Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ*

Υπάρχουν αριστεροί οι οποίοι αναφέρονται στην σημερινή πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και της ΕΕ λες και ανακαλύπτουν την πυρίτιδα. Για αυτούς ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν μια αριστερή ριζοσπαστική δύναμη η οποία στη συνέχεια άγνωστο για ποιους λόγους πρόδωσε τις αρχές της και μεταμορφώθηκε σε σοσιαλονεοφιλελεύθερη. Μάλιστα για ορισμένους η μεταμόρφωση του ΣΥΡΙΖΑ ερμηνεύεται ούτε λίγο ούτε πολύ από τη συναναστροφή του αριστερού Τσίπρα και της παρέας του με τον δεξιό Δραγασάκη και τους ομοϊδεάτες του.  

Παράλληλα η ΕΕ αντιμετωπίζεται σαν μια Ένωση που γεννήθηκε πάνω στις αρχές του Ουμανισμού και στη συνέχεια περιέργως μεταλλάχθηκε και κατέληξε σήμερα να «λατρεύει μόνον το χρήμα», όπως γράφεται σε άρθρο στην ιστοσελίδα Κόμμον.  

Αυτού του τύπου οι ερμηνείες αρνούνται να δουν ότι η σημερινή κατάληξη του ΣΥΡΙΖΑ είναι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα του από γεννησιμιού του ρεφορμιστικού χαρακτήρα του και της όλης πορείας του ιστορικού συμβιβασμού την οποία ποικιλοτρόπως έκανε πράξη, σε μια εποχή μάλιστα που η ρήξη με το κυρίαρχο σύστημα είναι πιο επιτακτική από ποτέ.

Αρνούνται να δουν ότι από την ίδρυση της η ΕΕ ουδέποτε στηρίχτηκε στις αρχές του ουμανισμού αλλά αντιθέτως ήταν και συνεχίζει να είναι ένας ιμπεριαλιστικός μηχανισμός ο οποίος όπως ήταν αναμενόμενο σε περίοδο δομικής κρίσης του καπιταλισμού γίνεται ακόμη πιο αντιδραστικός, επιθετικός και απάνθρωπος.  

Και εδώ δεν πρόκειται μόνον για βαθιά λαθεμένες θεωρητικές αναλύσεις, αλλά για αναλύσεις οι οποίες αντί να οδηγούν στο σοσιαλισμό ή και στην κομμουνιστική χειραφέτηση όπως διατείνονται οι εμπνευστές τους, διατελούντες εν πλήρη συγχίσει, οδηγούν στην επιδείνωση της βαρβαρότητας.

Αυτό συμβαίνει διότι η προσπάθεια επιστροφής στον «ριζοσπαστισμό» του καλού ΣΥΡΙΖΑ και τον «ουμανισμό» της καλής ΕΕ, κάτι που υποβόσκει στο σκεπτικό των παραπάνω αναλυτών σηματοδοτεί την αναπαραγωγή των γενεσιουργών αιτιών της σημερινής κατρακύλας.  

Μάλιστα υπάρχουν ορισμένοι από εκείνους οι οποίοι όψιμα οδηγήθηκαν στην κριτική του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι καθώς φαίνεται χρησιμοποιούν αυτήν τους την κριτική σαν φερετζέ για να κρύψουν ότι ήταν και παραμένουν οπαδοί του ρεφορμισμού του και της φιλοΕΕ στάσης του.

Ιδιαίτερα όσον αφορά στην εξωτερική πολιτική και πιο ειδικά την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού ήταν ξεκάθαρο ότι θα οδηγούμαστε ως χώρα στην σημερινή πλήρη υποτέλεια σε ΕΕ και μάλλον κυρίως στις ΗΠΑ.  

Θυμίζω εδώ μεταξύ άλλων τους χορευτικούς χαριεντισμούς του υπουργού εξωτερικών με τους υπουργούς εξωτερικών των χωρών του ΝΑΤΟ και τις ευχαριστίες του ίδιου και του Γ. Δραγασάκη προς την κυβέρνηση των ΗΠΑ και αντίστοιχα τον Τζον Κέρι και τον Ομπάμα για την συμβολή τους στην έξοδο μας από την κρίση, τη συμμαχία μας με το Ισραήλ και την αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως ιστορικής του πρωτεύουσας – κάτι που ούτε οι ΗΠΑ τόλμησαν να πράξουν – την απεύθυνση προς το Ιράν μόνον όταν το επέτρεψαν οι σχέσεις του με τις ΗΠΑ και, τέλος, πέρα από την επαίσχυντη ρατσιστική συμφωνία για το μεταναστευτικό με την ΕΕ, η οποία και μετατρέπει τη χώρα μας σε χωματερή μεταναστών, την προσφυγή στο αιματοβαμμένο ΝΑΤΟ για να συμβάλει στην επίλυση της μεταναστευτικής κρίσης στο Αιγαίο.  

Θα ήταν πολύ πιο έντιμο όλοι αυτοί αντί να χρησιμοποιούν μια απαράδεκτη διγλωσσία, πιθανό κατάλοιπο του φραξιονιστικού τους παρελθόντος, να βρουν το θάρρος να βγουν ανοιχτά να υποστηρίξουν τη δική τους μετάλλαξη αντί να εκθέτουν με την στάση τους και να καθιστούν, όπως λέει ένας φίλος μου, πουκάμισο αδειανό τον κομμουνισμό τον οποίο επικαλούνται και τους αριστερούς ριζοσπαστικούς πολιτικούς σχηματισμούς στους οποίους ανήκουν.  

Όσο για εκείνους τους συντρόφους – είδος προς εξαφάνιση – και πραγματικούς φίλους οι οποίοι επικροτούν τις απόψεις μου αλλά με καλούν να σταματήσω να συγκρούομαι με τους ανανήψαντες, τους αφιερώνω το παρακάτω ποίημα του Ευγένιου Γιεφτουσένκο «Κουβέντες»:  

"Είσαι γενναίος, μου λένε.

Όμως δεν είμαι.

Το θάρρος δεν ήταν ποτέ ένα απ' τα προσόντα μου.

Μόνο που θεωρούσα τίμημα υπερβολικό

να ταπεινώνομαι όπως άλλοι.

Δεν σείστηκαν θεμέλια. Η φωνή μου

μόλις που γέλασε με την πομπώδη υποκρισία.

Μονάχα έγραφα, ποτέ δεν έκανα καταγγελίες,

τίποτα δεν παρέλειψα από όσα είχα σκεφτεί,

υπερασπίστηκα όσους το άξιζαν, στηλίτευσα

τους άτεχνους, τους κάλπικους ποιητές.

Και τώρα βάλθηκαν να με νομίζουνε γενναίο.

Πόσο θα ντρέπονται αλήθεια τα παιδιά μας

παίρνοντας επιτέλους εκδίκηση για τούτα τα αίσχη

όταν θ' αναλογίζονται ότι σε τόσο παράξενους καιρούς

η κοινή αξιοπρέπεια περνούσε για θάρρος".  

*Πηγή: prin.gr

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΕΛΑΝΤΗ

Η διαμόρφωση της ΛΑΕ σε μετωπικό πολιτικό φορέα είναι ούτως ή άλλως μια πολύ δύσκολη, ατελής και αντιφατική διαδικασία. Προχωρά εξαιρετικά αργά και με μεθόδους φτωχές και ασαφείς, αλλά δεν είναι ακόμη σωστό να προδικάσει κανείς την τελική έκβαση. Πρόκειται για μια διαδικασία, η οποία μπορεί να αποδώσει καρπούς ή να οδηγηθεί αργά αλλά σταθερά προς την ματαίωση. Αυτό δεν έχει κριθεί ακόμη, αν και ο πολιτικός χρόνος δεν είναι ποτέ απεριόριστα διαθέσιμος. Σε κάθε περίπτωση, ένα Μέτωπο, με βάση την ιστορική και πολιτική εμπειρία του μακρού 20^ου αιώνα, προϋποθέτει υπαρκτά πολιτικά κόμματα ή έστω πολιτικές οργανώσεις, οι οποίες πραγματικά συμμαχούν και από τα πάνω και από τα κάτω και ενώνουν τις δυνάμεις τους προς έναν στόχο. Μιλώντας για το Ενιαίο Μέτωπο, στην πραγματικότητα δεν πολυπήρξαν πολλές περιπτώσεις Ενιαίων Μέτωπων (ΕΜ), όπως τα είχε συλλάβει η θεωρητικοποίηση της ηγεσίας της Κομμουνιστικής Διεθνούς το 1921-1922 : λίγες οι ιστορικές εξαιρέσεις, όπως κάποιες συμμαχίες στην Ευρώπη κατά την δεκαετία του 20 των ΚΚ με αριστερούς σοσιαλιστές, η συμμαχία κομμουνιστών και αριστερών σοσιαλιστών στην Ιταλία στον μεσοπόλεμο και μετά τον Β΄ΠΠ, μεταξύ Τολιάτι και Νέννι, ή η Λαϊκή Ενότητα στην Χιλή ή οι πιο ταξικές και αριστερές όψεις των εθνικοαπελευθερωτικών μετώπων του τύπου ΕΑΜ στην Κατοχή κ.α. ). Κυρίως υπήρξαν τα περίφημα Λαϊκά Μέτωπα (ΛΜ) με κάποιες θετικές και κυρίως κάποιες αρνητικές όψεις, σχηματισμοί πιο αστικοδημοκρατικοί/καθεστωτικοί από ό,τι τα προβλεπόμενα ΕΜ και σχηματισμοί πρακτικά εγκατάλειψης της επανάστασης. Σε κάθε περίπτωση, το ΕΜ ή ακόμη και το ΛΜ προϋποθέτει σχετικά σύμμετρες και ισόρροπες ποσοτικά και ποιοτικά δυνάμεις και με πραγματική πολιτική και κοινωνική υπόσταση και ζωή. Σήμερα, εντός της ΛΑΕ , μόνο το Αριστερό Ρεύμα έχει καθαρά αριθμητικά/ποσοτικά ένα δυναμικό, που θα μπορούσε κάποιος να ονομάσει σοβαρά δίκτυο ή βάση πολιτικής οργάνωσης. Ακολουθεί η ΔΕΑ, οι ΑΡΑΝ, Παρέμβαση, ΑΡΑΣ, ΚΤ κ.α. οι οποίες πιο πολύ είναι μικρά πολιτικοοργανωτικά δίκτυα ακτιβιστών και στελεχών με μια πιο συγκροτημένη και συνεκτική ιδεολογική αναφορά από ό,τι το ΑΡ, παρά πραγματικές και κοινωνικά γειωμένες πολιτικές οργανώσεις, αν θέλουμε να μην αναγάγουμε την πολιτική οργάνωση σε έναν σκέτο βολονταρισμό. Είναι δίκτυα που σε κάποιο βαθμό δεν μπορούν να υπάρξουν ή δεν θέλουν πια να υπάρξουν χωρίς να ακουμπούν «κάπου» στην πολιτική σκηνή ή να φαντασιώνονται ότι ακουμπούν . Επίσης, είναι φαντασματικές συνέχειες ρευμάτων του μαρξισμού, σημαντικών στην εποχή τους, τα οποία σήμερα έχουν μέσα από μια μεγάλη διαδρομή αποδυναμωθεί/εξαχνωθεί/ ή και εξαφανισθεί τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς και δεν δείχνουν να θέλουν κάτι πολύ παραπάνω από την ιστορική τους δικαίωση και «συμβολική παράταση ζωής». Άρα, αν λέγαμε ότι η ΛΑΕ είναι Μέτωπο , ουσιαστικά αυτό θα πήγαινε προς την λογική του «Μετώπου» γύρω από το Κόμμα-ΑΡ, του τρόπου που έστηνε παλιά τα «Μέτωπα» το ΚΚΕ., δηλαδή μια ψευδοσυσπείρωση της πιο μεγάλης δύναμης και κάποιων συμμάχων της, μια συμμαχία στην ουσία της πιο μεγάλης δύναμης με τον διευρυμένο εαυτό της(αυτό δεν ήταν το ΕΑΜ, καθώς το ΕΑΜ είχε πραγματική εσωτερική ζωή και πραγματικούς δεσμούς συνεργασίας μεταξύ των κομμάτων του, όπως φάνηκε με την διάσπασή του μετά το 1945). Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι η ΛΑΕ ιδρύθηκε-ίσως και αναγκαστικά-από μια εσωτερική διαδικασία αποκλειστικά του ΑΡ την 22/8/15 στον Κεραμεικό. Αυτό, λοιπόν, είναι ένα «ψευδομέτωπο», αν θέλουμε να είμαστε αυστηροί πολιτικά και θεωρητικά. Αυτό το «ψευδομέτωπο» διατηρεί σήμερα κάποια πολιτική αξία, περιορισμένη όμως μέχρι τώρα. Στον βαθμό που αυτό το «Μέτωπο» έχει κάποιες στοιχειώδεις προγραμματικές θέσεις (αν και πολύ ατελείς) , θα μπορούσε να προσπαθήσει να εκπονήσει και ιδίως να γειώσει κοινωνικά ένα σχέδιο πολιτικής ανατροπής σε συμμαχία και με άλλες δυνάμεις. Πράγμα απολύτως αναγκαίο στην παρούσα πολιτική συγκυρία. Όμως, αυτό δεν το βλέπουμε να γίνεται. Αυτό που γίνεται είναι βασικά μια σκιαμαχία «συμβόλων» και «συμβολογράφων» πιο πολύ παρά ιδεών και στρατηγικών (συμβόλων που βάζουν σε άγονα κουτάκια τις πλούσιες αντιφάσεις του καιρού μας και αποτρέπουν την γνήσια ανασύνθεση της μαρξιστικής Αριστεράς και του ΚΚ, -π.χ. εδώ οι «εθνικοανεξαρτησιακοί» ή οι «σοσιαλπατριώτες» και εκεί οι «αντικαπιταλιστές», σαν να έχουμε ομάδες ποδοσφαίρου ή τοπικούς συλλόγους) , μια σκιαμαχία γραφειοκρατικών ηγεσιών πιο πολύ για το μοίρασμα μιας ανίκανης, ασπόνδυλης και μη δημοκρατικής ηγεσίας/πίττας, η οποία διστάζει τόσο πολύ να πάει σε σώμα, αν δεν είναι 100 % σίγουρη ότι θα το ελέγξει από κοινού ή κατά μόνας. Η λύση απέναντι σε αυτόν τον δισταγμό είναι είτε η γελοιότητα της διαρκούς αναβολής είτε ψυχαναλυτικά η μετατροπή του συμπλέγματος ή της μανίας ασφυκτικού ελέγχου σε επιτελεστική παραλυτική νεύρωση (κάτι σαν την αγωνία του τερματοφύλακα μπροστά στο πέναλτυ) είτε, στην καλύτερη περίπτωση, η προετοιμασία ενός σώματος χωρίς σοβαρή προγραμματική εισήγηση και χωρίς οργανωμένη δομή δημοκρατικού διαλόγου, άρα, ενός σώματος ανάπηρου. Δηλαδή, κάτι κάπως λιγότερο δημοκρατικό από το ΚΚΕ.

Σε αυτήν την διαδικασία, το ΑΡ θα μπορούσε να παίξει έναν πραγματικά χρήσιμο ηγετικό ρόλο, αν το επεδίωκε. Θεωρητικά μιλώντας, παρά πρακτικά. Θα έπρεπε, όμως, να κάνει κάποια πράγματα, τα οποία εκ της φύσεώς του, όπως έχει στον χρόνο διαμορφωθεί, και εκ των πολιτικών του ορίων αδυνατεί σήμερα να τα κάνει. Τα μετράω σε επτά βήματα ή σημεία .

-Θα έπρεπε να πραγματοποιήσει έναν σοβαρό πολιτικό απολογισμό για την συμμετοχή του στον ΣΥΡΙΖΑ, ιδίως ως προς την εμπειρία της Αριστερής Πλατφόρμας και την εμπειρία της συμμετοχής των στελεχών του στην κυβέρνηση. Έναν απολογισμό δεκαετίας και όχι δεκαμήνου. Θα έπρεπε να τοποθετηθεί και πάνω στις μεγάλες ιστορικές ευθύνες και της ίδιας της αριστερής αντιπολίτευσης στον ΣΥΡΙΖΑ, στις καμπές που αυτή έκανε λάθος. Αυτό το πρώτο σημείο το ΑΡ δεν θέλει σαφώς να το πραγματώσει. Στο εισηγητικό κείμενο για την επικείμενη Συνδιάσκεψη του ΑΡ δεν υπάρχει ίχνος συγκροτημένης αυτοκριτικής.

-Θα έπρεπε να προτείνει ένα σοβαρό μεταβατικό σοσιαλιστικό σχέδιο, όπου η ρηξη με το δυτικό ιμπεριαλιστικό σύστημα, η μονομερής διαγραφή του χρέους και η πρώτη ρήξη με όψεις των καπιταλιστικών σχέσεων (το ένα δεν αντιβαίνει στο άλλο, αντίθετα μάλιστα, μόνο κάποιοι πούροι οπαδοί της θεωρίας των σταδίων ή κάποιοι μπαρουτοκαπνισμένοι «διεθνιστές» το αμφισβητούν ), στηριγμένη σε πραγματικές κοινωνικές δυνατότητες και όχι σε κραυγές ή ρητορείες, θα εξηγούνταν πειστικά στην κοινωνία και θα επικοινωνούσε με τις δικές της κινήσεις, ανάγκες και πρωτοβουλίες, ιδίως με αυτές της τάξης της μισθωτής εργασίας. Επίσης, θα συνδεόταν με διεθνείς ανησυχίες, πρωτοβουλίες και κινήματα. Η θεμελίωση θα έπρεπε να είναι πολιτικά αποφασιστική αλλά και τεχνικά συγκροτημένη με σοβαρό τρόπο. Η έξοδος από το ιμπεριαλιστικό σύστημα δεν είναι η πόση «ενός ποτηριού νερού» ή απλώς το τύπωμα χαρτονομισμάτων, αν έχουμε μελάνι και χαρτί. Θα έπρεπε η εκπόνηση ενός τέτοιου προγράμματος να αναμετρηθεί με τις κοινωνικές, ταξικές και πολιτιστικές μορφές του ύστερου καπιταλισμού, στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς, κάτι που στις αναλύσεις μας είναι απολύτως ανύπαρκτο αλλά υπαρκτό στην «πραγματικά υπαρκτή κοινωνία». Μιλάμε για τον καπιταλισμό, σαν να ζούσαμε το αργότερο το 1970, το κάναμε στον ΣΥΡΙΖΑ, το κάνουμε και τώρα, τίποτε δεν «άλλαξε» στις αναλύσεις μας. Το 1970 μου αρέσει πολύ ως αισθητική ή κινηματογραφική στάση, αλλά ζούμε (δυστυχώς) ήδη στο 2016. Αυτό το δεύτερο σημείο, το προγραμματικό και κοινωνικά ερευνητικό το ΑΡ δεν θέλει ούτε μπορεί να το πραγματώσει με σοβαρότητα, δεν μπορεί καν να το ψαύσει. Οι κειμενογράφοι του μιλάνε για «ευκολίες των άλλων» αλλά και οι ίδιοι, δυστυχώς, από «τις ευκολίες» ξεκινούν και σε αυτές καταλήγουν. Και δεν είναι θέμα προσωπικής ανικανότητας.

-Θα έπρεπε να τοποθετηθεί σοβαρά απέναντι στην ίδια την δική του Ιστορία, να ξεκόψει από τα αντιμονοπωλιακά-αντιιμπεριαλιστικά στάδια, το «ηρωϊκό ΚΚΕ» της μεταπολίτευσης (που όπως και το Εσωτερικό ήταν κόμματα ανάσχεσης του λαϊκού ριζοσπαστισμού, πολύ περισσότερο από το πρώτο ΠΑΣΟΚ) από τον φλωρακισμό και τον τζανετακισμό του «αρχικαπετάνιου», από το κλείσιμο του ματιού στην απολύτως ανύπαρκτη από το ‘28 ως το ‘89 «σοσιαλιστική οικοδόμηση στην ΕΣΣΔ» και στον σταλινισμό, να διαλεχθεί δημιουργικά με τα άλλα μαρξιστικά ρεύματα, ιδίως αυτά του δυτικού μαρξισμού, όσο και όπως αυτά υπάρχουν ακόμη στον πραγματικό κόσμο, να μιλήσει για την επικαιρότητα του σοσιαλισμού ακριβώς λόγω της δομικής κρίσης του κεφαλαίου. Αυτό το τρίτο σημείο, της ιστορικής αναζήτησης και ιστορικού απολογισμού των κομμουνιστών, είναι όχι μόνο πέρα από τα όρια του ΑΡ, είναι κάτι που στην παρούσα ηγεσία και ιδίως στον στενό πυρήνα της φαντάζει απλώς ως «εξωγήινο». Σημαίνει ότι το ΑΡ, ιδίως η ηγεσία του, θα καταλάβαινε σε βάθος ότι το Τείχος όντως έπεσε το ’89. Ή μήπως δεν έπεσε ;

-Θα έπρεπε να προτείνει την αποκατάσταση ή πάντως την εκ νέου διαμόρφωση μιας συλλογικής δημοκρατικής μορφής στην ΛΑΕ με εκλεγμένα όργανα και ανοιχτές στην διαφωνία και την σύνθεση πολιτικές διαδικασίες, με συλλογική ενιαία ηγεσία και με απομάκρυνση από αυτό που η κοινωνία δικαίως με απέχθεια χαρακτηρίζει «επαγγελματική πολιτική» τόσο εντός του όσο και εντός της ΛΑΕ-και που καμία σχέση δεν έχει με τον «μπολσεβικισμό», παλιό ή νέο ή δήθεν το «Τι να κάνουμε». Οι επαγγελματίες του Λένιν δεν κάθονταν σε γραφεία, δεν φλυαρούσαν σε διαδρόμους, αλλά στέκονταν οικειοθελώς μπροστά σε εκτελεστικά αποσπάσματα. Άρα, το ΑΡ θα έπρεπε να συνταξιοδοτήσει ραγδαία ένα μεγάλο ποσοστό των ηγετικών του στελεχών και μάλιστα ανεξαρτήτως ηλικίας, να στείλει πολλά από τα στελέχη του στο «τιμητικό προεδρείο», να καταργήσει τις επετηρίδες, να τολμήσει ένα πολιτικό και ανθρώπινο μπινγκ-μπανγκ, ένα μεγάλο άνοιγμα στο ίδιο και στην ΛΑΕ. Αυτό το τέταρτο σημείο, αν κάποτε θα ήταν πολύ δύσκολο για το ΑΡ και θα άξιζε να το προσπαθήσει ως διακύβευμα-όπως ιδίως στην περίοδο 2012-2015- , σήμερα είναι ένα καθήκον απολύτως ανέφικτο και μη κατορθωτό για το υπαρκτό ΑΡ και την υπαρκτή ηγεσια του. Όμως, αυτό που δεν μπορείς να κάνεις στον οίκο σου , γιατί να σε εμπιστευθούν οι άλλοι να το κάνεις σε όλη την κοινωνία; Εκεί θα τα κάνεις καλύτερα;

-Θα έπρεπε να δημοσιοποιήσει σε όλα τα επίπεδα τις εσωτερικές συζητήσεις στον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνηση κατά το πρώτο εξάμηνο του 15. Να κάνει αυτό που έκανε ο Λένιν το 17, να δημοσιοποιήσει τα «πρακτικά αυτών των διαλόγων» στο κοινό. Όσο και όπως τα στελέχη του, ιδίως οι υπουργοί και βουλευτές, τους βίωσαν. Και αυτό το πέμπτο βήμα φαντάζει εξαιρετικά δύσκολο σε μια τάση με πολύ έντονη την γραφειοκρατική διαμόρφωση και αποστέωση, τόσο έντονη που ακόμη και η ακατανόητη «σιωπή» για το παρελθόν να μοιάζει ακόμη ως αναγκαία.

-Θα έπρεπε να φύγει από την ψευδαίσθηση της πολιτικής οργάνωσης, κάτι που έτσι κι αλλοιώς δεν μπορεί να το κάνει με σοβαρό τρόπο, αφού δεν διαθέτει καν ολοκληρωμένη πλατφόρμα ή ιδεολογική πυξίδα για κάτι τέτοιο (χωρίς να σημαίνει ότι αυτός ο αναγκαίος όρος είναι και επαρκής-είδαμε και αυτούς που την «διαθέτουν»). Συνεπώς, θα έπρεπε να λειτουργήσει ως συνθετική και ανασυνθετική πολιτική τάση εντός της ΛΑΕ.

- Θα έπρεπε να κόψει τώρα τον/τους ομφάλιο/ους λώρο/ους με τον ΣΥΡΙΖΑ, τον πραγματικό και τον φαντασιακό . Δηλαδή, με απλά ελληνικά, σπάσιμο με την παράταξη της κ. Δούρου στην Περιφέρεια Αττικής , ανάπτυξη του αντικυβερνητικού λόγου και πρακτικής όπου υπάρχουν κοινές παρατάξεις με τον ΣΥΡΙΖΑ και πλήρης διαχωρισμός από τους συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ τελικά, σαφής πολιτικοοργανωτικός διαχωρισμός από στελέχη του που πατάνε σε δύο ή περισσότερες βάρκες χωρίς δισταγμούς, αλλαγή γραμμής σε σχέση με το δήθεν ορατό μιας νέας αριστερής διακυβέρνησης και οριστική στροφή στο δυνάμωμα της κοινωνικής αντιπολίτευσης και στο «σαμποτάζ» κατά των μνημονιακών κυβερνήσεων. Το ΕΜ, ακόμη και αν μπορεί να υπάρξει υποθετικά, δεν οδηγεί αναγκαστικά και μάλιστα ανεξάρτητα από τον πραγματικό ταξικό συσχετισμό στην ή σε κάποια κυβέρνηση της Αριστεράς. Η εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ, που ήταν ένα κόμμα-μέτωπο, το απέδειξε. Μπορεί να οδηγεί- και πράγματι δεν υπάρχει άλλος δρόμος τώρα - σε μακροχρόνια αντιπολιτευτικές συμμαχίες και πολιτικές ενότητες στην Αριστερά, ωσότου αλλάξει πραγματικά και όχι φαντασιωσικά ο ταξικός συσχετισμός δύναμης. Επίσης, η λογική μιας βραχυπρόθεσμης κυβερνητικής λύσης τύπου «ΣΥΡΙΖΑ 2» ερήμην των συσχετισμών κρατά το ΑΡ και την ΛΑΕ κοντύτερα στον ΣΥΡΙΖΑ από ό,τι θα έπρεπε. Όμως, πιθανότατα , η ρήξη με τον ΣΥΡΙΖΑ θα έβαζε και ένα ζήτημα υπαρξιακού επανακαθορισμού σε σχέση με αυτή καθ’ εαυτήν την φθαρμένη και υπό επανεξέταση έννοια της «Αριστεράς». Πράγματα δηλαδή πολύ δύσκολα ακόμη και για πολύ ικανότερους παίκτες από την υπαρκτή ηγεσία του ΑΡ.

Με δεδομένο ότι αυτά τα επτά βήματα, αναγκαία στο σύνολό τους, δεν πρόκειται να πραγματοποιηθούν από την ηγεσία του ΑΡ, όπως και αν συνεχίσει να προσδιορίζεται ως μορφή το ΑΡ, η συζήτηση για το πώς θα ονομάζεται στο εξής αυτή η δικτύωση δεν έχει κανένα πρακτικό ενδιαφέρον και καταντάει βυζαντινισμός ή σχολαστικισμός. Πρόκειται για κάτι παραπλήσιο προς το «φύλο των αγγέλων».

Τα επτά αυτά βήματα ή σημεία είναι απολύτως αναγκαία για όποιον/αν αναφέρεται στην ανάγκη μιας ριζοσπαστικής κομμουνιστικής Αριστεράς στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Για όποιον/α έχει απλώς μάτια και πολιτικό ένστικτο, αυτά τα καθήκοντα υπερβαίνουν αντικειμενικά κατά πολύ τις δυνατότητες του Αριστερού Ρεύματος και βασικά της υπαρκτής και ιστορικής ηγεσίας του. Δεν έχει ιστορικά καμία σημασία αν ο κόσμος του ΑΡ αυτό το έχει αντιληφθεί στην πλειοψηφία του ήδη ή θα το αντιληφθεί δυσάρεστα στην πορεία. Δεν πρέπει να διαθέσουμε, όσοι καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει, άλλο χρόνο ή ψυχική διάθεση σε στείρες και όχι πραγματικά συλλογικές διαδικασίες. Η κατάσταση γύρω μας είναι πρωτότυπη και χρειάζεται πρωτότυπα υλικά, πολιτικά, θεωρητικά και ανθρώπινα. ΄Ο κύκλος του Αριστερού Ρεύματος έχει πια κλείσει οριστικά, ακόμη και αν μια ακόμη ομαδοποίηση της Αριστεράς θα συνεχίσει να λέγεται για απεριόριστο μελλοντικό χρόνο «Αριστερό Ρεύμα» , όπως κάποιοι άλλοι θα νομίζουν ότι συνεχίζουν αέναα το έργο του Τρότσκυ ή του Μάο ή του Λένιν ή του ίδιου του Ιησού Χριστού. Συνεπώς, η συνέχιση της στράτευσης στο ΑΡ δεν έχει πλέον απολύτως κανένα νόημα-τουλάχιστον για εμένα προσωπικά. Υπήρξε μια ενδιαφέρουσα εμπειρία, αλλά ως προς το πρόσωπό μου δεν έχει επαρκείς λόγους συνέχειας. Τελείως διαφορετικό είναι το ζήτημα της συμμετοχής και παρέμβασης στην ΛΑΕ, το οποίο είναι-ακόμη- πολιτικά ανοιχτό. Όπως έγραφε κάποτε ο Μίλαν Κούντερα, η ζωή είναι αλλού-και εννοώ την ζωή ως αμιγώς αφηρημένη οντότητα.

πηγη: iskra.gr

Σε άλλη περίπτωση θα μπορούσαμε να καταφύγουμε στην κοινοτοπία ότι οι βομβιστικές επιθέσεις στις Βρυξέλλες αποτελούν «θείο δώρο» για την ευρωπαϊκή ελίτ, που θα ήθελε με εργαλείο τον φόβο να επιταχύνει τις διεργασίες της στρατιωτικής και αστυνομικής ολοκλήρωσης της ΕΕ, δίπλα στις λοιπές εκκρεμείς «ολοκληρώσεις» της.

Όχι ότι δεν ισχύ­ει και τώρα το γε­γο­νός ότι η «προ­σφο­ρά» των ισλα­μο­φα­σι­στών είναι ευ­πρόσ­δε­κτη. Πλην όμως αυτή η «προ­σφο­ρά» βρί­σκει τον πυ­ρή­να της ευ­ρω­παϊ­κής ηγε­σί­ας σε στρα­τη­γι­κή σύγ­χυ­ση και εξαι­ρε­τι­κά ανέ­τοι­μο να αδρά­ξει την ευ­και­ρία ώστε να κα­τα­στή­σει την ΕΕ το ιδε­ω­δέ­στε­ρο κα­θε­στώς ολο­κλη­ρω­τι­κού κα­πι­τα­λι­σμού στην υφή­λιο. Κι αυτό για ποι­κί­λους λό­γους, με­ρι­κούς από τους οποί­ους απα­ριθ­μού­με:

• Ο ISIS, υπό προ­φα­νή στρα­τιω­τι­κή πίεση στις πε­ριο­χές Συ­ρί­ας και Ιράκ που έχει κα­τα­στή­σει επι­κρά­τειά του (και κυ­ριο­λε­κτι­κά κρά­τος του), μετά και τους ρω­σι­κούς βομ­βαρ­δι­σμούς που έδω­σαν χώρο και χρόνο στο κα­θε­στώς Άσαντ, επι­μέ­νει στη μο­να­δι­κή του διέ­ξο­δο: την εξα­γω­γή του «πο­λέ­μου» στις ευ­ρω­παϊ­κές μη­τρο­πό­λεις. Αυτό επι­σπεύ­δει μεν την ανά­γκη των ευ­ρω­παϊ­κών ηγε­σιών να εμπλα­κούν σε στρα­τιω­τι­κή «λύση» στη Συρία, αλλά η «λύση» αυτή περνά από μια ανα­γκα­στι­κή συ­νερ­γα­σία με τη Ρωσία, με το κα­θε­στώς Άσαντ, ακόμη και με το Ιράν, πράγ­μα που λίγες ευ­ρω­παϊ­κές κυ­βερ­νή­σεις έχουν την ρε­α­λι­στι­κή ετοι­μό­τη­τα να κά­νουν.
•  
• Η «λύση» περνά, επί­σης, από την Τουρ­κία και την ιδιό­τυ­πη θέση του κα­θε­στώ­τος Ερ­ντο­γάν, το οποίο μέσω της συμ­φω­νί­ας για το προ­σφυ­γι­κό έχει «δε­σμεύ­σει» την Ε.Ε. στην υπο­στή­ρι­ξη της θέσης του για δη­μιουρ­γία ζώνης ασφα­λεί­ας στα τουρ­κο­συ­ρια­κά σύ­νο­ρα, με απο­κλει­στι­κό στόχο στην ουσία την εξου­δε­τέ­ρω­ση του κουρ­δι­κού πα­ρά­γο­ντα. Η θέση αυτή, όμως, προ­σκρού­ει τόσο στις δια­θέ­σεις της Ρω­σί­ας και του κα­θε­στώ­τος Άσαντ, όσο και στον ίδιο τον κουρ­δι­κό πα­ρά­γο­ντα που δρα κατά του ISIS με την κάθε άλλο παρά δια­κρι­τι­κή στή­ρι­ξη και κά­λυ­ψη, και των αμε­ρι­κα­νι­κών δυ­νά­με­ων.
•  
• Το ίδιο το προ­σφυ­γι­κό έχει κα­τα­κερ­μα­τί­σει την ΕΕ όχι μόνο στο πεδίο της απο­δο­χής προ­σφύ­γων, με την πα­γί­ω­ση των κλει­στών συ­νό­ρων στη μισή ευ­ρω­παϊ­κή επι­κρά­τεια, αλλά και στο θέμα της ανα­βάθ­μι­σης της ευ­ρω­παϊ­κής προ­ο­πτι­κής της Τουρ­κί­ας εν ονό­μα­τι της συμ­φω­νί­ας για τις μα­ζι­κές επα­να­προ­ω­θή­σεις. Τα συ­γκρο­τη­μέ­να ακρο­δε­ξιά και υπε­ρε­θνι­κι­στι­κά πο­λι­τι­κά μπλοκ σε πολ­λές χώρες της ΕΕ τρο­φο­δο­τού­νται τρι­πλά: από τις βομ­βι­στι­κές επι­θέ­σεις, από την προ­σφυ­γο­φο­βία – ισλα­μο­φο­βία και από την αλ­λερ­γία ένα­ντι μιας ακόμη και μα­κρι­νής τουρ­κι­κής έντα­ξης. Και πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο μέσω της προ­ο­πτι­κής άμε­σης κα­τάρ­γη­σης της βίζας, που είναι κομ­βι­κή στην ευ­ρω­τουρ­κι­κή συμ­φω­νία. Το εν­δε­χό­με­νο ενί­σχυ­σής των ακρο­δε­ξιών- εθνι­κι­στι­κών δυ­νά­με­ων δρα πα­ρα­λυ­τι­κά ακόμη και σε κυ­βερ­νή­σεις που συ­ναι­νούν σε μια «ευ­ρω­παϊ­κή λύση». Το μεν (ευ­ρω­παϊ­κό) πνεύ­μα πρό­θυ­μον, η δε (εκλο­γι­κή) σαρξ ασθε­νής.
•  
• Οι φυ­γό­κε­ντρες τά­σεις που τρο­φο­δο­τεί το κλίμα γε­νι­κευ­μέ­νης ανα­σφά­λειας λει­τουρ­γούν ως τρο­χο­πέ­δη και σε άλλες με­γα­λε­πή­βο­λες δια­δι­κα­σί­ες ολο­κλή­ρω­σης που έχουν δρο­μο­λο­γη­θεί: το Brexit που θα κρι­θεί τον Ιού­νιο προ­φα­νώς κερ­δί­ζει έδα­φος. Η απρο­θυ­μία εκ­χώ­ρη­σης κυ­ριαρ­χί­ας στα ζη­τή­μα­τα της στρα­τιω­τι­κής- αστυ­νο­μι­κής επι­τή­ρη­σης μπο­ρεί να πα­ρα­σύ­ρει και άλλα πεδία, όπως αυτό της οι­κο­νο­μι­κής δια­κυ­βέρ­νη­σης της Ευ­ρω­ζώ­νης στο οποίο πολλά επεν­δύ­ει η ευ­ρω­κρα­τία. Η γερ­μα­νι­κή ηγε­μο­νία στην ΕΕ αμ­φι­σβη­τεί­ται πα­ντοιο­τρό­πως. Και είναι άγνω­στη ακόμη η επί­δρα­ση της αι­μα­τη­ρής «ει­σβο­λής» του ISIS στην πλα­σμα­τι­κή υπε­ρα­ξία της «μη­χα­νής» του Ντρά­γκι.

Όλα αυτά εξε­λίσ­σο­νται με φόντο ένα κρε­σέ­ντο θε­σμι­κής και πο­λι­τι­κής δυ­σπι­στί­ας της κοι­νής γνώ­μης στην ΕΕ και τις ηγε­σί­ες της. Σε ορι­σμέ­νες χώρες αυτή η δυ­σπι­στία εμπε­ριέ­χει και την απει­λή της πο­λι­τι­κής αστά­θειας. Προ­φα­νώς η Ελ­λά­δα απο­τε­λεί την κο­ρυ­φαία πε­ρί­πτω­ση, όχι μόνο λόγω της καρ­κι­νο­βα­τού­σας αξιο­λό­γη­σης, αλλά κυ­ρί­ως γιατί απο­τε­λεί το πεδίο εφαρ­μο­γής της ευ­ρω­τουρ­κι­κής συμ­φω­νί­ας. Το νο­μο­σχέ­διο που κα­τα­τέ­θη­κε στη Βουλή και εμπε­ριέ­χει τις αρχές αυτής της πα­ρά­νο­μης συμ­φω­νί­ας (κατά τον χα­ρα­κτη­ρι­σμό δε­κά­δων διε­θνών ορ­γα­νώ­σε­ων, του ΟΗΕ και σύ­μπα­σας της ευ­ρω­παϊ­κής Αρι­στε­ράς) θέτει ήδη σε δο­κι­μα­σία τη συ­νο­χή του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, και ας απο­φεύ­γει την ανα­γνώ­ρι­ση της Τουρ­κί­ας ως «ασφα­λούς τρί­της χώρας».  Αυτό κα­τα­δει­κνύ­ει η δη­μό­σια αρ­θρο­γρα­φία βου­λευ­τών του και η δια­φω­νία 4 μελών της Πο­λι­τι­κής Γραμ­μα­τεί­ας του σε μια «κατά πλειο­ψη­φία» από­φα­ση που ακρο­βα­τεί (ατυ­χώς) λε­κτι­κά πάνω από το αβυσ­σα­λέο κενό της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας των επα­να­προ­ω­θή­σε­ων και της συσ­σω­ρευ­μέ­νης από­γνω­σης σε Ει­δο­μέ­νη και Πει­ραιά. 

Σκί­τσο του Πέ­τρου Ζερ­βού

πηγη: rproject.gr