Η κατεπείγουσα στροφή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στα θέματα της καθημερινότητας υπαγορεύτηκε από δύο λόγους

Το Σύ­νταγ­μα, όπως ισχύ­ει, ορί­ζει στο πρώτο άρθρο και στην πα­ρά­γρα­φο 3, ότι όλες οι εξου­σί­ες πη­γά­ζουν από τον λαό, υπάρ­χουν υπέρ αυτού (και του έθνους) και ασκού­νται όπως ορί­ζει το ίδιο το Σύ­νταγ­μα.

Η κα­τε­πεί­γου­σα στρο­φή της κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ – ΑΝΕΛ στα θέ­μα­τα της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας υπα­γο­ρεύ­τη­κε από δύο λό­γους: 1ον, από τις με­γά­ά­ά­ά­ά­λες ξανά επι­τυ­χί­ες στους ευ­ρω­παϊ­κούς στί­βους μάχης, όπου οι μεν (εταί­ροι) και οι δε(κυ­βερ­νη­τι­κά κλι­μά­κια)μπαί­νουν δήθεν σφαγ­μέ­νοι εξαρ­χής και εντέ­λει φι­λιώ­νουν πάνω από την αέναη θυσία της κοι­νω­νι­κής Ιφι­γέ­νειας και 2ον, από την πάγια και διαρ­κή ανά­γκη, το σύ­χρο­νο κρά­τος να απο­τε­λεί τον χει­ρό­τε­ρο νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρο ερ­γο­δό­τη στη χώρα, προ­σαρ­μο­ζό­με­νο τα­χύ­τε­ρα και από τους ιδιώ­τες στις επι­τα­γές της Συ­ναί­νε­σης της Ουά­σιγ­κτον και των Βρυ­ξελ­λών.

Ση­μείο δια­σταύ­ρω­σης των πα­ρα­πά­νω, ήταν η πρό­σκλη­ση του πρω­θυ­πουρ­γι­κού γρα­φεί­ου στους συν­δι­κα­λι­στές της ΠΟΕ-ΟΤΑ, προ­κει­μέ­νου δήθεν αφε­νός να βρε­θεί λύση για τη μελ­λο­ντι­κή, ερ­γα­σια­κή κα­τά­στα­ση των συμ­βα­σιού­χων και αφε­τέ­ρου να λήξει η απερ­γία, ώστε να μα­ζευ­τούν τα σκου­πί­δια από τους δρό­μους.

Προ­τού όμως συμ­βεί το δεύ­τε­ρο, ο πρω­θυ­πουρ­γός, Αλέ­ξης Τσί­πρας είχε τα δικά του απορ­ρίμ­μα­τα να ρίξει στους κά­δους-και εν προ­κει­μέ­νω, πε­ριτ­τά, άχρη­στα και αχρεί­α­στα είναι ένα κόμμα και μια κυ­βέρ­νη­ση, με την εξαί­ρε­ση, τριών υπουρ­γών, για δια­φο­ρε­τι­κούς, όσο και προ­φα­νείς λό­γους: Του Νίκου Παππά, του Νίκου Κο­τζιά και του Πάνου Καμ­μέ­νου. Όλοι οι άλλοι είναι ανα­λώ­σι­μοι και προ­σω­ρι­νοί-εκτός αν πα­ρέμ­βουν τρί­τες, ισχυ­ρές δυ­νά­μεις (υπο)στή­ρι­ξης.

Η συ­νά­ντη­ση με την ΠΟΕ-ΟΤΑ επι­δί­ω­κε την τό­νω­ση του τραυ­μα­τι­σμέ­νου πρω­θυ­πουρ­γι­κού προ­φίλ, προ­κει­μέ­νου να απο­δει­χθεί ότι σε αντί­θε­ση και με όσα ο συ­νταγ­μα­τι­κός πρό­λο­γος προσ­διο­ρί­ζει, η πραγ­μα­τι­κή εξου­σία στην Ελ­λά­δα πη­γά­ζει μόνο από τον Τσί­πρα, υπάρ­χει υπέρ αυτού και ασκεί­ται όπως ορί­ζει ο ίδιος ο Τσί­πρας-ένας επι­κοι­νω­νια­κός πα­ρο­ξυ­σμός του πρω­θυ­πουρ­γι­κού μο­ντέ­λου.

Έπει­τα και από τις νέες, με­γά­ά­ά­ά­ά­λες επι­τυ­χί­ες στα ευ­ρω­παϊ­κά φόρα, προ­βλή­μα­τα της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας που θα μπο­ρού­σαν να συ­ζη­τη­θούν και να λυ­θούν (και όχι απα­ραί­τη­τα να λυ­θούν με τον ερ­γα­τι­κά εν­δε­δειγ­μέ­νο τρόπο) σε επί­πε­δο το πολύ, υπουρ­γεί­ου, θα κα­τα­λή­γουν υπο­χρε­ω­τι­κά στο Μέ­γα­ρο Μα­ξί­μου. Οι πο­λι­τι­κές δια­πραγ­μα­τεύ­σεις στας Ευ­ρώ­πας φέρ­νουν τα απο­τε­λέ­σμα­τα που φέρ­νουν, με ασθμαί­νο­ντα επι­τε­λεία και γρα­φεία Τύπου να προ­σπα­θούν να κά­νουν το μαύρο, άσπρο, οπότε δεν υπάρ­χουν πε­ρι­θώ­ρια απω­λειών στο εγ­χώ­ριο μέ­τω­πο, ει­δι­κά όταν εμ­φα­νί­ζε­ται μια τέ­τοια χρυσή ευ­και­ρία επι­κοι­νω­νια­κής εκ­με­τάλ­λευ­σης.

Το πρό­βλη­μα (και) με τα σκου­πί­δια, θα το λύσει («λύσει») ο Τσί­πρας. Όπως νω­ρί­τε­ρα, είχε λύσει πχ το πρό­βλη­μα με τα Θρη­σκευ­τι­κά ή ετοι­μά­ζε­ται να λύσει το θέμα την προ­σέλ­κυ­ση επι­δρο­μι­κών επεν­δύ­σε­ων. Δεν υπάρ­χουν συλ­λο­γι­κές δια­δι­κα­σί­ες ή απο­φά­σεις, δεν υπάρ­χει εν­διά­με­ση διοί­κη­ση, δεν υφί­στα­ται καμιά άλλη κυ­βερ­νη­τι­κή και κρα­τι­κή δο­μή-μό­νο το πρω­θυ­πουρ­γι­κό γρα­φείο και ο ίδιος ο πρω­θυ­πουρ­γός. Το ομο­λο­γού­σε ανοι­κτά και ο κα­θ’ύ­λην αρ­μό­διος υπουρ­γός, Πάνος Σκουρ­λέ­της, το βράδυ της Δευ­τέ­ρας στην ΕΡΤ. Ότι ο πρω­θυ­πουρ­γός θα έκρι­νε και θα έδινε «το κάτι πα­ρα­πά­νω» στην αντι­προ­σω­πεία της ΠΟΕ-ΟΤΑ – το… ίδιο «κάτι πα­ρα­πά­νω» που δήθεν αρ­νιό­ταν ή απέ­τυ­χε να δώσει ο υπουρ­γός.

Γι­’αυ­τό και όσοι σχο­λιο­γρά­φοι εξε­τά­ζουν με εμ­βρί­θεια τις δη­μο­σκο­πή­σεις (ή,«δη­μο­σκο­πή­σεις») και διά­κει­νται θε­τι­κά στο πρό­σω­πο και όχι απα­ραί­τη­τα το κόμμα, την κυ­βέρ­νη­ση ή τις συ­νερ­γα­σί­ες του πρω­θυ­πουρ­γού, χτυ­πούν υπε­ρω­ρί­ες στα πλη­κτρο­λό­για και τα τη­λε­πα­ρά­θυ­ρα απευ­θυ­νό­με­νοι στο πό­πο­λο και επι­μέ­νο­ντας ότι μο­να­δι­κό «άκαυ­το» χαρτί μιας αυ­το­α­να­φλε­γό­με­νης κυ­βέρ­νη­σης είναι ο πρω­θυ­πουρ­γός.

Όταν το απορ­ριμ­μα­το­φό­ρο πε­ρά­σει ξανά από την Ηρώ­δου Ατ­τι­κού, η οποία, βέ­βαια, δεν αντι­με­τω­πί­ζει πρό­βλη­μα συσ­σώ­ρευ­σης σκου­πι­διών, θα χρεια­στεί να μα­ζέ­ψει και να με­τα­φέ­ρει ένα κόμμα και μια κυ­βέρ­νη­ση στην πο­λι­τι­κή χω­μα­τε­ρή-μέ­νει να απο­δει­χθεί αν στο ίδιο δρο­μο­λό­γιο ή το επό­με­νο θα βρί­σκε­ται και ο ένοι­κος του Με­γά­ρου Μα­ξί­μου.

Γιάννης Νικολόπουλος

πηγή: rproject.gr

Αποτελεί νομοτέλεια το γεγονός πως το οικονομικό και πολιτικό σύστημα κυριαρχείται από τις κεφαλαιοκρατικές σχέσεις παραγωγής και διανομής πλούτου. Άρα οι συνθήκες ζωής που βιώνουν οι εργαζόμενοι εξαρτώνται από τις ανάγκες συσσώρευσης κεφαλαίου και από τις στρατηγικές που εκπονούν οι εκπρόσωποί του. Την ένταση και την έκταση αυτών των στρατηγικών των κατόχων κεφαλαίων, θα τις πραγματώσει το πολιτικό προσωπικό, το οποίο γνωρίζει πολύ καλά πως ο καπιταλισμός και  ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι υπόθεση ιδεολογικών αρχών, αλλά συμφερόντων.

κοινωνικό-οικονομική κρίση διεύρυνε το χάσμα ανάμεσα στα εισοδήματα των πλουσίων και των φτωχών, οδηγώντας ταυτόχρονα με φρενήρη ρυθμό στην αύξηση της μερικής απασχόλησης, της μαζικής ανεργίας και της εξαθλίωσης ευρύτατων τμημάτων της κοινωνίας σε διεθνή κλίμακα.

Ωστόσο, η θεαματική αποτυχία των «ελεύθερων αγορών» ελάχιστα έπληξε την πίστη στον οικονομικό φιλελευθερισμό. Οι χρηματοπιστωτικοί θεσμοί, που σώθηκαν με δημόσιο χρήμα, πλην ελάχιστων εξαιρέσεων, βγήκαν αλώβητοι από την κρίση,  σε αντίθεση με το δημόσιο, το οποίο δυσφημήθηκε και λοιδορήθηκε.  Αυτή η κατάσταση συνέτεινε στην κυριαρχία της διαφθοράς της πολιτικής (μην αμελούμε πως η «κρίση» αποδόθηκε στην ανικανότητα των κυβερνώντων να διαχειριστούν το δημόσιο χρέος), και στην μετατροπή της σε τεχνοκρατική και διαχειριστική, με σκοπό την μεταφορά του δημόσιου πλούτου στις «αγορές», δηλαδή στον οικονομικό υπόκοσμο.

Ας δούμε ένα παράδειγμα:

 “Στις ΗΠΑ το 2008 γιγαντιαία δημόσια ποσά δαπανήθηκαν για να σώσουν τον χρηματοπιστωτικό τομέα. Σύμφωνα με το «Bloomberg Businessweek» σε άρθρο του στις 14 Σεπτεμβρίου 2012 με τίτλο  «Tallying the full cost of the financial crisis », οι δημόσιες δαπάνες, για να ορθοποδήσει το καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα, υπολογίζονται  στα 12,8 τρισεκατομμύρια δολάρια!

Ο τότε υπουργός οικονομικών των ΗΠΑ Henry Paulson, πρώην διευθύνων σύμβουλος της Goldman Sachs, ακυρώνει την «ελεύθερη αγορά» καθώς προβαίνει σε μια «σοσιαλιστική» πολιτική και διασώζει τα ιδιωτικά χρηματοοικονομικά ιδρύματα με χρήματα του κράτους. Οι αγορές, δηλαδή οι εταιρείες  Lehman Brothers, η Fannie Mae, η Merill Lynch, η Citigroup, η Freddie Mac, η American International Group (AIG) απόλαυσαν την προστασία του κράτους. 

Το σύστημα ορθοπόδησε μιας και διασώθηκε με δημόσιο χρήμα, αλλά τί επιπτώσεις είχε αυτή η διάσωση, όσον αφορά στους εργαζόμενους;

Ο Robert Reich υπουργός Εργασίας της κυβέρνησης Κλίντον γύρισε το 2013 ένα ντοκιμαντέρ  με τίτλο « Inequality for All », όπου κατέγραψε την πτώχευση του λαού με άλλοθι την «κρίση» και την άνοδο της κυριαρχίας του χρηματοοικονομικού τομέα. Εκεί, αναφέρει ότι μετά την «κρίση» η ανάπτυξη που ακολούθησε είχε ευεργετική επίδραση: «στο 1% του πληθυσμού (που) έχει καρπωθεί το 90% της αύξησης του ΑΕΠ, ενώ το 99% του πληθυσμού μοιράστηκε το υπόλοιπο 10%. Η περιουσία των 400 πλουσιότερων ατόμων της χώρας αντιστοιχεί σε εκείνη των 150.000.000 φτωχότερων Αμερικανών.»

Για την «κοινωνικοποίηση» των βαρών από τις ζημιές των τραπεζιτών, που ειρήσθω εν παρόδω χαροποίησε  τους  θαυμαστές των μεγάλων φιλελεύθερων στοχαστών,  Φρίντριχ Χάγιεκ και ο Μίλτον Φρίντμαν,  ο  οικονομολόγος  James K. Galbraith σε ομιλία του στο Βερολίνο με τίτλο «Η μεγάλη κρίση και η Αμερικανική αντίδραση» αναφέρει: «Ήταν μια κατάσταση όπου οι τράπεζες διασώθηκαν αλλά όχι οι οικονομίες, και το κόστος καταβάλλεται από ανηλεείς γύρους δημοσιονομικής λιτότητας.»  (http://www.levyinstitute.org/pubs/ppb_112GR.pdf  σελ 14.  Το απόσπασμα αντιγράφηκε από το βιβλίο Άσπρα Μαντίλια στην Plaza de Mayo Εκδόσεις ΚΨΜ 2015 )

Ωστόσο, αν και υπάρχουν φωνές στην καρδιά του συστήματος  που παραδέχονται ολοένα και πιο ανοιχτά τη σχέση που υπάρχει ανάμεσα στις ανισότητες  και στην εκπτώχευση της πλειονότητας του πληθυσμού  με τις  «ελεύθερες αγορές», το καπιταλιστικό σύστημα είναι τόσο αλαζονικό,που υπονομεύει τους ίδιους τους όρους, στους οποίους στηρίζεται η αναπαραγωγή του. Γιατί αυτή την στιγμή, η  περιουσία των πλουσιότερων δεν αυξάνεται χάρη σε παραγωγικές δραστηριότητες, αλλά μέσα από την ιδιοποίηση ενός ολοένα μεγαλύτερου ποσοστού της προστιθέμενης αξίας. (Διάβασε και : monde-diplomatique Η φριχτή υποψία που ανησυχεί τους φιλελεύθερους)

Απόδειξη:

Οι έξι μεγαλύτερες τράπεζες των ΗΠΑ, JPMorgan, Goldman Sachs, Bank of America, Citigroup, Wells Fargo και Morgan Stanley, θα μοιράσουν κέρδη 100 δισ. δολάρια στους μετόχους τα επόμενα τέσσερα τρίμηνα. (Διάβασε και Εφημερίδα Καθημερινή Πράσινο φως από Fed για επιστροφή 100 δισ. δολ. σε μετόχους τραπεζών)

Στην Ελλάδα, όπου διάφορες απειλές περί χρεοκοπίας βοήθησαν ώστε να   απεγκλωβιστούν δημόσια χρηματικά ποσά ύψους πέρα από κάθε λογική  προκειμένου να σωθούν οι τράπεζες, σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, σε περίοδο «κρίσης»  τα καθαρά κέρδη τους για  το 2016, σύμφωνα με συγκλίνουσες εκτιμήσεις τραπεζικών θα ανέλθουν στα 400 εκατ. Ευρώ. Για το 2017 τα καθάρια κέρδη των τραπεζών προβλέπεται πως θα ανέλθουν στα 900 εκατ. ευρώ, ενώ το 2018 η πρόβλεψη τα υπολογίζει σε 1,5 δισ. ευρώ!

Όλα αυτά την ώρα που η ανεργία ξεπερνά το 25% του εργατικού δυναμικού, η μερική απασχόληση αποτελεί καθεστώς, ένα εκατομμύριο εργαζόμενοι στη χώρα αμείβονται με «μισθούς» μέχρι 400 ευρώ, 500.000 ιδιωτικοί υπάλληλοι με σχέσεις μερικής απασχόλησης έχουν  μηνιαίες αποδοχές κάτω και από το επίδομα ανεργίας των 360 ευρώ και 126.956 εργαζόμενοι αμείβονται με μεικτό μηνιαίο μισθό έως 100 ευρώ. (Ημεροδρομος  Η άγρια εκμετάλλευση και εξαθλίωση της εργατικής τάξης στην Ελλάδα σε αριθμούς!).

Ο Ελβετός φιλόσοφος Jean-Jacques Rousseau στο βιβλίο του «Πραγματεία περί της καταγωγές και των θεμελίων της ανισότητας…» ευρηματικά εξηγεί πώς λειτουργεί ο Κόσμος: «[…] η κοινωνία και οι νόμοι που έβαλαν νέα δεσμά στους αδύνατους και έδωσαν περισσότερη δύναμη στους πλούσιους, αναπόφευκτα κατέστρεψαν τη φυσική ελευθερία, εγκαθίδρυσαν για πάντα το νόμο της ιδιοκτησίας και της ανισότητας, έκαναν τον επιδέξιο σφετερισμό ένα τελεσίδικο δικαίωμα, και για το κέρδος λίγων φιλόδοξων ανθρώπων καταδίκασαν από κει και μετά ολόκληρη την ανθρωπότητα στην εργασία, την υποτέλεια και τη φτώχεια».

Αναμφισβήτητα, ο οικονομικός φιλελεύθερος υπόκοσμος, έτσι κι αλλιώς αδιάφορος και απανθρωποποιημένος  όσο αφορά  την κοινωνία,  διαπράττει τόσο μεγάλες κλοπές, οι οποίες είναι πολύ εγκληματικές για να αγνοηθούν!

Ο,τι ισχύει για αυτούς, ισχύει και για εμάς!

 Όσο λοιπόν  και αν οι νεοφιλελεύθεροι κατάφεραν να ριζώσουν  βαθειά την ιδέα ότι « δεν υπάρχει εναλλακτική »,τα μέτωπα της μάχης μας υπάρχουν και  είναι ξεκάθαρα:  βρίσκονται στη συλλογική δράση με σκοπό την κατεδάφιση αυτής της επικίνδυνης και βάρβαρης κατάστασης, ώστε όλη αυτή η βρωμιά του νεοφιλελεύθερου φονταμενταλισμού, που  προέρχεται  από τους κόλπους των επιχειρηματιών, των τραπεζιτών και των αστών πολιτικών, να φύγει προς την αποχέτευση. Το μόνο μέρος όπου ανήκει!

ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΛΟΥΔΑΚΗΣ (ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ)

πηγή: imerodromos.gr

Η μελέτη συμπέρανε ότι πολλές χιλιάδες ζωές θα μπορούσαν να σωθούν κάθε χρόνο, αν μειώνονταν οι σωματιδιακοί ρύποι

'Αλλη μια επιστημονική έρευνα -με ελληνική συμμετοχή- αναδεικνύει τους κινδύνους που εγκυμονεί η ατμοσφαιρική ρύπανση, ιδίως τα εισπνεόμενα μικροσκοπικά σωματίδια και το όζον.

Η μεγάλη μελέτη στις ΗΠΑ, που έγινε σε ηλικιωμένους, δείχνει ότι η έκθεση ενός ανθρώπου επί αρκετά χρόνια σε συνθήκες ρύπανσης αυξάνει τον κίνδυνο πρόωρου θανάτου, ακόμη κι αν η ρύπανση συνήθως δεν ξεπερνά τα όρια ασφαλείας.

Οι ερευνητές της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, με επικεφαλής την καθηγήτρια βιοστατιστικής Φρανσέσκα Ντομίνικι, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο αμερικανικό ιατρικό περιοδικό «New England Journal of Medicine», ανέλυσαν στοιχεία για πάνω από 60 εκατομμύρια άτομα άνω των 65 ετών.

Η μελέτη συμπέρανε ότι πολλές χιλιάδες ζωές θα μπορούσαν να σωθούν κάθε χρόνο, αν μειώνονταν οι σωματιδιακοί ρύποι, ιδίως τα μικρότερα σωματίδια (Ρ2,5). Συγκεκριμένα μία μείωση κατά μόνο ένα μικρογραμμάριο ανά κυβικό μέτρο στο επίπεδο των σωματιδίων Ρ2,5 στις ΗΠΑ, θα έσωζε περίπου 12.000 ζωές ετησίως.

Επίσης, αν το επίπεδο του όζοντος κοντά στην επιφάνεια της Γης μειωνόταν κατά μόνο ένα μέρος ανά δισεκατομμύριο (ppb), περίπου 1.900 ζωές θα σώζονταν κάθε χρόνο.

Ο κίνδυνος πρόωρου θανάτου λόγω των αερολυμάτων είναι μεγαλύτερος για τους άντρες από ό, τι για τις γυναίκες, καθώς και για τα άτομα χαμηλότερου εισοδήματος. 

Στη μελέτη συμμετείχε ο ελληνικής καταγωγής Πέτρος Κουτράκης, καθηγητής του Τμήματος Περιβαλλοντικής Υγείας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, ο οποίος αποφοίτησε το 1980 από το Πανεπιστήμιο της Πάτρας, από όπου πήρε και το διδακτορικό του το 1984.

Πηγή: ΑΠΕ - ΜΠΕ

του Βασίλη Γάτσιου

Το κίνημα εμφανίζεται με τη μορφή της άμπωτης και της πλημμυρίδας. Το είδαμε το 2010–2012 στην Ελλάδα, ύστερα στο ιστορικό δημοψήφισμα του 2015 (αυτές τις μέρες συμπληρώνονται δυο χρόνια) και λίγο μετά το ριζοσπαστικό κοινωνικό ρεύμα εμφανίζεται στη Γαλλία, στις ΗΠΑ και στην Αγγλία. Αλλά το ριζοσπαστικό αυτό ρεύμα περνά από πάνω μας και το καρπώνονται άλλοι.

Με αποτέλεσμα η όλη κατάσταση – διαρκής επίθεση ΕΕ, ΔΝΤ, ΕΚΤ και κυβέρνησης, ο αγώνας που καθυστερεί, αλλά δεν ανατρέπει την κανιβαλική πολιτική των μνημονίων- να δημιουργεί μια κοινωνική κατάσταση που ολοένα δυσκολεύει. Να θρυμματίζονται οι κοινωνικοί δεσμοί. Να κλείνονται άνθρωποι στο σπίτι και στον εαυτό τους, ο γείτονας να τσακώνεται με το γείτονα, ο φίλος με το φίλο. Οι οικογένειες να σκορπούν, τα παιδιά να μεταναστεύουν. Να εντείνονται ανησυχητικά τα σημάδια κοινωνικής απάθειας, του υποβόσκοντος νεοφασισμού, της εναπόθεσης της ελπίδας από εργαζόμενους στη θρησκεία.

Και η αριστερά (ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΛΑΕ, μ-λ ρεύμα, τροτσκιστικό ρεύμα, μαχόμενη αναρχία);

Τι κάνει για να αλλάξει αυτή η κατάσταση;

Στην πράξη όσο δυσκολεύουν τα πράγματα τόσο παραμένουν στα ίδια προγράμματα, τις ίδιες πρακτικές και τόσο περισσότερο τσακώνονται αναμεταξύ τους.

Φυσικά όλοι ξέρουμε ότι μεταξύ των αριστερών κομμάτων και οργανώσεων υπάρχουν διαφορές, όχι μόνο στρατηγικού αλλά και τακτικού χαρακτήρα. Οι διαφορές αυτές δεν μπορεί, όσο κι αν θέλει κάνεις, να καταργηθούν γιατί βασίζονται τόσο στα διαφορετικά συμφέροντα που εκφράζουν τα κόμματα της αριστεράς, όσο και στην ατομική και συλλογική πρόσληψη της πραγματικότητας που διαφέρει από άτομο σε άτομο, από συλλογικότητα σε συλλογικότητα.

Όμως άλλο αυτό, κι άλλο να αδυνατούμε να σχεδιάσουμε τα βήματά μας και να παλέψουμε από κοινού.

Τι σόι αριστερά είμαστε, που αν και παλεύουμε κατά μόνας, δεν μπορούμε να σχεδιάσουμε και να παλέψουμε από κοινού για το ψωμί, την δουλειά, το επίδομα ανεργίας, την παιδεία, την υγεία, τη φοροληστεία, τους πλειστηριασμούς, τα προβλήματα που αφορούν την άμεση επιβίωση του λαού;

Τι σοι αριστερά είμαστε, που δεν μπορούμε να σχεδιάσουμε και να παλέψουμε από κοινού για να μην περάσει στην πράξη η κατάργηση του δικαιώματος της απεργίας (με την καθιέρωση του 50% +1), την ίδια στιγμή που οι ίδιοι οι αστοί βγάζουν κυβερνήσεις με ποσοστά του 12,7%; ( εκλογή του Μακρόν στις βουλευτικές γαλλικές εκλογές).

Τι σοι αριστερά είμαστε, που δεν παρεμβαίνουμε από κοινού για την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος με κορμό τις δικές του οργανώσεις, τα δικά του όργανα πάλης, κόντρα στην αστικοποιημένη και γραφειοκρατική ηγεσία των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, ενώ την ίδια στιγμή προτάσσουμε στο σήμερα διαρκώς και ανέξοδα διάφορες εκδοχές κυβέρνησης (προοδευτική, αριστερή, εργατολαϊκή, επαναστατική κ.α) που όντως χρήζουν κατάλληλης πολιτικής προβολής αλλά στον χρόνο τους;

Τι σοι αριστερά είμαστε, που ενώ ορκιζόμαστε νυχθημερόν στο όνομα του μαζικού κινήματος δεν μπορούμε να κατανοήσουμε ότι αυτό που απαιτείται σήμερα, με τους συγκεκριμένους συσχετισμούς και όχι σε κάποιες άλλες καταστάσεις, είναι ένα κοινό πολιτικό πρόγραμμα παρέμβασης στο μαζικό κίνημα για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της άμεσης επιβίωσης του λαού, μαζί με το δημόσιο διάλογο και την αντιπαράθεση, ακόμα και την πολεμική, αλλά με ένα πολιτισμό, γι’ αυτά που διαφωνούμε ως προς την πολιτική και τη στρατηγική;

Και πώς θα γίνει αυτό, αφού διαφωνούμε για την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ, για τη διαγραφή του χρέους (άλλος με λαϊκή εξουσία, άλλος χωρίς λαϊκή εξουσία, άλλος να φύγουμε πρώτα από το ευρώ και μετά από την ΕΕ κ.α);

Όλα αυτά είναι σημαντικά ζητήματα για μια προγραμματική συμφωνία. Και όσο δεν θα κατακτιέται μια συναντίληψη για αυτά όπως πχ μια εργατολαϊκή έξοδο από την ΕΕ, μια τέτοια συμφωνία δεν θα μπορεί να επιτευχθεί.

Αλλά γιατί πρέπει να συμφωνούμε στα παραπάνω για να σχεδιάσουμε και να παλέψουμε από κοινού για να πάρουν επίδομα οι άνεργοι, για ανεβούν οι μισθοί και οι συντάξεις, για να καταργηθούν οι ελαστικές σχέσεις εργασίας, για να μειωθούν οι ώρες εργασίας χωρίς μείωση των αποδοχών, για να σταματήσει η φορομπηξία των λαϊκών στρωμάτων, για να μπει φραγμός στις ιδιωτικοποιήσεις, για να αυξηθούν οι δαπάνες για τη δημόσια υγεία και παιδεία, για να μην καταργηθεί το δικαίωμα στην απεργία, για να υπάρχουν ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις, για να μην γίνονται κατασχέσεις πρώτης κατοικίας κ.α;

Ο κάθε ένας από αυτούς τους στόχους μπορεί να επιβληθεί, εν μέρει κι ασταθώς, στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ(και σε κάθε αστική κυβέρνηση) με σκληρούς εργατικούς, λαϊκούς αγώνες από ένα κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο πάλης με μοχλό το αναγεννημένο εργατικό λαϊκό κίνημα, παρά την ΕΕ αλλά και ενάντιά της, παρά το χρέος αλλά και εναντίον του.

Επιπλέον, το καθένα απ αυτά και όλα μαζί, δεν έρχονται σε αντίθεση με το νεοφιλελευθερισμό, την ΕΕ, το ΔΝΤ και την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που εφαρμόζει με θρησκευτική ευλάβεια τη μνημονική πολιτική;

Άρα παλεύοντας σχεδιασμένα και από κοινού γι αυτά δεν παλεύουμε ενάντια στην ουσία της πολιτικής του κεφαλαίου, της ΕΕ, του ΔΝΤ, της ΕΚΤ, των μνημονίων και της κυβέρνησης;

Ασφαλώς και υπάρχουν διαφορές στην συνολική πολιτική λύση που προτείνει κάθε δύναμη της αριστεράς.

Αλλά αυτές οι διαφορές πρέπει να αποτελούν εμπόδιο για την κοινή και σχεδιασμένη δράση των δυνάμεών μας στο μαζικό κίνημα;

Ή πρέπει ταυτόχρονα με την κοινή μας πάλη για κατακτήσεις που θα σπάνε επιμέρους πλευρές της επίθεσης και θα ανοίγουν το δρόμο για μια συνολική αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης να συζητούνται οι διαφορετικές μας απόψεις ανοιχτά και δημόσια μπροστά στο εργατικό λαϊκό κίνημα και να αποφασίζει το ίδιο το κίνημα γι αυτές;

Κατακτήσεις που έχουν όχι μόνο μεγάλη αξία για την καθημερινή ζωή μας, αλλά και που θα δίνουν θάρρος, αισιοδοξία και αυτοπεποίθηση στο εργατικό-λαϊκό κίνημα ότι μπορεί τα πράγματα να πάνε αλλιώς.

Γιατί οι άνθρωποι όταν «τσακίζονται» όχι μόνο δεν επαναστατούν, «μετατρέπονται σε φτωχοδιάβολους».

Εκεί λοιπόν, στην πραγματική κίνηση των μαζών, στο λαϊκό ποτάμι των αγωνιστών, εκεί επιβάλλεται να μιλήσει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ με την αυτοτέλεια της, με τις δικιές της προκηρύξεις για να ενώνει και όχι να χωρίζει, και για τα μεγάλα ζητήματα της αντικαπιταλιστικής αποδέσμευσης από την Ευρωπαϊκή Ένωση, της διαγραφής του δημόσιου χρέους, της επανάστασης, της εργατικής εξουσίας και κυβέρνησης, της χειραφετημένης και χειραφετητικής κοινωνίας.

Αυτό είναι επαναστατικό στο σήμερα.

Διαφορετικά, αν συνεχίσουμε να μένουμε ακίνητοι χρόνια τώρα στη βολή του προγράμματός μας, αν συνεχίσουμε o καθένας στο ίδιο βιολί της κομματικής μας αυτοδικαίωσης, τότε οδηγούμε με μαθηματική ακρίβεια σε μακρόχρονη ήττα το λαϊκό κίνημα.

Και ο λαός θα μας βάλει όλους μαζί στο καλάθι των αχρήστων της ιστορίας.

Έχουμε ήδη αργήσει σύντροφοι.

Ας αναλάβουμε, έστω τώρα, όλοι μας το μερίδιο των ευθυνών που μας αναλογεί.

Πηγή: pandiera.gr