Σήμερα: 19/05/2026
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

idiotikopoiiseis_2.jpg

Κατατέθηκε στη Βουλή το νομοσχέδιο για την «απελευθέρωση της ενέργειας»

Κατατέθηκε αργά το βράδυ της Παρασκευής στη διαρκή επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου της Βουλής, το σχέδιο νόμου για την απελευθέρωση αγοράς ενέργειας.

Το αντιλαϊκό νομοσχέδιο με τον τίτλο «Απελευθέρωση αγοράς Ενέργειας, εκσυγχρονισμός της ΔΕΗ, ιδιωτικοποίηση της ΔΕΠΑ και στήριξη των ΑΠΕ», που φέρνει προς ψήφιση η κυβέρνηση σηματοδοτεί την παραπέρα προώθηση της στρατηγικής της ΕΕ για την «απελευθέρωση» της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας  – μέσω και των μαζικών ιδιωτικοποιήσεων – προς όφελος των επιχειρηματικών ομίλων.

Το νομοσχέδιο – «οδοστρωτήρας» θα επιβάλλει την κατάργηση της μόνιμης και σταθερής εργασίας στη ΔΕΗ, θα φέρει «μαχαίρι» στις εκπτώσεις στα τιμολόγια της επιχείρησης, θα ανοίξει το δρόμο για «τεμάχισμα» και ξεπούλημα της ΔΕΠΑ, θα οδηγήσει στο κλείσιμο λιγνιτικών μονάδων, στην απόσχιση και ιδιωτικοποίηση του ΔΕΔΔΗΕ και στην περαιτέρω μείωση της συμμετοχής του Δημοσίου στον ΑΔΜΗΕ.

Το συγκεκριμένο νομοσχέδιο αποτελεί άλλο «λιθαράκι» στις πολιτικές που υπηρετούν τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων ενέργειας και  είναι δραματικές συνολικά για την εργατική τάξη και το λαό. Είναι χαρακτηριστικό, σύμφωνα με το «Ριζοσπάστη» ότι η εφαρμογή της πολιτικής «απελευθέρωσης της ενέργειας» έχει οδηγήσει από το 2008 μέχρι σήμερα σε αυξήσεις στα οικιακά τιμολόγια ηλεκτρικού ρεύματος, μαζί με τις αυξήσεις σε ΦΠΑ, τέλη ΑΠΕ, αυξήσεις Υπηρεσιών Κοινής Ωφέλειας και μια σειρά άλλες χρεώσεις, στο 150%. Οσο για τους εργαζόμενους του κλάδου, από το 2010 μέχρι σήμερα έχουν χάσει πάνω από το 50% του μισθού τους, ενώ σήμερα βρίσκονται μπροστά σε νέες μειώσεις, ακόμα και απολύσεις.

«Πετσοκόβει» τα δικαιώματα των εργαζομένων

Με το νομοσχέδιο (άρθρο 3), καταργείται η μονιμότητα για τους νεοπροσλαμβανόμενους στη ΔΕΗ και με αυτό τον τρόπο θα καταργηθεί γενικά η μονιμότητα στην εταιρεία μετά τη συνταξιοδότηση ή την απομάκρυνση εργαζομένων με εθελούσια έξοδο που επίσης προβλέπεται στο επίμαχο νομοσχέδιο.

Οπως ήδη έχουν επισημάνει τα συνδικάτα και οι συνδικαλιστές το νομοσχέδιο:

— Καταργεί τη μονιμότητα για τους νεοπροσλαμβανόμενους στον όμιλο ΔΕΗ καθώς και τις κλαδικές συμβάσεις αφού πλέον θα επικρατούν οι «ατομικές».

— Για τους παλαιότερους προβλέπει στοχευμένα προγράμματα «εθελουσίας εξόδου» και «μετακινήσεων» ανάμεσα σε θυγατρικές της επιχείρησης ή στο Δημόσιο.

— Μειώνει τους μισθούς των «μόνιμων» εργαζομένων, καθώς καταργείται το μέχρι σήμερα ισχύον εκπτωτικό τιμολόγιο ρεύματος για τους εργαζόμενους και συνταξιούχους της ΔΕΗ, που είχε δοθεί αντί αύξησης τη μακρινή δεκαετία του 1960 και επικαιροποιήθηκε στη Συλλογική Σύμβαση του 1991 με πλαφόν στις κιλοβατώρες και φορολογούμενο στην ανώτερη κλίμακα.

Ενδεικτικά στο νομοσχέδιο αναφέρεται ότι οι συμβάσεις θα διαμορφώνονται «κατά παρέκκλιση από την ισχύουσα στην επιχείρηση Επιχειρησιακή Συλλογική Σύμβαση Εργασίας ή από τον Κανονισμό Κατάστασης Προσωπικού ΔΕΗ ή από οποιαδήποτε άλλη επιχειρησιακή συμφωνία, ρύθμιση ή συνήθεια,ιδίως ως προς τις αποδοχές των νεοπροσλαμβανόμενων, τις άδειες, τις κάθε είδους προσαυξήσεις των αποδοχών, τα επιδόματα και λοιπές παροχές, καθώς και τους όρους και τη διαδικασία των απολύσεων».

«Τεμαχίζεται»  η ΔΕΠΑ για να ξεπουληθεί 

Επίσης, με το σχέδιο νόμου προωθείται ο εταιρικός μετασχηματισμός της ΔΕΠΑ, προκειμένου να προχωρήσει η ιδιωτικοποίηση της. Σύμφωνα με το νομοσχέδιο «με τις προτεινόμενες ρυθμίσεις η ΔΕΠΑ προβαίνει σε μερική διάσπαση των κλάδων υποδομών, διεθνών έργων και εμπορίας και ιδρύονται δύο νέες εταιρείες, η ΔΕΠΑ ΥΠΟΔΟΜΩΝ ΑΕ και η ΔΕΠΑ ΔΙΕΘΝΩΝ ΕΡΓΩΝ ΑΕ, ενώ η παλαιά εταιρεία παραμένει ως ΔΕΠΑ ΕΜΠΟΡΙΑΣ ΑΕ».

Ουσιαστικά προβλέπεται η πλήρης ιδιωτικοποίση της ΔΕΠΑ. Στη ΔΕΠΑ μετά  το διαχωρισμό της σε εταιρείες υποδομών, εμπορίας και διεθνών έργων θα απολουθήσει η πλήρης αποχώρηση του Δημοσίου (το οποίο ελέγχει σήμερα το 65%) από τις δυο πρώτες, ενώ το υπόλοιπο ανήκει και θα παραμείνει στην ιδιοκτησία των ΕΛΠΕ (που έχουν κύριο μέτοχο τον Λάτση). 

Νέο πεδίο κερδοφορίας για τις ΑΠΕ

Επίσης στο νομοσχέδιο δίνεται η δυνατότητα συμμετοχής σταθμών ΑΠΕ στην χονδρεμπορική αγορά ηλεκτρικής ενέργειας δίχως προηγουμένως να έχουν επιλεγεί από δημοπρασίες που διεξήγε η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας. Επίσης προβλέπονται μεγάλες ενισχύσεις στους ομίλους των ιδιωτικών ΑΠΕ με επιδοτήσεις.

«Προωθείται η υλοποίηση μεγάλων επενδυτικών έργων με ισχύ μεγαλύτερη των 250 MW, επιταχύνεται η αδειοδοτική διαδικασία για την απεμπλοκή μεγάλου αριθμού επενδυτικών προτάσεων για υβριδικούς σταθμούς στα Μη Διασυνδεδεμένα Νησιά και εισάγεται νέο πλαίσιο για την ηλεκτροκίνηση», τονίζεται στο νομοσχέδιο περιγράφοντας το νέο πεδίο κερδοφορίας που ανοίγειται για το μεγάλο κεφάλαιο. 

 

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

SimaiaPolitexneiou.jpg

Το παρών στη φετινή πορεία του Πολυτεχνείου αναμένεται να δώσει, σύμφωνα με ανάρτησή στο Facebook του Πάνου Ρήγα, πρώην γραμματέα του ΣΥΡΙΖΑ και νυν βουλευτή του κόμματος, ο Αλέξης Τσίπρας, επικεφαλής μπλοκ του κόμματος.

Έτριβα τα μάτια μου με την “είδηση” και φυσικά δεν μπορώ και δεν θέλω να την πιστέψω, θεωρώντας ότι σίγουρα έχουμε να κάνουμε με κάτι πολύ χειρότερο από φάρσα.

Διότι μόνο ως φάρσα απίστευτης δημαγωγίας, θράσους, υποκρισίας και περιφρόνησης στους νεκρούς της εξέγερσης του Νοέμβρη μπορεί να εκληφθεί η παρουσία στην πορεία του Πολυτεχνείου ενός πολιτικού που έκανε τα πάντα ως πρωθυπουργός, για να ενταφιάσει τις αξίες και τα οράματα του Πολυτεχνείου, με τα οποία ανήλθε στην εξουσία για να τα υλοποιήσει, που αναβάθμισε την συμμετοχή της χώρας μας στο ΝΑΤΟ και την μετέτρεψε σε στρατιωτικό οικόπεδο των ΗΠΑ με την επέκταση και αναβάθμιση των Αμερικανικών και Νατοικών βάσεων, που συνέχισε την μνημονιακή γερμανοαμερικανοκρατία στην Ελλάδα, που σκύλευσε την λαϊκή κυριαρχία μετατρέποντας το περήφανο δημοψηφισματικό ΟΧΙ σε ΝΑΙ, που προσκύνησε την ολιγαρχία την οποία θα πολεμούσε, που επεξέτεινε την μνημονιακή λιτότητα, διεύρυνε τις ανισότητες και την επιδοματική κοινωνική εξαθλίωση, ενώ με τον αυταρχισμό των ΜΑΤ έπνιγε κάθε χρόνο τις πορείες του Πολυτεχνείου στα χημικά, στις προσαγωγές και τις συλλήψεις.

Όχι, λοιπόν, φάρσα μας κάνει ο Πάνος ο Ρήγας! Μπέρδεψε την 17η Νομέβρη με την Πρωταπριλιά. Γιατί διαφορετικά, αλίμονο σε όλους εμάς που συνεχίζουμε να ανεχόμαστε να μας εξευτελίζουν και να τους χειροκροτάμε και από πάνω. Χίλιες φορές αλίμονο…

Γιώργος Αρτινός

ΠΗΓΗ: iskra.gr

_ΒΟΛΙΚΗ_ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ.jpg

Γιάννης Ελαφρός

Η κυβέρνηση διαμορφώνει ένα τρομοκρατικό συνεχές για να κτυπήσει τους αγώνες

Παράσταση δικομματικής αντιπαράθεσης έστησαν οι δύο πλευρές του αστικού πολιτικού διπόλου, η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ, στο πεδίο της καταστολής και της αντίστασης, όπως αναδείχθηκε από την καταλυτική ενέργεια φοιτητών/τριών στην ΑΣΟΕΕ. Το πρώτο που θα μπορούσε να πει κανείς είναι πως «δύο γάιδαροι μαλώνουν σε ξένο αχυρώνα», καθώς το μαχόμενο φοιτητικό κίνημα βρίσκεται απέναντι και στην κυβέρνηση της ΝΔ και στην πρώην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό το άκουσε καλά και ο Ν. Φίλης όταν πήγε να κάνει δηλώσεις μπροστά στην ΑΣΟΕΕ, βάζοντας ως «φόντο» τους αγωνιζόμενους φοιτητές. Κανείς δεν μπορεί να κάνει φωτογραφικό κάδρο τη μαχόμενη νεολαία, πολύ περισσότερο όσοι εφάρμοσαν για 4,5 χρόνια αντιλαϊκή μνημονιακή πολιτική.

Παρόλα αυτά η θεαματική αντιπαράθεση για το δημοκρατικό αξιοποιείται, προς το παρόν τουλάχιστον, και από τη ΝΔ και από τον ΣΥΡΙΖΑ. Καταρχήν, είναι ένα από τα λίγα θέματα που μπορούν να εμφανίσουν διαφορετική πολιτική λογική, καθώς στα καθοριστικά οικονομικά ζητήματα και στην τήρηση της δημοσιονομικής μνημονιακής πειθαρχίας συναινούν. Μητσοτάκης και Τσίπρας ακολουθούν πιστά τις ντιρεκτίβες της ΕΕ και τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Η στάση απέναντι στο «νόμο και την τάξη» από την μια ή στις «ελευθερίες» από την άλλη αποτελούν σημαίες ταυτότητας για τα δύο κόμματα του αστικού διπόλου, που για να παίξουν αποτελεσματικά το ρόλο τους πρέπει να ακροβολίζονται.
Η κυβέρνηση της ΝΔ αφενός επιχειρεί να περιορίσει την πρόσβαση του ΣΥΡΙΖΑ στον «μεσαίο» μεταξύ τους χώρο. Κυρίως όμως προσπαθεί να στριμώξει και να πειθαρχήσει το κίνημα επιβάλλοντας ένα τρομοκρατικό συνεχές, όπως πήγε να εκφραστεί και με την επιχείρηση Σαββάτου-Κυριακής-Δευτέρας, άλλο που έκλεισε με φιάσκο.

Σύμφωνα με την λογική της υπάρχει ένα συνεχές «ανομίας», που ξεκινά από κατηγορούμενους για τρομοκρατία, καλάσνικοφ και ληστείες (Σάββατο), περνά από στέκια αναρχικών ομάδων με κράνη και άδεια μπουκάλια… βότκας (Κυριακή) και καταλήγει στους αγωνιζόμενους των φοιτητικών συλλόγων, που «παραβίασαν την απόφαση της Συγκλήτου» (Δευτέρα). Γίνονται όλα μια σούπα, που θέλει να επιβάλλει μια υποσυνείδητη εξίσωση, όλα είναι «ανομία» και γιατί όχι «τρομοκρατία». Κι αυτό, παρότι είναι φανερή η ποιοτική και απόλυτη διαφορά του μαζικού πολιτικού αγώνα που δίνει το φοιτητικό κίνημα και η αντικαπιταλιστική Αριστερά με λογικές ατομικής βίας. Στόχος είναι η άσκηση πολιτικής πίεσης στο κίνημα, ενώ δεν περνά απαρατήρητη η στοχοποίηση της επαναστατικής και κομμουνιστικής Αριστεράς, όπως φαίνεται και από τις δύο συλλήψεις μελών της νΚΑ, της ΕΑΑΚ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (και ειδικά με την προκλητική αστυνομική πρακτική στη δεύτερη σύλληψη), που έρχεται να προστεθεί σε πλήθος άλλων περιπτώσεων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να καπελώσει το κίνημα, όταν επί 4,5 χρόνια ασκούσε αντιλαϊκή πολιτική και σαν αντιπολίτευση κινείται εντός αστικού πλαισίου

Ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί πως μπορεί με μερικές δημοκρατικές κορώνες να καπελώσει τα αγωνιζόμενα τμήματα λαού και νεολαίας. Του είναι πανεύκολο να διαφοροποιηθεί από την μπρουτάλ ακροδεξιά λογική της ΝΔ, χωρίς να πει και τίποτα ριζοσπαστικό. Το πραγματικό του πρόβλημα όμως είναι πως η «αξιωματική αντιπολίτευση» του 31% δεν έχει κάνει τίποτα (λόγω της πολιτικής του) για να υπερασπιστεί τα δικαιώματα νεολαίας και λαού κι έρχεται η μαχόμενη πρωτοπορία του φ.κ. και οι δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς για να τσαλακώσουν για πρώτη φορά την αυτοπεποίθηση των βοναπαρτίσκων της ΝΔ. Όπως δεν έκανε και τίποτα όταν ήταν κυβέρνηση: ούτε τα ΜΑΤ διέλυσε (όπως υποσχόταν), ούτε τον αντιτρομοκρατικό κατήργησε, αντίθετα τον αναβάθμισε μέσω Ποινικού Κώδικα.

ΠΗΓΗ:  prin.gr

RobolisSavvas3-696x348.jpg

Από Σάββας Ρομπόλης

Η ελληνική οικονομία, κατά την προηγούμενη δεκαετία 2009-2019, με την εφαρμογή των μνημονίων και των πολιτικών της εσωτερικής υποτίμησης-λιτότητας, μεταμορφώθηκε, όπως προκύπτει εκ του αποτελέσματος, σε οικονομικό σχηματισμό μίας άλλης υποδεέστερης κατηγορίας περιθωριοποιημένης οικονομίας, στο πλαίσιο του διεθνούς και ευρωπαϊκού καταμερισμού εργασίας.

Στις συνθήκες αυτές σημειώθηκε σημαντική μείωση του βιοτικού επιπέδου του πληθυσμού, του επιπέδου παραγωγικότητας, του παραγόμενου πλούτου, των δημοσίων και κοινωνικών δαπανών, του μισθολογικού και μη μισθολογικού κόστους εργασίας, των επενδύσεων, του απασχολούμενου εργατικού δυναμικού. Μειώσεις που προφανώς αντιστοιχούν σε ένα παραγωγικό πρότυπο φτηνής εργασίας, τεχνολογίας και ανάπτυξης. Η οικονομική κατάσταση παραγωγής υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων κατά την επόμενη δεκαετία 2020-2030, επιτυγχάνεται μόνο με την εφαρμογή πολιτικών λιτότητας.

Παρόλα αυτά, σε πρόσφατες (18/10/2019) αντιφατικές δηλώσεις υψηλόβαθμου στελέχους του ΔΝΤ αναγνωρίσθηκε, δυστυχώς με καθυστέρηση, ότι «η δημοσιονομική εξυγίανση επιτεύχθηκε με ένα ιδιαίτερα αντιαναπτυξιακό μείγμα πολιτικής». Ταυτόχρονα, υποστηρίχθηκε η λανθασμένη θεωρητικά και πραγματολογικά σταθερή άποψη του ΔΝΤ ότι «οι περικοπές των συντάξεων και η μείωση του αφορολόγητου» στην ελληνική οικονομία θα ευνοήσουν, μεταξύ των άλλων, μεσομακροπρόθεσμα την ανάπτυξη της.

Παράλληλα, το τιτλοφορούμενο ως “αναπτυξιακό νομοσχέδιο”, το οποίο συζητείται τις τελευταίες ημέρες στο ελληνικό Κοινοβούλιο, αναζητεί μεταξύ των άλλων την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας στις ιδιωτικοποιήσεις. Στόχος είναι η προσέλκυση (εξαιτίας του χαμηλού επιπέδου της αποταμίευσης και της ρευστότητας της ελληνικής οικονομίας) άμεσων ξένων επενδύσεων με την περαιτέρω απορρύθμιση της αγοράς εργασίας.

Αυτό επιδιώκεται με την απορρύθμιση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας (ιδιαίτερα των κλαδικών), σε όφελος των επιχειρησιακών και των ατομικών συμβάσεων εργασίας. Επίσης, με την θεσμοποιημένη απορρύθμιση και την αδράνεια της λειτουργίας και της δραστηριότητας των συνδικάτων, την διατήρηση του χαμηλού επιπέδου των μισθών, των συντάξεων και γενικότερα των κοινωνικών δαπανών.

Ξαναζεσταμένες οικονομικές συνταγές

Έτσι, η ελληνική οικονομία, κατά την επόμενη δεκαετία 2020-2030, υλοποιώντας τις προαναφερόμενες πολιτικές προσέλκυσης του ξένου κεφαλαίου, θα παγιδευτεί στο παραδοσιακό παραγωγικό πρότυπο της φτηνής εργασίας, τεχνολογίας και ανάπτυξης που την οδήγησε στην οικονομική κρίση και ύφεση του 2009. Παράλληλα, στις συνθήκες αυτές θα διατηρηθεί το δομικό και διαρκές χαρακτηριστικό του παραγωγικού και κοινωνικού ελλείμματος.

Κι αυτό, επειδή η δραστηριοποίηση του επενδυτικού ενδιαφέροντος των ξένων επενδυτών (σύμφωνα με την βιβλιογραφική γνώση και την μακρόχρονη ιστορική εμπειρία) θα επηρεάσει τον προσανατολισμό της αναπτυξιακής πολιτικής της χώρας μας προς την κατεύθυνση των επενδυτικών επιλογών, κυρίως, έξι πεδίων οικονομικής δραστηριότητας: των υπηρεσιών, των δικτύων, του τουρισμού, του real state, της ενέργειας-υδρογονανθράκων και του διαμετακομιστικού εμπορίου.

Αυτό θα συμβεί, επειδή σε όρους οικονομικής ανάλυσης, η αύξηση των επενδυτικών δραστηριοτήτων του τριτογενούς τομέα της οικονομίας (υπηρεσίες, εμπόριο) συμβάλλει στην επέκταση της πραγματοποίησης της προστιθέμενης αξίας. Αντιθέτως, στον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα της οικονομίας συντελείται η επέκταση των παραγωγικών δυνατοτήτων με πολλαπλασιαστικά αναπτυξιακά-τεχνολογικά αποτελέσματα, η δημιουργία πλούτου και η παραγωγή της προστιθέμενης αξίας.

Κατά συνέπεια, ο πραγματικός και ουσιαστικός τομέας της οικονομικής δραστηριότητας αποτελεί η παραγωγή και η παραγωγική δυναμικότητα της οικονομίας. Αυτή δημιουργεί συνθήκες αύξησης της απασχόλησης, των εισοδημάτων. Αυτή ισχυροποιεί τη σύνδεση των παραγωγικών τομέων της οικονομίας με την ενδιάμεση ζήτηση της ελληνικής οικονομίας και δημιουργεί το παραγωγικό και κοινωνικό πλεόνασμα.

Ανησυχία για παγκόσμια ύφεση


Επιπλέον, σήμερα στην διεθνή οικονομία είναι έντονες και διάχυτες οι ανησυχίες για μία επερχόμενη ύφεση αβέβαιης διάρκειας και βάθους
. Οι διεθνείς επενδυτικές επιλογές προσανατολίζονται, κατά βάση, στην ενέργεια και τον χρυσό. Όταν συμβαίνουν αυτά διερωτάται κανείς για το τι προσδοκίες μπορεί να δημιουργήσει η έντονη επενδυτική επίκληση του ξένου κεφαλαίου να επιλέξει την Ελλάδα;

Οι ίδιες ανησυχίες και αβεβαιότητες εκφράζονται και για την ευρωπαϊκή οικονομία για τρεις επιπλέον συγκεκριμένους λόγους:

  • Πρώτον, την σημερινή προϋφεσιακή κατάσταση.
  • Δεύτερον, το επερχόμενο Brexit.
  • Τρίτον, τους πρόσφατα επιβαλλόμενους δασμούς σε εκτεταμένο αριθμό ευρωπαϊκών προϊόντων που εισάγονται στις ΗΠΑ.

Στις συνθήκες αυτές διαπιστώνεται ότι δεν πραγματοποιείται στην Ελλάδα ο σχεδιασμός και η υλοποίηση συγκεκριμένων μέτρων πολιτικής κινητοποίησης των εγχώριων επενδύσεων (δημόσιες και ιδιωτικές). Έτσι περιορίζεται ο ηγετικός ρόλος που αντικειμενικά μπορούν να αναλάβουν στην ελληνική οικονομία. Στην επενδυτική και αναπτυξιακή αυτή προοπτική της ελληνικής οικονομίας, θα αποδυναμωθούν, κατά την επόμενη δεκαετία (2020-2030) οι δυνατότητες για “εκτίναξη του ελατηρίου”.

Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τα απαιτούμενα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα (3,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2022 και 2,2% μέχρι το 2060), θα περιορίσουν τις επιδόσεις της ελληνικής οικονομίας στο επίπεδο των ήπιων ή αναιμικών ρυθμών ανάπτυξης (1-2%), δεδομένου ότι θα πληγούν δύο κινητήριες δυνάμεις, μεταξύ των άλλων, της ανάπτυξης, η κατανάλωση και η αποταμίευση.

Παθογένειες της ελληνικής οικονομίας

Το ποσοστό αυτό (2%) υπολείπεται σε σημαντικό βαθμό από τον απαιτούμενο (3,5-4%) μέσο ετήσιο ρυθμό μεταβολής του ΑΕΠ, προκειμένου κατά την επόμενη δεκαετία να μειωθεί, ως ένα βαθμό, η βαριά κληρονομιά των μνημονιακών πολιτικών (παραγωγική καθίζηση, ανεργία, ανισότητες, φτωχοποίηση). Στην προοπτική αυτή, προβλέπεται (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, 2018) κατά την επόμενη δεκαετία 2020-2030, η συνέχιση της μετανάστευσης νέων ανθρώπων από τη χώρα μας και το ποσοστό ανεργίας μέχρι το 2030 να διαμορφώνεται στο επίπεδο του 11,4%, με δεσπόζουσα θέση τη flexi-ανασφάλεια της απασχόλησης.

Το εργατικό δυναμικό προβλέπεται να διαμορφωθεί το 2030 στο επίπεδο των 4,3 εκατ. ατόμων από 4,6 εκατ. Παράλληλα, στη βάση αυτών των προβλέψεων, ο πληθυσμός στην Ελλάδα προβλέπεται το 2030 να είναι 10,3 εκατ. άτομα από 10,7 εκατομ. άτομα το 2020 και ο αριθμός των συνταξιούχων προβλέπεται να διαμορφωθεί το 2030 στο επίπεδο των 2,6 εκατ. ατόμων από 2,3 εκατ. άτομα το 2020.

Επιπλέον, ο δείκτης της συνταξιοδοτικής δαπάνης ως ποσοστό του ΑΕΠ προβλέπεται ότι θα μειωθεί από 13,4% του ΑΕΠ το 2020 σε 12% το 2030, γεγονός που αποδεικνύει την δημοσιονομική επιλογή της εμπροσθοβαρούς συρρίκνωσης της συνταξιοδοτικής δαπάνης σε σχέση με τις άλλες χώρες της ΕΕ. Οι εξελίξεις αυτές αποτυπώνουν τον δυσαναπτυσσόμενο χαρακτήρα της ελληνικής οικονομίας κατά την επόμενη δεκαετία 2020-2030. Μεταξύ των άλλων, εγκυμονούν και τον κίνδυνο επώασης των αιτίων απασφάλισης της επόμενης κρίσης και των δυσμενών συνεπειών της.

*Σάββας Ρομπόλης, Καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Σελίδα 2672 από 4478
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή