Από Σάββας Κωφίδης

Ο Σάββας Κωφίδης , προπονητής και πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, μιλάει στο Πριν για το σκηνικό στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο μετά τις τελευταίες εξελίξεις

Συνέντευξη στον Κυριάκο Νασόπουλο

Μετά και τα τελευταία γεγονότα στην Τούμπα, έχει δημιουργηθεί ένα σκηνικό στο ελληνικό ποδόσφαιρο που ξαφνικά οι περισσότεροι δηλώνουν σοκαρισμένοι. ΄Οσα συνέβησαν σου προκαλούν κάποια έκπληξη;

Θα πιαστώ από κάτι που είπες εσύ, το σοκ. Εγώ γελάω με αυτήν τη λέξη. Εμένα, προσωπικά, τα τελευταία γεγονότα στον χώρο του ποδοσφαίρου ούτε έκπληξη μου προκαλούν ούτε κάποιο σοκ. Είναι κάτι που γίνεται εδώ και πάρα πολλά χρόνια, μια κατάσταση μου υποβόσκει εδώ και δεκαετίες. Η σαπίλα του ελληνικού ποδοσφαίρου δεν είναι κάτι καινούργιο. Δεν έκανε την εμφάνισή της με τα τελευταία γεγονότα της Τούμπας. Είναι υπόθεση πολλών ετών. Και φυσικά δεν σχετίζεται ούτε είναι ένα ζήτημα αποκλειστικά του ποδοσφαίρου. Το όλο θέμα έχει, βέβαια, βαθιές και ξεκάθαρες κοινωνικές και πολιτικές προεκτάσεις.

Τι ακριβώς εννοείς;

Είναι αποτέλεσμα των όσων συμβαίνουν στην κοινωνίας μας. Για να το πούμε ακόμα καλύτερα, αν θέλετε, είναι αποτέλεσμα του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος. Τα όσα συμβαίνουν στα γήπεδα είναι τα επιμέρους. Ψάχνουμε, δήθεν, να βρούμε αιτίες, ποιος φταίει, αν μπήκε κάποιος μέσα, τι ακριβώς έγινε. Στην τελική ο καθένας είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του. Αλλά αν κοιτάξουμε βαθύτερα, θα δούμε ένα πολιτικό σύστημα το οποίο βασίζεται στον καπιταλισμό. Το οποίο βασίζεται στις τρεις εκτελεστικές εξουσίες, νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική. Εγώ προσθέτω και μια ακόμη εξουσία η οποία είναι τα ΜΜΕ. Οπότε, κατά την άποψή μου, είναι φυσικό επακόλουθο να συμβούν όλα αυτά. Δεν φταίνε ούτε οι φίλαθλοι, ούτε το ίδιο το άθλημα, το ποδόσφαιρο, για τα όσα συμβαίνουν.

Την απόφαση της κυβέρνησης να διακόψει το πρωτάθλημα μέχρι να συμφωνηθεί ένα θεσμικό πλαίσιο για την διεξαγωγή του, πώς την σχολιάζεις; Δεν υπάρχει ήδη;

Λογικά θα έχουνε, δεν το γνωρίζω και επακριβώς. Όταν όμως αυτό μένει στα χαρτιά, δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Άλλωστε, εγώ προσωπικά είμαι και ένας από τους ανθρώπους που δεν πιστεύουν στους θεσμούς, στους αστικούς νόμους, στις «ληξιαρχικές πράξεις»… Παρόλα αυτά, παρότι φαίνεται ότι υπάρχει ένα τέτοιο πλαίσιο, δεν τολμάνε να το εφαρμόσουν. Για μένα, η συγκεκριμένη κίνηση της κυβέρνησης και του υφυπουργού Αθλητισμού, Γ. Βασιλειάδη, δεν έχει κάποιο νόημα, δεν μου λέει κάτι. Είναι καθαρά και μόνο μια πολιτική ενέργεια, δεν βασίζεται κάπου. Σταματάω, λέει, το ποδόσφαιρο αν δεν συμφωνήσουμε σε κάτι. Ποια είναι η πρότασή σου; Τι ακριβώς επιδιώκεις; Πρέπει να πάρεις μια συγκεκριμένη απόφαση, κάτι…

Η πιο «πολυφορεμένη» ίσως έκφραση των τελευταίων ημερών, είναι η δημιουργία υγιούς επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Μπορεί να υπάρξει και κατά πόσο σε εκφράζει κάτι τέτοιο:

Όχι, εκ των πραγμάτων έχει αποδειχθεί ότι δεν μπορεί να υπάρξει υγιές επαγγελματικό ποδόσφαιρο, υγιής επαγγελματικός αθλητισμός γενικότερα. Από τη στιγμή που εμπλέκεται το χρήμα, εμπλέκονται οι εξουσίες, φυσικά και δεν μπορεί να υπάρχει αγνότητα. Δεν μπορεί να υπάρξει αγάπη για αυτό καθαυτό το άθλημα. Όλα επικεντρώνονται στο κυνήγι του πλούτου και της δόξας. Επιβάλλονται οι καπιταλιστικοί νόμοι, οι νόμοι της ελεύθερης αγοράς, ο θεμιτός και ο αθέμιτος ανταγωνισμός. Συνολικά, όλα τα σάπια στοιχεία που προωθεί ο καπιταλισμός. Για παράδειγμα, όταν υπάρχει το στοίχημα, υπάρχει το χρήμα, είναι πότε δυνατόν να υπάρχει υγεία; Επομένως, μόνο ο ερασιτεχνικός αθλητισμός και το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, το «αγνό», αυτό που αγαπάμε, αυτό που παίζαμε και παίζουμε στις αλάνες, είναι αυτό που θέλουμε.

Κατά πόσο θεωρείς όμως ότι είναι ρεαλιστικό στο σήμερα;

Στην κοινωνία που ονειρεύομαι και ονειρευόμαστε τα πράγματα, οι συνθήκες είναι τελείως διαφορετικά. Δεν υπάρχει καπιταλισμός, δεν εμπλέκεται το χρήμα, δεν εμπλέκεται τίποτα από όσα αναφέραμε προηγουμένως. Όμως, ακόμα και έτσι, μέσα στο υπάρχον σύστημα, πριν να δημιουργηθεί το καθαρά ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, πρέπει να μπουν κάποιοι κανόνες και να αλλάξουν οι συνθήκες με όλους αυτούς του κανόνες και τις συνθήκες που υπάρχουν τώρα. Για παράδειγμα, αρχικά και κύρια, οι ομάδες να μην είναι ανώνυμες εταιρείες.

Ειδικά στην Ελλάδα, οι «μεγάλες» αλλά και οι «μικρότερες» ομάδες είναι ταυτισμένες σε μεγάλο βαθμό. Μήπως εκεί κρύβεται η βασική αιτία του προβλήματος;

Όπως είπα και προηγουμένως, εκεί κρύβεται η βασική αιτία για όσα συμβαίνουν στο ποδόσφαιρο. Οι ανώνυμες εταιρείες είναι μέρος του καπιταλιστικού συστήματος. Είναι ένα κόλπο, έτσι ώστε κάποιος να προβάλλεται και παράλληλα, στην πραγματικότητα, να μην έχει και καμία ευθύνη. Έτσι, «ληστεύεται» το ποδόσφαιρο, χωρίς να υποστεί αυτός που το κάνει κάποια συνέπεια. Το να θέλει και να μπορεί κάποιος πρόεδρος, στην παρούσα πάντα κατάσταση, να ηγηθεί μιας ομάδας δεν το βρίσκω κατά ανάγκη κακό. Δεν το βλέπω και τόσο αρνητικό. Εφόσον πάντα θέλει αποκλειστικά και μόνο το καλό του ποδοσφαίρου και της ομάδας του. Αλλά, βλέποντας όμως τους περισσότερους προέδρους που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα, εκείνο που επιδιώκουν είναι να καπηλευτούν το ποδόσφαιρο. Στην Ελλάδα δεν έχουμε μια απλή στρέβλωση της κατάστασης. Έχουμε κάτι ακόμα χειρότερο! Στη συντριπτική τους πλειοψηφία, όσοι ασχολούνται και διοικούν τις ομάδες μας δεν το κάνουν γιατί αγαπάνε το ποδόσφαιρο. Απλά και μόνο θέλουν [να εξυπηρετήσουν]το δικό τους προσωπικό συμφέρον. Δείτε πώς επεκτείνονται με καθαρά καπιταλιστικά, κεφαλαιοκρατικά μέσα σε διάφορες άλλες δραστηριότητες, μέσα από το ποδόσφαιρο.

Η γνώμη σου για τους οργανωμένους οπαδούς των ομάδων ποια είναι;

Εγώ δεν βλέπω κάτι το αρνητικό στο να μπορεί να οργανώνεται μια κοινωνική ομάδα. Είτε για να μπορεί να υποστηρίξει την αγαπημένη της ομάδα, είτε για να υποστηρίξει κάποια αιτήματα, μια κινηματική διαδικασία ή οτιδήποτε άλλο.

Αν βέβαια, όντως, έχει πραγματικές διαθέσεις να υποστηρίξει αυτό που ιδεατά πρεσβεύει ή θεωρεί ότι εκφράζει η ομάδα του. Παλιότερα, αυτό το στοιχείο υπήρχε σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό. Πάνω σε αυτήν τη βάση, λειτουργούσαν κατά βάση οι περισσότεροι σύνδεσμοι. Το έχω δει προσωπικά. Σήμερα, δυστυχώς, έχουν παρεισφρήσει και άλλα στοιχεία. Έχει δημιουργηθεί η αλληλεξάρτηση προέδρου και οπαδών. Όλα αυτά, είναι απόρροια μιας μελετημένης τακτικής των ανθρώπων που ηγούνται των ομάδων. Και επιμένω ξανά, είναι αποτέλεσμα της ίδιας της κοινωνίας μας. Θα το επαναλάβω, είναι αποτέλεσμα ενός σάπιου οικονομικού, πολιτικού και κοινωνικού συστήματος.

Το δόγμα «No politica», το οποίο θέλουν να επιβάλλουν οι διεθνείς ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες πώς το σχολιάζεις;

Φυσικά και είμαι αντίθετος στη γραμμή «No Politica», την οποία προωθούν η ΦΙΦΑ και η ΟΥΕΦΑ. Μάλλον θέλουν να αλλάξουν τον εν γένει χαρακτήρα του ποδοσφαίρου, θέλουν να έχουν την απόλυτη εξουσία. Επιδιώκουν το ποδόσφαιρο να αποκοπεί τελείως από την κοινωνία, από τα κινήματα. Να μετατραπεί καθαρά σε ένα εμπόρευμα. Θέλουν να είναι οι μόνοι που θα βάζουν νόμους, θα κατευθύνουν τα πράγματα και, φυσικά, θα έχουν και τα οφέλη μέσα από αυτό, μαζί με τις διοικήσεις των ομάδων. Γι’ αυτό έχουν θεσπίσει και το λεγόμενο αυτοδιοίκητο στον χώρο του ποδοσφαίρου. Κατά το δοκούν παίρνουν τις αποφάσεις. Ποιοι είναι αυτοί που θα μας απαγορεύσουν να εκφράσουμε την κοινωνική και πολιτική μας θέση μέσα στο γήπεδο; Ποιοι νομίζουν ότι είναι και τι ακριβώς εννοούν; Είναι άκρως φασιστική και αντιδημοκρατική αντίληψη. Είναι και αυτό αποτέλεσμα ενός σάπιου συστήματος και μια εξουσίας που θέλει να επιβάλλει παντού το νόμο του κεφαλαίου, του χρήματος.

Θεωρείς ότι σήμερα οι επαγγελματίες ποδοσφαιριστές μπορούν ελεύθερα να εκφράσουν πολιτικές και κινηματικές απόψεις;

Μέσα σε αυτό το ζοφερό σκηνικό, έχει επιβληθεί σε μεγάλο βαθμό «φίμωτρο» στους ποδοσφαιριστές και τους αθλητές γενικότερα. Είναι πολύ δύσκολο να πάρει κάποιος θέση κοινωνικοπολιτική. Λες και δεν είναι άνθρωποι οι ποδοσφαιριστές. Στην Ελλάδα, ευτυχώς, τελευταία υπάρχουν κάποια ενθαρρυντικά παραδείγματα από ποδοσφαιριστές . Όπως οι Τασουλής και Μπαντής του Πανιωνίου, ο Μπακασέτας της ΑΕΚ… Αρκετά παιδιά έχουν μια συγκεκριμένη θέση, μιλάνε, δεν φοβούνται και δεν πρέπει να φοβούνται να μιλήσουν. Μπράβο τους και πραγματικά χαίρομαι και ελπίζω να είναι ένα παράδειγμα για τα νέα παιδιά.

Τι σηματοδοτεί για σένα το ποδόσφαιρο; Επιχείρηση, θέμα, διασκέδαση, μέσο κοινωνικοποίησης;

Είναι ένα παιχνίδι. Ένα παιχνίδι, έτσι όπως το γνώρισα όταν ήμουν έξι-εφτά χρονών. Είναι αυτή η χαρά του να έχω την μπάλα στα πόδια μου, να παίζω, να βάζω γκολ. Δεν έχει τίποτα άλλο. Ούτε χρήματα, ούτε άλλες ζοφερές καταστάσεις. Είναι ένα ομαδικό παιχνίδι. Που βλέπεις ένα παιδί να παίζει με τέτοια σοβαρότητα και αγάπη, χωρίς να το νοιάζει καν αν θα κερδίσει αυτό ή οι φίλοι που τυχαίνει να είναι στην αντίπαλη ομάδα.

Ζούμε σε μια περίεργη εποχή, εν μέσω μεγάλης καπιταλιστικής κρίσης, με εμπόλεμες ζώνες σε πολλές περιοχές του πλανήτη. Κατά πόσο θεωρείς ότι ο λαός μπορεί να ελευθερωθεί από την απειλή και τα δεσμά της εκμετάλλευσης και του πολέμου;

Όλα όσα ανέφερες σχετίζονται και καταλήγουν πάντα στην ίδια αιτία. Η οποία δεν είναι άλλη από το καπιταλιστικό σύστημα που καταπνίγει την κοινωνία και την θέλει υπόδουλη. Όταν ο άνθρωπος θέλει να εξουσιάζει άνθρωπο, όταν ένα κράτος θέλει να έχει την απόλυτη εξουσία, κάτι το οποίο θεωρώ συνυφασμένο με τον χαρακτήρα του κράτους, δεν μπορεί παρά να υπάρχουν τέτοιου είδους καταστάσεις. Ιμπεριαλιστικές καταστάσεις. Φυσικά όλο αυτό μπορεί να ανατραπεί μόνο εφόσον συνειδητοποιήσουμε όλοι και θελήσουμε να αλλάξουμε την κοινωνία. Όταν οι ιδέες μας  θα εκφράζουν μια προωθημένη πολιτική και κοινωνική συνείδηση. Αν δεν έχουμε πολιτική συνείδηση τότε δεν θα μπορέσουμε να αντισταθούμε, να αντιδράσουμε, να επαναστατήσουμε. Έτσι ώστε να φτιάξουμε μια κοινωνία αλληλέγγυα. Στην οποία όλοι θα έχουμε το δικαίωμα να «αναπνέουμε», να ζήσουμε, και όχι μόνο αυτοί που έχουν πάρει όλον τον πλούτο του πλανήτη στα χέρια τους. Μια κοινωνία που όλοι θα έχουμε τα ίδια δικαιώματα. Εδώ όμως θέλει προσοχή. Επαναστάσεις έχουν γίνει στο παρελθόν και θα γίνουν σίγουρα και άλλες στο μέλλον. Πρέπει να προσέξουμε ότι, εφόσον κερδηθεί κάτι, να μην θελήσουμε να γίνουμε χαλίφηδες στην θέση του χαλίφη. Να μην γίνουμε δηλαδή εμείς το ίδιο πράγμα με αυτούς που θα ανατρέψουμε. Να μην πάρουμε την εξουσία και τους μοιάσουμε. Να μην θεωρήσουμε ότι ήρθε η ώρα να πάρουμε τη δική μας εκδίκηση. Δυστυχώς, όπως έχει δείξει η ιστορία, αυτό έχει συμβεί. Να φροντίσουμε να φτιάξουμε την κοινωνία που οραματιζόμαστε.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Γράφει ο Βασίλης Καλαματιανός.

Η Διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 100 χρόνια του Κόμματος και οι εκδηλώσεις για ανάλυση-παρουσίαση της δίνουν τη δυνατότητα για συμπεράσματα που αφορούν τη στάση της ηγεσίας του ΚΚΕ απέναντι στην ιστορία του Κόμματος και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, αλλά και την πολιτική και τη θέση του σήμερα απέναντι στην υπάρχουσα κατάσταση.

Στη Διακήρυξη και σε ομιλίες στελεχών υπάρχουν γενικές εκτιμήσεις για την ηρωική πορεία του Κόμματος, για τους αγώνες και τις θυσίες των κομμουνιστών καθώς και εκτιμήσεις ότι θα ενταθούν οι εξελίξεις (σ.σ: από ποιον;) για αναδιαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού κ.λπ.

Γι’ αυτές τις εκτιμήσεις και αναφορές δεν μπορεί να έχει αντίρρηση κανένας αριστερός, πολύ περισσότερο οι κομμουνιστές εντός και εκτός ΚΚΕ.

Ερωτήματα δημιουργούνται με άλλες εκτιμήσεις όπως:

• Η συμμετοχή του Κόμματος στην ΚΔ, πέρα από τη θετική συμβολή της, επέδρασε σε σημαντικό βαθμό στη διαμόρφωση της στρατηγικής αντίληψης που έθετε ως στόχο μια μεταβατική ενδιάμεσου τύπου εξουσία μέχρι τη μετάβαση στη σοσιαλιστική εξουσία.
• Στις 28 Οκτώβρη του 1940 έγινε προσπάθεια από την πρώτη στιγμή το Κόμμα να παρέμβει, να δώσει κατεύθυνση στην πάλη του λαού ενάντια στην ξένη εισβολή, με τα τρία γράμματα του Νίκου Ζαχαριάδη. Βεβαίως, αυτή η προσπάθεια δεν ήταν απαλλαγμένη από αντιφάσεις και προβλήματα που είχε η στρατηγική της ΚΔ.
• Το ΚΚΕ, κάτω από την επίδραση της στρατηγικής του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος (7^ο Συνέδριο της ΚΔ) και τις στρατηγικής που είχε επεξεργαστεί η 6^η Ολομέλεια της Κ του ΚΚΕ το 1934 και το 6^ο Συνέδριο του Κόμματος το 1935, δεν μπόρεσε να συνδέσει στην πράξη τον ηρωικό εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα με την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας.
• Στη Διακήρυξη της ΚΕ υπάρχουν ακόμα πολλά σημεία και εκτιμήσεις που είναι χρήσιμο οι αναγνώστες του Εργατικού Αγώνα να μελετήσουν. Π.χ. για το 9^ο Συνέδριο του Κόμματος (1973), για την ΕΔΑ κ.α.

Ορισμένες εκτιμήσεις

α) Παρά τις προσεκτικές διατυπώσεις και τα «ναι μεν, αλλά…», γίνεται φανερή η κεντρική εκτίμηση της ΚΕ ότι η ΚΔ, το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα και το ΚΚΕ μέχρι το 1991 –παρά τα θετικά- δρούσαν σε λάθος κατεύθυνση.

β) Σα βασικό λάθος της ΚΔ και του ΚΚΕ η Διακήρυξη αναδείχνει τη στρατηγική των σταδίων. Στην ουσία όμως, αν και δεν αναφέρεται με σαφήνεια, η μεγάλη διαφορά είναι η συγκρότηση των αντιφασιστικών μετώπων.

γ) Στο σημείο 5 της Διακήρυξης ο Β’ παγκόσμιος πόλεμος χαρακτηρίζεται «ιμπεριαλιστικός». Έχει σημασία να αναφερθεί ότι όλα τα προηγούμενα χρόνια το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα και το ΚΚΕ χαρακτήριζαν τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο ως «αντιφασιστικό», όπως και ήταν. Ο Στάλιν το 1946, σε δημόσια ομιλία του, εξήγησε τις διαφορές από τον Α’ παγκόσμιο, τις διαφορές του φασισμού από άλλες μορφές διακυβέρνησης καπιταλιστικών-ιμπεριαλιστικών χωρών και κυρίως τη συμμετοχή της Σοβιετικής Ένωσης που δεν άφησε περιθώρια για τον χαρακτήρα του πολέμου.

δ) Τελικά υπάρχει ένα κυρίαρχο ερώτημα: η πολιτική γραμμή της ΚΔ και του ΚΚΕ το 1934-35 που έβαζε στόχο το τσάκισμα του ανερχόμενου φασισμού στην Ευρώπη δικαιώθηκε ή όχι; Στην Ελλάδα αυτή η γραμμή δεν ήταν η βάση της συγκρότησης των ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΕΠΟΝ, που μετέτρεψε το ΚΚΕ σε μαζικό κόμμα που οι δεσμοί του με το λαό μας κρατάνε μέχρι σήμερα; Τώρα, αν η τότε ηγεσία δεν μπόρεσε να συνδέσει τον αγώνα με την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας, δεν ευθύνεται η πολιτική γραμμή αλλά η έλλειψη κατανόησης, η αντίληψη ότι η κατάσταση πέρασε σε άλλο επίπεδο καθώς και οι λειψές κομματικές λειτουργίες, το ξέκομμα της ηγεσίας από τη βάση. Άλλωστε, γιατί στη Γιουγκοσλαβία και την Αλβανία υπήρξε κατάκτηση της εξουσίας; Δεν ήταν εκεί η γραμμή της ΚΔ;

ε) Πριν από τις αναφορές στη σημερινή πολιτική του ΚΚΕ, δεν μπορεί να μην υπογραμμιστεί το σημείο 12 της Διακήρυξης. Εκεί αναφέρεται ότι το ΚΚΕ έθεσε τα θεμέλια νέας στρατηγικής αντίληψης στο 15^ο Συνέδριό του (1996) και την επεξεργάστηκε πιο ολοκληρωμένα στο νέο Πρόγραμμα που διαμόρφωσε στο 19^ο Συνέδριό του (2013). Η διαστρέβλωση δεν έχει όρια! Τι σχέση έχει το Πρόγραμμα του 15^ου που βασικό του στοιχείο είναι το κοινωνικό-πολιτικό μέτωπο με αυτό του 19^ου που προωθεί τη συμμαχία του ΚΚΕ με τον… εαυτό του;

Δύο σημεία για το σήμερα

1. Στη Διακήρυξη αναφέρεται ότι το ΚΚΕ «προβάλλει το στόχο της σύγκρουσης και της ρήξης με το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, ως στοιχείο της πάλης για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου, για την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας που αποτελεί προϋπόθεση για να λειτουργήσει η αποδέσμευση της χώρας από κάθε ιμπεριαλιστική συμμαχία υπέρ του λαού».
2. «Σε κάθε περίπτωση πολεμικής εμπλοκής της Ελλάδας, το Κόμμα θα ηγηθεί της εργατικής λαϊκής πάλης, ώστε αυτή να συνδεθεί με την κατάκτηση της εξουσίας, να οδηγήσει στην ήττα τόσο της εγχώριας αστικής τάξης όσο και της ξένης ως εισβολέα».

Εδώ πρέπει να πούμε σ’ αυτούς που δεν μπόρεσαν να παρακολουθήσουν και ν’ αντιληφθούν την αλλαγή θέσεων του ΚΚΕ ότι, όπως διατυπώνονται τα παραπάνω στη Διακήρυξη της ΚΕ, το ΚΚΕ σήμερα δεν παλεύει για αποδέσμευση της χώρας από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Δεν παλεύει για να μην εμπλακεί η Ελλάδα σε πόλεμο. Έτσι εξηγείται η θέση που πήρε η ηγεσία του ΚΚΕ για το Δημοψήφισμα, έτσι εξηγείται γιατί αρνείται και παρεμποδίζει τη συγκρότηση Κίνησης για την αποδέσμευση από την ΕΕ, γιατί διέλυσε το φιλειρηνικό-αντιπολεμικό κίνημα.

Ένα τελευταίο ζήτημα

Στις 27 Γενάρη, σε εκδήλωση για την παρουσίαση της Διακήρυξης, ο Δ. Κουτσούμπας, μεταξύ άλλων, ανέφερε: «Η αστική τάξη επιδιώκει να υπάρξουν και άλλα αναχώματα απέναντι στο ΚΚΕ. Κι εδώ πρόθυμοι να παίξουν τέτοιο ρόλο για μια ακόμη φορά όπως το 2012 και το 2015, είναι διάφορες εξωκοινοβουλευτικές σήμερα ομάδες που κι αυτές πίνουν νερό στο όνομα μιας γιαλαντζί αριστεράς».

Είναι πασίγνωστο ότι οι ιμπεριαλιστές και η αστική τάξη της χώρας χρησιμοποιούσαν κάθε μέσο και τρόπο (τη συκοφαντία, τη διαστρέβλωση θέσεων, την τρομοκρατία) για να εμποδίσουν την ανάπτυξη του επαναστατικού κινήματος και του ΚΚΕ. Αυτό συνέβαινε σε όλο τον κόσμο. Τα παραδείγματα πάμπολλα. Ο Λένιν κατηγορήθηκε ως πράκτορας των Γερμανών. Για την πυρκαγιά στο Ράιχσταγκ οδηγήθηκαν στο δικαστήριο ο Δημητρώφ, ο Τέλμαν κ.α. Στη χώρα μας είχαμε «τη βίλα και το κότερο» του Χ. Φλωράκη.

Συμβαίνει, μήπως, κάτι παρόμοιο τα τελευταία χρόνια με το σημερινό ΚΚΕ; Ασφαλώς όχι. Μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ότι αυτό είναι κατάκτηση του λαϊκού κινήματος και του ΚΚΕ, αλλά και τακτική της άρχουσας τάξης. Βέβαια, αυτά υπάρχουν όπως και η ευνοϊκή σε κάποιες περιπτώσεις μεταχείριση του ΚΚΕ (π.χ. από τον ΣΚΑΪ).

Συνυπολογίζοντας όσα αναφέρθηκαν και ακόμη το πολιτικό κλίμα, τα οξυμένα προβλήματα του λαού, τη φθορά όλων των αστικών κομμάτων, δεν μπορεί να εξηγηθεί το χαμηλό εκλογικό ποσοστό του ΚΚΕ και οι δυνάμεις που κινητοποιεί. Δεν πείθουν οι ισχυρισμοί για «αναχώματα της αστικής τάξης» και το ρόλο της «εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς» όπως αναφέρεται. Αποκλειστική ευθύνη για τη δύσκολη θέση που βρίσκεται σήμερα το ΚΚΕ έχει η ηγεσία του, η πολιτική της γραμμή, η νοοτροπία και η πρακτική της.

Δημιουργείται το ερώτημα: Πρόκειται μήπως για παρέκκλιση, για αριστερή παιδαριωδία; Ασφαλώς όχι! Αυτή η πολιτική είναι ένα αριστεροδέξιο συνονθύλευμα (αριστερή φρασεολογία, δεξιά πολιτική δράση) που δεν θίγει άμεσα την άρχουσα τάξη και τον ιμπεριαλισμό και γι’ αυτό έχει τη σιωπηρή, άτυπη ανοχή τους.

Απ’ αυτό δημιουργείται κι ένα δεύτερο ερώτημα: Δεν το αντιλαμβάνεται αυτό η ηγεσία του ΚΚΕ; Ασφαλώς το γνωρίζει. Αρκείται όμως στο γεγονός ότι ασκεί εξουσία σ΄ ένα έστω και μικρό τμήμα του ελληνικού λαού και χωρίς κινδύνους παρουσιάζονται ως επαναστάτες.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

του Δημήτρη Μηλάκα

Για την ένταση που καθημερινά κλιμακώνεται στις ελληνοτουρκικές σχέσεις το τελευταίο διάστημα «κυκλοφορούν» πολλές επιμέρους εξηγήσεις, οι οποίες περιστρέφονται γύρω από την αιτία, ωστόσο αδυνατούν ή αποφεύγουν να τη θίξουν: πρόκειται για την απόλυτη κατάρρευση της ελληνικής στρατηγικής των τελευταίων δεκαετιών έναντι της Τουρκίας.