα πραγματικότητα με όλο το βαρβαρικό αλλά και το νεωτερικό (ή μετανεωτερικό, αν προτιμάτε) και τεχνολογικό, άρα σύγχρονο, στοιχείο που περιέχει.

Πρωταρχικό είναι, βέβαια, ο νεοφιλελευθερισμός, η επιβολή των οικονομικών μεγαθηρίων πάνω στις θελήσεις και τα συμφέροντα κρατών και κοινωνιών.

Που συνοδεύεται από ένα τεράστιο σύστημα επιβολής της θέλησης των μονοπωλιακών μηχανισμών πάνω (και μέσα) στη θέληση των ανθρώπων, ακόμα και στην καθημερινή τους συμπεριφορά. Η περίφημη Υπηρεσία Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ, η NSA, καταγράφει τις συνομιλίες όλων των πολιτών.

Επί πλέον, και κυρίως, οι εταιρείες του «κατασκοπευτικού καπιταλισμού» (Google, Amazon, Facebook, Twitter, Υοutube, IBM, Apple κ.λπ.), όπως τον ονομάζει η Σοσάνα Ζούμποφ έχουν αναλάβει τη συνείδηση.

Γράφει στο βιβλίο της (Η εποχή του κατασκοπευτικού καπιταλισμού,

ο αγώνας για ένα ανθρώπινο μέλλον στο μεταίχμιο της νέας εξουσίας, εκδ. Καστανιώτη):

«Αυτές τις στιγμές βρισκόμαστε στις απαρχές ενός νέου τόξου το οποίο αποκαλώ πολιτισμό της πληροφορίας, και η ίδια επικίνδυνη αλαζονεία επαναλαμβάνεται. Ο στόχος πλέον δεν είναι η κυριαρχία επί του φυσικού περιβάλλοντος, αλλά επί της ανθρώπινης φύσης. Το επίκεντρο έχει απομακρυνθεί από τις μηχανές οι οποίες ξεπερνούν τα όρια του ανθρώπινου σώματος και έχει μετατοπιστεί σε μηχανές οι οποίες τροποποιούν τη συμπεριφορά ατόμων, ομάδων και πληθυσμών στην υπηρεσία εμπορικών στόχων (και πολιτικών πρέπει να  προσθέσουμε)… Αντί για βία με αποδέκτες το σώμα μας, η εργαλειοθηρική τρίτη νεωτερικότητα δρα περισσότερο ως εξημέρωση. Η λύση έναντι στις ολοένα αυξανόμενες απαιτήσεις για λειτουργική ζωή περιστρέφεται γύρω από τη σταδιακή απαλοιφή του χάους, της αβεβαιότητας, της σύγκρουσης, των ανωμαλιών και της ασυμφωνίας υπέρ της προβλεψιμότητας, της αυτοματοποιημένης κανονικότητας, της διαπερατότητας, της συρροής, της πειθούς και του εξευμενισμού… Η τεχνολογική «νομοτελειακότητα» είναι το μάντρα βάσει του οποίου εκπαιδευόμαστε, αλλά πρόκειται για ένα υπαρξιακό ναρκωτικό το οποίο συνταγογραφείται για την πρόκληση αισθήματος παραίτησης: ένα θανατηφόρο όνειρο για το πνεύμα».

Και εν συνεχεία κάνει λόγο για «παγκόσμια δημοκρατική ύφεση ή μια αποσταθεροποίηση των δυτικών δημοκρατιών».

Και προς επίρρωσιν παραθέτει τα στοιχεία μιας που διενεργήθηκε από την εταιρεία Pew Research σε 38 κράτη και η οποία εκδόθηκε το 2017: «Τα ευρήματα δείχνουν πως το δημοκρατικό ιδεώδες δεν είναι πλέον ιερή επιταγή ακόμη και για τους πολίτες ώριμων δημοκρατικών κοινωνιών. Παρόλο που το 78% των συμμετεχόντων δήλωσε πως η αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι «καλή», το 40% δήλωσε πως η «διακυβέρνηση εκ μέρους των ειδικών» είναι επίσης καλή. Το 26% επικροτεί τη «διακυβέρνηση εκ μέρους ενός ισχυρού ηγέτη» και το 24% προτιμά «τη διακυβέρνηση εκ μέρους του στρατού»

Η γερμανική ναζιστική ομοιομορφία ωχριά μπρος σε αυτόν τον καθολικό παρεμβατισμό. Η μιντιακή παρέμβαση είναι ένα μικρό μέρος, σχεδόν ασήμαντο, που απλώς διατηρεί, επιβεβαιώνει και επεκτείνει τη ιδεολογική σκόνη με την οποία το κέντρα υποβαθμίζουν την όραση και τη νόηση.

Τα παραδείγματα όπου το Youtube αφαιρεί βίντεο και μηνύματα είναι πολλά, η σαρωτική επίθεση που δέχονται όσοι τολμούν να αναφέρουν τις ευθύνες του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ, ακόμη κι αν καταδικάζουν τη ρωσική επίθεση στην Ουκρανία, είναι η εμφανής και εξοργιστική πλευρά. Οι άνθρωποι δεν εξεγείρονται μ’ αυτή τη λογοκρισία γιατί υποστηρίζεται από την άλλη, την αφανή, την παραλυτική συνείδηση. 

Θα αντιτείνει κάποιος πως αν είχαμε να κάνουμε με το φασισμό των παλιών και των νέων ναζί, δεν θα μπορούσα να γράφω, κι εγώ και άλλοι σαν και μένα, αυτά που γράφω. Κι ωστόσο θα αντείπω, πως ίσως τότε, θα είχα ελπίδα να τα ακούσουν πολύ περισσότεροι.

Η ιδεολογική κυριαρχία δεν ακολουθεί την πολιτική και αστυνομική βία, το αντίθετο συμβαίνει, η ιδεολογική κυριαρχία γίνεται καθολική, η βία έρχεται προς αρωγήν της. Κι έτσι δεν σχηματίζονται δικτατορίες κλασικού τύπου. Χωρίς να αποκλείεται πως κάποια στιγμή θα τους χρειαστούν, τη δουλειά την βγάζουν τα μίντια, διαδικτυακά, δορυφορικά, οπτικοακουστικά και οι καλά επεξεργασμένοι μηχανισμοί της έμμεσης αλλά και της αστυνομικής βίας. Και ενδιαμέσως κάποιοι πόλεμοι που δημιουργούν το κατάλληλο έδαφος του φόβου και της ισχύος.

Δεν κυριαρχούν τάγματα εφόδου και καύση βιβλίων στη σύγχρονη εκδοχή. Οι ναζιστικοί σχηματισμοί παίζουν υποβοηθητικό και δευτερεύοντα ρόλο, καλούνται  όταν χρειάζεται, αδρανοποιούνται και διώκονται ακόμη (κατ’ επίφασιν ή κυριολεκτικά) όταν αυτονομούνται υπέρ του δέοντος. Και τα βιβλία έχουν καεί ουσιαστικά από καιρό.   

   Χρειάζεται, συνεπώς, να κατανοήσουμε πως αλλάζουν τα δεδομένα, όπως και η ζωή μας, διαφοροποιούνται τα υποκείμενα, τόσο της επιβολής όσο και της αντίστασης  (διατηρώντας προφανώς και ακριβώς γι’ αυτό τα χαρακτηριστικά της βασικής αντίθεσης, εργασίας-κεφαλαίου, αλλά πολλαπλασιάζοντας και θολώνοντας τις επί πλέον αντιθέσεις), αλλάζουν οι επιδιωκόμενο άμεσοι κάθε φορά στόχοι, οι σύμμαχοι και οι δυνάμεις. 

Αυτή είναι μια απόπειρα να αρχίσουμε να συνθέτουμε τα στοιχεία του τι είναι ο σημερινός φασισμός και η νέα εποχή. Παραπέμπω για μια κοινωνικοοικονομική ανάλυση στο προγραμματικό κείμενο του Κομμουνιστικού Σχεδίου με τίτλο «Ζητήματα στρατηγικής, για τις επαναστάσεις και τον κομμουνισμό του 21ου αιώνα».

Ίσως αυτό να είναι ό,τι καλύτερο μπορούμε να αποκομίσουμε από τη σημερινή πολεμική και ιδεολογική αναμέτρηση.

πηγη: kommon.gr

Μία από τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις στον Πειραιά έγινε χθες το απόγευμα, έπειτα από κάλεσμα της Διοίκησης του Εργατικού Κέντρου Πειραιά.

Εργαζόμενοι, νεολαία, συνταξιούχοι έδωσαν δυναμικό και μαζικό παρόν με αφορμή την έλευση στον Πειραιά του αεροπλανοφόρου "Σαρλ ντε Γκωλ".

Η συγκέντρωση έγινε στο Πασαλιμάνι και πήραν μέρος χιλιάδες λαού.

Κεντρικά συνθήματα της συγκέντρωσης αναδείχθηκαν: "Ούτε γη, ούτε νερό στους φονιάδες των λαών", "Έξω το ΝΑΤΟ, να φύγουνε οι βάσεις, καμία συμμετοχή στις επεμβάσεις", "Όχι στον πόλεμο", " Οι φαντάροι είναι του λαού παιδιά, έξω από τα σύνορα δεν έχουνε δουλειά".

Το κεντρικό σύνθημα στο πανό του Ε.Κ.Πειραιά ήταν: "Απεμπλοκή της χώρας μας, ανεπιθύμητα τα πλοία των ιμπεριαλιστών στο λιμάνι του Πειραιά".

Στη συνέχεια έγινε μαχητική διαδήλωση στους κεντρικούς δρόμους του Πειραιά και η διαδήλωση κατέληξε στην Πλατεία Αλεξάνδρας όπου απέναντι στην θαλάσσια περιοχή ήταν το πολεμικό πλοίο "Σαρλ ντε Γκωλ".

Επισημαίνουμε ότι στην συγκέντρωση έδωσε δυναμικό παρών η ΠΕΝΕΝ με δικό της μπλοκ και πανό.

Στην συγκέντρωση μίλησε ο πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ Αντώνης Νταλακογεώργος ο οποίος μεταξύ των άλλων είπε:

«Καταδικάζουμε απερίφραστα την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, πιστεύοντας βαθιά ότι αποτελεί μία επικίνδυνη κλιμάκωση στους αδυσώπητους ανταγωνισμούς μεταξύ της ιμπεριαλιστικής δύσης με την Ρωσία.

Με τον πόλεμο αυτό πυροδοτούνται άμεσοι κίνδυνοι για την ασφάλεια και την ειρήνη στην περιοχή και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ο πόλεμος αυτός αποτελεί συνέχεια άλλων που έχουν προηγηθεί σε διάφορες χώρες, όπως στη Συρία, με την στρατιωτική εμπλοκή των ίδιων δυνάμεων ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - Ε.Ε και Ρωσίας.

Στη σκιά αυτού του καταστροφικού πολέμου αναδεικνύονται οι επικίνδυνοι ανταγωνισμοί των δύο ιμπεριαλιστικών δυνάμεων πού στοχεύουν στην επέκταση της επιρροής τους για την κατάκτηση των πλουτοπαραγωγικών πηγών αλλά και δρόμων ώστε να εισβάλλουν τα μονοπώλια ιδιωτικά ή κρατικά για το ξαναμοίρασμα του κόσμου, για την επέκταση των σφαιρών επιρροής τους στην περιοχή και σε όλο τον κόσμο.

Απορρίπτουμε, σημείωσε στην συνέχεια, την παραπλανητική δυτική προπαγάνδα που προσπαθεί να μας πείσει ότι ο πόλεμος Ρωσίας-Ουκρανίας ξέσπασε τον Φλεβάρη του 2022. Στην πραγματικότητα το ιμπεριαλιστικό μπλοκ ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - Ε.Ε και άλλοι ακόλουθοί τους είναι αυτοί που έστρωσαν τον δρόμο, επιχειρώντας την στρατιωτική περικύκλωση της Ρωσίας όλο το προηγούμενο διάστημα, θέτοντας σε κίνδυνο την ασφάλειά της.

Στην Ουκρανία το κυβερνητικό πραξικόπημα και η ανάδειξη του Ποροσένκο, ακολούθως η πολιτική του Ζελένσκι, η επιχείρηση εθνοκάθαρσης στις ρωσόφωνες περιοχές, η κατάφωρη παραβίαση της συμφωνίας του Μινσκ (2014), το πογκρόμ εναντίον των ρωσόφωνων, η ανοιχτή σύμπλευση με τους φασίστες (τάγμα Αζόφ), η υποταγή της ουκρανικής κυβέρνησης στους δυτικούς συμμάχους με σκοπό την ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, τα σχέδια για εγκατάσταση πυρηνικών στην Ουκρανία, αποτελούν αδιαμφισβήτητα γεγονότα πάνω στα οποία κλιμακώθηκε ο πόλεμος αυτός από το 2014 και η κορύφωση ήρθε τον περασμένο μήνα με την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Κατά συνέπεια το ιμπεριαλιστικό δυτικό μπλοκ είναι βαθιά ένοχο για τον πόλεμο που ξέσπασε μεταξύ Ρωσίας - Ουκρανίας!

Στην μαινόμενη πολεμική αναμέτρηση το εργατικό κίνημα της χώρας μας δεν πρέπει να ταχθεί με την μία ή την άλλη πλευρά. Παράλληλα πρέπει να αναδείξει, να καταγγείλει και να καταδικάσει τον πόλεμο, να ταχθεί με το μέρος των λαών, να αγωνιστεί για το σταμάτημα του πολέμου ώστε να μπει τέλος σε αυτό.

Να σταθεί στο πλευρό των προσφύγων που είναι τα μεγάλα θύματα του πολέμου Ρωσίας - Ουκρανίας και των συμμάχων της.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η κυρία ιμπεριαλιστική δύναμη ήταν και παραμένει το αντιδραστικό μπλοκ ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - Ε.Ε που ο κατάλογος των επεμβάσεών τους όλα τα τελευταία χρόνια είναι μακρύς έως ατελείωτος!

Καταδικάζουμε την κυβέρνηση της ΝΔ, η οποία "επιλέγοντας την σωστή πλευρά στον πόλεμο" συντάσσεται πλήρως με τους επιθετικούς σχεδιασμούς του δυτικού ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου, μετατρέποντας την χώρα μας σε πιθανό στόχο αντιποίνων, παρέχοντας γη και ύδωρ στον αμερικανονατοϊκό ιμπεριαλισμό με τις στρατιωτικές βάσεις αλλά και την αποστολή πολεμικού υλικού και εξοπλισμού στην Ουκρανία.

Η κυβερνητική προπαγάνδα ότι "οι καλοί μας σύμμαχοι θα εκτιμήσουν την στάση της χώρας" για την αντιμετώπιση της τουρκικής επιθετικότητας, είναι παραπλανητική - υποκριτική και επικίνδυνη και το κυριότερο είναι ότι η ίδια η ζωή την ακυρώνει!

Η φρενήρης αύξηση των στρατιωτικών δαπανών το μόνο που έχει καταφέρει είναι η χώρα μας να είναι από τους καλύτερους πελάτες της πολεμικής βιομηχανίας των ΗΠΑ και χωρών της Ε.Ε!

Αυτή η πολιτική γονατίζει τον λαό, εξυπηρετεί τα σχέδια και τα συμφέροντα των αμερικανονατοϊκών δυνάμεων και στο τέλος ούτε η αμυντική θωράκιση της χώρας μας διασφαλίζεται, αλλά ούτε και "οι σύμμαχοί μας" εγγυώνται τα σύνορά και την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας.

Τις συνέπειες του πολέμου τις πληρώνουν ήδη πολύ ακριβά οι λαοί της Ευρώπης και άλλων περιοχών, και επομένως και στην Ελλάδα αφού η ενεργειακή κρίση, σε συνδυασμό με τα προβλήματα σε όλη την εφοδιαστική αλυσίδα, έχουν οδηγήσει σε πρωτοφανή υψηλά επίπεδα τον πληθωρισμό. Η ακρίβεια σε υπηρεσίες και λαϊκά αγαθά καταβροχθίζει μισθούς-συντάξεις, κοινωνικά επιδόματα, ενώ και αυτή την φορά η κυβέρνηση αφήνει άθικτο το κερδοσκοπικό παιχνίδι των επιχειρήσεων που με πρόσχημα τον πόλεμο έχουν εκτινάξει τις τιμές σε δυσθεώρητα υψηλά επίπεδα

Σε αυτές τις επικίνδυνες συνθήκες επιβάλλεται να οργανωθεί μαζικά συντονισμένα και πανελλαδικά ένα πλατύ εργατικό – λαϊκό - αντιπολεμικό και αντιιμπεριαλιστικό κίνημα στην χώρα μας που θα βάλει ως κεντρικά αιτήματα πάλης και διεκδίκησης:

Το κλείσιμο και την απομάκρυνση των Αμερικάνικων - Νατοϊκών βάσεων από την χώρα μας.

Την άμεση απεμπλοκή της Ελλάδας από τον πόλεμο Ρωσίας – Ουκρανίας.

Την απόσυρση των στρατιωτικών δυνάμεων και αποστολών που συμμετέχει η χώρα μας στα πλαίσια του ΝΑΤΟ.

Την αποπυρηνικοποίηση της Ευρώπης και όλου του κόσμου.

Την αποχώρησή μας από το ΝΑΤΟ.»

Τέλος στη συγκέντρωση μίλησαν ο Γ. Καλαμαράς Αναπληρωτής Γ.Γ του ΕΚΠ, ο Γ. Γώγος Οργανωτικός Γραμματέας του ΕΚΠ, ενώ χαιρετισμό έκανε εκ μέρους της Επιτροπής αγώνα ενάντια στην ελληνοαμερικανική συμφωνία για τις βάσεις ο Νίκος Παπαγεωργίου.

Μήνυμα προς το οικονομικό επιτελείο στέλνουν οι εργοδότες με τα υπομνήματα τα οποία απέστειλαν στο ΚΕΠΕ και τα οποία προβλέπουν συγκρατημένη αύξηση του κατώτατου μισθού.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με ρεπορτάζ του Capital.gr, ο ΣΕΒ προτείνει φέτος μία «ήπια» αύξηση 4% σε συνδυασμό, όμως, με μείωση εισφορών, ο ΣΕΤΕ προτείνει φέτος αύξηση 3%-4%, ενώ ο ΣΒΕ συστήνει αύξηση 3%-5% το 2023 και όχι φέτος.

Στο υπόβαθρο των προτάσεων των εργοδοτικών ενώσεων βρίσκεται πρωτίστως η επιδείνωση της διεθνούς ενεργειακής κρίσης, λόγω του πολέμου στην Ουκρανία.

Οι προτάσεις αυτές αποτυπώνονται στα υπομνήματα, τα οποία εστάλησαν από τους κοινωνικούς εταίρους (εργοδοτικές ενώσεις και ΓΣΕΕ) προς το ΚΕΠΕ. Πρόκειται για ένα ακόμα βήμα στη διαδικασία ανακαθορισμού του κατώτατου μισθού.

Τόσο τα υπομνήματα των κοινωνικών εταίρων, όσο και τα πορίσματα των φορέων διαβιβάζονται στο Κέντρο Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών (ΚΕΠΕ) για τη σύνταξη Σχεδίου Πορίσματος Διαβούλευσης, η οποία θα λάβει χώρα το αργότερο έως την 31η Μαρτίου 2022.

Αμέσως μετά την αποστολή των εκθέσεων θα διαβιβαστεί το υπόμνημα και η τεκμηρίωση κάθε διαβουλευόμενου από την Επιτροπή Συντονισμού προς τους λοιπούς εκπροσώπους των κοινωνικών εταίρων (ΣΕΒ, ΓΣΕΒΕΕ, ΓΣΕΕ, κλπ.), με πρόσκληση για προφορική διαβούλευση, η οποία θα λάβει χώρα το αργότερο έως την 15η Μαρτίου 2022.

Το σχέδιο του πορίσματος διαβούλευσης ολοκληρώνεται το αργότερο έως την 15η Απριλίου 2022.

Η εισήγηση του Υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων προς το Υπουργικό Συμβούλιο για τον καθορισμό του κατώτατου μισθού υπαλλήλων και του κατώτατου ημερομισθίου των εργατοτεχνιτών θα λάβει χώρα εντός του τελευταίου δεκαπενθημέρου του Απριλίου 2022.

ΣΕΒ: Αύξηση 4% σε συνδυασμό με μείωση των εισφορών

Σύμφωνα με τον ΣΕΒ, «ο συνδυασμός αύξησης του κατώτατου μισθού με ταυτόχρονη μείωση των εισφορών του εργαζόμενου οδηγεί σε σημαντική αύξηση των καθαρών αποδοχών του.

Ειδικότερα, κάθε ποσοστιαία μονάδα αύξησης του κατώτατου μισθού με μείωση των εισφορών του εργαζόμενου κατά μισή ποσοστιαία μονάδα οδηγεί σε αύξηση των καθαρών αποδοχών του κατά 2%.

Η αύξηση του μεικτού κατώτατου μισθού κατά 4%, την οποία προτείνουμε, σε συνδυασμό με τη μείωση των εισφορών του εργαζομένου (4 διαφορετικά σενάρια), μπορεί να οδηγήσει σε μεγαλύτερη αύξηση των καθαρών αποδοχών των αμειβομένων με τον κατώτατο μισθό. To 4%  στον ονομαστικό και μείωση 1,5% στις εισφορές εργαζομένου οδηγούν σε αύξηση 6%.

Η μείωση των ασφαλιστικών εισφορών θα συμβάλλει στην μείωση της “φορολογικής σφήνας” (tax wedge) στην Ελλάδα (2η υψηλότερη θέση για τον έγγαμο μισθωτό με δυο παιδιά) και στη σύγκλιση με τις χώρες του ΟΟΣΑ.

Προκειμένου να υπάρχει εναρμόνιση του εθνικού συστήματος καθορισμού του κατώτατου μισθού με διεθνή πρότυπα εργασίας, προτείνουμε την κύρωση της Διεθνούς Σύμβασης 131 “Για τον καθορισμό κατώτατων μισθών και ημερομισθίων ιδιαίτερα στις αναπτυσσόμενες χώρες».

ΓΣΕΒΕΕ: «Αναγκαία» η αύξηση του κατώτατου μισθού

Στο υπόμνημά της, η ΓΣΕΒΕΕ, τονίζει πως «οι πρόσφατες δυσμενείς γεωπολιτικές εξελίξεις δημιουργούν μια ακόμα ιδιαίτερα οδυνηρή πρόκληση, η οποία έρχεται να προστεθεί στην εν εξελίξει αν και με χαμηλότερη ένταση πανδημική κρίση. Έρχεται, επιπλέον, να προστεθεί και στην πρόσφατη δεκαετή οικονομική κρίση, οι αρνητικές συνέπειες της οποίας, ιδίως προς τις μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις, δεν υπερκεράστηκαν στο σύντομο διάστημα που μεσολάβησε μεταξύ της τυπικής λήξης των προγραμμάτων δημοσιονομικής προσαρμογής και της εκδήλωσης της πανδημίας.

Ο ιδιαίτερα υψηλός πληθωρισμός που τροφοδοτείται κυρίως από την αύξηση των τιμών ενέργειας, πλέον συνδέεται με την εξέλιξη του ρωσο-ουκρανικού πολέμου. Από τη μια μεριά, οι αβεβαιότητες για το μέλλον εντείνονται. Η οποιαδήποτε πρόβλεψη καθίσταται ιδιαίτερα επισφαλή.

Οι εκτιμήσεις για την ελληνική οικονομία αναθεωρούνται επί τα χείρω. Από την άλλη μεριά, οι αρνητικές επιπτώσεις του πληθωρισμού στο πραγματικό εισόδημα των απασχολούμενων και κατ’ επέκταση στην εγχώρια ζήτηση και στο ΑΕΠ επιβάλουν τη λήψη μέτρων για την ανάσχεση των δυσμενέστερων συνεπειών.

Σε αυτό το πλαίσιο η ΓΣΕΒΕΕ θεωρεί ότι μια αύξηση του κατώτατου μισθού είναι αναγκαία ώστε να απορροφηθούν οι έντονες πληθωριστικές πιέσεις και να στηριχθεί το διαθέσιµο εισόδημα ιδίως των χαμηλόμισθων εργαζομένων.

Η αύξηση του κατώτατου μισθού που κρίνεται αναγκαία τόσο για λόγους κοινωνικής προστασίας όσο και για λόγους κοινωνικής συνοχής θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και τις δυνατότητες κυρίως των μικρών και πολύ μικρών επιχειρήσεων.

Ως εκ τούτου θεωρούμε ότι θα πρέπει να καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια λήψης ανακουφιστικών μέτρων που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες και τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει σημαντικός αριθμός μικρών και πολύ μικρών επιχειρήσεων, όπως αποτυπώνονται στην επόμενη ενότητα.

Τέλος, για μια ακόμη φορά τονίζουμε ότι η ΓΣΕΒΕΕ παραμένει σταθερή στη θέση της για αποκατάσταση των ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων και επαναφοράς του δικαιώματος των κοινωνικών εταίρων στη διαμόρφωση του κατώτατου μισθού μέσω της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας (ΕΓΣΣΕ).»

ΕΣΕΕ: Υπέρ μίας «σημαντικής αύξησης του κατώτατου μισθού»

“Ο κατώτατος μισθός αποτελεί μια δικλείδα ασφαλείας ώστε το βιοτικό επίπεδο των ωφελούμενων να διατηρείται σε ανεκτό επίπεδο.

Σήμερα, η ισχυρή αύξηση του κόστους ζωής όπως αντανακλάται από την άνοδο του επιπέδου των τιμών (με έμφαση στην ενέργεια) περιορίζουν το διαθέσιμο εισόδημα των καταναλωτών και διογκώνουν το λειτουργικό κόστος των επιχειρήσεων, ενώ οι γεωπολιτικές εντάσεις πιθανώς να διογκώσουν την αβεβαιότητα και να αναβάλλουν πιθανές επενδύσεις.

Συνεπώς, το οικονομικό και επιχειρηματικό περιβάλλον παραμένουν ρευστά, πλήρη προκλήσεων και κινδύνων. Στο πλαίσιο αυτό, φαίνεται λογική μια ενίσχυση του κατώτατου μισθού, η οποία όμως να μπορούσε να συνδεθεί με επιδότηση των ασφαλιστικών εργοδοτικών εισφορών.

Σε κάθε περίπτωση υπό τις παρούσες εύθραυστες συνθήκες και σύμφωνα με την ανάλυση που ακολουθεί, η ΕΣΕΕ καταλήγει ότι θα πρέπει να υπάρξει σημαντική αύξηση του κατώτατου μισθού και ότι το ποσοστό του πληθωρισμού θα πρέπει αποτελέσει βασικό προσδιοριστικό παράγοντα της διαμόρφωσής του”.

ΣΕΤΕ: Επιπλέον αύξηση 3% -4% φέτος

Από πλευράς του, ο Σύνδεσμος Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων (ΣΕΤΕ), τονίζεται «σύμφωνα με την ανάλυση του Ινστιτούτου ΣΕΤΕ (ΙΝΣΕΤΕ) το βασικό οικονομικό κριτήριο για την εκτίμηση του περιθωρίου μιας επιπρόσθετης αύξησης του κατωτάτου μισθού είναι η διαφύλαξη και βελτίωση της διεθνούς ανταγωνιστικότητας της οικονομίας.

Αναγνωρίζεται, παράλληλα, ότι η αύξηση του κατωτάτου μισθού θα ενισχύσει άμεσα τα χαμηλά εισοδήματα, ιδιαιτέρα σε ένα περιβάλλον έντονων πληθωριστικών πιέσεων.

Στην έκθεση του ΙΝΣΕΤΕ εκτιμάται ότι οι θετικές προοπτικές ανάπτυξης της οικονομίας και το 2022, μετά την σημαντική ανάκαμψή της το 2021, δικαιολογούν μια επιπρόσθετη αύξηση του κατώτατου μισθού κατά 3,0% έως 4,0% το 2022 (πέραν της αύξησης κατά 2% από τις αρχές τους έτους, συνολικά 5,0% έως 6,0%), υπό την προϋπόθεση ότι ή αύξηση του πραγματικού ΑΕΠ κατά το τρέχον έτος θα κυμανθεί πλησίον του 5% σε ετήσια βάση.

Με αυτά τα δεδομένα, η αύξηση του κατώτατου μισθού θα επιφέρει ενδεχομένως μια μικρή επιδείνωση της ανταγωνιστικότητας σε ετήσια βάση, αλλά η διεθνής ανταγωνιστικότητα της χώρας το 2022 θα είναι βελτιωμένη έναντι του 2018.

Υπό τις προϋποθέσεις αυτές, η αύξηση του κατώτατου μισθού θα λειτουργήσει ως μέτρο άσκησης αναδιανεμητικής πολιτικής στις συνθήκες δημοσιονομικής στενότητας που χαρακτηρίζουν τη χώρα μας και θα αποτελέσει στήριξη στα πιο χαμηλόμισθα στρώματα του εργατικού δυναμικού.

Η στήριξη αυτή πρέπει να ενισχυθεί με στοχευμένα μέτρα πολιτικής που επικεντρώνονται στα αδύναμα νοικοκυριά και τους χαμηλά αμειβόμενους. Παράλληλα, θα συγκρατήσει και την αύξηση του κόστους εργασίας σε επίπεδα που θα είναι κοντά στα αντίστοιχα των κύριων εμπορικών εταίρων, έτσι ώστε να διαφυλαχθεί η διεθνής ανταγωνιστικότητα της οικονομίας και να αποφευχθεί ένα αρνητικό σπιράλ μισθολογικών αυξήσεων και πληθωρισμού.

Αν οι προσδοκίες για την ανάπτυξη το 2022 επιδεινωθούν, τότε η αύξηση του Κατώτατου Μισθού το 2022 θα πρέπει να είναι χαμηλότερη. Η επιλογή μιας αύξησης του Κατώτατου Μισθού πέραν των ανωτέρω ορίων συνολικά για το 2022, είναι πολύ πιθανόν να οδηγήσει σε μια επιδείνωση της διεθνούς ανταγωνιστικότητας, εξαλείφοντας πλήρως την βελτίωση που έχει επιτευχθεί την τελευταία τριετία.

Επιπροσθέτως οι επιχειρήσεις, που στην συντριπτική τους πλειονότητα είναι μικρού και πολύ μικρού… μεγέθους, ήδη αντιμετωπίζουν αυξημένο κόστος παραγωγής που οφείλεται στις τιμές ενέργειας, πρώτων υλών και ενδιάμεσων προϊόντων.

Μια υπέρμετρη αύξηση του εργασιακού κόστους στις συνθήκες αυτές θα επιτείνει τους κινδύνους είτε απώλειας θέσεων εργασίας, είτε μετατροπής θέσεων πλήρους απασχόλησης σε ευέλικτες μορφές απασχόλησης είτε και διεύρυνσης της αδήλωτης και υποδηλωμένης εργασίας.

Σε κάθε περίπτωση, οι ενδεχόμενες δυσμενείς επιπτώσεις από την υπέρβαση των ανωτέρω ορίων – ή των ορίων που εξυπηρετούν τον εθνικό στόχο της βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας – μπορεί να είναι πολύ σημαντικές για την οικονομία, την ανταγωνιστικότητα και την απασχόληση και συνεπώς και τις προοπτικές για μελλοντικές αυξήσεις του Κατώτατου Μισθού».

ΣΒΕ: Αύξηση 3%-5% το 2023

Στο υπόμνημα του ο Σύνδεσμος Βιομηχανιών Ελλάδας, επισημαίνει πως “ο κατώτατος μισθός κατά την επόμενη χρονιά να αυξηθεί σε ποσοστό από 3% έως 5%, μετά και την αύξηση 2% από την 1η Ιανουαρίου 2022.

Κατά τον ΣΒΕ η αύξηση αυτή θα πρέπει να συνοδεύεται απαραίτητα από φορολογικές ελαφρύνσεις των χαμηλόμισθων, ούτως ώστε να μην εξανεμισθεί από τις αυξήσεις στα είδη πρώτης ανάγκης και στην ενέργεια.

Τέλος, προτείνουμε να εκκινήσει διάλογος μεταξύ της Κυβέρνησης και των Θεσμικών Κοινωνικών Εταίρων, για να συζητηθούν οι δυνατότητες θεσμοθέτησης επιπλέον μέτρων τα οποία θα συμβάλλουν στη βελτίωση του εισοδήματος όσων λαμβάνουν τον κατώτατο μισθό”.

ΓΣΕΕ: Άμεση αύξηση 13,4%

Η ΓΣΕΕ, στον αντίποδα, προτείνει μία μεγάλη αύξηση (13,4%) και μάλιστα άμεσα, καθώς, υποστηρίζει την “επαναφορά του καθορισμού του κατώτατου μισθού στον θεσμό της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, καθώς ο ρόλος και η λειτουργία της ως ελάχιστου γενικού ορίου προστασίας με καθολική εφαρμογή σε όλους τους εργαζομένους στο πλαίσιο διαβούλευσης μεταξύ των κοινωνικών εταίρων είναι κρίσιμης σημασίας για την αποδοχή του τελικού προσδιορισμού του ύψους του, την ενίσχυση της κοινωνικής και εργασιακής ειρήνης, και τελικά τη συμμόρφωση, που θα επιτρέψει την αύξηση της αποτελεσματικότητας των θετικών του επιδράσεων στην οικονομία, την κοινωνία και τη δημοκρατία”.

Συγκεκριμένα,  ζητά “άμεση αύξηση του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ ανά μήνα” και “στη συνέχεια αύξηση του κατώτατου μισθού έως ότου καταστεί ίσος με το 60% του διάμεσου μισθού πλήρους απασχόλησης.

Η προσαρμογή του κατώτατου μισθού στο επίπεδο της αξιοπρεπούς διαβίωσης θα μπορούσε να γίνει και βάσει μιας συνδυαστικής μεταβολής με το 50% του μέσου μισθού πλήρους απασχόλησης, ως αποτέλεσμα ενός συμφωνημένου μεταξύ των κοινωνικών εταίρων χρονοδιαγράμματος”.

πηγη: documentonews.gr

Οι δυο εβδομάδες συνεχόμενων κινητοποιήσεων ενάντια στην ακρίβεια  με πρωταγωνιστή την αλβανική νεολαία, με τις καθημερινές μαχητικές διαδηλώσεις, τις πολύμορφες δράσεις και τους ακτιβισμούς, με τις εικόνες από τις συλλήψεις και την καταστολή από το καθεστώς Ράμα παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Μετά τις μεγάλες διαδηλώσεις για δωρεάν παιδεία και το οργανωμένο φοιτητικό κίνημα του 2017, μετά τις ογκώδεις και οργισμένες  διαδηλώσεις τον προηγούμενο Δεκέμβριο με αφορμή την δολοφονία του 25χρονου Κλοντιάν από την αστυνομία, έρχεται ένα νέο κίνημα στην Αλβανία που φαίνεται να είναι πιο οργανωμένο και πιο συνειδητοποιημένο από ποτέ.

Οι αφορμές πολλές. Ο υψηλός πληθωρισμός, η απαράδεκτη διαχείριση της πανδημίας, το πανάκριβο ρεύμα, οι διαρκείς  ανατιμήσεις στα βασικά αγαθά, οι χαμηλότατοι μισθοί τα αστεία επιδόματα και οι ελάχιστες συντάξεις, το ανύπαρκτο κράτος πρόνοιας, οι πανάκριβες υπηρεσίες σε συνδυασμό με επίπεδα ρεκόρ τιμών στην ενέργεια, κάνουν τη ζωή αφόρητη.

Η πρόσφατη επαφή μας με την Organizata Politike, μια σχετικά νέα αριστερή οργάνωση που παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στα γεγονότα, μας έδωσε αρκετές πληροφορίες για το τι πραγματικά συμβαίνει το τελευταίο διάστημα. Η οργάνωση η οποία αποτελείται από φοιτητές και φοιτήτριες  νέους εργαζομένους και εργάτες, δραστηριοποιείται σε αρκετές μεγάλες πόλεις της Αλβανίας  και φαίνεται να γίνεται η βασική αντιπολίτευση και έκφραση του λαού απέναντι στο διεφθαρμένο πολιτικό προσωπικό της χώρας.

Ορισμένα από τα συμπεράσματα της κουβέντας μας με την Organizata ως συμβολή σε  μια γενική εικόνα για το τι συμβαίνει τελευταία στην Αλβανία:

Η 10η μέρα κινητοποιήσεων στην γειτονική Αλβανία χαρακτηρίζεται από μαζική διαδήλωση στο κέντρο των Τιράνων. Πιο μαζική και δυναμική από τις προηγούμενες, παρά την βία και καταστολή που εφαρμόζει η κυβέρνηση Ράμα, με κύριο αίτημα να μπει στοπ στην ακρίβεια. Η «κανονικότητα» της χώρας ταράζεται  συθέμελα από λαϊκές κινητοποιήσεις με πλήθος κόσμου να διαδηλώνει και να ενώνει τις φωνές του ενάντια στην ακρίβεια στα καύσιμα, σε είδη πρώτης ανάγκης και στην ενέργεια που καταδικάζει και άλλο τις ζωές των εργαζόμενων τάξεων.

Οι κινητοποιήσεις δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Αυτό αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι 10 μέρες τώρα, κάθε φορά, οι κινητοποιήσεις έχουν μεγαλύτερη δυναμική. Η ακρίβεια σε καύσιμα, τρόφιμα, είδη πρώτης ανάγκης και ενέργεια ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της αγανάκτησης και οδήγησε χιλιάδες κόσμου να βγει στους δρόμους.

Η κατάσταση που έχει επικρατήσει στη χώρα 30 χρόνια τώρα, είναι εις βάρος των εργαζομένων, χαρακτηρίζεται από ακραίες κοινωνικές ανισότητες, μεγάλη διαφθορά, φτώχεια για την πλειοψηφία των λαικών μαζών, καμία προοπτική για την νεολαία και τους νέους εργαζόμενους.

Σήμερα η Αλβανία αποτελεί την χώρα όπου:

Ο μέσος μισθός είναι 6-7 φορές μικρότερος από τον αντίστοιχο ευρωπαϊκό, με τις τιμές των τροφίμων να αξίζουν όσο το 83% του αντίστοιχου ευρωπαϊκού.

Ο κατώτατος μισθός της είναι ο δεύτερος πιο χαμηλός μετά από αυτόν του Κοσόβου στα Βαλκάνια.

Το 1/3 των πολιτών της χώρας ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, νούμερο που είναι το υψηλότερο στα Βαλκάνια. Περίπου 900.000 Αλβανοί πολίτες ζουν καθημερινά με κάτω από 5 δολάρια την ημέρα.

Το 3% του πληθυσμού της χώρας έχει πάνω από 4 δισ τραπεζικές καταθέσεις ενώ όλο το υπόλοιπο 97% μαζί, δεν αγγίζει τα 3,5 δισ.

Όσον αφορά τις δημόσιες υπηρεσίες σε παιδεία και υγεία, πάγια πολιτική μετά την κατάρρευση του σοσιαλιστικού καθεστώτος είναι οι ιδιωτικοποιήσεις, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας σε λίγα χέρια και σε πολλές περιπτώσεις ακόμα και η διάλυση της.

Η τριτοβάθμια δημόσια εκπαίδευση είναι επι πληρωμή. Τα προηγούμενα χρόνια τα προπτυχιακά προγράμματα κόστιζαν 350 ευρώ/ χρόνο, μετά τις μεγάλες φοιτητικές κινητοποιήσεις το 2018-2019 τα δίδακτρα μειώθηκαν στα 200 ευρώ. Σε μεταπτυχιακά πρόγραμμα δεν βρίσκει κανείς δωρεάν πτυχία, καθώς όλα κοστίζουν πάνω από 1.500 ευρώ. Ποσά που σε κάθε περίπτωση δεν είναι βιώσιμα σε σχέση με τους μισθούς της χώρας.

Όσο αφορά την δημόσια υγεία τα στοιχεία είναι αποκαρδιωτικά. Δημόσια νοσοκομεία υπό κατάρρευση και ένα δημόσιο σύστημα υγείας που περισσότερο είναι τσιφλίκι του μεγάλου κεφαλαίου παρά μία δημόσια δομή που μπορεί να εγγυηθεί την υγεία των λαού, γεγονός επικίνδυνο σε περιόδους υγειονομικών κρίσεων, όπως αυτή που βιώνει ο πλανήτης σήμερα. Η Αλβανία συγκριτικά με την Ευρώπη είχε τους διπλάσιους θανάτους Covid αναλογικά με τον πληθυσμό. Ο αλβανικός λαός αναγκάστηκε να πληρώνει από την τσέπη του τα τεστ, την περίθαλψη και την θεραπεία καθολη την διάρκεια της πανδημίας, ενώ πλέον όπως παντού στον Δυτικό κόσμο, με την ίδια κυνικότητα η κυβέρνηση έχει σφυρίξει τη λήξη της πανδημίας.

Γίνεται κατανοητό ότι το καζάνι της αγανάκτησης έβραζε καιρό πριν. Η ακραία κοινωνική πόλωση εις βάρος των εργαζόμενων τάξεων και υπέρ της ντόπιας άρχουσας τάξης, (η οποία υπηρετεί με τη σειρά της το ξένο κεφάλαιο, τον αμερικάνικο και γερμανικό ιμπεριαλισμό), είναι οι βαθύτερες αιτίες της λαϊκής έκρηξης με αφορμή την αύξηση των τιμών. Ο αλβανικός λαός βιώνει την (διπλή) καταπίεση καθημερινά. Ο όρος αξιοπρεπής ζωή κάθε μέρα εκφυλίζεται όλο και παραπάνω. Η απογοήτευση και το TINA είναι καθημερινό φαινόμενο, που αναγκάζει το 80% των νεών να θέλουν να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό.

Απογοήτευση η οποία τα τελευταία χρόνια μοιάζει να αλλάζει. Ή μάλλον αλλάζει και παίρνει αργά αλλά σταθερά μία άλλη μορφή, αυτή της αμφισβήτησης της υπάρχουσας κατάστασης. Διαδηλώσεις και πλατιές μαζικές κινητοποιήσεις φαίνονται να ξεσπάνε την τελευταία 5ετια τουλάχιστον. Αγώνες για εργατικά, κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα φαίνονται να απασχολούν τον αλβανικό λαό κάθε μέρα και περισσότερο. Από τους αγώνες των φοιτητών το 2018-2019, τους εργατικούς αγώνες των εργαζομένων στα διυλιστήρια πετρελαίου στο Μπαλς και στα ορυχεία χρωμίου στην Μπουλκίζα, έως την ίδρυση και σύσταση συνδικάτων σε τομείς κλειδιά, όπου συγκεντρώνονται μεγάλα κομμάτια της εργατικής τάξης της Αλβανίας, όπως είναι στους μεταλλωρύχους, στους εργαζομένους στα πετρέλαια και στα Call Center, στα οποία απασχολείται μεγάλο μέρος της νεολαίας σπουδάζουσας και μη κ.α. φαίνεται πως ο δρόμος της αμφισβήτησης της χαμοζωής στρώνεται μέρα με την μέρα περισσότερο.

Αιτίες της ανάδυσης αυτού του άλλου δρόμου τα τελευταία χρόνια, δεν είναι εύκολο να τις περιγράψει κανείς σε μερικές σειρές. Αλλά ο περιορισμός της επιλογής για μετανάστευση τα τελευταία χρόνια προς την Ευρώπη, η χειροτέρευση των συνθηκών ζωής για τις λαϊκές μάζες εξαιτίας της εφαρμογής ακραίων νεοφιλελεύθερων μέτρων από την κυβέρνηση Ράμα και το γεγονός ότι δεν υπάρχει καμία προοπτική για μια αξιοπρεπή ζωή για τους νέους  της χώρας είναι ορισμένα σημεία που δείχνουν τον άλλο δρόμο. Από την άλλη, η ανάδυση ενός πολιτικού υποκειμένου που αμφισβητεί την κατάσταση και αγωνίζεται να οργανώσει τις καταπιεζόμενες τάξεις για την αλλαγή της, διαδραματίζει ιδιαίτερο ρόλο στα γεγονότα. Την τελευταία δεκαετία η ίδρυση της Organizata Politike, οργάνωση της ριζοσπαστικής αριστεράς, έχει παίξει ρόλο στα παραπάνω γεγονότα, δίνοντας τις δυνάμεις της για την οργάνωση των κινητοποιήσεων και ενάντια στην ακρίβεια σήμερα.

Η οικονομική και πολιτική κατάσταση στη γείτονα χώρα μας θυμίζει σε πολλά την εγχώρια κατάσταση.

Με 10% πληθωρισμό, μισθούς καθηλωμένους, ρεύμα, φυσικό αέριο, πετρέλαιο και βενζίνη, τα πιο ακριβά στην Ευρώπη, πανάκριβα ενοίκια, και διαρκείς ανατιμήσεις στα πάντα, η Ελλάδα άραγε, πόσο απέχει από τέτοιες εικόνες;

πηγη: antapocrisis.gr