Γράφει ο Γεράσιμος Αραβανής.

Πρόσφατα ο Νίκος Ξυδάκης, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, σε συνέντευξη του, έθεσε το ζήτημα ότι η συζήτηση για το ευρώ ή την δραχμή δεν μπορεί να είναι απαγορευμένη, ότι πρέπει να ανοίξει στην Βουλή και δεν πρέπει να δαιμονοποιείται η πρόθεση κάποιων εκλεγμένων να μιλήσουν γι αυτό το θέμα, δεδομένου ότι βρισκόμαστε σε ένα ιστορικό σταυροδρόμι.

Τίθεται βέβαια το ερώτημα γιατί ο Νίκος Ξυδάκης έθεσε το ζήτημα αυτό και μάλιστα αυτή τη στιγμή, αφού δεν μπορεί να του ξέφυγε, αντίθετα το έθεσε ενσυνείδητα και στοχευμένα. Πέρα όμως από αυτό είπε κάτι αυτονόητο. Δεν μπορεί να τίθεται εκτός δημόσιου διαλόγου και να δαιμονοποιείται κανένα σημαντικό ζήτημα, ιδιαίτερα το θέμα του ευρώ και της Ευρωπαϊκής ένωσης με δεδομένες τις μεγάλες περιπέτειες της χώρας και ακόμη ότι ένα πολύ μεγάλο τμήμα του ελληνικού λαού θεωρεί την ΕΕ υπεύθυνη για την χρεωκοπία και την καταστροφή των μνημονίων και ζητά την αποδέσμευση.

Τι ήταν να το πει. Σαν να ήταν συνεννοημένοι όλοι οι μουτζαχεντίν του ευρωπαϊσμού, της ΕΕ και του ευρώ πάση θυσία, πέρασαν στην επίθεση. Δημοσιογράφοι, κανάλια και εφημερίδες, πολιτικοί και κόμματα ξεσηκώθηκαν και το ζήτημα αυτό μονοπώλησε την δημόσια συζήτηση μέρες. Ο γραμματέας της ΝΔ, απευθυνόμενος στον Τσίπρα, του ζήτησε να θέσει τέρμα στα σενάρια που καλλιεργεί η συμμορία της δραχμής και της πεντάρας.

Προ ημερών ο Π. Λαφαζάνης σε συνέντευξή του στο ΣΚΑΙ ανέπτυξε τις γνωστές θέσεις του κόμματός του για το ευρώ, προσθέτοντας μάλιστα ότι οι συνθήκες θα υποχρεώσουν την χώρα να επιστρέψει στο εθνικό νόμισμα. Ξανά η ίδια αντίδραση. Προφήτη της δραχμής ανακηρύξαν τον Π. Λαφαζάνη. Κάθε φορά που αμφισβητείται η αστική στρατηγική και τα κύρια βάθρα της όλοι οι μηχανισμοί του συστήματος εξεγείρονται, καταγγέλλουν τους πάντες και τα πάντα επιδιώκοντας να ενεργοποιήσουν τα συντηρητικά αντανακλαστικά και τον τυφλό φόβο ευρύτερων λαϊκών δυνάμεων.

Είναι σαφές ότι αυτή η αντίδραση δεν είναι συμπτωματική ούτε τυχαία, αλλά απόλυτα συντονισμένη σαν καλοκουρδισμένη μηχανή στην υπηρεσία της υπεράσπισης των στρατηγικών επιλογών της άρχουσας τάξης.

Το πρώτο συμπέρασμα που συνάγεται από την αντίδραση αυτή είναι ότι, η πορεία της χώρας εντός του ευρώ και της ΕΕ είναι κεντρική στρατηγική επιλογή της άρχουσας τάξης και την υπεράσπισή της την έχει αναγάγει σε κύριο καθήκον. Αυτή είναι η απάντηση σε όλους αυτούς που θεωρούν τον αγώνα εναντίον της ΕΕ και τη διεκδίκηση της αποδέσμευσης της χώρας ως λανθασμένο και μάλλον ως ένα αγώνα που δεν συμφέρει την εργατική τάξη, περίπου ότι είναι στα όρια της αστικής πολιτικής. Η αστική τάξη και οι εκπρόσωποι της ξέρουν καλά να μελετούν την πραγματικότητα, να αναλύουν τις εξελίξεις και να διακρίνουν τα μέτωπα γύρω από τα οποία οργανώνει την άμυνά της και υπερασπίζεται την κυριαρχία της.

Το δεύτερο. Η εργατική τάξη και η κομμουνιστική και μαχόμενη αριστερά πως οργανώνει τη δική της δράση; Υπερασπίζεται πρόσωπα, θέσεις και ιδέες που διαπομπεύονται από τον αντίπαλο γιατί τολμούν να αμφισβητήσουν τα ιερά και τα όσια; Απέναντι στο αστικό ιδεολογικό και πολιτικό μέτωπο, σχετικά με τη θέση της χώρας στην Ευρωπαϊκή ένωση, την κρίση και την αντιμετώπισή της, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, την ισοπέδωση των κατακτήσεων και της ζωής των εργαζομένων, τις αρχές του ανταγωνισμού και του ατομισμού, της κερδοφορίας του κεφαλαίου, πως οργανώνει το δικό της μέτωπο, υπερασπίζοντας τις αξίες της, την ιστορία και τις θέσεις της, πως υπερασπίζεται και στηρίζει τους λαϊκούς αγώνες; Όσο η αστική προπαγάνδα αλωνίζει χωρίς ουσιαστική αντίδραση, όσο η κομμουνιστική αριστερά παρατηρεί σαστισμένη τις εξελίξεις και περιορίζεται κάθε τμήμα της στην υπεράσπιση της δικής του αλήθειας και των στενών του επιδιώξεων δεν πρέπει να αναμένει κανείς θετική εξέλιξη.

Το τρίτο. Ο ελληνικός λαός σε μεγάλο βαθμό αντιλαμβάνεται το ρόλο της ΕΕ στα δεινά που ζει, αντιλαμβάνεται ότι το κομβικό στοιχείο για θετικές αλλαγές υπέρ του είναι η παραμονή της χώρας στην ΕΕ ή η αποδέσμευσή της κάτω από τους αγώνες της εργατικής τάξης και του λαού, που θα ανοίξει το δρόμο των μεγάλων ανατροπών υπέρ του. Μάλιστα παρά την ιδεολογική τρομοκρατία σχετικά με τα δεινά που θα τον πλήξουν αν η χώρα φύγει από το ευρώ και την ΕΕ ένα μεγάλο τμήμα του λαού που σε κάποιες στιγμές ξεπερνά το 40% τοποθετείται ευθαρσώς υπέρ της αποδέσμευσης και αυτό όταν το σύνολο των κοινοβουλευτικών κομμάτων υπερασπίζουν την αναγκαιότητα της παραμονής της χώρας στην ΕΕ. Οι δυνατότητες αυτές πως αξιοποιούνται για να αναπτυχθεί το κίνημα της απαλλαγής από τα μνημόνια, την ιμπεριαλιστική επιτήρηση και την ΕΕ;

Πέραν των άλλων η διαμόρφωση συγκεκριμένης πρότασης αποδέσμευσης στην βάση αντικειμενικών στοιχείων που θα απαντά στα μεγάλα ζητήματα που θα ανακύψουν είναι πρώτης προτεραιότητας. Δεν εννοούμε απάντηση στα εκφοβιστικά διλλήματα που θέτει η χυδαία προπαγάνδα, έλλειψη φαρμάκων, βασικών διατροφικών προϊόντων, ενέργειας, κίνδυνοι από ξένη επέμβαση κλπ. Αλλά τα αναγκαία βήματα που συγκροτούν μια τέτοια πρόταση. Σ’ αυτή τη βάση θα πειστούν ευρύτερα λαϊκά τμήματα να κινητοποιηθούν.

Η δεύτερη αναγκαιότητα είναι να ασχοληθούν οι πολιτικές δυνάμεις και οι συλλογικότητες που τάσσονται υπέρ της αποδέσμευσης με την ανάπτυξη του αντι-ΕΕ κινήματος. Να μη θεωρείται πάρεργο, αντίθετα να αποτελέσει τον κύριο άξονα της ανάπτυξης της ταξικής πάλης.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Σε συνέντευξη του σήμερα στον Πέτρο Ιωάννου, στον ραδιοφωνικό σταθμό Sport–News της Λάρισας, ο Α. Αλαβάνος μεταξύ άλλων ανέφερε:

«Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι εύστοχο στον εντοπισμό πέντε κομβικών σημείων στην ελληνική ύφεση, απόλυτα όμως άστοχο στην θεραπεία τους.

Πρώτο, σχετικά με το διεθνές χρέος, όπου το ΔΝΤ αναφέρει ότι είναι μη βιώσιμο κι ότι σε μερικές δεκαετίες θα φτάσει σε εξωφρενικά επίπεδα. Σε αντίθεση όμως με όλα τα μέχρι τώρα προγράμματα σε άλλες χώρες που έχει συμμετάσχει, δεν προτείνει ριζική περικοπή του, αλλά συμφιλιώνεται με την άποψη της Ευρωζώνης για μικροβελτιώσεις των επιτοκίων και της περιόδου αποπληρωμής. Αντί να υποστηρίξει ακύρωση του μεγαλύτερου μέρους του χρέους και πλήρη παύση πληρωμών μέχρι η Ελλάδα να συνέλθει πλήρως.

Δεύτερο, σχετικά με τη δημοσιονομική πολιτική, που την αμφισβητεί μέσω της αντίθεσής του στο πρωτογενές πλεόνασμα 3,5%. Δέχεται όμως ένα πρωτογενές πλεόνασμα 1,5%, που θα κρατήσει κι αυτό την Ελλάδα σε μια νοσηρή δημοσιονομική πολιτική φορολογικής ασφυξίας των πολιτών και ασήμαντων κοινωνικών και επενδυτικών δημοσίων δαπανών. Αντί να υποστηρίξει την ολοκληρωτική αναστροφή της, με μείωση των φόρων και αύξηση των δαπανών, για να υπάρξει ενεργή ζήτηση και επενδυτική αναβίωση.

Τρίτο, σχετικά με την λιτότητα ως σημαντικό υφεσιακό παράγοντα. Περιορίζεται όμως στα λόγια και την ίδια στιγμή αδίστακτα προτείνει το ίδιο μέτρα λιτότητας στο ασφαλιστικό και το συνταξιοδοτικό, πρόσθετα σε αυτά που εφαρμόζει η Ευρωζώνη. Αντί να υποστηρίξει την 180^Ο στροφή που πρέπει να γίνει, αναδεικνύοντας την αγοραστική δύναμη της εξουθενωμένης σήμερα ελληνικής οικογένειας ως κεντρικό παράγοντα για την έξοδο από την κρίση.

Τέταρτο, σχετικά με τις διαρθρωτικές αλλαγές, που τις θεωρεί σωστά κεντρικές για μια οικονομική ανασυγκρότηση. Επιμένει όμως στην ίδια εντελώς αποτυχημένη συνταγή της διάλυσης του κοινωνικού κράτους και του δημόσιου χώρου, θέτοντας μάλιστα με ένα σαδιστικό τρόπο ως προτεραιότητα τη μείωση του αφορολόγητου και των συντάξεων. Αντί να υποστηρίξει την άμεση εγκατάλειψη της εφαρμοζόμενης νεοφιλελεύθερης και καταστροφικής διαρθρωτικής φιλοσοφίας και την προώθηση μιας ριζικά νέας, που κεντρικό στοιχείο θα έχει την έρευνα, την παιδεία, την τεχνολογία.

Και πέμπτο, σχετικά με τα ανεξόφλητα τραπεζικά δάνεια, που θεωρεί μεγάλο κίνδυνο για την επιβίωση των τραπεζών. Επιμένει όμως  σε λύσεις μέσω των αρπαχτικών διεθνών εταιριών, που αναλαμβάνουν ως κοράκια τα κόκκινα δάνεια, εξοντώνουν και πετούν στο δρόμο τους οφειλέτες. Αντί να υποστηρίξει την εφαρμογή της σεισάχθειας, μερικής για όσους έχουν μια σχετική εισοδηματική αντοχή, πλήρους για όσους είναι άνεργοι και χωρίς εισόδημα και από την άλλη την υποχρέωση των τραπεζών να κινούνται όχι πια κερδοσκοπικά, αλλά πλήρως στα πλαίσια μιας κρατικής πολιτικής παραγωγικής ανάπτυξης και κοινωνικής δικαιοσύνης.

Το ΔΝΤ βέβαια αποφεύγει να ασχοληθεί σε βάθος με το «στρατηγικό» θέμα για την έξοδο από την ελληνική κρίση, που συζητιέται πια παντού, στο διεθνή τύπο, στις επιστημονικές αναλύσεις, ανάμεσα σε νομπελίστες, από στελέχη των ευρωπαϊκών, κι όχι μόνο, κυβερνήσεων. Κάνει την πάπια, γιατί οι τουλάχιστον οι επιστήμονές του πολύ καλά γνωρίζουν από την εμπειρία των προηγούμενων  προγραμμάτων του σε χώρες σε ύφεση, ότι ούτε η ρευστότητα ούτε η κοινωνική ανάκαμψη ούτε η αναπτυξιακή δημοσιονομική πολιτική ούτε η επενδυτική άνοιξη ούτε η αντιμετώπιση του χρέους μπορούν να συμβούν χωρίς το συγκεκριμένο κράτος να διαθέτει το εργαλείο της δικής του νομισματικής πολιτικής».

πηγη! iskra.gr

Με μια αναλυτική και με στοιχεία ανακοίνωση η ΠΕΝΕΝ απαντά στον πρόεδρο της ΕΕΕ Θόδωρο Βενιάμη και στις επιθέσεις του κατά των συνδικαλιστών

Συντάκτης: Χριστίνα Παπασταθοπούλου

Δυναμική απάντηση μέσω μιας πολυσέλιδης ανακοίνωσης έδωσε χθες η Πανελλήνια Ενωση Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΝΕΝ) στον πρόεδρο της Ενωσης Ελλήνων Εφοπλιστών (ΕΕΕ) Θόδωρο Βενιάμη και στην επίθεση που εξαπέλυσε στους συνδικαλιστές αλλά και προσωπικά στον πρόεδρο της ΠΕΝΕΝ Αντώνη Νταλακογεώργο, υποστηρίζοντας ότι αυτοί στερούν το δικαίωμα στα νέα παιδιά να βρουν δουλειά στα καράβια στο όνομα δήθεν συνδικαλιστικών αιτημάτων.

Η διοίκηση του ναυτεργατικού σωματείου αναφέρει ότι αυτοί που επιτίθενται και στοχοποιούν την ΠΕΝΕΝ, με επικεφαλής τον πρόεδρο της ΕΕΕ, έχουν τα πλοία τους στις πειρατικές σημαίες ευκαιρίας και σε αυτά οργιάζει η μαύρη ανασφάλιστη εργασία.

Τονίζει ότι η επίθεση εναντίον της είναι οργανωμένη και πολιτικά στοχευμένη και επισημαίνει ότι αποσκοπεί να συγκαλύψει ότι σε συνθήκες παρατεταμένης οικονομικής και κοινωνικής κρίσης για τον λαό, το εφοπλιστικό κεφάλαιο έχει εξασφαλίσει καθεστώς φορολογικής ασυλίας, μαύρης ανασφάλιστης και χαμηλόμισθης εργασίας.

Στην κατεύθυνση αυτή, σημειώνει η Πανελλήνια Ενωση Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού, οι εφοπλιστές έχουν μαζί τους και την κυβέρνηση, γεγονός που επιβεβαιώνεται και από τις διαδοχικές δηλώσεις του πρωθυπουργού, ο οποίος σε κάθε ευκαιρία εξυμνεί το «δαιμόνιο και την επιχειρηματική τους οξυδέρκεια».

Στόχος των εφοπλιστών η κατάργηση των ΣΣΕ

Στο στόχαστρο του εφοπλιστικού κεφαλαίου βρίσκεται τα τελευταία χρόνια η μεθόδευσή τους να καταργήσουν τις ΣΣΕ, που έχουν θεσμοθετηθεί από το 1944, υπογραμμίζει η ΠΕΝΕΝ, εξηγώντας ότι αυτό το επιχείρησαν επί κυβερνήσεως Ν.Δ., κάνοντας ερμηνεία στη Διεθνή Ναυτική Σύμβαση, το επιχειρούν και τώρα επιλέγοντας αυτή τη φορά να υπογραφεί μια νέα ΣΣΕ από τα ίδια τα Σωματεία με την οποία θα καταργούνται όλα τα θεσμοθετημένα δικαιώματα των ναυτεργατών.

Στο πλαίσιο αυτό θέλουν να διαμορφώσουν μισθούς στα ελληνικά και ελληνόκτητα πλοία Φιλιππινέζων - Πακιστανών - Ινδών κ.λπ.

Στη συνέχεια υπογραμμίζει ότι οι εφοπλιστές ερμηνεύουν αυθαίρετα τη Διεθνή Ναυτική Σύμβαση, ενώ στην πραγματικότητα το πεδίο εφαρμογής της είναι να θεσπίσει τα κατώτερα επίπεδα των όρων εργασίας και αμοιβής, κυρίως για τους ναυτικούς των τρίτων χωρών, ενώ με απόλυτη σαφήνεια τονίζεται ότι οι Συμβάσεις που περιλαμβάνουν καλύτερους όρους αμοιβής και εργασίας στις διάφορες ναυτιλιακές χώρες διατηρούνται σε απόλυτη ισχύ και εφαρμογή. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τη Σύμβαση της Διεθνούς Οργάνωσης Μεταφορών (ITF).

Υπάρχουν Ελληνες ναυτικοί στην ποντοπόρο

Η ΠΕΝΕΝ απαντά αναλυτικά και με στοιχεία σε όλα όσα καταλόγισε στον πρόεδρο της αλλά και γενικότερα στο Σωματείο ο Θ.Βενιάμης, όπως στον ισχυρισμό ότι «στην ποντοπόρο ναυτιλία δεν υπάρχει ούτε ένας Ελληνας ναύτης ή λοστρόμος».

Βάσει των στοιχείων της ΠΕΝΕΝ το 2016 στα ποντοπόρα πλοία υπήρξαν 270 ναυτολογήσεις λοστρόμων, 197 ναυτών, 27 ναυτόπαιδων και 67 αντλιωρών, δηλαδή πάνω από 10% των απασχολούμενων ναυτικών ως θέσεις εργασίας στην ποντοπόρο ναυτιλία.

Σε αυτούς δεν συμπεριλαμβάνονται ναύτες και λοστρόμοι που ταξιδεύουν ως συνεργεία συντήρησης των πλοίων και οι οποίοι ξεπερνούν τα 250 έως 300 άτομα σε ετήσια βάση. Υπολογίζεται ότι ο αριθμός των Ελλήνων ναυτικών στην ποντοπόρο ναυτιλία στα υπό ελληνική σημαία ανέρχονται σε 4.600 έως 4.800.

Οσο για την προσωπική επίθεση του Θ. Βενιάμη κατά του προέδρου της ΠΕΝΕΝ, η διοίκηση του Σωματείου απαντά ότι στόχος αυτής επίθεσης είναι σαφής, διακριτός και γίνεται απόλυτα κατανοητός που αποσκοπεί. Ο ναυτεργατικός κόσμος και γενικότερα ο κόσμος της εργασίας γνωρίζουν τον αδιάκοπο αγώνα της ΠΕΝΕΝ και των στελεχών της.

πηγη: Εφημερίδα των Συντακτών