Ακούμε από τα παιδικά μας χρόνια πως πρέπει να τρώμε καρότα για να έχουμε καλή όραση. Μύθος ή αλήθεια; Διαβάστε την απάντηση και μάθετε ποια ακόμα σημαντικά οφέλη μας εξασφαλίζει η κατανάλωσή τους

Τα καρότα είναι ένας μικρός θησαυρός για τον οργανισμό, χάρη στην υψηλή τους περιεκτικότητα σε βιταμίνες, μέταλλα και φυτικές ίνες άλλα και ένα πλήθος αντιοξειδωτικών που βοηθούν στη ρύθμιση του ανοσοποιητικού συστήματος.

Η ευεργετική τους δράση δεν περιορίζεται στην αντιοξειδωτική τους ιδιότητα αλλά ενισχύουν πολλαπλά την υγεία, προφυλάσσοντας την καρδιά και τα οστά, μέχρι την εντερική λειτουργία και, φυσικά, την όραση.

Διαβάστε τα επτά σημαντικά οφέλη που μας προσφέρει το πορτοκαλί υπερτρόφιμο:

1. Ωφελούν την καρδιακή υγεία

Με δύο περίπου γραμμάρια φυτικών ινών, το καρότο μπορεί να συμβάλει στη μείωση της αρτηριακής πίεσης περιορίζοντας την ποσότητα χοληστερόλης στο αίμα. Μια δεκαετής μελέτη στην Ολλανδία έδειξε ότι η ημερήσια κατανάλωση μισής μόλις κούπας πορτοκαλί φρούτων και λαχανικών – και ιδιαιτέρως καρότων – μείωσε σημαντικά τον κίνδυνο καρδιοπαθειών. Επιπλέον, διαπιστώθηκε πως η κατανάλωση χυμού καρότου μπορεί να ενισχύσει την υγεία της καρδιάς, αυξάνοντας την ολική αντιοξειδωτική ικανότητα και μειώνοντας την υπεροξείδωση των λιπιδίων.

Τέλος, η Αμερικανική Καρδιολογική Εταιρεία συστήνει την κατανάλωση τροφίμων που περιέχουν κάλιο, όπως τα καρότα. Το κάλιο συμβάλλει στην χαλάρωση των αιμοφόρων αγγείων, μειώνοντας τον κίνδυνο υπέρτασης και άλλων καρδιαγγειακών προβλημάτων.

2. Προφυλάσσουν την υγεία των δοντιών

Η κατανάλωση καρότων διεγείρει τους σιελογόνους αδένες προς παραγωγή περισσότερου σάλιου, το οποίο εμποδίζει τον σχηματισμό πλάκας. Επιπλέον τα καρότα λειτουργούν σαν ένα είδος φυσικής οδοντόβουρτσας: μασώντας ένα ωμό καρότο, η πλάκα και τα υπολείμματα τροφών απομακρύνονται χάρη στη λειαντική του ιδιότητα.

3. Εξασφαλίζουν γερά οστά

Πλούσια σε βιταμίνη Κ1 (φυλλοκινόνη), βιταμίνη Α, ασβέστιο και κάλιο, τα καρότα αποδεικνύονται πολύτιμα για την επαρκή οστική πυκνότητα και τη συνολική υγεία των οστών, μειώνοντας παράλληλα τον κίνδυνο οστεοπόρωσης.

4. Συμβάλλουν στη σωστή λειτουργία του εντέρου

Οι φυτικές ίνες, οι οποίες περιέχονται σε μεγάλη συγκέντρωση στα καρότα, βοηθούν στον καθαρισμό του γαστρεντερικού σωλήνα καθώς και στην εύρυθμη λειτουργία του εντέρου.

5. Είναι οι φύλακες των ματιών

Τα καρότα έχουν επάξια κερδίσει τον παραπάνω τίτλο χάρη στη μεγάλη τους περιεκτικότητα σε βιταμίνη Α (210% της συνιστώμενης ημερήσιας πρόσληψης). Η βιταμίνη Α συμβάλλει στον σχηματισμό της ροδοψίνης (σύμπλοκο ρετινάλης και οψίνης) μια ουσία απαραίτητη για τη νυχτερινή όραση και τη διάκριση των χρωμάτων.

Επιπροσθέτως, την όραση ενισχύουν και διάφορα αντιοξειδωτικά που περιέχονται στα καρότα, τα οποία μειώνουν τον κίνδυνο για οφθαλμοπάθειες: το β-καροτένιο που μετατρέπεται σε βιταμίνη Α από τον οργανισμό, προφυλάσσει τα μάτια από τον ήλιο και επιπλέον μειώνει τις πιθανότητες καταρράκτη. Επιπλέον, η λουτεΐνη και η ζεαξανθίνη δρουν προληπτικά έναντι της εκφύλισης της ωχράς κηλίδας που σχετίζεται με την ηλικία.

Να σημειωθεί πως, έλλειψη βιταμίνης Α, μπορεί να οδηγήσει σε ξηροφθαλμία, μια οφθαλμική νόσο με προοδευτική εξέλιξη.

6. Έχουν αντικαρκινική δράση

Τα καρότα μειώνουν τον κίνδυνο καρκίνου με τη βοήθεια των δύο βασικών αντιοξειδωτικών τους που καταπολεμούν τις ελεύθερες ρίζες:τα καροτενοειδή και τις ανθοκυανίνες. Τα καροτενοειδή δίνουν στα καρότα το πορτοκαλί και κιτρινωπό χρώμα ενώ οι ανθοκυανίνες ευθύνονται για το κόκκινο και το μωβ.

7. Βοηθούν στη ρύθμιση του σακχάρου

Μια βασική διατροφική οδηγία στους ασθενείς με διαβήτη είναι η κατανάλωση πολλών λαχανικών που δεν περιέχουν άμυλο, όπως τα καρότα. Επιπλέον, οι φυτικές ίνες τους μπορούν να βοηθήσουν στη διατήρηση των επιπέδων σακχάρου στο αίμα, ενώ έρευνες συσχετίζουν την κατανάλωσή τους με την πρόληψη του διαβήτη.

ΠΗΓΗ: ygeiamou.gr

του Θανάση Ν. Παπαθανασίου

Από τη μια, εκκλησιαστικοί άνθρωποι εκφράζουν με εκκωφαντική ένταση μαγικές εννοήσεις της θρησκευτικής ζωής, από τον ισχυρισμό ότι μέσα στον ναό ουδεμία ισχύ έχει ο ιός, μέχρι την απόφανση ότι η μάσκα εμποδίζει τη σχέση πιστού και Θεού. Το ενδιαφέρον (το οδυνηρά ενδιαφέρον) εδώ είναι το γεγονός ότι αυτές οι εννοήσεις διατυπώνονται στο όνομα της ακραιφνούς ευσέβειας, κι όμως αποτελούν βάναυση στρέβλωσή της! Ουδέποτε δίδαξε ο Χριστιανισμός ότι σταματά η αναμέτρηση με τη θνητότητα μέσα στην ιστορία. Αντιθέτως, καυχάται για την παράδοξη νίκη των μαρτύρων (δηλαδή αυτών που βίωσαν εντελώς την ευαλωτότητα μένοντας απροσκύνητοι) και για αγίους που πέθαναν ασθενείς και αθεράπευτοι, δεξιωνόμενοι στο έπακρο το μυστήριο του πανανθρώπινου πόνου. Η προσδοκία της Ανάστασης αφορά –ας το πω έτσι– τη μεταϊστορία.

Από την άλλη, κατατίθενται (πάντα εντός του εκκλησιαστικού και θεολογικού χώρου) ρηξικέλευθες προτάσεις για τη δυνατότητα συνέχισης της εκκλησιαστικής ζωής με αλλαγές στους τρόπους έκφρασής της. Αυτό είναι καίριο σημείο της τρέχουσας τιτανομαχίας, καθόσον για άλλους οι τρόποι είναι κάτι ιερό που δεν επιδέχεται αλλαγή (πράγμα που όμως διαψεύδεται και από την ιστορία και από τη θεολογία), ενώ για άλλους υπάρχει διάκριση μεταξύ του μυστηρίου καθαυτό και των τρόπων τέλεσής του. Σύμφωνα με τη δεύτερη οπτική, οι τρόποι οφείλουν μεν να είναι οι κατάλληλοι ώστε να εκφράζουν (και να μη στρεβλώνουν) το νόημα, αλλά πάντως δεν ταυτίζονται με το νόημα. Όποτε οι τρόποι αναγορεύονται σε ιερούς και αμετάβλητους, έχουμε απλώς ειδωλολατρία στα σπλάχνα του χώρου ο οποίος υποτίθεται ότι οφείλει να είναι κατεξοχήν αντι-ειδωλολατρικός. Η θεολογική συζήτηση έχει πιάσει από την πρώτη στιγμή και το θέμα της θείας Κοινωνίας. Ο πιστός φυσικά εμπιστεύεται το μυστήριο ως αυτοπρόσωπη παρουσία του Θεού του. Όμως αυτό δεν μπορεί να ζητηθεί να γίνει αξίωμα όλης της κοινωνίας. Η συζήτηση συνεπώς αφορά τους τρόπους με τους οποίους δύναται να συνεχιστεί η Κοινωνία, χωρίς να δημιουργεί υπόνοιες για κίνδυνο μετάδοσης του ιού. Αυτό αποτελεί εκκρεμότητα πρωτίστως για την Εκκλησία. Δεν περιμένουμε από το κράτος να την κατανοεί. Η κυβέρνηση αντιμετωπίζει το θέμα εμμέσως, με ολοσχερές κλείσιμο, ουσιαστικά, των ναών. Σύμφωνα με την Κοινή Υπουργική Απόφαση η λατρεία τελείται αποκλειστικά από τον ιερέα «και το αναγκαίο βοηθητικό προσωπικό χωρίς την παρουσία άλλων φυσικών προσώπων». Τα περί «βοηθητικού προσωπικού» αποτυπώνουν μια ιεροκρατική αντίληψη, πόρρω απέχουσα από την χριστιανική συνείδηση ότι κανονικά οι πιστοί δεν είναι ούτε θεατές ούτε καταναλωτές, αλλά συλλειτουργοί.

Ενδεικτικά σημειώνω τρεις συλλογικές εκδόσεις που αποτυπώνουν αυτή την τιτανομαχία: 1) Η Εκκλησία σε περίοδο πανδημίας. Μπορεί η παρούσα κρίση να οδηγήσει την Ορθόδοξη Εκκλησία σε λειτουργική αναγέννηση; (εκδ. CEMES, Θεσσαλονίκη). 2) Καιρός του ποιήσαι. Η Ορθοδοξία ενώπιον της πανδημίας του κορωνοϊού (εκδ. Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών Βόλου). 3) περιοδικό «Σύναξη», αφιέρωμα Πανδημία (θα κυκλοφορήσει τον Δεκέμβριο).

Μιλώ ηθελημένα για τιτανομαχία. Οι απόψεις πολύ συχνά διατυπώνονται με σταυροφορική επιθετικότητα, και πολλοί ιερείς που  προσπάθησαν να τηρήσουν μια στάση γεμάτη έγνοια για το υγειονομικό πρόβλημα (π.χ. ζητώντας από τους πιστούς να μην τους φιλούν το χέρι ή κοινωνώντας τους πιστούς χωρίς τα χείλη να αγγίζουν το κουταλάκι), στοχοποιήθηκαν από μερίδα θρησκευόμενων και συκοφαντήθηκαν ως μειοδότες της πίστης. Είναι ανοιχτά όλα αυτά τα ζητήματα, μα η Ιερά Σύνοδος είναι ανήμπορη να τα συζητήσει, προφανώς διότι οι φυγόκεντρες τάσεις είναι ισχυρές. Ουσιαστικά η Σύνοδος περιορίζεται στο να διαβιβάζει στις Μητροπόλεις τις Κοινές Υπουργικές Αποφάσεις με τα μέτρα της κυβέρνησης, συνοδεύοντάς τες με δικό της μήνυμα για μια σωστή έμφαση στο χρέος της αγάπης και της ευθύνης για τους άλλους. Αυτά όμως, παρόλο που εμφανίζουν την Ιεραρχία να κινείται με ηπιότητα, στερούν τη δυνατότητα για μια πολιτική (όχι κομματική) κριτική των κρατικών χειρισμών (κριτική η οποία κατά τη γνώμη μου ανήκει στη φύση της θεολογίας).

Περνώ στον δεύτερο άξονά μου, τη δίψα. Είναι μια δίψα τυραννική, γιατί νερό δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Είναι η δίψα για μια συζήτηση της προκοπής όσον αφορά τον δημόσιο χώρο και την πολυτιμότητά του. Ζούμε μία τρέλα, όταν όσοι είναι ταγμένοι στην διακονία αξιών πέρα από την ξερή επιβίωση (ταγμένοι δηλαδή στη διακονία οραμάτων τα οποία δίνουν νόημα στη ζωή και την ξεκολλάνε από τον βούρκο της κτηνώδους επιβίωσης) δεν μπορούν να κατακτήσουν ένα κοινό γλωσσάρι! Πώς είναι δυνατό η Αριστερά να μην καταλαβαίνει ότι η θρησκεία δεν είναι ατομική υπόθεση, αλλά ζήτημα του δημόσιου χώρου; Πώς είναι δυνατό οι θρησκευόμενοι να μην καταλαβαίνουν πόσο πολύτιμες είναι οι πολιτικές δράσεις στον δρόμο; Στη θεωρία τους αμφότερες οι πλευρές επισημαίνουν τον κίνδυνο της περιχαράκωσης στην εγωπάθεια, αμφότερες καταφάσκουν τη σημασία της ενσώματης σχεσιακής ζωής σε αντίθεση με την ψηφιοποίησή της. Και όμως αμφότερες οι πλευρές (μιλώ για την κυρίαρχη πραγματικότητα) έχουν δειχτεί ανίκανες να βγουν από τον αυτισμό, την αυτοαναφορικότητα και τον συντεχνιασμό τους. Αμφότερες θεωρούν ζωτικής σημασίας για τον εαυτό τους τη λιτανεία / πορεία, αλλά περιέρχονται σε υστερία όταν δουν την πορεία / λιτανεία του άλλου! Και δε συνηγορώ υπέρ ναρκισσιστικών περιπτώσεων συναθροίσεων όπου οι συνδαιτυμόνες καμώνονται τους άτρωτους και περιφρονούν τις μάσκες και τις αποστάσεις. Αυτές είναι απερίφραστα καταδικαστέες. Αναζητώ κάτι άλλο: Μια εχέφρονα και από κοινού υπεράσπιση του κοινωνικού και του δημόσιου. Συγχωρέστε με, αλλά η πρώτη πορεία που απαγορεύτηκε ήταν η περιφορά του Επιταφίου, επτά μήνες πριν από την απαγόρευση της πορείας του Πολυτεχνείου. Πόση μοναξιά, πια, πρέπει να νιώσουμε όσοι πιστεύουμε ότι για την πολυτιμότητα του κοινωνικού και του δημόσιου δεν απαιτείται συμφωνία πίστεων, αλλά κοινά κριτήρια και κοινό γλωσσάρι έγνοιας για την ύπαρξη του άλλου;

Έχουμε ακόμη δρόμο. Όχι απλώς για το εμβόλιο. Αλλά για την άσκηση στην αναμέτρηση για τα ουσιώδη της ζωής.

Ο Θανάσης Ν. Παπαθανασίου είναι Δρ. Θεολογίας, αν. καθηγητής της Ανώτατης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Αθήνας και αρχισυντάκτης του περιοδικού «Σύναξη»

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Mε την αστεία κατηγορία παραβίασης των υγειονομικών μέτρων θα δικαστούν οι αγωνιστές

Σε δήλωσή του αμέσως μετά την απελευθέρωση των συλληφθέντων, ο Κώστας Τουλγαρίδης, εκπαιδευτικός, εκλεγμένος περιφερειακός σύμβουλος με την Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Αττική και στέλεχος του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, είπε μεταξύ άλλων :

«Σήμερα οι βάρβαρες υγειονομικές ζώνες τα ΜΑΤ, η καταστολή και οι αναίτιες συλλήψεις, όχι μόνο δεν έκαμψαν τους αγωνιστές αλλά αντίθετα έσπασαν τις απαγορεύσεις, για άλλη μια φορά γελοιοποιήθηκε η καταστολή και η κυβέρνηση που νομίζει ότι με αυτό τον τρόπο θα σταματήσει τους αγώνες για ζωή, υγεία, ελευθερία δικαιώματα. Πιο δυνατά πιο αποφασιστικά πιο δυνατοί συνεχίζουμε μέχρι τι νίκη»

ΠΗΓΗ: prin.gr