Τα αποτελέσματα των γενικών εκλογών στην Ιταλία την περασμένη Κυριακή, δε θα περάσουν απαρατήρητα: Καθίζηση του κυβερνώντος κεντροαριστερού Δημοκρατικού Κόμματος του Ρέντσι ( μόλις 19% και -6,6% ) και της Φόρτσα Ιταλία του Μπερλουσκόνι (13,5% και -7,6%). Άνοδος του λαϊκίστικου κινήματος των Πέντε Αστέρων (32% και +6,6%) και της ακροδεξιάς Λίγκας του Βορρά (17,7% και +13,5%).

Η αποδοκιμασία των πολιτικών της ΕΕ, τόσο γενικά σε ότι αφορά το Σύμφωνο Σταθερότητας και το Δημοσιονομικό Σύμφωνο, όσο και ειδικότερα σε σχέση με τα ήδη εφαρμοζόμενα μέτρα για τις εργασιακές σχέσεις, τις απολύσεις και τις συντάξεις, κυριάρχησε στη συζήτηση και τελικά σφράγισε και το αποτέλεσμα. Ακόμη και οι συντηρητικοί και ακροδεξιοί σχηματισμοί τηρούσαν τις αποστάσεις τους, ζητώντας δημαγωγικά «τροποποιήσεις» και «εξαιρέσεις», ακόμη και «κατάργηση» ορισμένων μέτρων. Για αυτό και οι θεματοφύλακες των Βρυξελλών, έκαναν λόγο ευθύς αμέσως για νίκη του …λαϊκισμού. H Ιταλική κοινωνία βράζει, με τα προβλήματα της ανεργίας, της αντιδραστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων, της μαζικής μετανάστευσης σε άλλες χώρες, της περικοπής των μισθών, της αύξησης της ηλικίας εξόδου στη σύνταξη,  των περικοπών σε παιδεία και υγεία, του ρατσισμού, της ξενοφοβίας, των φασιστικών απειλών, να είναι πολύ οξυμμένα

Το αποτέλεσμα δεν έχει ακόμη ξεκαθαρίσει ώστε να φανεί ποιος σχηματισμός και με ποιες συμμαχίες θα εξασφαλίσει πλειοψηφία και θα ηγηθεί της νέας κυβέρνησης, αν και το προβάδισμα ανήκει στη συμμαχία Μπερλουσκόνι, Λέγκας και νεοφασιστών.

Μέσα σε αυτές τις μεγάλες αναταράξεις, εκκωφαντική η απουσία της κομμουνιστικής αριστεράς. Η διάσπαση των Δημοκρατικών «από τα αριστερά» με το σχηματισμό «Ελεύθεροι και Ίσοι», απέσπασε 3,5%, αλλά στην ουσία πρόκειται για ένα σχήμα γέννημα θρέμμα της κυβέρνησης Ρέντσι και της νεοφιλελεύθερης πολιτικής του που καταδικάστηκε περίλαμπρα. Δυστυχώς και κατά βάση προς τα δεξιά…

Ο σχηματισμός «Η εξουσία στο λαό», μέσω του οποίου εκφράστηκε στην ουσία η Κομμουνιστική Επανίδρυση, σε συμμαχία με άλλες αριστερές ομάδες και ακτιβιστές από κοινωνικά κινήματα και κοινωνικά κέντρα, συγκέντρωσε κάτι περισσότερο από 1% (η κρατική τηλεόραση RAI εκτιμάει 1,1%). Ένα άλλο θραύσμα του πρώην Κόμματος Ιταλών Κομμουνιστών (διάσπαση της Επανίδρυσης) το Κομμουνιστικό Κόμμα (αδελφό κόμμα του ΚΚΕ), έλαβε 0,3% και το ρεύμα για μια Επαναστατική Αριστερά (στο ρεύμα του ΕΕΚ) πήρε κοντά στο 0,1%.

Πρόκειται για ένα ακόμη στιγμιότυπο μιας πορείας εκφυλισμού του κομμουνιστικού ρεύματος στην Ιταλία. Από την ίδρυσή της το 1991 η Κομμουνιστική Επανίδρυση, όχι μόνο δεν κατάφερε στοιχειωδώς να δικαιώσει το όνομά της έναντι μιας ανοιχτής μετατροπής του παραδοσιακού Κομμουνιστικού Κόμματος στο αστικό Δημοκρατικό Κόμμα, αλλά, αντίθετα, παρέδωσε μαθήματα καιροσκοπισμού, υποταγής στην αστική πολιτική, κυβερνοπληξίας και τελικά αλλεπάλληλων διασπάσεων.

Στήριξε και συμμετείχε δύο φορές σε κυβερνήσεις με τα αστικά κόμματα της «κεντροαριστεράς» (Πρόντι). Μέτρησε περίπου επτά διασπάσεις, ενώ σε λιγότερο από είκοσι χρόνια παρουσίας, κατέβηκε με καμιά δεκαριά ονόματα «ευρύτερων» μετώπων σε εθνικές εκλογές και ευρωεκλογές.

Στις περασμένες βουλευτικές εκλογές (2013) κατέβηκε με το σχηματισμό «Πολιτική Επανάσταση» και απέσπασε 2,2%, χωρίς να βγάλει βουλευτή.

Στις ευρωεκλογές του 2014 κατέβηκε με τον πρωτότυπο τίτλο συνδυασμού «Άλλη Ευρώπη με τον Τσίπρα» και εξέλεξε τρεις ευρωβουλευτές, μεταξύ των οποίων και την Ε. Φορένσα, που ήταν μέλος της. Η τελευταία ήταν και η ευρωβουλευτής του Κόμματος Ευρωπαικής Αριστεράς, η οποία μαζί με την Βιόλα Καρόφαλο, εκπρόσωπο του σχηματισμού «Η εξουσία στο λαό», παρουσίασαν σε συνέντευξη τύπου το νέο κόμμα στο Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς.

Οι πολιτικές θέσεις του σχηματισμού «Η εξουσία στο λαό», περιείχαν πολλές κοινωνικές διεκδικήσεις, αλλά μάλλον με μια αθροιστική κινηματίστικη λογική, χωρίς να διαπνέονται από μια συνολική αντικαπιταλιστική ταξική κατεύθυνση και οποιαδήποτε αναφορά στο σύγχρονο καπιταλισμό και την ανάγκη της ανατροπής του σε μια σοσιαλιστική προοπτική. Η έλλειψη αυτή, όχι μόνο δεν αποκρυβόταν, αλλά αντίθετα προβαλλόταν και ως «πλεονέκτημα» από εκπροσώπους του νεότευκτου σχηματισμού, καθώς με «απλά λόγια» υποτίθεται ότι θα κατάφερναν να μιλήσουν και να γίνουν κατανοητοί «από τους πολλούς».

Οι μεγάλοι πολιτικοί κόμβοι ωστόσο δεν ξεπερνιούνται με αυταπάτες και με απλοϊκά κλισέ. Όσο η κομμουνιστική αριστερά κάνει ασκήσεις μετριοπάθειας και ακρωτηριασμού του ταξικού πολιτικού λόγου, όχι απλά την αριστερή κληρονομιά τη «μαζεύει» ένας θλιβερός Ρέντσι (σήκωσε ιδιαίτερα τον κίνδυνο του φασισμού), αλλά, ακόμη χειρότερα, η μαζική λαϊκή δυσαρέσκεια φουσκώνει τα πανιά λαϊκίστικων ή/και φασιστικών ρευμάτων.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ το Κίνημα των Πέντε Αστέρων φούσκωσε τα πανιά του με τη δημαγωγία ενάντια στο ευρώ και την ευρωζώνη (τα έχει μαζέψει βέβαια τώρα), «Η εξουσία στο λαό» δεν τολμάει να θέσει θέμα κριτικής και πολύ περισσότερο εξόδου από ευρωζώνη και ΕΕ.

Οι συντάκτες του προγράμματος του νέου σχηματισμού, φαίνεται πως αποδίδουν μεγάλο ρόλο στον πολιτικό συμβολισμό και τη γλώσσα, αποφεύγοντας τις πολιτικές οριοθετήσεις με ταξική και κομμουνιστική αναφορά. Αυτό βέβαια αποδεικνύεται ανέφικτο, καθώς, όπως και να έχει το να ξεκινάει ένα πολιτικό πρόγραμμα μιας αριστερής δύναμης με πρώτο σημείο την υπεράσπιση …του Συντάγματος της Ιταλίας, οπωσδήποτε δύσκολα την τοποθετεί στο αντισυστημικό στρατόπεδο ακόμη και με την πιο ευρεία έννοια.

Το ίδιο συμβαίνει και με τις διεθνείς αναφορές του νέου σχηματισμού. Την ώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί πανευρωπαϊκά το αρνητικό υπόδειγμα σε ότι αφορά την καταρράκωση λαϊκών ελπίδων και την δουλική εξυπηρέτηση των αστικών συμφερόντων στην Ελλάδα και των πολιτικών της ΕΕ, η Βιόλα Καρόφαλο σε συνέντευξή της στην εφημερίδα l’antidiplomatico, τον υπερασπίζει δηλώνοντας πως δε θα τον έλεγε «προδότη», χαρακτηρίζει εθνικισμό κάθε στάση αποχώρησης από την ΕΕ,  ενώ παράλληλα πλέκει το εγκώμιο των Εργατικών του Κόρμπιν και (λιγότερο) των Podemos.

Π.Μ.

Πηγή: pandiera.gr

Συνάδελφοι αγρότες – κτηνοτρόφοι… Η Πανελλαδική Επιτροπή των Μπλόκων σάς καλεί να συμμετάσχετε μαζικά στο μαχητικό αγροτικό συλλαλητήριο που θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 11 Μάρτη, στις 12 το μεσημέρι, στο χώρο της θυσίας των κολίγων στο Κιλελέρ.

Είναι η συνέχεια των αγωνιστικών κινητοποιήσεων και των μπλόκων. Η αφετηρία νέων αγώνων στην πάλη για την επιβίωσή μας, κόντρα στην πολιτική της κυβέρνησης και την ΚΑΠ της ΕΕ, που μας οδηγούν στη φτώχεια και την εξαθλίωση, στον αφανισμό και το ξεκλήρισμα.

Το μήνυμα της εξέγερσης των κολίγων πριν από 108 χρόνια παραμένει και σήμερα επίκαιρο. Το Κιλελέρ αποτελεί φάρο και οδηγό της δράσης μας. Η ηρωική εξέγερση των αγροτών του θεσσαλικού κάμπου ενάντια στους καταπιεστές και εκμεταλλευτές τους αποτελεί εξέγερση – σταθμό στην ιστορία του αγροτικού κινήματος. Οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις, απεργίες, συγκρούσεις τότε με την κρατική καταστολή, αστυνομία και στρατό, οι οποίοι έδρασαν για την υπεράσπιση των συμφερόντων των τσιφλικάδων, είχαν νεκρούς αγρότες αλλά και εργάτες, που ενεργά συμμετείχαν.

Τότε οι κολίγοι, αντιμέτωποι με τους τσιφλικάδες και το κράτος τους, με την πάλη που ήταν υπόθεση χρόνων κι όχι ενός μόνο αγώνα, και με τη θυσία τους, κατάφεραν μετά από χρόνια να πάρουν τα χωράφια τους. Αυτός, όπως και κάθε λαϊκός αγώνας, δεν πήγε χαμένος. Προστέθηκε στη λαϊκή αγωνιστική παρακαταθήκη, αναγκαία στις σημερινές συνθήκες.

Σήμερα αντιμετωπίζουμε τους σύγχρονους «τσιφλικάδες», τους μεγαλοεπιχειρηματίες, που ορμούν ν’ αρπάξουν το βιος μας και να μας μετατρέψουν ξανά σε κολίγους. Σήμερα αυτή η πολιτική οδηγεί σε πιο γρήγορη συγκέντρωση της γης και παραγωγής σε λίγα χέρια επιχειρηματιών – μεγαλοαγροτών και στη δημιουργία των σύγχρονων τσιφλικιών, μεγάλων καπιταλιστικών αγροτικών επιχειρήσεων και τους μικρομεσαίους αγρότες να χάνουν τη γη τους».

Δεν θα το επιτρέψουμε!

Οι αγώνες που έδωσε το οργανωμένο αγροτικό κίνημα τα προηγούμενα χρόνια, αλλά και φέτος, δείχνουν ότι με οργάνωση, μαζική συμμετοχή, αγωνιστικό πλαίσιο, και την κοινή δράση, αλληλεγγύη και συμμαχία με τους εργαζόμενους και αυτοαπασχολούμενους, μπορούμε να ανακόψουμε την επίθεση που δεχόμαστε και να έχουμε κάποιες κατακτήσεις.

Παλεύουμε ενάντια στη μοιρολατρία, στη λογική ότι δεν γίνεται τίποτα. Οι αγώνες, ο σωστός προσανατολισμός, η οργάνωση, μπορούν να έχουν και έχουν αποτελέσματα, όπως έδειξε η πρόσφατη εμπειρία. Ο μόνος χαμένος αγώνας είναι αυτός που δεν γίνεται.

Με τους αγώνες μας, τα πολυήμερα μπλόκα, καταφέραμε να αποσπάσουμε αφορολόγητο, σταδιακή εφαρμογή του ΕΦΚΑ, δεσμεύσεις για ακατάσχετο 15.000 ευρώ στους τραπεζικούς λογαριασμούς, πάγωμα των αυξήσεων σε ΕΝΦΙΑ και του «πράσινου τέλους» στο νερό άρδευσης και ύδρευσης, κατάργηση του φόρου στο κρασί. Αποτρέψαμε μέχρι σήμερα τα χειρότερα που έχουν στο συρτάρι, αλλά κάτω από την πίεση των αγώνων μας δεν τολμούν. Δεν τα κερδίσαμε όλα, αλλά δεν θα κερδίζαμε ούτε αυτά αν μέναμε στο σπίτι, όπως μας καλούν διάφοροι να κάνουμε».

Στην οργάνωσή μας η δύναμη – Στους αγώνες μας η ελπίδα

Η Πανελλαδική Επιτροπή των Μπλόκων αποτελεί μεγάλη κατάκτηση του αγροτικού κινήματος, συγκροτήθηκε μέσα στη φωτιά των αγώνων, παλεύει για την πραγματική ενότητα αγροτών και κτηνοτρόφων, στη βάση όχι μόνο των κοινών προβλημάτων αλλά και στη συμφωνία με το πλαίσιο πάλης, που ξεκαθαρίζει ποιοι είναι οι αντίπαλοί μας, ποιους έχουμε απέναντι και αντιπαλεύουμε: Κυβερνήσεις, ΚΑΠ της ΕΕ, βιομηχάνους που αγοράζουν κοψοχρονιά τη σοδειά μας και πουλάνε πανάκριβα μέσα και εφόδια, τραπεζίτες, μεγαλοαγρότες και επιχειρηματίες που θέλουν να πάρουν τη γη μας για ένα κομμάτι ψωμί.

Το οργανωμένο αγροτικό κίνημα, όπως εκφράζεται από τους Αγροτικούς Συλλόγους, τις Ενωτικές Ομοσπονδίες, την Πανελλαδική Επιτροπή των Μπλόκων, είναι αυτό που τους τρομάζει, γιατί η σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και όσοι θέλουν να γίνουν κυβέρνηση ξέρουν ότι θα ακολουθήσουν την ίδια αντιλαϊκή πολιτική υπέρ των κερδών για τους λίγους, των μνημονίων που όλοι μαζί έχουν ψηφίσει, και δεν θέλουν απέναντί τους να υπάρχει αυτό το οργανωμένο αγροτικό συνδικαλιστικό κίνημα.

Η επίθεση που γίνεται σχεδιασμένα σε όλη τη χώρα τα τελευταία χρόνια απέναντι στο οργανωμένο αγροτικό κίνημα δείχνει ποιος είναι ο πραγματικός τους αντίπαλος. Γι’ αυτό έχουν ξαμολήσει διάφορες «επιτροπές», που εμφανίζονται μόνο την περίοδο των μπλόκων, προβάλλουν αιτήματα που συμφέρουν τους μεγαλοαγρότες και όσους θέλουν να γίνουν μεγαλοαγρότες, υπονομεύουν τους αγώνες ή σπέρνουν την απογοήτευση και την ηττοπάθεια.

Σας καλούμε να κλείσετε τα αυτιά σας στη βρώμικη επίθεση και να έρθετε μαζί μας να οργανώσουμε καλύτερα τον αγώνα μας.

• Με δυνατούς, ζωντανούς, δραστήριους Αγροτικούς Συλλόγους και Ομοσπονδίες σε κάθε περιοχή, που θα ενημερώνουν, θα οργανώνουν και θα κινητοποιούν, διεκδικώντας λύσεις στα προβλήματά μας.

• Με τη συγκρότηση νέων Αγροτικών Συλλόγων σε όλη τη χώρα.

• Με ενότητα στο πλαίσιο πάλης που εκφράζει τα συμφέροντα της συντριπτικής πλειοψηφίας αγροτών και κτηνοτρόφων.

• Ενάντια στη μοιρολατρία και την απογοήτευση ότι «δεν γίνεται τίποτα», στα ψέματα ότι με τους αγώνες δεν κερδίζουμε.

• Για κοινή δράση και συμμαχία με τους εργαζόμενους και τους αυτοαπασχολούμενους, γιατί έχουμε κοινά συμφέροντα και αντίπαλο, γιατί μπορεί να δώσει δύναμη και προοπτική στους αγώνες μας.

• Για τη δημιουργία των προϋποθέσεων που θα εξασφαλίζουν την ανάπτυξη των τεράστιων παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας προς όφελός μας, με παραγωγή ποιοτικών και φθηνών προϊόντων για τη λαϊκή κατανάλωση, πρώτων υλών για τη βιομηχανία.

Αγρότες και κτηνοτρόφοι, στέλνουμε μήνυμα αντίστασης και αντεπίθεσης από το Κιλελέρ, την Κυριακή 11 Μάρτη στις 12 το μεσημέρι.

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ!

Πηγή: ergasianet.gr

Του  Γ.Γ.

Αξιοσημείωτες κάποιες επιλεκτικές «ευαισθησίες» που έχουν στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. «Εθεσε μόνος του εαυτόν εκτός κόμματος», μας είπε σήμερα ο γραμματέας της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ, Λευτέρης Αυγενάκης, ανακοινώνοντας τη διαγραφή ενός προέδρου μιας Δημοτικής Τοπικής Οργάνωσης της Ν.Δ.
Ο Θωμάς Παπαγούσιας είδε την πόρτα της εξόδου από την Ν.Δ., με αφορμή την «απαράδεκτη εμπλοκή του σε επεισόδια ποδοσφαιρικού αγώνα στην Κοζάνη».
Είχαν προηγηθεί οι διαγραφές της Παπακώστα και του Αντώναρου για επικριτικές δηλώσεις τις οποίες έκαναν στοχεύοντας τον αντιπρόεδρο της Ν.Δ., Αδωνη Γεωργιάδη.

Μιλάμε για σοβαρά παραπτώματα που είχαν κάνει οι παραπάνω οπότε δεν είχαν καμιά θέση σε ένα κόμμα που ευαγγελίζεται το νέο ήθος και τον σύγχρονο πολιτικό λόγο.
Και με το δίκιο της η Ν.Δ δεν μπορούσε να αφήσει συμπεριφορές στελεχών της να «θαμπώνουν» την εικόνα ενός κόμματος που φιλοδοξεί να κυβερνήσει την Ελλάδα.

Αλλωστε οι διαγραμμένοι δεν προχώρησαν σε εμετικές ρατσιστικές δηλώσεις όπως έκανε πρόσφατα ο νεοδημοκράτης βουλευτής Θ. Δαβάκης, κάτι που είναι ανεκτό από την ηγεσία της Ν.Δ. Ούτε έχει καμιά βαρύτητα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη ότι ο πρώην υπουργός και βουλευτής της Ν.Δ. Γιάννης Μιχαλάκη καταδικάστηκε πρόσφατα γιατί κατά την βουλευτική του θητεία αποδείχτηκε ότι εισέπραττε χιλιάδες ευρώ από τον προφυλακισμένο επιχειρηματία Αναστάσιο Πάλλη, παρέχοντας υπηρεσίες κοινοβουλευτικού ελέγχου υπέρ των συμφερόντων του.
Πολύ σωστά διαγράφτηκε από την Ν.Δ, ο Θ. Παπανούσιας. Εδρασε σαν χουλιγκάνος, μια συμπεριφορά απόλυτα καταδικαστέας, που δεν μπορεί να παραγνωριστεί από το κόμμα της Ν.Δ. Δεν ήταν ένα "πταίσμα" όπως π.χ. του παιδεραστή Νίκου Γεωργιάδη ενός ατόμου που εξακολουθεί να είναι μυστικοσύμβουλος του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Ποιος δεν αντιλαμβάνεται ότι τα παραπτώματα Παπακώστα και Αντώναρου είναι πολύ σοβαρότατα και δικαίως τους αξίζει διαγραφή από την συντηρητική παράταξη, αν συγκριθούν με τις κατηγορίες που έχουν αποδοθεί στο νεοδημοκρατικό στέλεχος, Σταύρο Παπασταύρου; Το να επικρίνει τον αντιπρόεδρο της Ν.Δ ,μπορεί να συγκριθεί με το να φοροκλέπτεις και να τοποθετείς τα αδήλωτα χρήματά σου σε φορολογικούς παραδείσους; 
Πολύ καλά, λοιπόν η Ν.Δ διέγραψε τα δυο στελέχη της και κρίμα που η Ελλάδα "δεν διαθέτει δέκα Παπασταύρους", όπως είχε δηλώσει και ο Α. Σαμαράς.

Πηγή: tsak-giorgis.blogspot.gr

– του Δημήτρη Μηλάκα