Η εικόνα του Τσε Γκεβάρα, όπως φιλοτεχνείται από τα κυρίαρχα ΜΜΕ κι ευρύτερα τη συστημική φιλολογία, συχνά παραπέμπει σε έναν μποέμ τυχοδιώκτη, ρομαντικό επαναστάτη, φωτογενές σύμβολο μιας περασμένης εποχής και τελικά λούζερ, ηττημένο από τις αυταπάτες του στα βουνά της Βολιβίας. Βολεύει μια παρόμοια προσέγγιση, που κρατά την εικόνα (που πουλάει εξάλλου) αδειάζοντας την από περιεχόμενο. Κι όμως, ο Τσε ήταν γέννημα της νικηφόρας κουβανέζικης επανάστασης. Και σαν όνομα (είναι οι κουβανοί που δίνουν αυτό το τρυφερό παρατσούκλι στον Ερνέστο Γκεβάρα) αλλά και σαν συγκεκριμένη επαναστατική συγκρότηση.

Μπαίνοντας στη φλεγόμενη δεκαετία του ΄60 ο Τσε Γκεβάρα (στο πλαίσιο της κουβανέζικης επανάστασης και σε αλληλεπίδραση με τον Φιδέλ) προσεγγίζει και αναπτύσσει μια συνολική διεθνή επαναστατική τακτική, με κύρια έμφαση την αμερικανική ήπειρο, αλλά και την Αφρική και την Ασία, που συγκλονίζονταν από αντιαποικιακά και αντιιμπεριαλιστικά κινήματα και εξεγέρσεις. Εκφράζει μια γνήσια επαναστατική αντίληψη κόντρα στις θλιβερές θεωρίες της «ειρηνικής συνύπαρξης των δύο συστημάτων» και του «ειρηνικού δρόμου για το σοσιαλισμό» που διαμόρφωνε η άρχουσα τάξη των εκμεταλλευτικού «υπαρκτού σοσιαλισμού» και η ρεφορμιστική ηγεσία των δυτικών ΚΚ. Σε μια περίοδο μεγάλων διαφωνιών μεταξύ ΕΣΣΔ, Κίνας και Γιουγκοσλαβίας, ο Γκεβάρα αναζητεί μια διεθνή επαναστατική τακτική, που να ενοποιεί τις μαχόμενες δυνάμεις των λαών απέναντι στον ιμπεριαλισμό, πρώτα και κύρια τον αμερικάνικο.

Πρώτο, ξεκαθαρίζει ότι βασικός σκοπός του κινήματος δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο από την ανατροπή του συστήματος, με αρχή την συντριβή του αστικού κράτους, από ένα συνδυασμό ένοπλης πάλης και μαζικής εξέγερσης του εργατικού – λαϊκού κινήματος.

Δεύτερο, σε μια περίοδο που άνθιζαν οι θεωρίες για εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες και ενδιάμεσα στάδια και πολλοί ανακάλυπταν την δυνατότητα συμμαχίας με την «εθνική αστική τάξη» (ειδικά στα ΚΚ της Λατινικής Αμερικής, που είχαν ανακαλύψει πρώτα τον …ευρωκομμουνισμό), ο Τσε τόνιζε πως «η πραγματική απελευθέρωση των λαών θα πάρει αναπόφευκτα στην Αμερική τα χαρακτηριστικά σοσιαλιστικής επανάστασης. Οι εθνικές αστικές τάξεις δεν είναι πια καθόλου ικανές -αν ήταν και ποτέ- να αντιταχθούν στον ιμπεριαλισμό και αποτελούν τώρα την οπισθοφυλακή του. Δεν υπάρχουν πια να γίνουν άλλες αλλαγές: ή σοσιαλιστική επανάσταση ή καρικατούρα επανάστασης». Ταυτόχρονα, περιγελά τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό. «Μια εκλογική νίκη από δω κι από κει& μια εκλογή που χάνεται για λίγους ψήφους& μια απεργία που κερδίζεται, δέκα που χάνονται& ένα βήμα μπροστά δέκα πίσω& Γιατί αυτή η σπατάλη της λαϊκής ενέργειας; Για έναν και μοναδικό λόγο: υπάρχει μια τρομερή σύγχυση ανάμεσα στους στόχους τακτικής και στρατηγικής», έγραφε.

Τρίτο, αναζητά ένα δρόμο κλονισμού της κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού. Σε μια κρίσιμη στιγμή, καθώς ο αγώνας του Βιετνάμ έχει ματώσει τις ΗΠΑ, ρίχνει το σύνθημα για «ένα, δύο, τρία, πολλά Βιετνάμ», με μήνυμά του στην Τριηπειρωτική συνάντηση το 1967. Είναι μια συγκεκριμένη πρόταση κλιμάκωσης και γενίκευσης του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα, που βεβαίως δεν βρίσκει ανταπόκριση σε Μόσχα και Πεκίνο. Ο Τσε αναζητεί ένα δρόμο γενίκευσης της επαναστατικής πάλης. Η αποστολή στο Κονγκό είναι ένα πείραμα, που καταλήγει σε παταγώδη αποτυχία («όταν ένας λαός δεν θέλει να απελευθερωθεί δεν γίνεται τίποτα», θα γράψει ο Τσε). Έχει το ρεαλισμό να το αντιληφθεί, οι κουβανοί διεθνιστές αποχωρούν.

Η αποστολή στη Βολιβία δεν είναι μια ρομαντική φυγή από την Κούβα, αλλά η αγωνιώδης προσπάθεια για μεταλαμπάδευση της επανάστασης στη Λατινική Αμερική. Η επιλογή δεν είναι τυχαία: μια χώρα με ιδιαίτερα ανεπτυγμένο και σκληροτράχηλο εργατικό κίνημα, στο κέντρο της νότιας Αμερικής. Στον πρόλογο στην πρώτη έκδοση του Ημερολόγιου της Βολιβίας (1968) ο Φιντέλ Κάστρο κατακεραυνώνει τους «ψευτοεπαναστάτες, τους οπορτουνιστές και τους τσαρλατάνους όλων των ειδών, που θεωρούν τους εαυτούς τους μαρξιστές και κομμουνιστές και δεν δίστασαν να πουν πως ο Τσε απατήθηκε, πως ήταν τυχοδιώκτης ή –οι λιγότερο επιθετικοί- πως ήταν ιδεαλιστής. Είναι το κύκνειο άσμα, λένε, του ένοπλου αγώνα στη Λατινική Αμερική. Αυτά τα αξιοθρήνητα πλάσματα δεν κοκκινίζουν καν στη σκέψη πως η επιχειρηματολογία τους συμπίπτει με τη θέση των πιο αντιδραστικών ολιγαρχικών και του ιμπεριαλισμού».

Βεβαίως, ο Τσε δεν μπόρεσε να δώσει απάντηση στα θεμελιώδη ζητήματα που έθεσε με το σύντομο πέρασμα μιας φλεγόμενης ύπαρξης. Σημαντικές πλευρές της προσέγγισής του τίθενται αντικειμενικά με άλλους όρους, όπως η λογική της ένοπλης επαναστατικής εστίας, πρωτίστως σε αγροτική περιοχή. Αλλά η αναζήτηση επαναστατικών απαντήσεων, όχι μόνο στη θεωρία αλλά και στη (δική του) πράξη, είναι το ποιοτικό διαφορετικό και το αντίθετο με τον υποταγμένο κομφορμισμό, μιας Αριστεράς κατοικίδιο του συστήματος.

Η ακατάβλητη γοητεία του Τσε αναβλύζει από το ασίγαστο πάθος του κομμουνισμού, από τη διαρκή και αιρετική επαναστατική τοποθέτηση.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΛΑΦΡΟΣ

ΠΗΓΗ: prin.gr

Το 2018 θα είναι το έτος της «καθαρής εξόδου από τα μνημόνια», διαβεβαιώνει ο Αλέξης Τσίπρας, που υιοθέτησε πλήρως το «δόγμα» του Αντώνη Σαμαρά και των προηγούμενων μνημονιακών πρωθυπουργών ότι θα βγούμε από την κρίση μέσα από τα μνημόνια. Όπως όμως αποδεικνύει το Προσχέδιο του προϋπολογισμού του 2018 που κατατέθηκε στη Βουλή, αυτός ο προϋπολογισμός θα είναι όχι απλώς μνημονιακός, αλλά μνημονιακότερος των προηγούμενων! Απλούστατα, η «καθαρή έξοδος από τα μνημόνια» είναι άλλη μία κυβερνητική απάτη…

Καθαρή έξοδος από τα μνημόνια, θα ήταν μόνο η έξοδος από τις μνημονιακές πολιτικές: η μείωση των φορολογικών βαρών για τις εργαζόμενες τάξεις και η αύξηση της φορολογίας των κερδών, των υψηλών εισοδημάτων και της μεγάλης ακίνητης περιουσίας, σε συνδυασμό με την πλήρη (έστω και σταδιακή) αποκατάσταση των ζημιών από τις περικοπές σε μισθούς, συντάξεις, κοινωνικά επιδόματα κ.λπ. μέσα από τη γενναία αύξηση των δαπανών για το κοινωνικό κράτος. Τίποτε τέτοιο δεν συμβαίνει, αντίθετα η φορολεηλασία κατά των εργαζόμενων τάξεων συνεχίζεται και τα απομεινάρια του κοινωνικού κράτους δέχονται νέα πλήγματα.

Εμπέδωση και εμβάθυνση των μνημονιακών πολιτικών

Έχει ήδη κατατεθεί στη Βουλή το προσχέδιο του προϋπολογισμού, ενώ στα τέλη Νοεμβρίου κατατίθεται το πλήρες κείμενο του προϋπολογισμού, που ψηφίζεται στην Ολομέλεια της Βουλής το Δεκέμβριο, πριν τις διακοπές των Χριστουγέννων. Το Προσχέδιο, ένα σύντομο κείμενο χωρίς λεπτομερή ανάλυση εσόδων και δαπανών, μπορεί να κρύψει πολλά – ο πλήρης προϋπολογισμός πολύ λιγότερα. Ωστόσο, παρά την προσπάθεια να κρυφτεί το βάθος των μνημονιακών πολιτικών, αυτό δεν είναι κατορθωτό ούτε στο προσχέδιο. Αντίθετα, αναδεικνύονται ανάγλυφα οι δύο βασικοί άξονες των μνημονιακών πολιτικών: η φορολεηλασία των εργαζόμενων τάξεων και η διάλυση του κοινωνικού κράτους…

Έτσι, τη χρονιά της υποτιθέμενης «καθαρής εξόδου» από τα μνημόνια, προβλέπονται νέες καθαρές περικοπές:

Στις δαπάνες για ασφάλιση, περίθαλψη και κοινωνική προστασία, που μειώνονται σε 19.490 εκατ. ευρώ, έναντι 19.649 εκατ. ευρώ του μνημονιακού στόχου που είχε τεθεί με το Μεσοπρόθεσμο. Η μείωση δεν είναι μεγάλη, είναι όμως ενδεικτική. Το κυριότερο: μπορεί να γίνει ακόμη μεγαλύτερη με το πλήρες σχέδιο του προϋπολογισμού, το οποίο θα συμπεριλάβει τις νέες απαιτήσεις των δανειστών. Σίγουρα πάντως, αν επρόκειτο για μια αντίστοιχα μικρή έστω αύξηση, οι επικοινωνιολόγοι της κυβέρνησης θα είχαν χαλάσει τον κόσμο ανακηρύσσοντάς την σε… απόδειξη της «καθαρής εξόδου από τα μνημόνια».

Στις συνολικές πρωτογενείς δαπάνες, που μειώνονται για μία ακόμη χρονιά, από 43.691 εκατ. ευρώ που εκτιμάται ότι θα ανέλθουν το 2017 και 43.454 εκατ. ευρώ που προέβλεπε το Μεσοπρόθεσμο για το 2018, σε 43.157 εκατ. ευρώ. Και έπεται συνέχεια, αφού οι δανειστές ήδη έχουν εγείρει ζήτημα ότι οι στόχοι του 2018 δεν «βγαίνουν» – οπότε απαιτούνται νέα μέτρα = νέες περικοπές δαπανών.

Υπάρχει όμως και κάτι που αυξάνεται και είναι οι δαπάνες για εξοπλιστικά προγράμματα: από 475 εκατ. ευρώ το 2017, σε 510 εκατ. ευρώ το 2018…

Προβλέπονται επίσης… καθαρές φοροεπιβαρύνσεις, αφού τα τακτικά έσοδα του προϋπολογισμού θα είναι αυξημένα από 52.218 που εκτιμάται ότι θα ανέλθουν το 2017, σε 52.495 το 2018. Το γεγονός ότι προβλέπονται λιγότερα από το στόχο του Μεσοπρόθεσμου για 52.938 εκατ. ευρώ, απλώς αφήνει τα περιθώρια για ακόμη μεγαλύτερη αύξησή τους στο τελικό σχέδιο προϋπολογισμού – ειδικά αν συναινέσουν οι δανειστές, όπως έχει σχεδόν προαναγγελθεί.

Ιδιαίτερη σημασία έχει ότι τα έσοδα από τους κοινωνικά άδικους έμμεσους φόρους  προβλέπονται αυξημένα σε 27.652 εκατ. ευρώ, τόσο έναντι του 2017 (27.099 εκατ. ευρώ) όσο και έναντι του Μεσοπρόθεσμου (27.502 εκατ. ευρώ).

Λογικά και αναμενόμενα όλα αυτά, αφού όλα καθορίζονται από τους αμετακίνητους μνημονιακούς στόχους για υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα. Η σκληρότητα και ο μνημονιακός χαρακτήρας των πολιτικών προκύπτει από τα υψηλά πλεονάσματα. Ο φετινός στόχος (2017) είναι πρωτογενές πλεόνασμα 1,75% του ΑΕΠ, αλλά η κυβέρνηση προβλέπει πρωτογενές πλεόνασμα 2,21% του ΑΕΠ. Για το 2018, χωρίς σημαντικά νέα μέτρα, προβλέπει ότι αυτό θα εκτοξευτεί σε 3,57% του ΑΕΠ, αλλά αυτός ο διπλασιασμός δεν πείθει ότι είναι εφικτός χωρίς νέα μέτρα.

Αυτές οι λαθροχειρίες μάς αποκαλύπτουν τον κυβερνητικό σχεδιασμό: θα πάρουμε περισσότερα το 2017, ώστε να ανεβάσουμε τη γνωστή παράσταση περί επιστροφής ελάχιστου τμήματος των «κλοπιμαίων» με τη μορφή «κοινωνικού μερίσματος», κι ύστερα οι δανειστές θα εκτιμήσουν ότι χρειάζονται νέα μέτρα, τα οποία θα ληφθούν στο όνομα της «καθαρής εξόδου από τα μνημόνια»…

Όσον αφορά το «κοινωνικό μέρισμα», το προσχέδιο προβλέπει δαπάνη για «δράσεις στήριξης της κοινωνικής συνοχής» ύψους 800 εκατ. ευρώ το 2017 (από εκτιμώμενη υπέρβαση του στόχου για το πλεόνασμα κατά 823 εκατ. ευρώ) και 320 εκατ. ευρώ το 2018 (από εκτιμώμενη υπέρβαση… 54 εκατ. ευρώ του στόχου για το πλεόνασμα). Όμως, οι δανειστές θέτουν με έμφαση το ζήτημα ότι το «μέρισμα» δεν θα πρέπει να είναι «κοινωνικό», αλλά «αναπτυξιακό»! Και καθώς η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί ότι δεν θα μοιράσει ξανά «μέρισμα» χωρίς την έγκριση των δανειστών, ο κοινωνικός χαρακτήρας του αμφισβητείται ευθέως. Ήδη έχουν εμφανιστεί ρεπορτάζ που μιλούν για νέες κυβερνητικές ιδέες να κατευθυνθεί το «μέρισμα» στη στήριξη Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων!..

Νέα μέτρα πλησιάζουν 

Το Προσχέδιο «παραδέχεται» το προφανές: ότι στους 5 μήνες από τη δημοσιοποίηση του Μεσοπρόθεσμου έχει δημιουργηθεί «τρύπα» στα δημόσια έσοδα ύψους 1,86 δισ. ευρώ στο φετινό στόχο, που ανεξήγητα θα μειωθεί το 2018 σε 580 εκατ. ευρώ. Και παρ’ όλα αυτά, το 2017 προβλέπεται υπέρβαση του στόχου για το πρωτογενές πλεόνασμα, ενώ για το 2018 (που ο στόχος για το πλεόνασμα διπλασιάζεται) προβλέπεται «απλώς» η επίτευξή του.

Είναι προφανές ότι πρόκειται για λαθροχειρία και «δημιουργική λογιστική» που δεν πείθει κανέναν. Η κλιμακούμενη από μήνα σε μήνα μεγέθυνση της «τρύπας» στα δημόσια έσοδα δεν είναι αποτέλεσμα συγκυριακών λόγων, αλλά της επίσης κλιμακούμενης αδυναμίας όλο και ευρύτερων στρωμάτων ανέργων, συνταξιούχων και φτωχών εργαζόμενων να αντεπεξέλθουν στα δυσβάστακτα φορολογικά βάρη.

Το ακόμη εντυπωσιακότερο είναι ότι οι αισιόδοξες προβλέψεις του προσχεδίου προϋπολογισμού για το 2018 στηρίζονται σε πρόβλεψη για αύξηση των ρυθμών ανάπτυξης από 1,8% το 2017 (πρόβλεψη αμφισβητούμενη) σε 2,4% το 2018 – αύξηση μόλις 0,6%.

Στις δύο αξιολογήσεις που απομένουν μέχρι το τέλος του τρέχοντος προγράμματος (την τρίτη και την τέταρτη-συνολική), η λεγόμενη «δημοσιονομική μεταρρύθμιση» θα ολοκληρωθεί με νέα μέτρα. Διακωμωδώντας την κυβερνητική εξαγγελία περί «καθαρής εξόδου από τα μνημόνια».

ΠΗΓΗ: ergasianet.gr

Όπως αποκαλύπτει ο ομότιμος καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Σάββας Ρομπόλης, σήμερα, ένας στους δύο από τα 2.650.000 συνταξιούχους παίρνει μηνιαία κύρια σύνταξη κάτω από 660 ευρώ καθαρά. Με τα νέα μνημονιακά μέτρα από το 2019 συν την ελαστικοποίηση της εργασίας, συν τη μείωση της κρατικής επιχορήγησης που έχει το ΔΝΤ από 18 δισ. ευρώ να πάει στα 12 δισ. ευρώ, τότε ένας στους δύο συνταξιούχους θα παίρνει κύρια σύνταξη στα 550 ευρώ καθαρά το μήνα και τελικά, εάν πάρουμε υπόψη ότι από 1-1-2020 έχει νομοθετηθεί και η μείωση του αφορολόγητου κατά 40%, θα φτάσουμε γύρω στα 480 ευρώ.

Ο κ. Ρομπόλης είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικός για το μέλλον των συντάξεων λέγοντας ότι έως το 2055 θα μειωθούν συνολικά 55% και αυτό για δύο λόγους. Ο πρώτος αφορά την κλιμάκωση της μερικής απασχόλησης, που κόβει έσοδα από τα ταμεία και ο δεύτερος η γήρανση του πληθυσμού, που θα αυξάνει συνεχώς τον λόγο συνταξιούχων προς εργαζόμενους με αποκορύφωμα τη δεκαετία 2020-2030.

Την ίδια ώρα νέα στοιχεία-σοκ για τις συντάξεις φέρνει μελέτη της αντιπροέδρου της Εθνικής Αναλογιστικής ΑρχήςΜαριάννας Παπαμιχαήλ, με τίτλο «Ακτινοσκόπηση ασφαλιστικών μεταρρυθμίσεων με τον δείκτη ανταποδοτικότητας συντάξεων».

Σύμφωνα με αυτή τη μελέτη συντάξεις που αναλογούν στο μισό των καταβαλλόμενων εισφορών είναι η νέα οδυνηρή πραγματικότητα για εκατομμύρια ασφαλισμένους. Πρόκειται για τη μεγάλη ανατροπή στη σχέση συντάξεων – εισφορών, που επέφεραν οι μνημονιακοί αντιασφαλιστικοί νόμοι από το 2010 μέχρι σήμερα, η οποία θα ολοκληρωθεί το 2019 με το μαχαίρι στην προσωπική διαφορά για όλους τους συνταξιούχους.

Μετά τις άγριες περικοπές και τα χαράτσια στις εισφορές που επιβλήθηκαν από τις μνημονιακές κυβερνήσεις ΝΔ – ΠΑΣΟΚ και την νεομνημονιακή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, η πλειοψηφία των ασφαλισμένων θα λαμβάνει συντάξεις πολύ χαμηλότερες από τα ποσά που θα έχει καταβάλλει ως εισφορές. Οι ασφαλισμένοι αυτοί δεν πρόκειται να πάρουν πίσω τα λεφτά των εισφορών τους στα ασφαλιστικά ταμεία, καθιστώντας το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης της χώραςαναλογιστικά άδικο και ληστρικό.

Επισημαίνεται ότι σήμερα περίπου 1,5 εκατομμύριο συνταξιούχοι (με εισόδημα 4.500 ευρώ τον χρόνο) «βουλιάζουν» στη φτώχεια, τη στιγμή που οι νέες περικοπές στις σημερινές συντάξεις το 2019 θα οδηγήσουν σε συνολική μνημονιακή απώλεια εισοδημάτων για τους συνταξιούχους έως 70%. Οι 8 στους 10 συνταξιούχους έχουν φθάσει πια στο στάδιο της εξαθλίωσης. Δεν μπορούν να πληρώσουν ούτε τα φάρμακά τους, ενώ δεν έχουν χρήματα ούτε για τους λογαριασμούς του ηλεκτρικού και του τηλεφώνου.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Τα ναυτεργατικά σωματεία ΠΕΜΕΝ – ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ – ΠΕΕΜΑΓΕΝ – ΠΕΣ/ΝΑΤ, καταδικάζουν την φασιστική επίθεση της «Χρυσής Αυγής» σε βάρος αφισοκολλητών της ΠΕΝΕΝ.

Αποτελεί συνέχεια των πρόσφατων δολοφονικών επιθέσεων τους, σε βάρος των μεταναστών – εργατών στο Ασπρόπυργο, των εργατών και στελεχών του ΚΚΕ, του ΠΑΜΕ στο Πέραμα και άλλων εγκληματικών ενεργειών όπως η δολοφονία του Π.Φύσσα.

Το δηλητήριο του φασισμού πρέπει να το απομονώσουν οι εργάτες, η λαϊκή οικογένεια σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε γειτονιά.

Καλούμε τα σωματεία, τους εργαζόμενους, να καταδικάσουν τις δολοφονικές επιθέσεις της Χρυσής Αυγής, με οργάνωση, αγώνα, αλληλεγγύη, να δυναμώσει η ταξική πάλη ενάντια στην πολιτική του κεφαλαίου που γεννάει και εκτρέφει τους απόγονους του ναζισμού.

ΟΙ ΔΙΟΙΚΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ

• · ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΕΜΠΟΡΙΚΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ
• · ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΚΑΤΩΤΕΡΩΝ ΠΛΗΡΩΜΑΤΩΝ ΜΗΧΑΝΗΣ   Ε.Ν. «Ο ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ»
• · ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΜΑΓΕΙΡΩΝ Ε.Ν
• · ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ ΝΑΤ