Κίμων Ρηγόπουλος

Σε έναν τόπο όπου οι δωσίλογοι πλήρωσαν και με την τελευταία ρανίδα της ρουφιανιάς τους τα δίδακτρα της καριέρας τους, οι «αυτοδημιούργητοι» νομοτελειακά άνθισαν. Όταν κάποιοι «πολιορκούσαν το κοίταζε τη δουλειά σου με την αγωνία τους», αυτοί είχαν «διαβάσματα».

Θα ήταν τέλη της δεκαετίας του 50 όταν άκουσα για πρώτη φορά τη λέξη αυτοδημιούργητος. Μου έκανε εντύπωση επειδή ήταν πολυσύλλαβη. Προσπαθούσα να προσωποποιήσω αυτή τη λέξη. Φανταζόμουν ότι ο αυτοδημιούργητος θα πρέπει να είναι υπέρβαρος, να φοράει οπωσδήποτε κοστούμι και να μη χάνει την ώρα του. Να ζωντανεύει δηλαδή παραδειγματικά το γνωμικό: ο χρόνος είναι χρήμα.

Τι ήταν όμως αυτό που δημιουργούσε ένας αυτοδημιούργητος άνθρωπος; Ομολογώ ότι μου διέφευγε. Ήξερα βέβαια ότι αυτοδημιούργητος δεν θα μπορούσε να είναι ο κυρ Μανώλης ο τσαγκάρης, που πάλευε ολημερίς με τις σόλες και τα βερνίκια. Αυτόν, άκουγα να τον συνοδεύουν άλλοι προσδιορισμοί, όπως: βιοπαλαιστής, αξιέπαινος και φουκαράς. Την πρώτη μέρα του απριλιανού πραξικοπήματος, μάλιστα, ο κυρ Μανώλης κρατώντας ένα μικρό βαλιτσάκι εξαφανίστηκε προς άγνωστη κατεύθυνση. Όπως μου εξήγησε αργότερα ο φίλος μου ο Σωτήρης: «πάει να κρυφτεί για να μην τον μπαγλαρώσουν». Επομένως και διά της εις άτοπον απαγωγής, συμπέρανα ότι αυτοδημιούργητος άνθρωπος είναι εκείνος που δεν κινδυνεύει να τον μπαγλαρώσουν όταν συμβεί κάτι «έκτακτο» στη γειτονιά, στη χώρα ή στον κόσμο.

Στην εφηβεία μου κατάφερα να συνθέσω το πορτραίτο του αυτοδημιούργητου ανθρώπου. Γνώρισα πολλούς της συνομοταξίας. Είχαν πατήσει επί πτωμάτων, ων ουκ έστιν αριθμός. Πτώματα που αποτέλεσαν και αποτελούν το ασανσέρ της ανέλιξης των «αυτοδημιούργητων». Η λέξη μυρίζει αίμα και μάλιστα, αίμα εργατικό. Μετρούν τον μετρήσιμο βίο τους με φόνους, φόνους συμβολικούς και κυριολεκτικούς. Το δηλητηριώδες «εκ του αποτελέσματος» είναι το μότο αυτής της κατηγορίας. Εξ ορισμού άφιλοι οι αυτοδημιούργητοι, αφού ο «φίλος» γίνεται γι’ αυτούς ένα αναλώσιμο υλικό.

Κάπως έτσι και το «πες μου πόσα έχεις, να σου πω ποιος είσαι» επιβάλλεται ως αμάχητη νόρμα. Η ποσότητα που ορίζουν δεν θα εκβάλει ποτέ στην ποιότητα. Το «ταλέντο» των άφιλων άλλωστε, είναι η αξιοποίηση προς ίδιον όφελος της αξίας χρήσης των άλλων. Φιλούν κατουρημένες ποδιές και αυτό το θεωρούν business as usual. Ο αυτοδημιούργητος άνθρωπος δεν προσβάλλεται. Η ευθιξία δεν υπήρξε ποτέ ο τομέας του. Του λείπει ως ασύμφορο φορτίο το ανθρώπινο έρμα. Η αξία των ανθρώπων ισοδυναμεί για τους «αυτοδημιούργητους» αυστηρά με την ανταλλακτική τους αξία.

Τι ακριβώς δημιουργεί ένας αυτοδημιούργητος άνθρωπος, έξω από τη βολή του σαρκίου του; Τι είναι αυτό που δημιουργεί και προσφέρει ως ανθρώπινη δωρεά και στους άλλους; Και δεν μιλάω για τις «δωρεές» των αφορολόγητων «εθνικών ευεργετών», αλλά για κάποιο, μικρό έστω, αποτύπωμα ανιδιοτέλειας. Το να αλλάξεις τάξη ενώ η ξεχασμένη τάξη σου υποφέρει, είναι άραγε αξιέπαινο;

Σε έναν τόπο όπου οι δωσίλογοι πλήρωσαν και με την τελευταία ρανίδα της ρουφιανιάς τους τα δίδακτρα της καριέρας τους, οι «αυτοδημιούργητοι» νομοτελειακά άνθισαν. Όταν κάποιοι «πολιορκούσαν το κοίταζε τη δουλειά σου με την αγωνία τους», αυτοί είχαν «διαβάσματα».

Μετρούν τον μετρήσιμο βίο τους με φόνους, φόνους συμβολικούς και κυριολεκτικούς

Οι αυτοδημιούργητοι άνθρωποι είναι κατ’ επάγγελμα αρεστοί. Ευθυγραμμίζονται στο πραγματικό ή νομιζόμενο «θέλω» των άλλων. Και όχι στους οποιουσδήποτε άλλους, αλλά στους από πάνω άλλους. Οι περισσότεροι δεν αρνούνται την ταπεινή καταγωγή τους. Αντίθετα, αυτή αποτελεί στοιχείο της προσωπικής μυθολογίας τους. Σε αυτή τη μυθολογία οι τρόποι ανέλιξης παραμένουν ερμητικά κρυφοί. Ένας μύθος χρειάζεται πάντοτε την γκρίζα ζώνη του. Το «μυστήριο» δεν πρέπει ποτέ να εξιχνιάζεται ώστε οι αναγνώστες του να μεθούν από την αχλή του.

Οι αυτοδημιούργητοι άνθρωποι είναι, κατά κανόνα, οι πρόθυμοι και οι μπροστινοί του συστήματος. Οι κλητήρες του αθέμιτου με τα χρυσά μπουρμπουάρ. Είναι η εύγλωττη απόδειξη ότι το διαβατήριο των κίβδηλων συνειδήσεων ποτέ δεν θα λήξει, αν δεν υποστεί τον αυστηρό έλεγχο της εργατικής τάξης. Μια τάξη που για να είναι τάξη, δεν θα ορίζεται από τη μνησικακία της αλλά από την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και το μεγαλείο της.

Οι αυτοδημιούργητοι τενεκέδες παίζουν τώρα τένις στην Πολιτεία μαζί με τους πορφυρογέννητους. Εκείνους που πάππου προς πάππου δικαιούνται – ελέω θεού;- να νέμονται και να κατέχουν. Είναι τα ball boys που δεν άντεχαν να μαζεύουν τις μπάλες των άλλων και αποφάσισαν κι αυτά να πιάσουν τη ρακέτα και να «καρφώσουν». Είναι οι «μια ζωή την έχουμε», ακόμα κι αν αυτή η μία και μοναδική ζωή τους είναι ξεφτιλισμένη.

Πηγή: ΠΡΙΝ - pandiera.gr

Από Κ. Μ.

Το ελληνικό χρέος δομείται ως εξής:

• Ομόλογα κρατικά πάσης φύσεως 53,8 δισεκ.
• Βραχυπρόθεσμοι τίτλοι έντοκα 12,6 δισεκ.
• Δάνεια Μηχανισμού Στήριξης, ειδικά και διακρατικά 256-257 δισεκ.
• Repos 29 δισεκ.

Το ελληνικό δημόσιο προβαίνει σε συναλλαγές repos, συνήθως με τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, που χρησιμοποιεί για να τονώσει τη ρευστότητα του, γεγονός που φουσκώνει δυσβάσταχτα και με τις ίδιες οδυνηρές συνέπειες το δημόσιο χρέος.

Το ελληνικό χρέος όχι μόνο δεν είναι βιώσιμο αλλά δεν είναι και εξυπηρετήσιμο παρά μόνο σε βραχυπρόθεσμη βάση και κυρίως λόγω των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει η χώρα να διαμορφώνει υπερπλεονάσματα.

Έτσι, η Ελλάδα διακρατεί το 3,5% του ΑΕΠ σε πλεόνασμα έως το 2022 και από το 2023 και για 40 χρόνια το 2,2% του ΑΕΠ.

Για σαράντα χρόνια 2,2% του ΑΕΠ διακράτηση από τον προϋπολογισμό για το χρέος σημαίνει σε παρούσα αξία γύρω στα 170 δις ευρώ. Η δέσμευση αυτή των 170-180 δις ευρώ για τα επόμενα 40 χρόνια αντιπροσωπεύει μια ταφόπετρα για την ανάπτυξη και τα εισοδήματα του ελληνικού λαού.

Η Ελλάδα για να απελευθερωθεί από αυτήν την οδυνηρή καταδίκη έχει μόνο μία λύση.

Όχι, φυσικά, μια νέα επιμήκυνση του χρέους ή και μείωση των επιτοκίων και των πρωτογενών πλεονασμάτων, τα οποία δεν δίνουν καμία απάντηση στο πρόβλημα του χρέους και το διαιωνίζουν, αλλά μια λύση πραγματική που θα δίνει διέξοδο και προοπτική στην οικονομία, τον ελληνικό λαό και τη χώρα.

Και αυτή η λύση είναι ένα βαθύ κούρεμα του χρέους που θα δώσει ανάσα στον προϋπολογισμό, τις δημόσιες επενδύσεις, στην ανάπτυξη και την απασχόληση.

Με μία αυθαίρετη προκλητική και πραξικοπηματική πρωτοβουλία η κινέζικη Cosco, που αποκαλύπτει την νεοαποικιακή της νοοτροπία, στα πλαίσια του Master Plan για το λιμάνι του Πειραιά, προχωρά στην υλοποίηση του φαραωνικού της έργου για την επέκταση και την δημιουργία νέας προβλήτας στην Πειραϊκή για τα μεγαθήρια κρουαζιερόπλοια 5-6.000 επιβατών με μοναδικό κριτήριο να αυξήσει και να γιγαντώσει την κερδοφορία της.

Για το σκοπό αυτό ανακοίνωσαν την ανάδοχο κατασκευαστική εταιρεία του έργου και ταυτόχρονα στις 25/2/2020 σε πανηγυρική φιέστα εγκαινιάζουν την έναρξη του έργου!

Η απόφαση αυτή κουρελιάζει την ελληνική νομοθεσία, είναι βαθύτατα αντιδραστική και πραξικοπηματική, συνιστά ένα σκάνδαλο μεγατόνων αφού έως και σήμερα δεν υπάρχει κανένα επίσημο πόρισμα για τις περιβαλλοντικές συνέπειες από αυτό το κινεζικό σχέδιο.

Οι κινέζοι με τις πλάτες της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ και των άλλων αστικών κομμάτων συμπεριφέρονται ως δύναμη αποικιοκρατίας, αγνοώντας τα περιβαλλοντικά προβλήματα, τις ανησυχίες και τις εύλογες αντιδράσεις των κατοίκων της περιοχής.

Είναι η ίδια η Cosco, η οποία αρχικά στις προβλήτες ΙΙ και ΙΙΙ επέβαλε στα εργασιακά δικαιώματα συνθήκες γαλέρας και επιχειρεί αυτό να το επεκτείνει σε όλο το λιμάνι, δημιουργώντας μία ελεύθερη οικονομική ζώνη.

Αυτό το τερατώδες έργο επέκτασης της προβλήτας στην Πειραϊκή έχει την πολιτική σφραγίδα Ν.Δ - ΣΥΡΙΖΑ - ΚΙΝΑΛ και το πιο εξοργιστικό είναι ότι το κονδύλι του έργου αυτού  διατίθεται από την Περιφέρεια Αττικής που το χρηματοδοτεί με το ποσόν των 137 εκατομμυρίων ευρώ!!!

Μέσα σε αυτό το έργο προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα επιχειρηματικά σχέδια της Cosco καταπατείται μια μεγάλη δημόσια και δημοτική περιουσία!!!

Τις συνέπειες καλούνται να τις υποστούν οι κάτοικοι του Πειραιά και της ευρύτερης περιοχής του. Η επέλαση των πολυεθνικών στο όνομα των επενδύσεων και μιας πολυδιαφημισμένης ανάπτυξης, που είναι κομμένη και ραμμένη στα πλαίσια των συμφερόντων των ξένων και εγχώριων επιχειρηματικών ομίλων, διαμορφώνει ένα ζοφερό και τραγικό περιβάλλον με υπονομευμένα τα εργατικά δικαιώματα, με καταστροφή του θαλάσσιου περιβάλλοντος, με την δραματική αύξηση των καρκινογόνων ρύπων, με την ακόμη μεγαλύτερη επιβάρυνση στο συγκοινωνιακό πρόβλημα.

Κυβέρνηση, αστικά πολιτικά κόμματα, Περιφέρεια Αττικής και δήμοι της περιοχής Πειραιά συνομολογούν σε αυτά τα εγκληματικά σχέδια της Cosco.

Καμία αυταπάτη, κανένας εφησυχασμός. Πρέπει στον Πειραιά να σημάνει γενικός λαϊκός συναγερμός!

• Όχι στα σχέδια Cosco - κυβέρνησης. Να μην επιτρέψουμε να μας καταστρέψουν την ζωή μας στο όνομα της κερδοφορίας της Cosco και των επιχειρηματικών ομίλων.
• Ο λαός του Πειραιά πρέπει να πάρει την υπόθεση στα δικά του χέρια, να οργανώσει την αντίστασή του σε αυτούς τους σχεδιασμούς.
• Όλοι και όλες την Τρίτη 25 Φλεβάρη 2020 δίνουμε το αγωνιστικό μας παρόν στο κάλεσμα της συγκέντρωσης στο Λιοντάρι στις 11:00 π.μ

Αγωνιστική Πρωτοβουλία Πειραιά  - SOS Πειραιάς