Γράφει ο Γεράσιμος Αραβανής.

Το τέλος των μνημονίων και της επιτροπείας έγινε στοιχείο της δημόσιας συζήτησης και των αντιπαραθέσεων μεταξύ της κυβέρνησης, της ΝΔ και των υπόλοιπων αστικών δυνάμεων. Ουσιαστικά όμως στα βασικά σημεία όλες αυτές οι δυνάμεις συμφωνούν. Οι διαφωνίες φαίνεται να είναι για το θεαθήναι, με τα μάτια στραμμένα στις επόμενες εκλογές και την τελική κατάταξη και το συσχετισμό μεταξύ των κομμάτων.

Συμφωνούν ότι πρέπει να λήξει το 2018 η επιτροπεία και να τελειώσουν τα μνημόνια, να προσελκυστούν νέες επενδύσεις και να αρχίσει η ανάπτυξη και κονταροχτυπιούνται ποιος από τους δύο είναι ο πλέον αξιόπιστος απέναντι στους μεγαλοεπιχειρηματίες και τα μονοπώλια. Για όλα αυτά τα συγκεκριμένα κόμματα είναι διατεθειμένα να κάνουν οτιδήποτε. Η κυβέρνηση ιδιαίτερα κινείται στη λογική να δοθούν όλα ώστε να κλείσει η τρίτη αξιολόγηση το Νοέμβρη.

Υπάρχει όμως ένα πολύ ουσιαστικό ζήτημα. Τι ακριβώς σημαίνει θα λήξει η επιτροπεία και ότι τυπικά στην Ελλάδα δεν θα υπάρχει μνημόνιο; Θα λήξουν οι αυστηροί έλεγχοι από την ΕΕ κατά διαστήματα έστω με διαφορετικούς μηχανισμούς και με διαφορετική διαδικασία απ’ ότι μέχρι σήμερα; Και τι ακριβώς σημαίνει ότι με βάση τις ευρωενωσιακές συνθήκες και αποφάσεις η Ελλάδα θα είναι σε επιτήρηση επαυξημένη ώσπου να αποπληρώσει το 75% του χρέους της, το οποίο ως τότε μπορεί να ξεπερνά και τα 200 δις ευρώ; Υπάρχει άλλος τρόπος να αποπληρωθούν τα κολοσσιαία αυτά ποσά από το ξεζούμισμα των μισθωτών και του λαού για πολλές δεκαετίες;

Το ζήτημα δεν είναι απλά να μην υπάρχουν μνημόνια και επιτροπεία και όλα αυτά να συνεχίσουν με άλλο τρόπο. Το μεγάλο ζήτημα είναι τι θα γίνει με αυτό το κανιβαλικό μνημονιακό πλαίσιο που επιβλήθηκε από το 2010 και μέχρι σήμερα και ήρθε να προστεθεί σε όλα τα αρνητικά για τους εργαζόμενους μέτρα που ψηφίστηκαν και εφαρμόζονταν από όλες τις κυβερνήσεις πριν τα μνημόνια. Κανείς τους δεν αναφέρεται σ’ όλα αυτά για το λόγο ότι έχουν συμφωνήσει να συνεχίσουν να υπάρχουν και να λειτουργούν για πολλές δεκαετίες, όσο ο λαός με τους αγώνες του δεν τα αμφισβητεί και δεν τα καταργεί.

Οι μισθοί θα παραμείνουν στα εξευτελιστικά επίπεδα που είναι σήμερα, 300-400 ή 500 ευρώ για την μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων. Οι κατώτερες αποδοχές μειώθηκαν από 789 ευρώ στα 454, κατά 42% και κανείς δεν αναφέρεται σε αυτό ούτε και δεσμεύεται αν και πότε θα τις επαναφέρει. Κανείς δεν δεσμεύεται στην αποκατάσταση των αποδοχών που όριζαν οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας στα προ των μνημονίων επίπεδα, στην απόδοση των επιδομάτων που αφαιρέθηκαν, στην αύξηση των εξευτελιστικών συντάξεων που κατάντησαν για την πλειοψηφία των συνταξιούχων φιλοδωρήματα, την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και γενικά της υπερφορολόγησης, την επαναφορά στον δημόσιο έλεγχο των ιδιωτικοποιημένων επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας και το σταμάτημα κάθε ιδιωτικοποίησης, την ουσιαστική αύξηση της χρηματοδότησης των νοσοκομείων και συνολικά της υγείας… Όλα αυτά για το ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ είναι καλώς καμωμένα, εξάλλου η επιβολή των μνημονίων και η υπαγωγή στο ΔΝΤ και την τρόικα καθόλου δεν σχετίζεται με την μείωση του δημόσιου χρέους, η μείωση του χρέους ήταν το πρόσχημα, αλλά με την επιβολή όλου αυτού του πλέγματος της μέτρων που ήταν απαίτηση των μονοπωλίων και της ΕΕ.

Το αφήγημα της προσέλκυσης σημαντικών απαιτήσεων και ιδιαίτερα ξένων, αν, όταν και εφόσον υπάρξουν που θα δώσουν ώθηση στην ανάπτυξη και στην αντιμετώπιση των λαϊκών προβλημάτων είναι τουλάχιστον παραπλανητικό. Η προσέλκυση επενδύσεων έχει ως προϋποθέσεις το πολύ φτηνό εργατικό δυναμικό, την παράκαμψή νόμων και μέτρων προστασίας του περιβάλλοντος, την πλήρη ασυδοσία του κεφαλαίου ώστε να αποφέρει υπέρογκα κέρδη. Η περίπτωση της «Ελληνικός Χρυσός» είναι χαρακτηριστική, απαιτεί να μην υπάρχει κανένας έλεγχος και κανένας φραγμός, ασκεί ωμό εκβιασμό σε κρατικά όργανα και κυβερνήσεις. Απαιτεί, σε τελική ανάλυση, τη διατήρηση ολόκληρου του πλέγματος των αντιλαϊκών διατάξεων, νόμων και αποφάσεων, την υποταγή της εργατικής τάξης και την διάλυση του εργατικού κινήματος, να τεθούν όλα στην υπηρεσία των «επενδυτών».

Για ποια δίκαια ανάπτυξη κάνει λόγο ο Πρωθυπουργός και ο κ. Μητσοτάκης όταν η όποια ανάπτυξη θα περάσει πάνω από τα ισοπεδωμένα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των εργαζομένων και τους μισθούς πείνας.

Μια δεύτερη συζήτηση με μεγάλες διαφωνίες διεξάγεται στα πλαίσια του εργατικού κινήματος και της ευρύτερης αριστεράς. Το κεντρικό ερώτημα είναι ποια πολιτική πρέπει να ακολουθήσει το εργατικό κίνημα, ποιους στόχους και διεκδικήσεις θα προβάλει και ποια τακτική θα εφαρμόσει. Μια πρώτη άποψη λέει ότι το κίνημα και η ευρύτερη αριστερά πρέπει να θέσουν στο επίκεντρο των διεκδικήσεών τους την κατάργηση του μνημονιακού πλαισίου και την επαναφορά στην προ των μνημονίων κατάσταση, ότι ένας τέτοιος στόχος αποκτά επαναστατικά χαρακτηριστικά καθότι το μνημονιακό πλαίσιο είναι η καρδιά της πολιτική της αστικής τάξης και κάθε ρήγμα σ’ αυτή θέτει συνολικότερα και σημαντικά προβλήματα στην ίδια την κυριαρχία της.

Είναι γεγονός ότι η κατάργηση του μνημονιακού πλαισίου είναι σημαντικό ζήτημα, μέσω αυτού γίνεται ευκολότερα αντιληπτό από τον εργαζόμενο λαό και μπορεί να τον συσπειρώσει και να τον κινητοποιήσει, να αποτελέσει την αιχμή του δόρατος για την δράση του. Διευκρινίζουμε ότι δεν εννοούμε την κατάργηση της τρόικας και την μη επιβολή νέων μνημονίων, αλλά την κατάργηση συνολικά των επιβληθέντων από το 2010 μέτρων. Το ερώτημα είναι κατά πόσο είναι δυνατόν να δημιουργηθεί ισχυρό ανατρεπτικό κίνημα που θα διεκδικήσει την ανατροπή των μνημονίων και την προώθηση μεγάλων αλλαγών στην πολιτική και κοινωνική ζωή, προβάλλοντας και διεκδικώντας την επαναφορά στα προ του 2010 ισχύοντα, αγνοώντας κρίσιμα γενικότερου χαρακτήρα προβλήματα, όπως την σύγκρουση με τις αιτίες που οδήγησαν στην επιτροπεία και τα μνημόνια; Αναφερόμαστε στις διεθνείς σχέσεις και τις συμμαχίες της χώρας, στην πλήρη υποταγή στα σχέδια των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην ευρύτερη περιοχή, στην σύγκρουση με την ΕΕ και την πολιτική της στην γραμμή της αποδέσμευσης, στο τεράστιο πρόβλημα της παύσης πληρωμών και της διαγραφής του δημόσιου χρέους, στο σταμάτημα των ιδιωτικοποιήσεων και της επανεθνικοποίησης όλων των ιδιωτικοποιημένων οργανισμών κοινωφελούς χαρακτήρα και των στρατηγικής σημασίας μονοπωλιακών συγκροτημάτων.

Η διαμόρφωση ολοκληρωμένης ταξικής συνείδησης, αναγκαίο στοιχείο για την ανάπτυξη ανατρεπτικής δράσης απαιτεί πολύπλευρη ολοκληρωμένη ζύμωση και δράση, να τεθούν στο επίκεντρο όλα τα μεγάλα προβλήματα, απαιτεί ένα ολοκληρωμένο σχέδιο που θα δίνει συνολικές απαντήσεις και όχι μόνο να καταργηθεί το μνημόνιο, ειδάλλως οι δισταγμοί των εργαζομένων δεν θα ξεπεραστούν.

Βεβαίως δεν μπορεί να τεθεί ως άμεσος στόχος η επαναστατική ανατροπή και ο σοσιαλισμός δεν μπορεί όμως η αναγκαιότητα και η προοπτική του σοσιαλισμού να παραμεριστεί, αντίθετα μέσα από τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα και ο λαός πρέπει να φωτίζεται η προοπτική της σοσιαλιστικής οργάνωσης της κοινωνίας μας ως η ριζική λύση.

Το εργατικό κίνημα και η ευρύτερη, κατά το δυνατόν, αριστερά εκεί πρέπει να στρέψουν την προσοχή τους στη διαμόρφωση και να προβολή ενός περιεκτικού σχεδίου δράσης που θα αποτελέσει το όχημα για την ικανοποίηση των άμεσων λαϊκών αναγκών και θα διαμορφώνει το έδαφος για ριζικές αλλαγές.

Πηγή: .ergatikosagwnas.gr

Το νέο μόρφωμα στον απροσδιόριστο χώρο του Κέντρου, με όλες τις ονομαστικές παραλλαγές του, δεν έχει μόνο μια πλειάδα υποψήφιων αρχηγών με απροσδιόριστες διαφορές και απεριόριστες φιλοδοξίες.

Έχουν, ταυτόχρονα, αρχίσει τα μαλλιοτραβήγματα μεταξύ των υποψηφίων για τον τρόπο της ψηφοφορίας και για το ποιοι και πως θα έχουν δυνατότητα να ψηφίσουν, σε μια ούτως ή άλλων διάτρητη διαδικασία, όπου ο κάθε περαστικός πολίτης, ανεξάρτητα αν έχει σχέση ή επαφή με τον εν λόγω χώρο, που δεν ξέρουμε, άλλωστε, και ποιος είναι, θα μπορεί να καθορίζει τον αρχηγό του, άσχετα αν ξαναπατήσει ποτέ το πόδι του στις διαδικασίες του.

Και όλα τούτα τα μεταμοντέρνα, που δεν είναι και τα μόνα, δεν θα γίνουν καθόλου με το αζημίωτο αλλά με ένα οικονομικό κόστος που μπορεί να φτάσει συνολικά αρκετά εκατομμύρια.

Κι αυτό την στιγμή που  το ΠΑΣΟΚ είναι καταχρεωμένο και κανείς δεν μας λέει από που θα προκύψουν τα νέα απαιτούμενα ποσά, εκτός και αν πρέπει να το θεωρούμε αυτονόητο: από κει που προερχόταν πάντα.

Αυτά δυστυχώς είναι τα νέα εμφυτευμένα κατασκευάσματα–μορφώματα που αποκαλούνται κόμματα στην εποχή μας και των οποίων το πρόγραμμα είναι περίπου κοινό, καρμπόν για όλα, και έχει στην προμετωπίδα του: ό,τι πουν οι αγορές (!), δηλαδή η αγοραία ευρωζώνη και ΕΕ, η αγοραία ”παγκοσμιοποίηση” και όσοι κυριαρχούν μέσα σε αυτές τις συνομαδώσεις.

Αυτά τα κόμματα-φαντάσματα, έρμαια του χρηματιστικού κεφαλαίου, αντιπροσωπεύουν σήμερα και εκπροσωπούν στην Ελλάδα των μνημονίων ένα παρηκμασμένο, σάπιο, βαθιά πελατειακό και διαπλεκόμενο πολιτικό ”σύστημα” που πνίγει και καταστρέφει τον τόπο.

Ο μόνος στόχος αυτών των κομμάτων είναι να εκμαυλίζουν όλο και περισσότερο την κοινωνία με τις πελατειακές εξυπηρετήσεις τους, να υπηρετούν φατρίες ημέτερων μεγάλων εγχώριων συμφερόντων και να αλληλοεξοντώνονται σε έναν πόλεμο χωρίς αρχές και διαφορές για την καρέκλα.

Και αν αυτό το σάπιο, διεφθαρμένο και χωρίς ίχνος αξιών πολιτικό σύστημα επιβιώνει, είναι γιατί το κρατάει προσωρινά και αναφέρομαι στον ιστορικό χρόνο, έξω από το νερό ο φόβος για το διαφορετικό από τη μια, η διαπλοκή των μέσων ενημέρωσης από την άλλη και φυσικά η δύναμη του χρήματος, ως ισχυρότατα εργαλεία χειραγώγησης.

Αν ρίξει κανείς μια ματιά στον κυρίαρχο Κυριακάτικο τύπο, θα δει φωτοτυπία να αναπαράγονται τα ίδια πολιτικά ρεπορτάζ με την ίδια ιεραρχία, με τα ίδια φαντάσματα, το ίδιο προγραμματικό περιεχόμενο και το ίδιο θέατρο σκιών, με μόνη σχεδόν διαφορά την προτίμηση του κάθε εντύπου σε διαφορετική κομματική ”συμμορία” εξουσίας.

Θαυμάστε τους!

Α.Ρ

ΥΓ: Στην στοχοθεσία αυτή έχει το ρόλο του, φυσικά, και το ΚΚΕ ως αναγκαία ”αντισυστημική” σταθερά, χωρίς την οποία το καθεστώς δεν θα διέθετε καμιά , έστω σαθρή, αξιοπιστία.

Πηγή: .iskra.gr

Συζητήσεις, συναυλίες, κουζίνα από κοινότητες μεταναστών, εκθέσεις, θεατρικά, δημιουργικό παιδότοπο, τόπο και χρόνο για να βρεθούμε μακριά από τις προκαταλήψεις και τις στενομυαλιές, μακριά από το συνειδητό «διαίρει και βασίλευε», μπορεί κανείς να «συναντήσει», αν επισκεφθεί το Σαββατοκύριακο 23 & 24 Σεπτέμβρη 2017, την 11η Αντιρατιστική Γιορτή, που διοργανώνουν το Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών και η Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό», στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (Πειραιώς 256, Αθήνα).

Όπως ενημερώνουν οι διοργωνωτές, «έμφαση δίνουμε στο θεματικό εργαστήρι της Κυριακής 24/9, 6μμ., όπου θα συζητηθεί «Ο αντιφασισμός και ο αντιρατσισμός στους χώρους δουλειάς». Ομιλητές θα είναι…κανονικοί άνθρωποι της δουλειάς για να γίνει μια συζήτηση βάσης που μας αφορά όλες κι όλους! Συμμετέχουν δάσκαλοι, καθηγητές, δημόσιοι υπάλληλοι, εργαζόμενοι στα νοσοκομεία, τις τράπεζες, τα… κάτεργα του ιδιωτικού τομέα, τα καράβια, τα ταμεία κ.λπ.».

ΕΔΩ αναλυτικά το πρόγραμμα της 11ης Αντιρατσιστικής Γιορτής.

Πηγή: ergasianet.gr

Του Σπύρου Αλεξίου

Σε κάθε πολιτική συγκυρία υπάρχουν κυρίαρχα διλήμματα. Κάποτε αληθινά γεννήματα της κίνησης της κοινωνίας κι άλλοτε κατασκευασμένα με στόχο τον εγκλωβισμό της στο πλαίσιο που ορίζει το σύστημα.

Από το «Καραμανλής ή τανκς» (για μην πάμε πιο πίσω, σε Παπάγους και Πλαστήρες…) μέχρι το «ΠΑΣΟΚ ή Δεξιά» η πολιτική ζωή του τόπου κινήθηκε γύρω από αυτά τα διλήμματα με την Αριστερά να τα καταγγέλλει ως ψευτοδιλήμματα αλλά να αδυνατεί να τα αντιμετωπίσει και συχνά να γίνεται μέρος τους, με κορυφαίο παράδειγμα το αλήστου μνήμης 1989.

Την τελευταία επταετία, των «μνημονίων», η κατάρρευση του ενός πόλου του δικομματισμού και η εξασθένιση του άλλου αδυνάτισε την επίδραση των διλημμάτων, μέχρι τη δυναμική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ. Η πλήρης υποταγή του και ο διασυρμός κάθε έννοιας έστω πολιτικής εντιμότητας (ας μη μιλάμε για Αριστερά) μετά το καλοκαίρι του 2015 έδειξε να μετατρέπει σε ανέκδοτο κάθε δίλημμα καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ εφάρμοζε καλύτερα κι από τη Δεξιά την πολιτική της. Αυτή η αίσθηση δείχνει να αλλάζει το τελευταίο διάστημα καθώς δειλά και ντροπαλά στην αρχή, όλο και πιο έντονα στη συνέχεια διαχέεται στην πολιτική ζωή το ερώτημα: «Και τι θέλετε όσοι παλεύετε κατά της αντιλαϊκής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ; Να έρθει ο Κούλης;» Μάλιστα δείχνει πως θα αποτελέσει το κυρίαρχο θέμα της μακρόσυρτης προεκλογικής περιόδου.

Ποιοι ανησυχούν «μην έρθει ο Κούλης»;

Είναι απαραίτητο να ξεχωρίσουμε όσους θέτουν αυτό το «δίλημμα».

Η πρώτη κατηγορία είναι φυσικά ο ΣΥΡΙΖΑ, ολόκληρος ο μηχανισμός του. Έχοντας αναδειχτεί σε κύριο εκφραστή της στρατηγικής του κεφαλαίου στην Ελλάδα, παίρνει τα εύσημα της ΕΕ και του ΔΝΤ για την επιτυχία του να περνά αναίμακτα μνημόνια και εφιαλτικά μέτρα. Δεν έχει όμως τα εύσημα της κοινωνίας που ζει την κατακρήμνιση του επιπέδου ζωής, τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων και τον εφιάλτη της ανεργίας, την κατάλυση ακόμα και κάθε έννοιας δημοκρατίας, την υποταγή στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Τα φληναφήματα για ανάπτυξη, κοινωνικό κράτος, έξοδο από μνημόνια προσφέρουν μόνο υλικό για ανέκδοτα ενώ οι όποιες –δειλές πια- προσπάθειες καπηλείας των συμβόλων και των αγώνων της Αριστεράς διογκώνουν απλά την οργή.

Επιπλέον, μην ξεχνάμε δυο παράγοντες: ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πια στην εξουσία σχεδόν 3 χρόνια, ο κρατικός μηχανισμός έχει γεμίσει με ανθρώπους που επέλεξαν να ανταλλάξουν τις μικρές ή μεγάλες ή και ανύπαρκτες «περγαμηνές» τους με μια θεσούλα. Το κομμάτι αυτό είναι που «ανησυχεί» περισσότερο, πλέον υπακούει σε ωμά, υλικά κίνητρα. Όσοι παρακολουθούν από κοντά την εναγώνια προσπάθεια των «κέντρων» του ΣΥΡΙΖΑ να ξεπουλήσουν το Ελληνικό καταπατώντας κάθε έννοια νομιμότητας γνώρισαν καλά αυτήν την κατηγορία, τον φανατισμό και τα … φλαμπουρα(ρια) της. Επίσης, υπάρχει πλέον και επικοινωνιακό οπλοστάσιο: Η επέλαση των εκλεκτών επιχειρηματιών του ΣΥΡΙΖΑ στον χώρο του Τύπου (προεξάρχοντος του Σαββίδη και παρασκηνιακά του Μελισσανίδη) σε συνδυασμό με τον απόλυτο έλεγχο της ΕΡΤ δίνουν την απαραίτητη, πολλαπλασιαστική ώθηση.

Είναι λοιπόν ένα ψεύτικο, κατασκευασμένο δίλημμα που ο ΣΥΡΙΖΑ και οι μηχανισμοί του πλασάρουν, μην έχοντας πλέον καμιά πολιτική πραμάτεια να πουλήσουν, έχοντας ξεπεράσει κάθε όριο ψεύδους, αθέτησης υποσχέσεων και πλήρους υποταγής;

Θα ήταν απλή η απάντηση αν δεν υπήρχε και μια τρίτη κατηγορία που αντιμετωπίζει το δίλημμα αυτό χωρίς την υλική σχέση με την εξουσία αλλά με όρους πραγματικούς και κυρίως κάτω από το ασήκωτο φορτίο της απογοήτευσης και της έλλειψης οποιασδήποτε εναλλακτικής πρότασης. Είναι δίπλα μας, γύρω μας. Είναι κόσμος της Αριστεράς, δημοκράτες, απλοί εργαζόμενοι που θα συμφωνήσουν με όσα κι αν τους πεις για την αθλιότητα του ΣΥΡΙΖΑ, θα προσθέσουν κι άλλα τόσα από τη δική τους εμπειρία αλλά στο τέλος θα χαμηλώσουν τα μάτια και θα πουν σιγανά, σαν να ντρέπονται να ακουστεί δυνατά: «Ναι αλλά και τι να γίνει; Να έρθει ο Κούλης»; Αυτός ο κόσμος δεν είναι τρελός, η αγωνία του είναι γνήσια και πρέπει, είναι απαραίτητο να μιλήσουμε μαζί του χωρίς αφορισμούς.

Τελικά, τι είναι αυτός ο Κούλης;

Τί είναι λοιπόν αυτό που τρομάζει; Προφανώς όχι οι γελοιότητες των απολογητών του ΣΥΡΙΖΑ πως αν έρθει ο Κούλης θα «ψηφιστούν μνημόνια» ή θα «αυξηθεί η ανεργία» ή θα «περικοπούν οι μισθοί» ή θα «ξεπουλήσει τον δημόσιο πλούτο, τις υποδομές, τους χώρους». Οι εργαζόμενοι δεν ζουν σε άλλον πλανήτη, γνωρίζουν πως αυτά τα κάνει κάθε μέρα ο ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμα και στο θέμα των δημοκρατικών δικαιωμάτων που –υποτίθεται- πως ο ΣΥΡΙΖΑ είχε πλεονέκτημα, η ποινικοποίηση της πολιτικής δράσης, η υπόθεση της Ηριάννας, η ανεξέλεγκτη δράση των πραιτωριανών του Τόσκα και κυρίως η επίθεση στα στοιχειώδη συνδικαλιστικά δικαιώματα με αιχμή την ουσιαστική κατάργηση του δικαιώματος της απεργίας είναι ενδεικτικά. Τότε λοιπόν, γιατί τρομάζει πολλούς ο Κούλης;

Προϋπόθεση για να απαντήσουμε είναι να δούμε ολόκληρο το κάδρο του πολιτικού σκηνικού. Από τον Γενάρη του 2015 η Δεξιά, και σαν ΝΔ αλλά και σαν ΠΑΣΟΚ, αντιμετώπισε μια πρωτοφανή κρίση στρατηγικής. Όλες οι πολιτικές της επιλογές στην οικονομία αλλά και στο πολιτικό εποικοδόμημα υλοποιούνταν από τον ΣΥΡΙΖΑ που διαμόρφωνε ταυτόχρονα και συμμαχίες με ισχυρά τμήματα του κεφαλαίου. Στα κόμματα της Δεξιάς απέμενε ο άχαρος ρόλος της «γκρινιάρας» αντιπολίτευσης για ζητήματα όπως η … σημαία και οι παρελάσεις ή ο Καρανίκας. Αστειότητες που άφηναν παγερά αδιάφορη τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία.

Απέναντι σε αυτό το αδιέξοδο η επιλογή ήταν σαφής: Στροφή προς τον πιο ωμό νεοφιλελευθερισμό, όλα τα ιδεολογήματά του στην πρώτη γραμμή – με αποκορύφωμα την περίφημη φράση στη ΔΕΘ – και ταυτόχρονα στροφή στον εθνικισμό και τον χυδαίο αντικομμουνισμό. Αυτή η στροφή δεν είναι μια «ελληνική» ιδιοτροπία, φιλοδοξεί να εκφράσει και στην Ελλάδα την τάση που εκφράζεται διεθνώς από μερίδα του κεφαλαίου. Φιλοδοξεί, ταυτόχρονα, να συνδεθεί με το αποτέλεσμα των τεράστιων αλλαγών που έχουν συντελεστεί στον τομέα της οικονομίας αλλά και της συνείδησης των κοινωνικών ομάδων: Ο κατακερματισμός στο χώρο της εργασίας, η απότομη φτωχοποίηση των μεσαίων στρωμάτων, η ανεργία σε συνδυασμό με την υποχώρηση του κινήματος και την απαξίωση της έννοιας της Αριστεράς οδηγούν σε συντηρητική στροφή μεγάλα τμήματα, σε υποταγή στην κανονικότητα των μνημονίων, στην ατομική λύση στα όρια του κοινωνικού κανιβαλισμού. Αυτήν την πραγματικότητα επιχειρεί να εκφράσει η ΝΔ.

Άδικη η αγωνία;

Άρα είναι άδικη η αγωνία μεγάλης μερίδας της κοινωνίας; Θα ήταν σοβαρό λάθος από τη μεριά των δυνάμεων της Αριστεράς να περιφρονήσουν την αγωνία αυτή. Πρέπει να γίνει κατανοητό πως δεν την γεννά η ελπίδα πως με τον ΣΥΡΙΖΑ θα υπάρξει κάποια καλυτέρευση της ζωής. Γεννιέται από το μεγαλύτερο κακό που προκάλεσε ο ΣΥΡΙΖΑ και δεν είναι άλλο από την παγίωση της αντίληψης του μονόδρομου στο μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας. Της αντίληψης πως δεν υπάρχει τίποτα έξω από την ΕΕ και το ευρώ, έξω από τα μνημόνια, έξω τελικά από τον καπιταλισμό.

Άρα, το ζητούμενο δεν είναι ένας άλλος δρόμος αλλά ένας «λιγότερο κακός» διαχειριστής αυτής της κανονικότητας. Αποτέλεσμα φυσικά μιας τέτοιας λογικής είναι η αντίληψη πως τον μνημονιακό εφιάλτη καλύτερα να τον διαχειρίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ που, τουλάχιστον, δεν έχει την ακροδεξιά ρητορική της ΝΔ ενώ ακόμα μπορεί να προσφέρει και ψυχολογικό άλλοθι σε όσους το χρειάζονται με στελέχη που το μεσημέρι ψηφίζουν τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς και το απόγευμα καλούν σε «αγώνα» εναντίον τους ή αφού συναγελαστούν με τον Κασιδιάρη ρίχνουν και μια σπαραξικάρδια ανάρτηση στο διαδίκτυο για τον Π. Φύσσα.

Εδώ πια δεν χωρά ούτε αλαζονική αντιμετώπιση αλλά ούτε και υπόκλιση.

Το πρώτο ερώτημα που πρέπει να τεθεί είναι, τελικά, ποιος έχει καταστήσει τον Κούλη υποψήφιο πρωθυπουργό; Πώς μια παράταξη που το 2015 γνώρισε δυο εκλογικές πανωλεθρίες και τον όλεθρο του δημοψηφίσματος έφτασε να διεκδικεί την εξουσία; Η απάντηση είναι πανθομολογούμενη, αυτός που ανέστησε τη Δεξιά δεν είναι άλλος από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ με την πολιτική του έστησε τη ΝΔ (αλλά και τα ζόμπι του ΠΑΣΟΚ) στα πόδια της και είναι εντελώς παράλογο να πιστεύει κανείς πως η παραμονή του ΣΥΡΙΖΑ θα έχει ως αποτέλεσμα «να μην έρθει ο Κούλης».

Το αντίθετο! Ο πιο σίγουρος δρόμος για να οδηγηθεί η κοινωνία ακόμα πιο δεξιά, ο πιο σίγουρος δρόμος για την επάνοδο της ΝΔ στην εξουσία είναι ο δρόμος του ΣΥΡΙΖΑ. Όσο συνεχίζει στην εξουσία εφαρμόζοντας αυτήν την πολιτική –και μάλιστα στο όνομα της Αριστεράς- τόσο θα στρέφονται δεξιά οι κοινωνικές ομάδες. Ο αγώνας κατά της πολιτικής του, η ήττα και η ανατροπή του από τους αγώνες του λαού, η στροφή της κοινωνικής πυξίδας προς τα αριστερά είναι ο μόνος τρόπος για να κλείσει ο δρόμος και στον μνημονιακό του εταίρο, τη ΝΔ.

Ποιος δρόμος είναι ανοιχτός;

Κι εδώ φτάνουμε στα δύσκολα καθώς εύκολα διαπιστώνει κανείς τον ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ, εύκολα εξηγεί πως αυτός τελικά «φέρνει τον Κούλη» αλλά… κάτι περισσεύει! Και πάλι δεν είναι πειστικό γιατί λείπει το πιο σημαντικό, η πρόταση. Λείπει δηλαδή η απάντηση, η θετική διέξοδος. Όχι σε όσους το επικαλούνται ως άλλοθι για να κοροϊδεύουν πριν απ’ όλους τον εαυτό τους αλλά στους εργαζόμενους που τρέμουν την απόλυση που ο Κούλης επισείει γελώντας σαρδόνια, στους άνεργους που τους απειλεί πως θα κόψει και αυτό ακόμα το εξευτελιστικό επίδομα, στους νέους που τους «υπόσχεται» διάλυση της παιδείας και μια ακόμα πιο άγρια εργασιακή ζούγκλα.

Δεν έχουν αυταπάτη οι εργαζόμενοι, αυτά θα τα κάνει κι ο ΣΥΡΙΖΑ, μνημονιακές στρατηγικές επιλογές είναι, όμως δεν τους το λέει, τους αφήνει να πιστεύουν πως θα είναι πιο «ανθρώπινη» η εφαρμογή τους. Πιάνονται από αυτό γιατί δεν υπάρχει άλλο να πιαστούν, σήμερα, σ’ αυτήν την κοινωνία, σ’ αυτήν τη ζωή.

Από πού θα προέρχονταν αυτό το «άλλο»; Μα μόνο από το μαζικό κίνημα και την Αριστερά. Το «άλλο» είναι ένα πρόγραμμα μάχης που θα έθετε τους άμεσους στόχους για την ανατροπή αυτής της κατάστασης: Την αύξηση των μισθών και των συντάξεων, τη μείωση του χρόνου εργασίας και την απαγόρευση των απολύσεων, την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και όλων των άλλων αντιλαϊκών φόρων, την προστασία από την κερδοσκοπία στα είδη λαϊκής ανάγκης, την κατοχύρωση των συνδικαλιστικών και γενικότερα των κοινωνικών δικαιωμάτων. Το «άλλο» είναι η πολιτική συμφωνία από όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς για την κοινή δράση στο κίνημα ώστε να κατακτούνται οι στόχοι αυτοί, η ενίσχυση και συγκρότηση σχημάτων και συλλογικοτήτων που θα αποτελέσουν τα όπλα στη μάχη αυτή. Το «άλλο» είναι να προχωρά παράλληλα ο ουσιαστικός διάλογος για την εμβάθυνση του προγράμματος εξόδου από ΕΕ και ευρώ, εθνικοποίησης τραπεζών και στρατηγικών επιχειρήσεων. Το «άλλο» είναι όλες αυτές οι διαδικασίες να οικοδομούν με πραγματικούς όρους κινήματος το πολιτικό εκείνο μέτωπο που θα εμπλέξει ξανά χιλιάδες και χιλιάδες, θα αποτελεί στήριγμα του κινήματος και φορέα πολιτικό της ανατροπής.

Δυστυχώς τα πράγματα είναι –επιεικώς – ανησυχητικά. Στο επίπεδο του μαζικού κινήματος πλέον είναι προφανές πως η κρίση έχει δομικά χαρακτηριστικά, δεν είναι μόνο αποτέλεσμα της ήττας και της πολιτικής ανεπάρκειας. Η νέα πραγματικότητα στον χώρο της εργασίας αλλάζει πολλά και εμείς συνεχίζουμε να δουλεύουμε σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Δεν μιλάμε απλά για απαξίωση ή κρίση του συνδικαλισμού αλλά για ερωτήματα σχετικά με την ίδια την ύπαρξή του.

Στην πολιτική σφαίρα, αντί η πραγματικότητα να οδηγεί στην φυσιολογική επιλογή, επιλέγεται το αντίθετο: Ο αναχωρητισμός του ΚΚΕ είναι δεδομένος και συναντά την επιλογή της ΛΑΕ να ασχολείται μόνο με την κοινοβουλευτική της διάσωση με συμμαχίες ακόμα και με εθνικιστικά μορφώματα τύπου ΕΠΑΜ ή με νεοκαισαρικά φαινόμενα τύπου Ζωής, μη διστάζοντας στην κατεύθυνση αυτή να θυσιάσει την αριστερή και πιο μάχιμη πτέρυγά της, αλλά και την ταλάντευση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μεταξύ των προτάσεων για πολιτική συνεργασία και κοινή δράση από τη μια και της αναδίπλωσης από την άλλη μέσα από την τακτική να μπαίνει ως προαπαιτούμενο το σύνολο του προγράμματός της. Αποτέλεσμα αυτών των επιλογών δεν είναι μόνο ο κατακερματισμός, η αποστράτευση, η αδράνεια και η αναποτελεσματικότητα, φαινόμενα που αφορούν το σύνολο των αριστερών δυνάμεων, αλλά και το ξέσπασμα ενός εμφύλιου σπαραγμού χωρίς αρχές, με ένταση και χαρακτηρισμούς που θυμίζουν μαύρες εποχές.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η περίοδος του αντικομμουνιστικού συνεδρίου της ΕΕ στο Ταλίν: Αντί η ολομέτωπη ιδεολογική επίθεση του αντιπάλου να συσπειρώσει τις δυνάμεις της Αριστεράς οδηγηθήκαμε σε αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό της με όρους άλλων δεκαετιών.

Μια τέτοια εικόνα ποιόν εργαζόμενο μπορεί να εμπνεύσει; Ποια ελπίδα μπορεί να γεννήσει σε κοινωνικές ομάδες που νοιώθουν να καταστρέφεται η ζωή τους σήμερα και δεν μπορούν φυσικά να εναποθέσουν τις ελπίδες τους σε μια αριστερή «Δευτέρα παρουσία» ούτε φυσικά νοιώθουν να τους απασχολεί αν το «Ιράν ή το Ιράκ» θα κυριαρχήσει στον μικρόκοσμό μας. Ή θα απαντήσουμε πειστικά πως εμείς θέλουμε να ηττηθεί και να καταρρεύσει ο μνημονιακός ΣΥΡΙΖΑ ώστε να κλείσει ο δρόμος σε κάθε Κούλη ή όσο θα προχωρά η κρίση, όσο κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα εξοντώνει την κοινωνία, το αποκρουστικό πρόσωπο του Κούλη θα γίνεται ακόμα πιο αποκρουστικό και όλο και περισσότεροι θα είναι διατεθειμένοι να σκύψουν ακόμα περισσότερο το κεφάλι και με ακόμα μεγαλύτερη ντροπή και ακόμα πιο σιγανή φωνή να μας απαντούν: «Καλά τα λέτε αλλά … να έρθει ο Κούλης»;

Πηγή: .kommon.gr