Χαρακτηριστικά παραδείγματα με τα ποσά που χάνονται

Ψυχρολουσία έπαθαν το απόγευμα της Τετάρτης σχεδόν 1.000.000 συνταξιούχοι που άκουγαν επί μήνες τα κυβερνητικά στελέχη και τον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη ότι θα λάβουν αυξήσεις της τάξεως του… 7,5% αλλά το μόνο που είδαν είναι να παραμένουν «παγωμένες», να αυξάνονται κατά λίγα ευρώ.

Φυσικά εννοείται πως πρόκειται για τους χαημολσυνταξιούχους, αυτοί που έχουν περισσότερο ανάγκη την αύξηση της σύνταξής τους.

Ο λόγος είναι ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν τολμά να καταργήσει την προσωπική διαφορά, ρύθμιση που θέσπισε ο ΣΥΡΙΖΑ μέσω του νόμου Κατρούγκαλου (ν. 4387), η οποία κατηγοριοποιεί τους συνταξιούχους σε όσους υπέβαλαν αίτηση συνταξιοδότησης πριν ή μετά τις 13 Μαΐου 2016.

Καθώς ο νόμος αυτός άλλαξε τον τρόπο υπολογισμού των συντάξεων, οι συντάξεις των παλαιών συνταξιούχων διαχωρίστηκαν λογιστικά, αλλά συνέχισαν να καταβάλλονται στο ίδιο ύψος.

Μάλιστα όπως παραδέχτηκε το υπουργείο Εργασίας, όσοι δεν θα δουν καθόλου αυξήσεις στις συντάξεις τους είναι 748.110 συνταξιούχοι, καθώς διατηρούν μεγάλη προσωπική διαφορά, η οποία «καταπίνει» τις αυξήσεις ύψους 7,75%.

Αντιθέτως, αυτοί θα δουν να μειώνεται η προσωπική διαφορά και θα προσδοκούν αυξήσεις στο μέλλον. Εν τέλει, από τους 2.472.823 συνταξιούχους, αυτοί που θα δουν ακέραιη την αύξηση είναι 1.379.771, ενώ 344.942 είναι όσοι θα δουν αυξήσεις αλλά μικρότερες του 7,75%.

Σε κάθε περίπτωση, το ποσοστό αυτό είναι μικρότερο ακόμη και από το ποσοστό του ετήσιου πληθωρισμού για το 2022 που, σύμφωνα με τα προσωρινά στοιχεία της ΕΛ.ΣΤΑΤ., έκλεισε στο εφιαλτικό 9,6%.

Οι πληρωμές των συντάξεων Φεβρουαρίου άρχισαν με τους 941.400 συνταξιούχους από τους τέως φορείς ΟΑΕΕ, ΟΓΑ, ΝΑΤ, ΕΤΑΤ, ΕΤΑΑ, ΕΤΑΠ-ΜΜΕ και ΔΕΗ.

Σήμερα το απόγευμα θα εμφανιστούν οι καταβολές στους λογαριασμούς 520.000 συνταξιούχων του Δημοσίου, του τ. ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, των τραπεζών και του ΟΤΕ, των οποίων ο ΑΜΚΑ λήγει σε 1, 3, 5, 7 και 9, και την Παρασκευή συνταξιούχων των ίδιων ταμείων, των οποίων ο ΑΜΚΑ λήγει σε 0, 2, 4, 6 και 8.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα με τα ποσά που χάνονται

Οι πλέον χαρακτηριστικές περιπτώσεις που παραθέτουμε καταδεικνύουν ότι το πρόβλημα δεν αφορά συγκεκριμένο ύψος συντάξεων, αλλά τόσο χαμηλές όσο και μέσες ή υψηλές συντάξεις:

• Συνταξιούχος του πρώην ΟΑΕΕ με 1.112 ευρώ σύνταξη και προσωπική διαφορά 185 ευρώ. Με την αύξηση του 7,75% η σύνταξή του θα έπρεπε να ανέλθει σε 1.198 ευρώ. Όμως, το μόνο που θα δει είναι μείωση της προσωπικής διαφοράς κατά 86 ευρώ, δηλαδή στα 99 ευρώ. Αν είχε καταργηθεί η προσωπική διαφορά, θα έπαιρνε την αύξηση των 86 ευρώ στην τσέπη και το όφελος σε ετήσια βάση θα ήταν 1.032 ευρώ
• Συνταξιούχος προερχόμενος από το Ενιαίο Ταμείο Ανεξάρτητα Αυτοαπασχολουμένων (ΕΤΑΑ) με σύνταξη 796 ευρώ, με την αύξηση κατά 7,75% θα έπρεπε να παίρνει στο εξής 857,69 ευρώ. Επειδή έχει προσωπική διαφορά 47 ευρώ, πήρε τελικά αύξηση μόλις 14,69 ευρώ και η σύνταξή του διαμορφώθηκε για το 2023 σε 810,69 ευρώ. Το ετήσιο όφελος είναι 176,28 ευρώ. Όμως, εάν είχε καταργηθεί η προσωπική διαφορά, η μηνιαία αύξηση στη σύνταξή του θα ήταν 61,69 ευρώ και το ετήσιο όφελος θα έφτανε τα 740,28 ευρώ
• Συνταξιούχος του πρώην ΕΤΑΠ-ΜΜΕ με σύνταξη 1.120,87 ευρώ και προσωπική διαφορά 333,05 ευρώ. Με την αύξηση 7,75% η σύνταξή του θα έπρεπε να ανέλθει σε 1.207,73 ευρώ. Ωστόσο θα συνεχίσει να λαμβάνει το ίδιο ποσό και η προσωπική του διαφορά θα μειωθεί στα 246 ευρώ. Αν είχε καταργηθεί η προσωπική διαφορά, θα είχε αύξηση κατά 86,86 ευρώ τον μήνα και ετήσιο όφελος 1.042 ευρώ.

Πηγή: iskra.gr

Η πίτσα με το χάρτινο κουτί με το οποίο μεταφέρεται αποτελεί ένα από τα αγαπημένα φαγητά που χρησιμοποιούν οικονομολόγοι στις ΗΠΑ για να εξηγήσουν αλλά ακόμη και να προβλέψουν την πορεία της οικονομίας. Δυστυχώς για τους Αμερικανούς πολίτες τα φετινά συμπεράσματα είναι κακοψημένα.

Νέα Υόρκη

Οι περισσότεροι κάτοικοι της Νέας Υόρκης ίσως δεν το παρατήρησαν, αλλά ορισμένοι οικονομολόγοι κατέγραψαν μια περίεργη ανατροπή το 2022: για πρώτη φορά ύστερα από δεκαετίες η τιμή ενός κομματιού πίτσας με τυρί και ντομάτα ξεπέρασε την τιμή του εισιτηρίου του μετρό, που παρέμεινε στα 2,75 δολάρια. Οι New York Times είχαν αναφερθεί για πρώτη φορά το 1980 σε αυτή τη στατιστική συσχέτιση ανάμεσα στις δύο τιμές, η οποία παρατηρείται από τη δεκαετία του ’60. Έκτοτε η λεγόμενη Αρχή της Πίτσας (Pizza Principle) επιβεβαιώθηκε πολλές φορές και επέτρεψε σε αρκετούς δημοσιογράφους να «προβλέπουν» την αύξηση της τιμής των εισιτηρίων παρακολουθώντας την αγορά της πίτσας. Το 2014 όταν το εισιτήριο του μετρό κόστιζε 2,38 δολάρια ο καθηγητής Στατιστικής του Πανεπιστημίου Κολούμπια, Τζάρεντ Λάμπερ, συγκέντρωσε τις τιμές πίτσας από 1.800 καταστήματα της Νέας Υόρκης και υπολόγισε τη μέση τιμή στα 2 δολάρια και 33 σεντς, με τυπική στατιστική απόκλιση 0,52 του δολαρίου (ακόμη και η διάμεσος, που αποκλείει τις ακραίες τιμές, βρισκόταν πολύ κοντά και συγκεκριμένα στα 2,45). Προφανώς η στατιστική συσχέτιση δεν σημαίνει στατιστική αιτιότητα (correlation is not causation), αλλά προσφέρεται για μερικούς ενδιαφέροντες συλλογισμούς.

Η Αρχή της Πίτσας είναι μία από τις πολλές θεωρίες με τις οποίες οι οικονομολόγοι διασκεδάζουν το κοινό τους, χωρίς όμως να προδίδουν τις βασικές αρχές της επιστήμης τους. Θυμίζει μάλιστα τον περίφημο «δείκτη Bic Mac» με τον οποίο το περιοδικό Economist υπολογίζει την ισοτιμία αγοραστικής δύναμης μεταξύ δύο νομισμάτων (Purchasing Power Parity – PPP). Ο δείκτης συγκρίνει τη σχετική τιμή αγοράς του συγκεκριμένου χάμπουργκερ στα καταστήματα McDonald’s σε όλο τον κόσμο.

Η Αρχή της Πίτσας όμως προκαλεί και ορισμένους ταξικούς συνειρμούς. Όπως εξηγούσε πριν από μερικούς μήνες το δίκτυο Bloomberg, «η πίτσα είναι τόσο αγαπητή στη Νέα Υόρκη, ώστε όλοι πρέπει να πάνε στα ίδια μαγαζιά για να τη φάνε». Εργάτες και μεγαλοστελέχη στριμώχνονται στις ίδιες ουρές για ένα μεταμεσονύχτιο κομμάτι με τον ίδιο τρόπο που ο πατσάς στη Βαρβάκειο αγορά ενώνει Αθηναίους διαφορετικών κοινωνικών στρωμάτων. Η συγκεκριμένη διαπίστωση φαίνεται να επιβεβαιώνει την πεποίθηση ορισμένων ότι ο πληθωρισμός, που τώρα ωθεί την τιμή της πίτσας πάνω από τα τρία δολάρια το κομμάτι, πλήττει πάντα, πρωτίστως και αναπόδραστα τους φτωχούς – η αύξηση είναι αναλογικά αμελητέα για το εισόδημα ενός πλούσιου.

Γιατί όμως καταρρίφθηκε το 2022 η Αρχή της Πίτσας, που συνέδεε την τιμή της με τα εισιτήρια του μετρό; Η απάντηση είναι ότι το δημόσιο σύστημα μεταφορών της Νέας Υόρκης, το διοικητικό συμβούλιο του οποίου αποτελείται από εκπροσώπους της Πολιτείας, των κομητειών, των εργαζομένων αλλά και οργανώσεων πολιτών, διατήρησε την τιμή του εισιτήριου σταθερή στα 2,75 δολάρια παρά την άνοδο του πληθωρισμού. Ουσιαστικά μας θύμισε ότι η απόφαση για το ποια τάξη θα πληρώσει τις επιπτώσεις από τη γενικευμένη άνοδο των τιμών είναι σε τελική ανάλυση πολιτική και όχι οικονομική και πως πάντα υπάρχουν εργαλεία (όπως π.χ. η αυτόματη τιμαριθμική αναπροσαρμογή) για να απορροφηθεί το κόστος για τα μεσαία και τα χαμηλά στρώματα.

Αν όμως ένα κομμάτι πίτσας προσφέρεται για αλληγορικές οικονομικές αναλύσεις, το ίδιο συμβαίνει και με το κουτί στο οποίο τη μεταφέρουμε. Την περασμένη εβδομάδα το περιοδικό The Atlantic υποστήριξε ότι τα χαρτονένια κουτιά της πίτσας αποτελούν μια απαρχαιωμένη εφεύρεση που δεν έχει βελτιωθεί ούτε κατ’ ελάχιστο τα τελευταία εξήντα χρόνια, παρά το γεγονός ότι αλλοιώνουν σε πολύ σημαντικό βαθμό τη γευστική απόλαυση – και μάλιστα ότι όσο πιο ακριβά και εξωτικά είναι τα υλικά της πίτσας τόσο μεγαλύτερη η ζημιά. «Το να πακετάρεις μια πίτσα των 40 δολαρίων (τόσο μπορεί να φτάσει στο Μανχάταν μια πίτσα με μοτσαρέλα ψημένη στους 480 βαθμούς Κελσίου) σε ένα χάρτινο κουτί είναι σαν να παρκάρεις μια Λαμποργκίνι σε ξύλινο στέγαστρο πριν περάσει ένας τυφώνας» σημείωνε το περιοδικό. Όπως εξηγούσε ο Άντονι Φάλκο, συγγραφέας του βιβλίου «Pizza Czar», ο βασικός λόγος είναι ότι το κουτί παγιδεύει την υγρασία των υδρατμών καταστρέφοντας την τραγανή υφή και κάνοντας την πίτσα «λαστιχένια» και ξερή ταυτόχρονα.

Ένας από τους λόγους για τον οποίους πιστεύεται ότι η καινοτομία στα κουτιά σταμάτησε στο 1966 (όταν η Domino’s παρουσίασε το χάρτινο κουτί όπως το γνωρίζουμε σήμερα), είναι ότι το 70% της αγοράς χαρτονιού στις ΗΠΑ ελέγχεται από πέντε εταιρείες, οι οποίες δεν θέλουν ανατροπές. Το ολιγοπώλιο συνεχίζεται όμως και στις πιτσαρίες όπου η Domino’s πραγματοποιεί το 40% των κατ’ οίκον παραδόσεων στην αμερικανική αγορά πίτσας, η οποία αγγίζει τα 44 δισεκατομμύρια δολάρια. Και με αυτό τον έλεγχο δεν έχει λόγο να πειραματιστεί με νέα κουτιά που θα προστατεύουν τη γεύση, αλλά με υψηλότερο κόστος.

Τα χάρτινο κουτί πίτσας ήταν το επιστέγασμα (κυριολεκτικά) της επανάστασης την οποία έφερε η μεταπολεμική Αμερική σε ένα προϊόν που εισήγαγαν Ιταλοί μετανάστες στις ΗΠΑ στις αρχές του 20ού αιώνα. Εφτά δεκαετίες αργότερα, όμως, η πίτσα θα μπορούσε να συμβολίσει τoν περιορισμό της καινοτομίας, τη μείωση του brain gain λόγω των αυστηρών ελέγχων στη μετανάστευση, αλλά και την απροθυμία των κυβερνώντων να προστατεύσουν τους πολίτες από τις επιπτώσεις οικονομικών φαινομένων όπως ο πληθωρισμός. Ίσως τελικά η ζωή στις ΗΠΑ δεν είναι ένα κουτί σοκολατάκια, όπως έλεγε ο Φόρεστ Γκαμπ, στο οποίο δεν ξέρεις τι θα σου τύχει, αλλά ένα κουτί πίτσας το περιεχόμενο του οποίου κρύωσε απότομα.

Πηγή: info-war.gr

Βρισκόμαστε, χωρίς αμφιβολία, στο πιο επικίνδυνο σημείο των ελληνοτουρκικών σχέσεων, τουλάχιστο μετά την κρίση των Ιμίων του 1996.

Το κλίμα που τώρα επικρατεί μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας είναι πρόσφορο είτε για στρατιωτικό επεισόδιο, που μπορεί όμως να έχει μείζονες επιπτώσεις, όπως και εκείνο των Ιμίων (που μας οδήγησε στη συμφωνία Χόλμπρουκ, τη Μαδρίτη, τον Οτσαλάν και το Σχέδιο Ανάν), είτε για γενικευμένη καταστρεπτική σύρραξη.

Είναι πρόσφορο γιατί αν, ακόμα και από λάθος, καταρριφθεί ένα αεροσκάφος ή βυθιστεί ένα πλοίο της μίας ή της άλλης πλευράς, η πλευρά που θα το χάσει θα βρεθεί υπό τεράστια πολιτική πίεση, ιδίως σε προεκλογική περίοδο, να απαντήσει στρατιωτικά και κλιμακώνοντας. Αυτό κινδυνεύει να θέσει τις δύο πλευρές σε αυτοτροφοδοτούμενη συγκρουσιακή τροχιά και δεν ξέρουμε πού και αν θα σταματήσει η κλιμάκωση, στο μέτρο μάλιστα που οι ΗΠΑ δεν διαθέτουν σήμερα τον ολοκληρωτικό έλεγχο της Τουρκίας που διέθεταν στο παρελθόν, ενώ η διεθνής αστάθεια αλλά και η ρευστότητα στις σχέσεις Ουάσιγκτον και Άγκυρας έχει φτάσει σε πρωτοφανή ύψη.

Τα όπλα που διαθέτουν Ελλάδα και Τουρκία σήμερα έχουν πολύ μεγαλύτερη καταστρεπτική ισχύ από ό,τι στο παρελθόν. Το κόστος μιας γενικευμένης σύρραξης θα είναι πολύ μεγαλύτερο από το ενδεχόμενο «κέρδος» ενός «νικητή». Σημειωτέον ότι η Ελλάδα έχει μόνο να χάσει από μια σύγκρουση, εκτός αν κάποιος είναι αρκετά παλαβός για να πιστεύει ότι θα πάρουμε την Πόλη ή τη Σμύρνη ή ότι θα διαλύσουμε την Τουρκία. Ευτυχώς δεν υπάρχουν σήμερα τόσοι και τόσο μουρλοί.

Καλό θα είναι επίσης όποιος θέλει να αναλύει την κατάσταση στην περιοχή μας να θυμάται και την τραγική κατάσταση της Ελλάδας, ως κοινωνίας και κράτους. Οι μόνοι που δεν τη σκέφτονται είναι το πολιτικό και εκδοτικό προσωπικό της, μεσοαστικής ή και μεγαλοαστικής κοινωνικής θέσης και ψυχολογίας, οι οποίοι όντως δείχνουν να βρίσκονται κυριολεκτικά στον κόσμο τους. Ακόμα και στις ιδιωτικές συζητήσεις τους δεν θίγεται σχεδόν ποτέ η γενική κατάσταση της χώρας, αλλά μόνο το ποιος θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές.

Ανεξαρτήτως όμως και αυτού του παράγοντα, ένας γενικός πόλεμος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας σήμερα δεν θα έχει νικητή. Θα έχει μόνο ηττημένους.

Πόλεμος: Κάτω από ποιους όρους και για ποιο σκοπό;

Χρειάζεται στο σημείο αυτό να ξεκαθαρίσουμε την άποψή μας για τον πόλεμο.

Φυσικά η Ελλάδα πρέπει να πάει σε πόλεμο και να χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα στη διάθεσή της, αν η Τουρκία επιχειρήσει την κατάληψη της Θράκης, της Χίου, του Καστελόριζου ή της ελεύθερης Κύπρου. Γιατί, αν δεν το κάνει, θα παύσει να υπάρχει εντελώς ως κράτος και ο ελληνικός λαός θα γνωρίσει τη μεγαλύτερη τραγωδία της νεώτερης ιστορίας του.

Όπως έπρεπε να κάνει πόλεμο το 1974 για να σώσει την Κύπρο. Αν άλλωστε ήταν από πριν αποφασισμένη να τον κάνει, δεν θα γινόταν τίποτα στο νησί.

Βέβαια άλλο αυτό και άλλο το να επιτεθεί η Ελλάδα πρώτη, είτε γιατί έχει δήθεν «πληροφορίες» από δήθεν «συμμάχους» πως θα της επιτεθεί η Τουρκία, όπως παρ’ολίγον να συμβεί το 2018.

Όσοι εξαίρουν (και δεν είναι λίγοι δυστυχώς, ιδίως στους αμυντικούς κύκλους) τις επιδόσεις του Ισραήλ στον «προληπτικό πόλεμο» κατά το παρελθόν, μεταφέρουν αστόχαστα στα ελληνοτουρκικά τα μοντέλα τελείως διαφορετικών κρατών σε τελείως διαφορετικές καταστάσεις. Άλλωστε, το Ισραήλ δεν έχει χρησιμοποιήσει αυτή τη μέθοδο τα τελευταία τριάντα χρόνια εναντίον των Αράβων και τον ένα πόλεμο που έκανε ευθέως κατά της Χεζμπολάχ στον Λίβανο το 2006 τον έχασε. Τους Αμερικανούς έβαλε να κάνουν τους πολέμους στη Μέση Ανατολή και αυτούς αγωνίζεται, με νύχια και με δόντια, εδώ και δύο δεκαετίες σχεδόν να σπρώξει κατά του Ιράν. Το σχέδιο όλων αυτών των πολέμων το επεξεργάστηκαν οι Νεοσυντηρητικοί, υπό την καθοδήγηση και με χρηματοδότηση του Μπέντζαμιν Νετανιάχου (βλ. την κομβικής σημασίας έκθεση A Clean Break: A New Strategy for Securing the Realm), που είχε όμως την ευφυία (και τη δυνατότητα) να κρατήσει τη χώρα του εντελώς έξω και από τις συρράξεις και από την ευθύνη για αυτές. Well done, που λένε και οι Αμερικανοί.

Μια ιστορική υπενθύμιση

Επειδή έχει πολύ κρίσιμη σημασία να θυμόμαστε όσα μας συνέβησαν, νομίζουμε καλό είναι να υπενθυμίσουμε δύο πράγματα για το πώς φτάσαμε στην κατάληψη της μισής Κύπρου το 1974, την εκδίωξη του ελληνικού πληθυσμού από τον Βορρά του νησιού και αυτό που ο πτέραρχος Κουρής ονόμασε πεντηκονταετή «ψυχρό πόλεμο» Ελλάδας και Τουρκίας. Έναν πόλεμο που συνέβαλε, λόγω του τρόπου που διεξήχθη από την Αθήνα και του χαρακτήρα της ελληνικής ολιγαρχίας, και στην κλιμάκωση της διαφθοράς και της διαπλοκής στο πολιτικό σύστημα και στην οικονομική κατάρρευση της πατρίδας μας.

Έχει αυτό σημασία, γιατί είναι οι ίδιοι βαθύτεροι παράγοντες, ιδίως η ξένη εξάρτηση, η αναπηρία του κράτους μας και οι αδυναμίες του κοινωνικού μας σχηματισμού συνολικά, που δρουν στο ιστορικό μας υπόβαθρο, προκαλώντας όμως κάθε φορά διαφορετικά αποτελέσματα, ανάλογα με τις μεταβαλλόμενες συνθήκες.

Δύο ήταν οι προϋποθέσεις για να τεθεί σε εφαρμογή το διπλό έγκλημα (χουντικό πραξικόπημα και τουρκική απόβαση) στην Κύπρο.

Η πρώτη ήταν να υπάρχει στρατιωτική δικτατορία στην Ελλάδα και για αυτό έγινε το 1967 η δικτατορία του Παπαδόπουλου, την οποία προετοίμασε η απομάκρυνση του λαοπρόβλητου πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου το 1965 και η Αποστασία. Μία από τις πρώτες ενέργειες της χούντας του Παπαδόπουλου ήταν η απόσυρση της ελληνικής μεραρχίας από την Κύπρο.

Σημειωτέον ότι ένας Ισραηλινός αξιωματούχος που επισκέφθηκε την Ελλάδα για να συζητήσει το Κυπριακό με τους Έλληνες πολιτικούς είχε την προφητική ικανότητα να προβλέψει από τότε, στην έκθεση που υπέβαλε στο ισραηλινό Υπουργείο Εξωτερικών, ότι αυτό το ζήτημα μπορεί να λυθεί μόνο όταν στην Ελλάδα κυβερνά μια κυβέρνηση που δεν θα δίνει λογαριασμό στο λαό.

Η δεύτερη προϋπόθεση ήταν ο ασφυκτικός έλεγχος όλου του ελληνικού στρατεύματος, από τον βαθμό του λοχαγού και πάνω, από τους Αμερικανούς. Έλεγχος που απεδείχθη περίτρανα, όταν ο Ιωαννίδης κατάλαβε ότι τον γέλασαν και θέλησε να επιτεθεί στην Τουρκία, για να διαπιστώσει ότι κανείς δεν τον υπάκουε πια. Ο δικτάτωρ, αναθρεμμένος στο σχολείο της εμφυλιακής και μετεμφυλιακής Ελλάδας-προτεκτοράτου, στο σχολείο δηλαδή της ΚΥΠ, της CIA, του Gladio και του ΙΔΕΑ και μην αντέχοντας να αποκηρύξει τους δασκάλους του, αυτούς στους οποίους αφιέρωσε όλη του τη ζωή και που υπηρέτησε πιστά, νομίζοντας ότι έτσι υπηρετεί την Ελλάδα, πέθανε χωρίς να μιλήσει για το τι συνέβη. Γιατί, όπως είπε, «αν μιλήσω θα γίνουν όλοι οι Έλληνες κομμουνιστές».

Από την Κύπρο στην Exxon

Το ξαναλέμε: Ασφαλώς θα πρέπει να πάμε σε πόλεμο για να υπερασπίσουμε την ελληνική επικράτεια και την ελεύθερη Κύπρο (που, κατά τρόπο εγκληματικά ανόητο, η κυβέρνηση δεν περιέλαβε στην ελληνογαλλική αμυντική συμφωνία). Γιατί είμαστε οι Έλληνες ήδη με την πλάτη στον τοίχο, όχι μόνο στα ελληνοτουρκικά, αλλά σε όλα τα «μέτωπα», την οικονομία, την κοινωνία, την ηθική και τον πολιτισμό, τη δημογραφία. Δεν αντέχουμε άλλη μεγάλη ήττα, θα διαλυθούμε εντελώς. Ούτε μπορεί να υπάρξει Ελλάδα χωρίς Αιγαίο ή χωρίς Κύπρο.

Αν όμως δεν πήγαμε σε πόλεμο για να σώσουμε τους Έλληνες της Κύπρου το 1974, θα ήταν ασφαλώς γελοίο, τυχοδιωκτικό και αυτοκτονικό συνάμα να πάμε τώρα σε πόλεμο (όπως παρ’ ολίγον να μας συμβεί το 2020) για τον ισραηλινό «αγωγό-φάντασμα» EastMed, που δεν επρόκειτο να γίνει ποτέ ή διεκδικώντας μια ΑΟΖ μέχρι τον πλανήτη Άρη, που δεν θα μας έδινε ποτέ κανένα Διεθνές Δικαστήριο (και την οποία παραχωρήσαμε οι ίδιοι, σε ένα αποκορύφωμα ασυναρτησίας, εμμέσως στην Τουρκία δια της συμφωνίας Δένδια με την Αίγυπτο, που αναγνώρισε μόνο 70% επήρεια στην Κρήτη). Ή να πάμε σε πόλεμο για να προστατεύσουμε τις γεωτρήσεις της Exxon ή γιατί κάποιοι ενδεχομένως θέλουν να τα βάλουν με το καθεστώς Ερντογάν (προσοχή, όχι με την Τουρκία την ίδια) δι’ αντιπροσώπων.

Και επειδή πολλά λέγονται εσχάτως για την Εxxon, η εταιρεία αυτή έχει ισχύ όσο πολλά κράτη μαζί, αλλά και καθοριστική επιρροή στην πολιτική των ΗΠΑ. Αν θέλουμε να παραχωρήσουμε τα κοιτάσματά μας στην εταιρεία αυτή, εννοείται ότι το λιγότερο που θα πρέπει να ζητήσει κανείς είναι να φροντίσει για την άμυνα των εκμεταλλεύσεων αυτών. Ας μην ανησυχούν οι ιθύνοντες, έχει τον τρόπο της.

Πηγή: kosmodromio.gr

▸ Μεθοδεύσεις «θωράκισης» απέναντι σε αναταράξεις.

To άρθρο γράφτηκε πριν την κατάθεση πρότασης δυσπιστίας από τον ΣΥΡΙΖΑ κατά της κυβέρνησης την Τετάρτη.

Η τρέχουσα περίοδος είναι χρόνος «ξεδιπλώματος» προεκλογικού σχεδιασμού για τα δύο κόμματα που αποτελούν τους βασικούς πόλους του συστήματος. Νέα Δημοκρατία και ΣΥΡΙΖΑ σκοπεύουν να καθορίσουν πλήρως και με κλασσικές «συνταγές δικομματισμού» την πολιτική ατζέντα, ώστε σε αυτήν να κυριαρχεί το στοιχείο της σκανδαλολογίας, της αντιπαράθεσης «ηθικών όρων» και να μην υπάρχει χώρος για τα ζητήματα που σχετίζονται με τις λαϊκές ανάγκες και κυρίως τις λαϊκές διεκδικήσεις.

Η Νέα Δημοκρατία, στον προεκλογικό πολιτικό της λόγο καλείται να ενοποιήσει δύο αντιφατικά στοιχεία: Την προαναγγελία του ότι ουσιαστικά ποντάρει στη δεύτερη εκλογική αναμέτρηση, που θα γίνει με το σύστημα «ενισχυμένης αναλογικής» το οποίο ψήφισε η ίδια, και την ανάγκη να διατηρήσει ψηλά τα ποσοστά της στην πρώτη κάλπη. Το κυβερνών κόμμα φοβάται τη χαλαρότητα της ψήφου στην πρώτη κάλπη, ωστόσο δεν μπορεί να διαμορφώσει ένα σενάριο «κυβερνητικής λύσης» από τις πρώτες εκλογές. Για τον λόγο αυτό, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει ήδη φροντίσει να δώσει το σχετικό μήνυμα. Όπως είπε στη συνέντευξη που παραχώρησε στο Πρώτο Θέμα: «Στη δεύτερη κάλπη, που είναι η κάλπη της ενισχυμένης αναλογικής, αν οι πολίτες μας δώσουν το ποσοστό το οποίο προσδοκώ, θα έχουμε τη δυνατότητα να κυβερνήσουμε μόνοι μας. Αν μας κατευθύνουν προς μια κυβέρνηση συνεργασίας, θα σεβαστούμε τη βούληση τους. Αλλά στη δεύτερη κάλπη. Το τονίζω. Αλλά η πρώτη κάλπη είναι κρίσιμη γιατί θα στείλει το μήνυμα ποιος θα κυβερνήσει τη χώρα». Μάλιστα, τόνισε ότι «η πρώτη κάλπη είναι αυτή η οποία τελικά θα διαμορφώσει τις πολιτικές εξελίξεις, η δεύτερη πιστεύω ότι θα επικυρώσει το αποτέλεσμα της πρώτης κάλπης».

Η ΝΔ θα επιδιώξει με τον κύριο όγκο των δυνάμεων της να προσεγγίσει τον λεγόμενο «χώρο του κέντρου», με τις γνωστή ρητορεία περί «επιτυχημένης τετραετίας» παρά τις κρίσεις και τις υποσχέσεις για ανάπτυξη. Παράλληλα όμως θα προσπαθήσει να κρατήσει αλώβητη και τη δεξιά πλευρά της, στην οποία πιέζεται πολύ. Σε αυτή την κατεύθυνση κινείται τόσο το «ελευθέρας» που έδωσε στα στελέχη της να παραβρεθούν στην κηδεία του Κ. Γκλύξμπουργκ όσο και η νομοθετική ρύθμιση που ετοιμάζει προκειμένου να μην μπορέσει να κατέλθει στις εκλογές το κόμμα του Κασιδιάρη. Τέλος, το κυβερνών κόμμα ποντάρει πολλά και στον χρόνο των εκλογών. Ανάλογα με το αν τελικά θα εκτιμήσει πως την συμφέρει η μεγάλη ή η μικρότερη συμμετοχή, όπως και με κριτήριο την «απόδοση» της διαμοίρασης των κονδυλίων του Ταμείου Ανάκαμψης, θα αποφασιστεί αν οι εκλογές θα ξεκινήσουν Απρίλιο με ορίζοντα τα τέλη Μαΐου ή τον Μάιο με ορίζοντα τον Ιούλιο.

Από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ επιχειρείται ήδη το ζήτημα των υποκλοπών να παραμείνει και ει δυνατόν να κυριαρχήσει στην προεκλογική ατζέντα. Όχι μόνον ως φθοροποιό στοιχείο της κυβέρνησης στο «κεντρώο» κοινό, αλλά και ως το δεδομένο που αποτρέπει την προοπτική κυβερνητικής συμμαχίας της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Στην αξιωματική αντιπολίτευση εκτιμούν ότι αν περιοριστεί η δυνατότητα της Νέας Δημοκρατίας να σχηματίσει κυβέρνηση περιορίζεται παράλληλα και η πολιτική δυναμική της. Επίσης, φαίνεται να εκτιμάται ότι ενισχύεται έτσι και το σενάριο μιας συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ μετά από προγραμματική συμφωνία. Αυτό δηλαδή που είναι και το βασικό σενάριο του ΣΥΡΙΖΑ.

Πηγή: prin.gr