Οι περίπου 50.000 συνδικαλισμένοι εργαζόμενοι της αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας General Motors (GM) ενέκριναν χθες Παρασκευή τη νέα εταιρική συλλογική σύμβαση εργασίας, με τετραετή ισχύ, κατόπιν σκληρής διαπραγμάτευσης με τη διεύθυνση της εταιρείας, γεγονός το οποίο σήμανε το τέλος της πιο μακράς απεργιακής κινητοποίησής τους τον τελευταίο μισό αιώνα.

“Με την επικύρωση αυτής της σύμβασης, η απεργία των μελών του UAW τερματίζεται και οι εργαζόμενοι μπορούν πλέον να επιστρέψουν στην εργασία τους” στη Τζένεραλ Μότορς, ανέφερε το ισχυρό συνδικάτο United Auto Workers, το οποίο είχε καλέσει σε αυτή την κινητοποίηση εύρους χωρίς προηγούμενο, που παρέλυσε τα αμερικανικά εργοστάσια της GM, τη 16η Σεπτεμβρίου.

“Μπορούμε πλέον να προχωρήσουμε μπροστά και να επικεντρωθούμε στις προτεραιότητές μας”, δηλαδή την “κατασκευή αυτοκινήτων καλής ποιότητας για τους πελάτες μας”, ανέφερε με ικανοποίηση η Μέρι Μπάρα, η πρόεδρος και διευθύνουσα σύμβουλος της Τζένεραλ Μότορς, σε δελτίο Τύπου της διεύθυνσής της.

Με βάση αυτή τη νέα εταιρική σύμβαση, το UAW σκοπεύει να αρχίσει πλέον διαπραγματεύσεις με τη Ford από μεθαύριο Δευτέρα και κατόπιν με τη Fiat Chrysler, ανέφερε ο Μπράιαν Ρόθενμπεργκ, εκπρόσωπος του συνδικάτου.

Η αυτοκινητοβιομηχανία των ΗΠΑ — ένας από τους πνεύμονες της αμερικανικής βιομηχανίας — διέρχεται δύσκολη φάση, με τις πωλήσεις της να αναμένεται να σημειώσουν πτώση φέτος, έπειτα από μια σειρά ρεκόρ μετά το 2014, κατά την εκτίμηση του οίκου αξιολόγησης Standard and Poor’s.

Το βασικό στοιχείο της συμφωνίας που επικυρώθηκε χθες είναι η αύξηση των μισθών κατά 3% τον χρόνο για τη διάρκεια της νέας σύμβασης και η διανομή πριμ 11.000 δολαρίων ανά μόνιμο εργαζόμενο. Οι συμβασιούχοι ορισμένου χρόνου θα λάβουν πριν 4.500 δολαρίων.

Η GM θα επενδύσει 7,7 δισεκ. δολάρια στα αμερικανικά της εργοστάσιο, κάτι που θα επιτρέψει να δημιουργηθούν 9.000 θέσεις εργασίας, επιβεβαιώθηκε. Σε αντάλλαγμα, η διοίκησή της έλαβε το πράσινο φως για το ήδη προαναγγελθέν κλείσιμο τριών εργοστασίων (Μέριλαντ, Μίσιγκαν, Οχάιο). Ο όμιλος θέλει επίσης να κλείσει μια τέταρτη εγκατάσταση, στην Καλιφόρνια, πάντως το UAW μπόρεσε να περισώσει το εργοστάσιο στο Χαμτράμικ του Ντιτρόιτ, που έχει αναλάβει την παραγωγή ενός ηλεκτρικού ημιφορτηγού και μπαταριών για τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα της GM.

Το Μίσιγκαν και το Οχάιο, βιομηχανικές Πολιτείες, είχαν ψηφίσει τον Ντόναλντ Τραμπ το 2016, με τους ψηφοφόρους να σαγηνεύονται από τις υποσχέσεις του πως θα τερμάτιζε τις μετεγκαταστάσεις εργοστασίων προωθώντας τα προϊόντα αμερικανικής κατασκευής.

Συμμετέχοντας στην απεργία για έξι εβδομάδες, οι συνδικαλισμένοι εργαζόμενοι της Τζένεραλ Μότορς αξίωναν αυξήσεις μισθών και βελτίωση των συνθηκών εργασίας των συμβασιούχων, μετά την ιστορική “διάσωση” του ομίλου που κήρυξε πτώχευση το 2009 από την κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα.

Η απεργία παρέλυσε επίσης τα εργοστάσιο στον Καναδά και στο Μεξικό της εταιρείας που βρίσκεται πίσω από τις μάρκες Chevrolet, Cadillac, GMC και Buick, όπως και τους προμηθευτές της.

Ο αμερικανικός όμιλος Lear Corporation, που προμηθεύει με καθίσματα και ηλεκτρονικά την GM, προειδοποίησε την Παρασκευή ότι οι πωλήσεις του ενδέχεται να σημειώσουν πτώση κατά τουλάχιστον 8% το 2019 σε σχέση με το 2018, λόγω της απεργίας που του κόστιζε από 70 ως 75 εκατομμύρια δολάρια σε τζίρο ανά εβδομάδα που συνεχιζόταν.

Για τη Τζένεραλ Μότορς, που παράγει κανονικά 8.400 οχήματα την ημέρα στις ΗΠΑ, η αναστολή λειτουργίας των εργοστασίων συνεπαγόταν απολεσθέντα έσοδα 100 εκατομμυρίων δολαρίων καθημερινά, σύμφωνα με υπολογισμούς ειδικών της αυτοκινητοβιομηχανίας.

Ο λογαριασμός αναμένεται να γίνει γνωστός όταν δημοσιοποιηθούν τα αποτελέσματα χρήσης τρίτου τριμήνου του ομίλου την Τρίτη.

πηγη: iskra.gr

Στην συνέχεια δημοσιεύουμε στην ιστοσελίδα της Ένωσής μας σχετικά ψηφίσματα που εξέδωσε πρόσφατα το Δ.Σ

Όχι στο αντιδραστικό - ρατσιστικό νομοσχέδιο για το προσφυγικό άσυλο

Η κυβέρνηση της Ν.Δ εισήγαγε στην Βουλή με διαδικασίες fasttrackκαι ψηφίζεται τις επόμενες μέρες το νομοσχέδιο για το προσφυγικό άσυλο.

Πρόκειται για ένα νομοσχέδιο που ο χαρακτήρας και η κατεύθυνσή του είναι εναρμονισμένα με την αντιδραστική - ρατσιστική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τις αναγκαίες προσθήκες και την σφραγίδα της ακροδεξιάς πολιτικής διακυβέρνησης της Ν.Δ στον κρίσιμο τομέα του μεταναστευτικού - προσφυγικού.

Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Ε.Ε οι σύμμαχοί τους σε ΝΑΤΟ - ΗΠΑ και σε ανταγωνισμό με Ρωσία - Κίνα από την μια προκαλούν, υποδαυλίζουν, επεμβαίνουν στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου για να προωθήσουν τα οικονομικά και γεωστρατηγικά συμφέροντά τους και από αυτή την άποψη είναι υπαίτιοι για τον ξεριζωμό εκατομμυρίων ανθρώπων που εγκαταλείπουν τις χώρες τους και από την άλλη κλείνουν τα σύνορα και επιφυλάσσουν για τους πρόσφυγες άθλιες και απάνθρωπες συνθήκες στρατοπέδου και γκετοποίησης της ζωής τους.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η κυβέρνηση με το νομοσχέδιο επιχειρεί την ενσωμάτωση διάφορων ευρωπαϊκών οδηγιών, την ενοποίηση διατάξεων για την διαδικασία της χορήγησης και ανάκλησης του καθεστώτος διεθνούς προστασίας. Το πλαίσιο αυτών των ρυθμίσεων είναι η συμφωνία Ε.Ε - Τουρκίας.

Η κυβέρνηση και το νομοσχέδιο επιφυλάσσουν πρακτικές αιχμαλώτων για τους πρόσφυγες, τους διώκουν, περιορίζουν δραστικά τα δικαιώματά τους, τους εγκλωβίζουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στα οποία κυριαρχούν άθλιες και απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης. Το νομοσχέδιο επιταχύνει, ενεργοποιεί, κλιμακώνει τις μαζικές απορρίψεις και οδηγεί σε κράτηση και απέλαση.

Καταργείται ουσιαστικά η πρόσβασή τους στην εργασία και αυτό γίνεται αμέσως με την λήψη του δελτίου αιτούντος το οποίο πάει στους 6 μήνες....

Επίσης το νομοσχέδιο προβλέπει πλέον την κατάργηση του εκπροσώπου της ύπατης αρμοστείας του ΟΗΕ και στο εξής θα απαρτίζεται από τρεις δικαστικούς.....

Οι αποφάσεις απελάσεων θα εκδίδονται μαζί με τις απορριπτικές, το μετατραυματικό στρες απαλείφεται ως λόγος ευαλωτότητας ενώ ρητά πλέον ζητείται ειδική αιτιολογία στις ιατρικές βεβαιώσεις.....

Μειώνεται η τριετής άδεια διαμονής στους δικαιούχους επικουρικής προστασίας στον ένα χρόνο. Αναφορικά με τα παιδιά των προσφύγων στην εκπαίδευση, διατηρεί το άδικο καθεστώς, επιτρέπεται αυτή να γίνεται μέσα στα στρατόπεδα χωρίς να υπάρχουν στοιχειώδης υποδομές και τα ανάλογα μέσα.

Επιβάλει ένα ιδιότυπο καθεστώς ¨συνεργασίας" των προσφύγων σε κάθε φάση προκειμένου να μην χάσουν το δικαίωμα εξέτασης της αίτησης για άσυλο αλλά ακόμη και την θέση σε στρατόπεδο, κάθε αντίρρηση για μετακίνηση σε άλλο στρατόπεδο οδηγεί σε κράτηση και απέλαση....

Η επιβολή του νόμου και της τάξης, δηλαδή της καταστολής είναι επίσης στην φιλοσοφία αυτού του αντιδραστικού νομοσχεδίου.

Η κατάθεση του νομοσχεδίου γίνεται σε μια περίοδο που η κυβέρνηση εντείνει την αντιπροσφυγική και ξενοφοβική ρητορική και πολιτική της όπως επίσης κλιμακώνονται οι ξεδιάντροπες ρατσιστικές εκστρατείες ενάντια στους πρόσφυγες από Βελόπουλο, Χρυσή Αυγή και άλλα ακροδεξιά μορφώματα αλλά και τοπικούς παράγοντες σε διάφορα νησιά και στην ηπειρωτική χώρα.

Απαιτούμε την απόσυρση του νομοσχεδίου, την κατοχύρωση των δικαιωμάτων στο άσυλο των προσφύγων, την εκπαίδευση των προσφυγόπουλων.

Παλεύουμε για την άμεση απεμπλοκή της χώρας από τους επιθετικούς πολεμοκάπηλους σχεδιασμούς Ε.Ε - ΗΠΑ - ΝΑΤΟ που εκθέτουν σε θανάσιμο κίνδυνο την χώρα και τον λαό μας.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

ΠΕΝΕΝ

Καταδικάζουμε την δίωξη σε βάρος του Π. Λαφαζάνη για την δράση του κατά των πλειστηριασμών

Στις 30 Οκτώβρη 2019 παραπέμπεται σε δίκη ο Π. Λαφαζάνης πρώην Γραμματέας της ΛΑΕ για τ ην δράση με το κίνημα κατά των πλειστηριασμών της εργατικής και λαϊκής κατοικίας.

Οι κατηγορίες που του αποδίδονται αφορούν πλήθος διατάξεων και άρθρων του ποινικού κώδικα.

Θεωρούμε την παραπομπή του σε δίκη ως προϊόν πολιτικής δίωξης, οι δε κατηγορίες συνιστούν επιστροφή στις πιο σκοταδιστικές και αντιδραστικές περιόδους της ελληνικής πολιτικής ζωής.

Η πάλη για την προστασία της λαϊκής και εργατικής κατοικίας συσπείρωσε όλο το προηγούμενο διάστημα, επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και πιστεύουμε και στο άμεσο μέλλον (κυβέρνηση Ν.Δ), ευρύτερες πολιτικές, κινηματικές δυνάμεις και εργατικά Σωματεία.

Αυτή η δραστήρια αλληλεγγύη αποτέλεσε ένα ισχυρό προστατευτικό κλοιό για να αποτραπεί η υφαρπαγή των περιουσιών λαϊκών ανθρώπων που οδηγήθηκαν σε αυτή την κατάσταση εξ αιτίας των αντιλαϊκών και μνημονιακών πολιτικών που βύθισαν τον λαό στην φτώχεια και την εξαθλίωση.

Κατηγορούμενοι θα έπρεπε να είναι το αστικό πολιτικό σύστημα, το κεφάλαιο και το ευρωενωσιακό πολιτικό κατεστημένο που από κοινού άδραξαν την ευκαιρία να λεηλατήσουν τον δημόσιο πλούτο, τις επιχειρήσεις του δημοσίου αλλά και την πρώτη εργατική - λαϊκή κατοικία.

Η ΠΕΝΕΝ απαιτεί το σταμάτημα των διώξεων ενάντια στον Π. Λαφαζάνη και σε άλλους αγωνιστές που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή της πάλης κατά των πλειστηριασμών.

Απαιτούμε να πάρουν τέλος εδώ και τώρα οι πλειστηριασμοί εναντίον της λαϊκής κατοικίας και περιουσίας.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Ψήφισμα του Δ.Σ της ΠΕΝΕΝ

Όχι στις συνδικαλιστικές διώξεις και τις απολύσεις των επικουρικών γιατρών στο "Άγιος Σάββας"

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ καταγγέλλει τις απόπειρες του Διοικητή του δημόσιου νοσοκομείου Άγιος Σάββας για την απόλυση 6 επικουρικών γιατρών μέσα στους οποίους περιλαμβάνεται και ο Πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων Κώστας Καταραχιάς.

Πρέπει να σημειωθεί ότι η μεθόδευση για τις απολύσεις των επικουρικών γιατρών γίνεται παντελώς αυθαίρετα αφού 6 συντονιστές διευθυντές έχουν ζητήσει την ανανέωση των συμβάσεων και ταυτόχρονα οι επιχειρούμενες απολύσεις δεν έχουν την έγκριση του επιστημονικού συμβουλίου, του διευθυντή ιατρικής υπηρεσίας και των αντίστοιχων τομεαρχών.

Θεωρούμε ανεπίτρεπτο ένα από τα μεγαλύτερα αντικαρκινικά νοσοκομεία της χώρας με κενά στις οργανικές συνθέσεις να εξοστρακίζει 6 θέσεις εργασίας.  

Ειδικότερα θεωρούμε προϊόν συνδικαλιστικής δίωξης και εκδικητικότητας την απόλυση του Προέδρου του Συλλόγου Εργαζομένων ο οποίος με συνέπεια παλεύει για τα εργασιακά προβλήματα και σταθερά βρίσκεται στο πλευρό των εργαζομένων.

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στους 6 εργαζομένους και τον Πρόεδρο του Συλλόγου, απαιτούμε την ανανέωση όλων των συμβάσεων των επικουρικών και μόνιμες προσλήψεις για την κάλυψη όλων των αναγκών των νοσοκομείων.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

του Σάββα Ρομπόλη

Οι αντιφάσεις του πορίσματος και γιατί σηματοδοτεί το τέλος του δημόσιου χαρακτήρα της επικούρησης. Πώς επιβαρύνεται υπέρμετρα η γενιά που θα ασφαλιστεί από το 2021 και μετά.

Πηγή: EURO2day

Η πρόσφατη δημοσίευση του πορίσματος της «Επιτροπής για την επεξεργασία προτάσεων αναδιοργάνωσης της επικουρικής ασφάλισης στην Ελλάδα», ουσιαστικάαποδιοργάνωσης και ιδιωτικοποίησης της επικουρικής ασφάλισηςστη χώρα μας, αναδεικνύει, μεταξύ των άλλων, τη διατήρηση ως κέλυφος του ΕΤΕΑΕΠ (Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης και Πρόνοιας) αλλά χωρίς Πρόνοια (Εφάπαξ), τις γενικές και ασαφείς προτάσεις (η τεκμηρίωση των προτάσεων παραπέμπεται στην Αναλογιστική Αρχή για την εκπόνηση σχετικής αναλογιστικής μελέτης), τις εσωτερικές αντιφάσεις, τον διαχωρισμό παλαιών και νέων ασφαλισμένων από το 2021 και μετά (παραβίαση της αρχής της ισότητας, σύμφωνα και με τις πρόσφατες (4/10/2019) του ΣτΕ, την εμπλοκή της ιδιωτικής ασφαλιστικής αγοράς κ.λπ.

Παράλληλα, αναδεικνύει με τον πιο σαφή τρόπο, τη στρατηγική τηςσταδιακής κατάργησης του δημόσιου χαρακτήρα της επικουρικής ασφάλισηςκαι της μετάβασης από ένα σύστημα εγγυήσεων (διανεμητικό σύστημα) σε ένα σύστημα υποσχέσεων (ultra-κεφαλαιοποιητικό σύστημα ατομικών λογαριασμών), το οποίο αποτελεί κίνδυνο για τη μείωση των επικουρικών συντάξεων, την οικονομική ισορροπία του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης και των δημόσιων οικονομικών της χώρας μας.

Τέλος, αναδεικνύει ότι το Πόρισμα της Επιτροπής: α) δεν λαμβάνει υπόψη τις πρόσφατες αποφάσεις του ΣτΕ και β) δεν υπολογίζει το σημαντικότερο πρόβλημα, δηλαδή τοκόστος μετάβασηςαπό το ένα σύστημα στο άλλο, καθώς και τις συνέπειες που θα προκαλέσει τόσο στους συνταξιούχους και τους σημερινούς εργαζομένους όσο και στην ελληνική οικονομία, ιδιαίτερα στη φάση ανάκαμψης που βρίσκεται σήμερα μετά τη 10ετή (2009-2018) ύφεση που προκάλεσαν οι πολιτικές των Μνημονίων.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το ΣτΕ υπέδειξε ότι η επικουρική ασφάλιση είναι ίδια με την κύρια ασφάλιση καιτο κράτος εγγυάταιγια το ύψος των παροχών, την ισότητα μεταξύ των ασφαλισμένων και των γενεών καθώς και την αναλογικότητα των εισφορών και παροχών.

Έτσι, από την άποψη αυτή καταστρατηγείται η αρχή της ισότητας και αυτό γιατί το κόστος μετάβασηςτο επωμίζεται η γενιά της μετάβασηςκαι ως εκ τούτου, η γενιά που θα ασφαλισθεί από το 2021 και μετά στο ultra-κεφαλαιοποιητικό σύστημα θα πρέπει να πληρώσει δύο φορές. Μία φορά για να αποταμιεύσει στον ατομικό της λογαριασμό για τη μελλοντική χρηματοδότηση των δικών της συντάξεων και μία φορά για την άμεση καταβολή των ήδη συνταξιούχων του αναδιανεμητικού συστήματος (Blake, 2006).

Με άλλα λόγια, η γενιά της μετάβασης θα βρεθεί σε δυσμενέστερη θέση σε σχέση με τις άλλες γενιές. Εάν το κράτος αναλάβει να χρηματοδοτήσει αυτό το κόστος, τότε ο κρατικός προϋπολογισμός θα βρεθεί να αντιμετωπίσειδυσβάσταχτα ελλείμματα,τα οποία θα δημιουργήσουν μεγάλο κρατικό χρέος (56 δισ. ευρώ σε παρούσες αξίες και 660 εκατ. ευρώ μέσο ετήσιο κόστος την πρώτη 10ετία, 2021-2031).

Παράλληλα, η αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας μίας τέτοιας μετάβασης από οικονομολόγους της κοινωνικής ασφάλισης και από αναλογιστές, στο πλαίσιο της βελτίωσης κατά Pareto, με την έννοια ότι όλες οι εμπλεκόμενες κοινωνικές ομάδες θα πρέπει να βρεθούν σε καλύτερη οικονομική κατάσταση από ό,τι ήταν πριν και καμία να μη βρεθεί σε χειρότερη οικονομική κατάσταση,είναι αρνητική,αποτυγχάνοντας στο test Pareto (Orszag & Stiglitz 1999).

Επιπρόσθετα, η αρχή της ισότητας θα καταστρατηγηθεί και στην περίπτωση που άλλοι ασφαλισμένοι θα είναι στο νέο ΕΤΕΑΕΠ το οποίο θα είναι ΝΠΔΔ και άλλοι που θα επιλέξουν έναν ιδιωτικό πάροχο, όπως μία ασφαλιστική εταιρεία ή ένα Ταμείο Επαγγελματικής Ασφάλισης.

Επίσης, το ΣτΕ επισήμανε ότι το κράτος εγγυάται το ύψος των παροχών και το ερώτημα που προκύπτει είναι τι θα εγγυάται το κράτος, όταν το ύψος της παροχής θα εξαρτάταιαπό την πορεία των χρηματαγορώνκαι κεφαλαιαγορών,τις οποίες δεν μπορεί να ελέγξει;

Μήπως θα εγγυηθεί το συσσωρευμένο ποσό των καταβαλλόμενων εισφορών λαμβάνοντας υπόψη και τον πληθωρισμό, ώστε να εξασφαλιστεί η αρχή της ανταποδοτικότητας και να μην υπάρξουν φαινόμενα όπως της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008, όπου οι ασφαλισμένοι έχασαν ακόμα και το σύνολο των καταβαλλόμενων εισφορών τους καθ' όλο τον εργασιακό τους βίο λόγω της κατάρρευσης των κεφαλαιαγορών;

Κι ακόμη το κράτος θα εγγυηθεί ένα ύψος παροχής, ώστε να αντιμετωπιστούν οι κίνδυνοι των κεφαλαιαγορών και οι ασφαλισμένοι που θα έχουν επιλέξει τον ιδιωτικό πάροχο; Ποιος τελικά θα τους εγγυηθεί το ύψος των παροχών προκειμένου να αντιμετωπισθεί η προκύπτουσα, μεταξύ των άλλων,άνιση μεταχείρισητων ασφαλισμένων;

Παράλληλα, εάν η δημόσια κεφαλαιοποιητική επικουρική σύνταξη που θα είναι δημοσίου δικαίου παρέχει και μία εγγύηση στο ύψος των παροχών, τότε με βάση τη θεωρία των προτιμήσεων και της συμπεριφορικής οικονομικής, όλοι οι ασφαλισμένοι θα επιλέξουν τον κρατικό πάροχο, με αποτέλεσμα να απειλείται η βιωσιμότητα των ήδη υπαρχόντων Ταμείων Επαγγελματικής Ασφάλισης.

Επιπλέον, σε κάθε περίπτωση, τοκόστος μετάβασης των 56 δισ. είναι δεδομένο,ανεξάρτητα εάν το επωμισθεί η γενιά της μετάβασης ή το κράτος. Κι αυτό, σύμφωνα με τα διεθνή λογιστικά πρότυπα των δημόσιων φορέων, το κόστος αυτό θα πρέπει να αναγνωριστεί από έμμεσο (implicit) σε άμεσο (explicit), γεγονός που θα προκαλέσει αναταραχές στις κεφαλαιαγορές, δεδομένου ότι θα αυξηθεί ο κίνδυνος αποπληρωμής του δημόσιου χρέους, διακόπτοντας, στον βαθμό που την αφορά, την τάση μείωσης των επιτοκίων δανεισμού, τα οποία θα αυξηθούν.

Αντίθετα, στις συνθήκες αυτές της ολιστικής αβεβαιότητας που επιφυλάσσει η λανθασμένη προοπτική μετάβασης της επικουρικής ασφάλισης στο σύστημα της ultra-κεφαλαιοποίησης και των ατομικών λογαριασμών στη χώρα μας, επιβάλλεται ο άμεσος σχεδιασμός της επικουρικής ασφάλισης με βάση τις πρόσφατες αποφάσεις του ΣτΕ, με αναδιανεμητικό χαρακτήρα καισυντελεστή αναπλήρωσης που θα υπολογιστεί με βάση τις βασικές αναλογιστικές αρχές,προκειμένου να διασφαλισθούν η μακροχρόνια βιωσιμότητα, η ισότητα, η αναλογικότητα εισφορών και παροχών και η εγγυητική ευθύνη του κράτους.

Μία επικουρική ασφάλιση που η λειτουργία της θα βασίζεται σε πολιτικές και δημοκρατικές αποφάσεις στο πλαίσιο του Συντάγματος και η οικονομική βιωσιμότητα και κοινωνική αποτελεσματικότητά της θα εξασφαλίζεται από την ανάπτυξη της οικονομίας και όχι από την αβεβαιότητα και τους κινδύνους των κεφαλαιαγορών και των χρηματαγορών.

* Ο κ.Σάββας Γ. Ρομπόλης είναιΟμ. Καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Κίμων Ρηγόπουλος

Αν διαγράψουμε από τη μνήμη μας αυτά που δεν θα έπρεπε να έχουν συμβεί αλλά συνέβησαν, το απευκταίο και το αποτρόπαιο θα κυβερνούν εσαεί. Η δεισιδαιμονία τότε πρόθυμα αναλαμβάνει δράση και διευθετεί με αταραξία τις κοινωνικές εκκρεμότητες υπέρ της άρχουσας τάξης.

Κι έτσι ο προηγούμενος φαίνεται πάντα και ο καλύτερος. Γιατί η μνήμη των κολασμένων καταφεύγει συνήθως στο delete των εμπειριών τους και αποφεύγει την εγγραφή των παθημάτων τους στην επιφάνεια εργασίας; Ίσως επειδή η αόριστη ελπίδα διανέμεται πάντοτε δωρεάν ενώ η συγκεκριμένη απαιτεί την κατεργασία της σε κρίση. Η αόριστη ελπίδα είναι το λαχείο –έλα τώρα που γυρίζει– ενώ η χρεωμένη σε εμάς ελπίδα μας είναι ο μισθός του μόχθου μας. Οι άνθρωποι επενδύουν τα ρέστα της απελπισίας τους στην αοριστία μιας νέας ελπίδας όταν η γεύση ματαίωσης της προηγούμενης καίει τον ουρανίσκο τους. Θέλουν με κάθε τρόπο να απαλλαγούν εδώ και τώρα από το πρόσφατο κάψιμο και μετά… έχει ο θεός.

«Η ελπίδα έρχεται», δημαγωγούσε ασύστολα ο ΣΥΡΙΖΑ για να υφαρπάξει την ψήφο του παραλοϊσμένου από τα μνημόνια κόσμου της εργασίας. Όμως σε αυτά τα τυφλά ερωτικά ραντεβού συνήθως η ελπίδα σε στήνει και σπάει πλάκα με την εφηβική ευπιστία σου. Δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνική χειραφέτηση με ελλειμματική μνήμη. Το ζητούμενό μας είναι η μνήμη που δεν μένει από καύσιμα επειδή την τροφοδοτεί συνεχώς η συνειδητή δράση μιας αριστεράς σε εγρήγορση. Αν δεν μπορούμε να αποδείξουμε ότι «γίνεται και αλλιώς», αν δεν «γρασάρουμε» τη μνήμη μας με το λιπαντικό μιας «έξυπνης» επαναστατικής πολιτικής, θα υπηρετούμε το τρέχον αποκομμένο από την υπέρβασή του. Η ακυρωμένη ελπίδα συρρικνώνεται στην κοντή μνήμη μιας χρήσης και αυτή στη λήθη. Η λήθη είναι η εκδίκηση του λησμονημένου. «Η κοινωνία με ξέχασε κι εγώ της γυρίζω την πλάτη». Τρολάρω τη ζωή μου μέχρι θανάτου. Αφού κανείς δεν με υπολογίζει, θα επιβεβαιώσω την ύπαρξή μου ακόμα και με την αυτοκαταστροφή μου.

Η λήθη δεν είναι διαβατήριο ζωής αλλά θανάτου. Όταν, όμως, ο «προβολέας του μέλλοντος», που λέει και ο Ρίτσος, δεν φωτίζει το παρόν, τότε η λήθη γίνεται το απάγκιο των νεκροζώντανων. Σε μια ζωή που τα όριά της είναι ο ασθματικός επιούσιος, η λήθη είναι το πιο φτηνό παυσίλυπο. Αν διαγράψουμε από τη μνήμη μας αυτά που δεν θα έπρεπε να έχουν συμβεί αλλά συνέβησαν, το απευκταίο και το αποτρόπαιο θα κυβερνούν εσαεί. Η δεισιδαιμονία τότε πρόθυμα αναλαμβάνει δράση και διευθετεί με αταραξία τις κοινωνικές εκκρεμότητες υπέρ της άρχουσας τάξης.

Δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνική χειραφέτηση με ελλειμματική μνήμη

Δεν μας συμφέρει να μη θυμόμαστε γιατί η καταβύθιση στην αμνησία ισοδυναμεί με την ολοκληρωτική παράδοσή μας στις διαθέσεις του εχθρού. Η παραίτηση από τις συνθετικές δυνατότητες της μνήμης ισοδυναμεί με το ξεχαρβάλωμα των σχέσεών μας. Σχέσεις με πρόσωπα και πράγματα που μας συνέχουν και καθορίζουν τον συνειδητό βηματισμό και τα άλματά μας. Όταν «βουλώνουν» οι κυψέλες της μνήμης, μπλοκάρει και η τροφοδοσία της συνείδησης με τις πραγματικές εμπειρίες ζωής και τον κενό χώρο καταλαμβάνει η αυθαιρεσία της φαντασίωσης. Η νοσταλγία έρχεται να ξεπλύνει την τραυματική εμπειρία, που θα μπορούσε να γίνει ένα χρήσιμο μάθημα, και μεταμορφώνει την ευκρίνεια του βιωμένου σε μια φλου φωτογραφία. Το βασίλειο της ενικότητας είναι η ξέφραγη επικράτεια της αστικής τάξης.
Το σημείο συναίνεσης της κοινωνικής μνήμης το ορίζει η άρχουσα τάξη. Αυτή είναι και ο κλειδοκράτορας στο θησαυροφυλάκιο της συλλογικής μνήμης. Αυτή αποφασίζει τι θα εκθέσει στη βιτρίνα από τους θησαυρούς και τι θα αποκρύψει. Εμείς χρειαζόμαστε επειγόντως αντικλείδια, εκείνα που ξεκλειδώνουν τη μνήμη και την κάνουν επικίνδυνη και απείθαρχη στη χειραγώγηση.

Με την «υποχώρηση» της μνήμης τα ιστορικά γεγονότα γίνονται ένα κουβάρι αξεδιάλυτο από την κρίση των ανθρώπων. Η Ιστορία μεταμορφώνεται σε φόβητρο, σε έναν τόπο μαρτυρίου εκείνων που τόλμησαν να αντισταθούν στη χαραγμένη από άλλους μοίρα τους. Ένας πίνακας σκοτεινός γίνεται η Ιστορία, που αν θελήσεις να τον φωτίσεις δεν χάνεις μόνο την ώρα σου αλλά συχνά και το κεφάλι σου.
«Η μνήμη όπου και να την αγγίξεις πονεί», λέει ο Σεφέρης. Ερμηνεύω προεκτείνοντας το νόημα του στίχου: Πόση μνήμη αντέχει ο άνθρωπος, όταν η μνήμη τού υπενθυμίζει τις ταπεινώσεις του; Μα ο μόνος τρόπος να αντέξουμε δεν είναι το: ξεχνιέμαι με ένα Άρλεκιν, αλλά ο αγώνας που υποσκάπτει το έδαφος αυτών των ταπεινώσεων. Υπάρχει άλλος δρόμος;

ΠΗΓΗ:  prin.gr