«λείπουν οι χρήσιμοι άνθρωποι,

οι βλαβεροί είναι πολλοί,

οι μεταπράτες,

οι λαγουμιτζήδες...

Χαρακτήρες κομματιασμένοι, φοβισμένοι, υποταγμένοι, αγορασμένοι»

Μέρες, Γ. Σεφέρης, επίκαιρα λόγια στο ημερολόγιο του για την τότε πολιτική ηγεσία.

Πολιτικοί λαγουμιτζήδες

Είμαστε ήδη εντός μιας ιδιόμορφης και μακρόχρονης ιστορικής περιόδου αντιδραστικών πολιτικών γεγονότων και μαζικών εργατολαϊκών εκρήξεων με όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά.

Οι «μάζες» από ένστικτο, «μυρίζονται» το νέο τοπίο, αναγνωρίζουν το ζοφερό αύριο που ετοιμάζουν η EE, το ΔΝΤ, οι ιμπεριαλιστές, η ντόπια πλουτοκρατία και τα κόμματά της.

Γι’ αυτό και δεν προκαλούν έκπληξη – απλά επιβεβαιώνουν την πιο πάνω εκτίμηση – ακόμη και τα δημοσκοπικά τα αποτελέσματα πρόσφατης δημοσκόπησης (ETERON Μάρτιος 2023). Το δείγμα ήταν 4.182 άνδρες και γυναίκες άνω των 17 ετών.

• Το 87,2% τάσσεται υπέρ του κοινωνικού κράτους.
• Το 64,5% των πολιτών θεωρεί πως «Το κράτος πρέπει να παρεμβαίνει περισσότερο στην ελληνική οικονομία για να δημιουργηθούν καλύτερες συνθήκες οικονομικής ανάπτυξης».
• Να σημειωθεί πως ακόμη και στους οπαδούς της ΝΔ το ποσοστό ανέρχεται στο 45%!
• Ταυτόχρονα δε το 57,1% θεωρεί πως συγκεκριμένα οι ιδιωτικοποιήσεις είναι «κακό», (ανάμεσα τους το 19,2% των οπαδών της ΝΔ).
• Μόνο δε το 26,9% πιστεύει πως «oι ιδιωτικές επιχειρήσεις αποτελούν τον κύριο τρόπο για να δημιουργηθούν καλύτερες συνθήκες οικονομικής ανάπτυξης».
• Η «έκπληξη» όμως είναι πως μόνο το 24,1% απαντά με σιγουριά πως ο καπιταλισμός είναι κάτι καλό!

Τα παραπάνω δείγματα – συμπεράσματα της δημοσκόπησης κονιορτοποιούν την άποψη περί του «ανώριμου λαού». Άποψη που περιρρέει στις ηγεσίες τόσο των αστικών όσο και των αριστερών κομμάτων. Άποψη βαθιά αντιδημοκρατική που υποδηλώνει υποτίμηση του λαού.

Η ηγεσία του πλήρως και οριστικά μεταλλαγμένου ΣΥΡΙΖΑ αντί να κεντράρει προεκλογικά σε αυτά τα μεγάλα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα που απασχολούν το λαό επιλέγει ως κεντρικό προεκλογικό μοτίβο τον αντιμητσοτακισμό, ορθότερα το δεξιό αντιμητσοτακισμό.

Χαρακτηρίζει το Μητσοτάκη καθεστώς. Αλλά το καθεστώς είναι το αλγεβρικό άθροισμα της κυβέρνησης, του στρατού, της δικαιοσύνης, της αστυνομίας, της βουλής, του τραπεζικού συστήματος.

Ο Μητσοτάκης είναι ένας νεοφιλελεύθερος πολιτικός και γι’ αυτό επικίνδυνος για τα λαϊκά συμφέροντα και δικαιώματα. Γιατί είναι ο νεοφιλελευθερισμός η βασική, η κύρια επιλογή της άρχουσας τάξης, ως μορφή και περιεχόμενο διαχείρισης της αστικής πολιτικής, του αστικού καθεστώτος.

Η ακροδεξιά και ο νεοφασισμός είναι οι «ροπαλοφόροι Ηρακλείς του στέμματος», το μέσο για τη διατίμηση του εμπορεύματος εργασιακή δύναμη της εργατικής τάξης, η επιλογή μονοπωλίων που δεν μπορούν να συναγωνιστούν τα πολυεθνικά πολυκλαδικά μεγαθήρια και γι’ αυτό αναζητούν τον κρατικό προστατευτισμό αντί του κοσμοπολιτισμού των κάθε λογής κυρίαρχων πολυεθνικών.

Εξ ου – γιατί αποτελούν δευτερεύον πολιτικό αστικό εργαλείο - και η πολιτική περιορισμού εντός προκαθορισμένων μικρομεσαίων και προβληματικών ορίων όχι μόνο της Χρυσής Αυγής αλλά και των «Ελλήνων» ( προσχεδιασμένη απόσχιση βουλευτών λίγες ημέρες προ των εκλογών) ώστε να περιοριστούν στον προκαθορισμένο ρόλο.

Όταν λοιπόν έχεις επιλέξει να υπηρετήσεις το καθεστώς, όταν το δείχνεις μάλιστα ποικιλοτρόπως (υπερψήφιση της εισόδου Νορβηγίας, Σουηδίας στο ΝΑΤΟ, ταξίδι συμβολικής επαφής με το γερμανό καγκελάριο, μούγγα για το χρόνο εργασίας, τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις και τα δημόσια αγαθά πλην των μη κερδοφόρων ιδιωτικοποιήσεων που διεθνώς επιστρέφονται στο κράτος κ.α.), ε, τότε αυτό που μένει είναι η φιλολογία για «το σάπιο καθεστώς Μητσοτάκη» οι ανούσιες, επικίνδυνες προσωποποιημένες αντιπαραθέσεις που καθηλώνουν, εκτρέπουν και παραμορφώνουν τη λαϊκή συνείδηση.

Φυσικά ο Μητσοτάκης παίρνει την πάσα και θέτει ως βασικό εκλογικό δίλημμα, ως δίλημμα των διλημμάτων Μητσοτάκης ή Τσίπρας, Τσίπρας ή Μητσοτάκης!

«Κρίμα να μην υπάρχουν άλλοι άνθρωποι πιο γενναίοι για ένα τέτοιο λαό, μας θυμίζει πάλι ο Σεφέρης στο επίκαιρο ημερολόγιο του.

Σε μια νέα εποχή με παλιά συνείδηση ακόμη;

Οι «μάζες» ως γνωστό γεννούν δεκάδες μορφές ενεργού δράσης, βρίσκουν και εφευρίσκουν εκατοντάδες εκφράσεις πρωτόβουλης αντίστασης, μηχανεύονται και σκαρφίζονται χιλιάδες τρόπους αντιμετώπισης των έκτακτων συνθηκών καθώς η ανάγκη που γεννά τη θέληση και την επιθυμία για αποτροπή της επίθεσης, για αλλαγή πολιτικής σε όφελος του λαού, για βελτίωση της ζωής του, είναι τρομερή.

Εξ ου και οι κατά κύματα αγώνες. Αγώνες που έδειξαν τη λαϊκή διάθεσή για πάλη, για θυσίες.

Ωστόσο οι αγώνες αυτοί – συνειδητοί και αυθόρμητοι μαζί - δεν συνοδεύονται από τη συνείδηση για τα αίτια της κατάστασής, για την τακτική, τις μορφές και τα μέσα εκπλήρωσης των στόχων τους, για το διπλό χαρακτήρα της εποχής - επαναστατικό και αντιδραστικό μαζί - για την ιστορική σύγκρουση που ωριμάζει, για τους στρατηγικούς σκοπούς.

Στην ουσία, οι λαϊκές δυνάμεις ζούμε και αγωνιζόμαστε σε μια νέα εποχή, σε μια νέα περίοδο, με τη συνείδηση και τις μορφές της παλιάς με κάποιες βελτιώσεις.

Οι «μάζες» ως γνωστό διαθέτουν πολιτικό αισθητήριο όχι όμως και πολιτική πυξίδα.

Γι’ αυτό και ενώ το λαϊκό κίνημα εμφανίζεται με τη μορφή της πλημμυρίδας, πότε το 2009, πότε από το 2010 ως το 2015, πότε με το δυστύχημα- δολοφονία των Τεμπών και πότε με τις πανελλαδικές απεργίες, και πότε δημοσκοπικά, μετά έρχεται η άμπωτη με όλα τα επακόλουθα.

Επομένως η θεωρία «ν' αφήσουμε τον κόσμο να διαλέξει», η αντίληψη πως μόνο ο λαός θα σώσει το λαό δίχως την καθοριστική, την κρίσιμη, την αποφασιστική παρέμβαση της πολιτικής πρωτοπορίας, ισοδυναμεί με το να τον αφήσουμε, στην ύπνωση των MME, στα χέρια των παπάδων και των νεοσκοταδιστών, στα νύχια των εκμεταλλευτών του. Η δε χαρούμενη, «αριστερούτσικη θεωρία» ότι ο κόσμος έχει πάντα δίκιο είναι ιστορικά αδικαίωτη, πολιτικά μυωπική και ατελέσφορη.

Ο «κόσμος» έχει δίκιο μόνο όταν έχει στόχους χειραφέτησης, βλέπει καθαρά, οργανώνεται για τους στόχους του, εξεγείρεται. Αλλιώτικα γίνεται «κρέας στα κανόνια», θυσία στις αγορές, εξαγοράσιμη ύλη των εκμεταλλευτών, στρατός προθύμων.

Και γι’ αυτό το σκοπό πάντα - αλλά και ειδικά σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές - το λόγο έχουν οι πρωτοπόρες δυνάμεις.

Δυνάμεις που φαίνονται όμως αδύναμες ακόμη να ενώσουν, να προσανατολίσουν και να εμπνεύσουν, «να σηκώσουν λίγο ψηλότερα».

Η αντικειμενικά αναγκαία προσπάθεια που ξεκίνησε θα συνεχιστεί

Από την πλευρά της ελληνικής αστικής τάξης και των διεθνών συμμάχων – ερεισμάτων της, ειδικά μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία, η κατάσταση δείχνει μια εντεινόμενη επιθετικότητα, μια σκλήρυνση της γραμμής σαν συνέχεια της προηγούμενης στάσης της απέναντι στο εργατολαϊκό κίνημα (λιτότητα και καταστολή), αλλά κυρίως σαν προετοιμασία της συνολικής αντιδραστικής πλευράς ενόψει του τέλους των ειδικών μέτρων δανεισμού για το δημόσιο χρέος και της σχεδιαζόμενης συνταγματικής ανατροπής- αναθεώρησης.

Γι’ αυτό και καλλιεργεί, με όχημα τη Χρυσή Αυγή, ένα κλίμα παραβίασης εκ μέρους της ακόμη και της δικής της αστικής νομιμότητας για να βγάλει «εκτός νόμου» την ταξική πάλη.

Ειδικά τα γεγονότα γύρω από την συμμετοχή της ΧΑ στις επόμενες εκλογές, οι πρωτάκουστες και απροκάλυπτες κυβερνητικές επεμβάσεις στον πυρήνα της τρίτης αστικής θεσμικής εξουσίας, της Δικαστικής, αλλά και η ίδια η ακροδεξιάς κατεύθυνσης πολιτική ιδεολογία της πλειοψηφίας των μελών του Ανώτατου Δικαστηρίου που επεμβαίνει αντιδραστικά και μικροκομματικά σε θεμελιώδη ζητήματα λειτουργίας της αστικής δημοκρατίας, σε συνδυασμό με τη συνολική μετατόπιση δεξιότερα του πολιτικού συστήματος μέσα από ένα όργιο οπαδικών εκλογικών μεταγραφών, προδιαγράφει την επαύριον των πολιτικών εξελίξεων.

Ναι, η αστική τάξη φαίνεται και είναι πολύ πιο συνειδητή για τα καθήκοντά της.

Ωστόσο, βρίσκεται στη δύνη μιας πολύχρονης και βαθιάς πολιτικής κρίσης.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία, στην ουσία η πολιτική διαχείριση του πολέμου και η οικονομική στασιμότητα, διαταράσσουν την ιδεολογική και πολιτική ηγεμονία της επί της εργατικής τάξης, επί των μεσαίων στρωμάτων, ακόμη και επί τμημάτων της μικρής και μεσαίας αστικής τάξης. Κι αυτό γιατί η μεσαία και μικρή αστική τάξη συνθλίβονται κάτω από το βάρος της εξυπηρέτησης του χρέους, που σημαίνει πέρασμα ενός μέρους των κερδών σε όφελος των ξένων πολυεθνικών και του τραπεζικού κεφαλαίου.

Για όλα αυτά και το μεταπολιτευτικό 85% των αστικών κομμάτων καθηλώνεται εδώ και χρόνια στο συνολικό 60 - 65% με επιμέρους μάλιστα χωριστά αστικά κόμματα.

Αλλά και στο ίδιο το εσωτερικό των αστικών κομμάτων εκδηλώνονται ισχυρότατες αντιθέσεις.

Και αυτή η αστάθεια θα συνεχίζεται μέχρι την τελική αναμέτρηση.

Όλα αυτά συνθέτουν την υλική, την πραγματική βάση για τη συνέχιση της προσπάθειας μας.

Μιας προσπάθειας που ξεκίνησε:

• κατά πρώτο με την Πρωτοβουλία Διαλόγου και Κοινής Δράσης για την άμεση, την τακτική πολιτική πρόταση,
• κατά δεύτερο με τη συνένωση, ως πρώτο βήμα σε μια «μεγάλη πορεία προς το μέτωπο», της ΑΡΑΝ με το Σύγχρονο κομμουνιστικό Σχέδιο όχι ως πολιτική αριθμητική πρόσθεση αλλά ως αλγεβρική πράξη που σκοπεύει σε μια νέα στρατηγική ποιότητα, και
• κατά τρίτο με τη συμβολή μας στην καθημερινή πράξη, στο τρέχον εργατολαϊκό κίνημα.

Η αντικειμενικά και ιστορικά αναγκαία αυτή προσπάθεια έφτασε ως ένα όριο επειδή ο βαθμός επάρκειας, συγκρότησης και αυτοτέλειας της σύγχρονης κομμουνιστικής στρατηγικής, της επαναστατικής τακτικής, των υποκειμένων τους και στα τρία επίπεδα, (Κόμμα, Μέτωπο, Κίνημα), οι δεσμοί μας με όλα τα βασικά τμήματα και κλάδους της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων και της νεολαίας, είναι ατελείς. Χρωματίζονται βασικά από την παλιά κατάσταση με παράλληλες λεπτές δέσμες νέων ιδεολογικών και πολιτικών αποχρώσεων. Επειδή η σύγχρονη χειραφετητική πολιτική βρίσκεται μεν σε γόνιμο αναστοχασμό, παραμένει όμως εν πολλοίς ατεκμηρίωτη παρά την εναρκτήριο ουσιαστική προγραμματική συζήτηση με καθαρή και συντροφική τοποθέτηση απόψεων και ρευμάτων.

Ο θεμέλιος λίθος, το πολύτιμο λάβαρο αυτού του εγχειρήματος είναι η προώθηση μιας νέας κομμουνιστικής πρότα­σης, αλλά και μιας ευρύτερης με­τωπικής πολιτικής που μπορεί να εκφράσει τη σύγχρονη εργατική χειραφέτηση και κάθε παλιά ή νε­ότερη επαναστατική κριτική και πρακτική, από τη σκοπιά μιας ε­πιτακτικής τομής μέσα στην ανα­ντικατάστατη επαναστατική συνέχεια του μαρξιστικού κινήματος.

Η συνειδητοποίηση της κατά­στασης και των ευθυνών όλων μας και η βαθιά και ουσιαστική ε­νίσχυση της ενότητας μας είναι α­ναγκαία και επιτακτική προϋπό­θεση για να μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στους άμεσους σκληρούς αγώνες που έ­χουμε μπροστά μας, αλλά και στις βαθύτερες επαναστατικές δυνα­τότητες της νέας κατάστασης.

Μήπως αυτό δεν είναι άλλω­στε, και το κεντρικό πρόβλημα του συνδυασμού της στρατηγικής με την τακτική;

Πηγή: kommon.gr

Η φετινή Πρωτομαγιά βρίσκει την εργατική τάξη της χώρας μας αντιμέτωπη με μια σειρά συσσωρευμένα και οξυμένα προβλήματα μαζί και το Ναυτεργατικό κόσμο της χώρας μας.

Αυτά είναι αποτέλεσμα των αντιλαϊκών πολιτικών Κυβέρνησης – Κεφαλαίου.

Η εκτίναξη του πληθωρισμού, οι καθημερινές ανατιμήσεις και η ακρίβεια – αισχροκέρδεια τσακίζουν τα εργατικά και λαϊκά εισοδήματα.

Το νέο μπαράζ πλειστηριασμών που εγκαινίασε η κυβέρνηση μέσω των επιθετικών FUNDS απειλούν την εργατική και λαϊκή κατοικία με κατασχέσεις και πλειστηριασμούς!

Την ίδια στιγμή συνεχίζεται το πλιάτσικο με την εκποίηση και το ξεπούλημα δημόσιων επιχειρήσεων, υπηρεσιών και αγαθών τα οποία βγαίνουν στο σφυρί και παραδίδονται έναντι πινακίου φακής στους εγχώριους και ξένους επενδυτές – κεφαλαιοκράτες!

Οι μισθοί, τα μεροκάματα, οι συντάξεις, τα κοινωνικά επιδόματα, εξακολουθούν να παραμένουν σε τραγικά χαμηλά επίπεδα.

Στην αγορά εργασίας οργιάζει η εργοδοτική αυθαιρεσία, οι ευέλικτες μορφές απασχόλησης, ενώ τα ημίμετρα της κυβέρνησης δεν μπορούν να καλύψουν στο ελάχιστο τις ανάγκες του λαού και των εργαζόμενων!

Ίδια και απαράλλαχτη είναι η εικόνα και στην Ναυτεργασία όπου τα εργασιακά, κοινωνικοασφαλιστικά προβλήματα οξύνονται από μια πολιτική,  η οποία έχει σταθερά ως πρόσημο την εξυπηρέτηση των εφοπλιστικών συμφερόντων.

Σύμμαχοι σε αυτή την αντιλαϊκή πολιτική ήταν και είναι το συνδικαλιστικό κατεστημένο της ΠΝΟ το οποίο συστηματικά βάζει πλάτη τα Ναυτεργατικά δικαιώματα να αμφισβητούνται και να υπονομεύονται.

Μπροστά σε αυτή την ζοφερή κατάσταση οι Ναυτεργάτες έχοντας ως πολύτιμη παρακαταθήκη τις πετυχημένες απεργιακές κινητοποιήσεις του προηγούμενου διαστήματος, προϋπαντούν την εργατική Πρωτομαγιά και δίνουν την δική τους αγωνιστική απάντηση, βάζοντας μπροστά και ανυποχώρητα τα αιτήματα και τις δίκαιες διεκδικήσεις τους.

Πρόγραμμά συμμετοχής της ΠΕΝΕΝ στην Εργατική Πρωτομαγιά

Στα πλαίσια της απόφασής μας για την συμμετοχή του κλάδου μας στην 24ωρη απεργία την 1^η Μάη 2023 η Διοίκησή μας καλεί τα μέλη μας να πάρουν μαζικά – αγωνιστικά μέρος στην 24ωρη Πανελλαδική απεργία σε όλα τα λιμάνια της χώρας και σε όλες τις κατηγορίες πλοίων, η οποία αρχίζει την 00.01 ώρα της 1^η Μάη 2023 και λήγει στις 24.00 της ίδιας μέρας.

Καλούμε

• Στο λιμάνι του Πειραιά στις 6 π.μ στην προσυγκέντρωση για την περιφρούρηση της απεργίας.
• Από τις 8.00 έως τις 10 .00 π.μ θα πραγματοποιηθούν διαδοχικές περιοδείες - συσκέψεις στα καράβια που θα βρίσκονται στο λιμάνι του Πειραιά.
• Στις 11.00 π.μ συμμετέχουμε μαζί με το Ε.Κ. Πειραιά στην κατάθεση στεφανιών στο μνημείο των πεσόντων εργατών.
• Στην συνέχεια παίρνουμε μέρος στην Παμπειραϊκή – Πανεργατική απεργιακή συγκέντρωση των εργατικών Σωματείων στο Πασαλιμάνι.

Πειραιάς 26 Απρίλη 2023                                                Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Κοινή πεποίθηση ότι τα δάνεια προς την πραγματική οικονομία θα είναι τελικά λιγότερα σε σχέση με πέρυσι, εξέφρασαν κατά τις τοποθετήσεις τους Delphi Economic Forum Φ. Καραβίας και Π. Μυλωνάς.

Την εκτίμησή τους ότι κατά την διάρκεια του 2023 τα δάνεια προς την πραγματική οικονομία θα είναι τελικά λιγότερα σε σχέση με πέρυσι, εξέφρασαν κατά τις τοποθετήσεις τους Delphi Economic Forum τόσο ο Διευθύνων Σύμβουλος της Eurobank Φ. Καραβίας όσο και ο Διευθύνων Σύμβουλος της Εθνικής Τράπεζας, Παύλος Μυλωνάς

«Βλέπουμε ότι οι πιστώσεις γίνονται πιο «σφιχτές. Είδαμε ότι πολλοί πελάτες μας χρησιμοποίησαν ρευστότητα για να μειώσουν τα δάνειά τους. Αρχές του 2023, βλέπουμε αρνητική πιστωτική επέκταση, αλλά πιστεύω ότι τα επόμενα τρίμηνα θα δούμε πιστωτική επέκταση» τόνισε ο κ. Καραβίας.

Για το ίδιο θέμα ο κ. Μυλωνάς διατύπωσε την εκτίμηση ότι σε τέτοιες συνθήκες ανάπτυξης, δεν αναμένεται να δούμε μεγάλη μείωση των χορηγήσεων, παρά τη σημαντική αύξηση των επιτοκίων. Υπάρχει το ενδεχόμενο να σημειωθεί κάποια μικρή επιβράδυνση στο ρυθμό χορήγησης δανείων, κυρίως στα στεγαστικά δάνεια, αλλά σε καμία περίπτωση, όπως τόνισε, δεν παρατηρείται ούτε προβλέπεται μείωση της ζήτησης για επιχειρηματικά δάνεια.

Επενδύσεις

Τα υψηλά επιτόκια δεν είναι αρνητικά για τις τράπεζες, αν ακολουθούμε τραπεζικούς κανόνες διαχείρισης, επεσήμανε ο Φωκίων Καραβίας ενώ παράλληλα ανέλυσε και τα προβλήματα που υπήρχαν στο μοντέλο που ακολουθούσε η SVB και επεσήμανε ότι «δεν μπορώ να αποκλείσω "νέα επεισόδια" στις ΗΠΑ».

Πρόσθεσε ότι στην ευρωζώνη υπάρχει ισχυρό πλαίσιο παροχής ρευστότητας από την ΕΚΤ και τις εθνικές κεντρικές τράπεζες. Εχει δοκιμαστεί επιτυχημένα στην ελληνική κρίση. Αντίθετα, στις ΗΠΑ, πρόσβαση σε ρευστότητα της Fed έχουν μόνο οι μεγάλες τράπεζες και αυτό κάνει τη διαφορά σε στιγμές κρίσης.

Υπάρχει μια λεπτή γραμμή μεταξύ της αύξησης των επιτοκίων και του αντίκτυπου στην οικονομία. Είναι δύσκολο για τις κεντρικές τράπεζες να μειώσουν τον πληθωρισμό και παράλληλα να προσγειώσουν ομαλά την οικονομία. Ιστορικά φάνηκε ότι δεν είναι πάντα εφικτό.

Σε ό,τι αφορά την ποιότητα ενεργητικού στην Ελλάδα υπό το πρίσμα της αύξησης των επιτοκίων, τόνισε πως φαίνεται ότι παραμένει «σταθερή». Παρακολουθούμε την κατάσταση πολύ στενά, δεν βλέπουμε σημάδια που μας ανησυχούν. Υπήρξαν θετικά μέτρα για τη στήριξη των δανειοληπτών (σ.σ. στήριξη ευάλωτων και πάγωμα επιτοκίων με ενήμερα δάνεια).

Άνω του 2,5% η αύξηση του ΑΕΠ φέτος

Από την πλευρά του Διευθύνων Σύμβουλος της Εθνικής Τράπεζας Π. Μυλωνάς τόνισε ότι η ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας βασίζεται κυρίως στις επενδύσεις και τις εξαγωγές και όχι στην κατανάλωση, γεγονός που καθιστά ακόμη πιο βιώσιμες τις προοπτικές της.

Σύμφωνα με τον κ. Μυλωνά, η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα πολύ θετικό σημείο του οικονομικού κύκλου. Μετά την πολυετή κρίση της περασμένης δεκαετίας και τη μεγάλη συρρίκνωση του ΑΕΠ, οι επενδύσεις στην ελληνική οικονομία έχουν αυξηθεί σε διψήφιο ποσοστό και φτάνουν το 13%-14% του ΑΕΠ, ενώ προβλέπεται να πλησιάσουν τον ευρωπαϊκό μέσο όρο του 18-19% τα επόμενα χρόνια. Οι περισσότερες επενδύσεις πραγματοποιούνται στους κλάδους της Ενέργειας και του Τουρισμού, ωστόσο υπάρχουν και άλλοι κλάδοι που προσελκύουν το επενδυτικό ενδιαφέρον. Οι ελληνικές τράπεζες, συμπλήρωσε ο κ. Μυλωνάς στηρίζουν αποφασιστικά τις επενδύσεις και είναι έτοιμες να χρηματοδοτήσουν και νέα μεγάλα επενδυτικά σχέδια.

Αναφορικά με την ανάπτυξη του ελληνικού ΑΕΠ, ο CEO της Εθνικής Τράπεζας τόνισε ότι καταγράφεται ισχυρό momentum χάρη της οικονομικής αναδιάρθρωσης, μετά από την δεκαετή κρίση χρέους. Η ελληνική οικονομία, σημείωσε ο κ. Μυλωνάς, αναπτύχθηκε με ισχυρό ρυθμό το 2021 και το 2022, ενώ και το 2023 η ανάπτυξη εκτιμάται ότι θα φτάσει ίσως και θα ξεπεράσει το επίπεδο του 2,5%, αρκετά υψηλότερο των υπολοίπων ευρωπαϊκών οικονομιών.

Σε ερώτηση εάν οι πολυεθνικοί κολοσσοί που επενδύουν στην Ελλάδα εμπιστεύονται τις ελληνικές τράπεζες, ο κ. Μυλωνάς απάντησε κατηγορηματικά ότι οι επενδύσεις που πραγματοποιούνται ήδη από τους πολυεθνικούς κολοσσούς στη χώρα μας, χρηματοδοτούνται κατά συντριπτική πλειοψηφία από τις ελληνικές τράπεζες.

Πηγή: news247.gr

Ακτιβιστές στην Πορτογαλία, για την προστασία του περιβάλλοντος συνέλεξαν περίπου 650.000 αποτσίγαρα και τα στοίβαξαν σήμερα σε μια πλατεία, στο κέντρο της Λισαβόνας, σε μια προσπάθεια να κινητοποιήσουν τον κόσμο για τη ρύπανση που προκαλείται από τις γόπες

https://www.instagram.com/reel/CrOAMDzI1oS/?utm_source=ig_embed&ig_rid=39770932-c019-4fef-aca2-45855e8c4e4e

«Ζητήσαμε απ’ όλον τον κόσμο στην Πορτογαλία να συμμετάσχει σε αυτό το σχέδιο, για να τραβήξουμε την προσοχή στη ρύπανση από τα πλαστικά. Υπάρχουν πλαστικά κρυμμένα στις γόπες των τσιγάρων και πολλοί άνθρωποι δεν το γνωρίζουν», εξήγησε ο Αντρέας Νόε, ένας Γερμανός 34 ετών, που είχε αυτήν την πρωτοβουλία.

«Μία μικρή γόπα τσιγάρου είναι ένα θαυμάσιο παράδειγμα του πώς μπορεί ο καθένας από εμάς να ξεκινήσει τη δράση του, όχι μόνο για τα αποτσίγαρα και τα σκουπίδια αλλά και για τη θαλάσσια ρύπανση και, σε τελική ανάλυση, για την κλιματική κρίση», πρόσθεσε.

Ο Νόε εγκαταστάθηκε στην Πορτογαλία πριν από έξι χρόνια και στη συνέχεια εγκατέλειψε την καριέρα του (είναι μοριακός βιολόγος) για να επικεντρωθεί αποκλειστικά στην προστασία του περιβάλλοντος. Πριν από δύο χρόνια κατάφερε να μαζέψει περίπου ένα εκατομμύριο γόπες μέσα σε δύο μήνες.

«Θέλουμε να βάλουμε τέλος σ’ αυτό το πρόβλημα, προτρέποντας τους ανθρώπους να πετούν τα αποτσίγαρα στον κάδο απορριμμάτων ή σε σταχτοδοχεία τσέπης, όπου νομίζουν, εκτός από το έδαφος» είπε ο Νταβίντ Φιγκουέιρ

Πηγή: enikos.gr