Του Γιώργου Μητραλιά

Τίποτα πιο παραπλανητικό και αναληθές από αυτή την σχεδόν ειδυλλιακή εικόνα της παρούσας μεταβίβασης εξουσίας στις ΗΠΑ μια και δεν έχει την παραμικρή σχέση με την καθημερινή πραγματικότητα αυτής της χώρας. Πράγματι, πώς τολμούν τα διεθνή ΜΜΕ να κάνουν λόγο για “επιστροφή στην ομαλότητα” των ΗΠΑ όταν γνωρίζουμε ότι ο Τραμπ πρόσθεσε 11 εκατομμύρια πρόσθετες ψήφους (!) στο εκλογικό του αποτέλεσμα του 2016; Και επίσης, όταν το 72% των ψηφοφόρων του πιστεύουν ακλόνητα ότι οι εκλογές της 3ης Νοεμβρίου ήταν στημένες και το 62% από αυτούς ενθαρρύνουν τον Τραμπ να μην παραδεχτεί τη νίκη του Μπάϊντεν; Πώς αυτά τα ΜΜΕ θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι ο Τραμπ δεν ήταν παρά μια ατυχής “παρένθεση”, όταν οι δημοσκοπήσεις που αυτά τα ίδια ΜΜΕ δημοσιεύουν -χωρίς όμως να τις σχολιάζουν- μας λένε ότι υπάρχουν 52 εκατομμύρια φανατικοί οπαδοί του Τραμπ που τον θεωρούν νικητή των προεδρικών εκλογών και οι περισσότεροι από αυτούς δηλώνουν “έτοιμοι να δώσουν τη ζωή τους” για να τον δουν να συνεχίζει να βρίσκεται στο Λευκό Οίκο;

Και επίσης, πώς τα ίδια ΜΜΕ μπορούν να ισχυρίζονται ότι η τύχη του Τραμπ κρίθηκε οριστικά και ότι οι ενέργειές του είναι άνευ σημασίας (και άρα, δεν αξίζουν να καλύπτονται από τον τύπο), όταν αυτός ο Τραμπ κλιμακώνει καθημερινά τις “νόμιμες” και λιγότερο νόμιμες -πραξικοπηματικές και μη- κινήσεις του για να παραμείνει γατζωμένος στην εξουσία; Και πώς λοιπόν μπορούν να δικαιολογήσουν το γεγονός ότι “δραστηριότητες” του Τραμπ όπως π.χ. η εξέταση, πριν από λίγες μέρες στο Οβάλ Γραφείο του Λευκού Οίκου, από τον Τραμπ και τους συμβούλους του, του ενδεχομένου να κηρύξει ...στρατιωτικό νόμο (!) παρουσιάστηκε σαν να ήταν μια απλή “ιδιοτροπία| ή ακόμα χειρότερα λογοκρίθηκε και αποσιωπήθηκε, αντί να γίνει τεράστιο πρωτοσέλιδο και να σπείρει τον πανικό στις καγκελαρίες όλου του κόσμου; Συμπερασματικά, πώς μπορεί να δικαιολογηθεί η πολύ επικίνδυνη ακραία υποτίμηση και υποβάθμιση αυτών των συνεχών βίαιων επιθέσεων ενάντια στα θεμέλια της δημοκρατίας όταν τα ΜΜΕ, και κυρίως οι πολιτικές ελίτ της χώρας, δεν τις παίρνουν στα σοβαρά και αρκούνται να τις χαρακτηρίζουν συστηματικά...παραξενιές ή καπρίτσια ενός καραγκιόζη;

Θα μας πουν ότι αυτά που ο Τραμπ σκέφτεται και κάνει δεν έχουν πια μεγάλη σημασία καθώς δεν διαθέτει πια τα μέσα για να υλοποιήσει τα αντιδημοκρατικά του σχέδια. Προφανώς, αυτό το επιχείρημα είναι όντως σοβαρό. Όμως, τι να πούμε για αυτά που σκέφτονται και κάνουν όχι ένα άτομο αλλά οι ηγέτες του Ρεπουμπλικανικού κόμματος και ακόμα περισσότερο, τα δεκάδες εκατομμύρια των αποφασισμένων και φανατισμένων υποστηρικτών του Τραμπ ; Πώς, για παράδειγμα, μπορεί να δικαιολογηθεί το γεγονός ότι τα διεθνή ΜΜΕ επιβάλλουν συστηματικά ένα ολοκληρωτικό μπλακ άουτ σε πληροφορίες τεράστιας σημασίας που αφορούν αυτά που συμβαίνουν στα τρίσβαθα της αμερικανικής κοινωνίας ; Όπως για παράδειγμα, όλες αυτές τις πληροφορίες των τελευταίων ημερών σχετικά με τον διαρκώς αυξανόμενο πειρασμό των Ρεπουπλικάνων και των Πολιτειών που αυτοί κυβερνούν...να αποσχιστούν από τις Ηνωμένες Πολιτείες στην περίπτωση που ο Τζό Μπάϊντεν γίνει πρόεδρος της χώρας ;

Απλές φαντασιόπληκτες φήμες ; Κάθε άλλο, όταν ξέρουμε ότι π.χ. είναι ο πρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού κόμματος του Τέξας Allen West που συντάχθηκε με δεκάδες εκλεγμένους αντιπροσώπους του κόμματός του που πρεσβεύουν την απόσχιση από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ρίχνοντας την ιδέα μιας « νέας Ένωσης των Πολιτειών που μοιράζονται τις ίδιες αξίες». Απλός ευσεβής πόθος κάποιων ονειροπαρμένων ηγετών ; Κάθε άλλο όταν γνωρίζουμε ότι, σύμφωνα με πολύ πρόσφατη δημοσκόπηση, το 53 % των Τεξανών Ρεπουμπλικάνων τάσσεται υπέρ της απόσχισης της (μεγάλης) Πολιτείας τους αν ο Μπάϊντεν γίνει τελικά πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών !...(2)

Για εμάς τα πράγματα είναι ξεκάθαρα : Ούτε η επιβολή στρατιωτικού νόμου ούτε η απόσχιση των Ρεπουμπλικανικών Πολιτειών έχουν πιθανότητες να υλοποιηθούν στις παρούσες συνθήκες. Ωστόσο, θα ήταν όχι μόνο ανεύθυνο αλλά -κυρίως- και εγκληματικό να μην λάβουμε υπόψη και να μην προετοιμαστούμε να αντιμετωπίσουμε αυτούς τους « πειρασμούς » του Τραμπ και του « λαού » του. Γιατί ; Μα, επειδή η μόνη βεβαιότητα που μπορούμε να έχουμε στους καιρούς μας, είναι ότι...δεν υπάρχει πια καμιά βεβαιότητα. Και επίσης, επειδή τα πάντα μπορούν από εδώ και πέρα να συμβούν σε μια χώρα σαν τις σημερινές Ηνωμένες Πολιτείες που συγκλονίζονται από καταστροφικές υγειονομικές, οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές και ηθικές κρίσεις, και η κοινωνία των οποίων είναι διχασμένη, πολωμένη και ριζοσπαστικοποιημένη όσο ποτέ άλλοτε στο παρελθόν.

Φυσικά, δεν εκπλήσσει το γεγονός ότι όλοι αυτοί, συμπεριλαμβανομένων και των διεθνών ΜΜΕ, που στα τέσσερα τελευταία χρόνια, έκαναν τα πάντα για να προστατέψουν τον Τραμπ, αρνούμενοι να πληροφορήσουν την κοινή γνώμη για τις αμέτρητες και απίστευτες « ιδιορρυθμίες » και λοιπές αντιδημοκρατικές, ρατσιστικές, αυταρχικές, μισογυνικές και φασιστικές παρεκτροπές του, πρεσβεύουν σήμερα τον κατευνασμό αντί να σημαίνουν γενικό συναγερμό. Ακριβώς όπως οι πρόγονοί τους στο μεσοπόλεμο έκλειναν τα μάτια μπροστά στην καταστροφή που ερχόταν και ασκούσαν τη διαβόητη πολιτική κατευνασμού απέναντι στον Χίτλερ. Καμιά αμφιβολία πως και στις δυο περιπτώσεις, αυτή η εκπληκτική...διακριτικότητα εξυπηρετούσε και εξυπηρετεί τον ίδιο σκοπό: Να αποφύγουν πάση θυσία να βγάλουν τα άπλυτα των κατεστημένων ελίτ στη φόρα και να εμποδίσουν τους από κάτω να έλθουν να αναστατώσουν το φαγοπότι των από πάνω.

Λοιπόν, επιστρέψτε στις εργασίες σας καθώς όλα βαίνουν καλώς; Ή όπως το έλεγε ο Βρετανός πρωθυπουργός Τσάμπερλεν κατά την επιστροφή του από το Μόναχο όπου είχε υπογράψει, μαζί με τον Γάλλο ομόλογό του Νταλαντιέ, τη διαβόητη Συμφωνία του Μονάχου που άφηνε ελεύθερο το πεδίο στον Χίτλερ: “Καλοί μου φίλοι,...γυρίστε στα σπίτια σας και πάρτε ένα καλό ήσυχο ύπνο”(Go home and get a nice quiet sleep. »). Και τόσο το χειρότερο για εκείνους που επιμένουν να καλούν σε συναγερμό τις ποικίλες εκφάνσεις της ευρωπαϊκής αριστεράς, προειδοποιώντας τες για τον θανατερό κίνδυνο που εξακολουθεί και θα εξακολουθήσει να αντιπροσωπεύει ο Ντόναλντ Τραμπ. Τον ίδιο Τραμπ που ένας γηραιός έκδηλα ελευθεριακός αριστεριστής που ακούει στο όνομα Νόαμ Τσόμσκι δεν διστάζει -πολύ σωστά και δίκαια- να χαρακτηρίσει “πιο επικίνδυνο εγκληματία της ανθρώπινης ιστορίας”!

Σημειώσεις

1. Ιδιαίτερα αποκαλυπτική της « διακριτικότητας » με την οποία τα ΜΜΕ μεταχειρίζονται τις χειρότερες αντιδημοκρατικές και πραξικοπηματικές προκλήσεις του Τραμπ, είναι ο το λιγότερο « περίεργος » και ατυπικός τρόπος, που επέλεξαν οι Τάιμς της Νέας Υόρκης για να παρουσιάσουν την είδηση αυτής της -κατά τα φαινόμενα, θυελλώδους- συνάντησης στο Οβάλ Γραφείο. Η μεγάλη αμερικανική εφημερίδα προτίμησε να θάψει αυτό που ήταν μάλιστα ένα μεγάλο δικό της δημοσιογραφικό σκουπ : Το σχετικό άρθρο της ήταν πολύ μικρό και ο τίτλος του δεν πρόδιδε διόλου ότι ο Τραμπ και οι σύμβουλοί του είχαν συζητήσει την σκοπιμότητα να επιβάλλει... « Στρατιωτικό Νόμο » !
2. Είναι αξιοσημείωτο ότι η παρούσα αναζωπύρωση των αποσχιστικών πειρασμών από μέρους των Ρεπουμπλικάνων διαδέχεται εκείνους ορισμένων Δημοκρατικών στο αποκορύφωμα της προεδρίας του Τραμπ. Έτσι, τον Απρίλη του 2020, είχαμε αναφερθεί στη ειδική περίπτωση της Καλιφόρνιας σε μια στιγμή που ενισχύονταν εκεί οι αποσχιστικές τάσεις (βλέπε το άρθρο μας Ο πυρομανής Τραμπ πιάνει δουλειά πυρπολώντας ό,τι απομένει από την αμερικάνικη δημοκρατία! : https://www.contra-xreos.gr/arthra/1453-o-pyromanis-tramp-epiase-doyleia.html).Ένα πρόσφατο άρθρο των Λος Άντζελες Ταΐμς, που αναφερόταν στις αποσχιστικές τοποθετήσεις των Τεξανών Ρεπουμπλικάνων, μας πληροφορεί εξάλλου, ότι οι αποσχιστικοί πειρασμοί συνεχίζουν να κερδίζουν έδαφος στους Καλιφορνέζους Δημοκράτες...

ΠΗΓΗ: contra-xreos.gr - kommon.gr

Πλησιάζουμε στα τέλη Δεκεμβρίου. Η πανδημία έπληξε την Ευρώπη και τις ΗΠΑ τον Μάρτιο. Πριν από 10 μήνες. Μεγάλο μέρος της Ευρώπης βρίσκεται και πάλι σε λοκ ντάουν διαφορετικών βαθμών. Στις ΗΠΑ, ο COVID-19 συνεχίζει να εξαπλώνεται ασταμάτητα. Η κατάσταση στη Δύση είναι τώρα τόσο κακή όσο κάθε άλλη στιγμή από τότε που όλα ξεκίνησαν. Με την έντιμη εξαίρεση της Νέας Ζηλανδίας, η Δύση απέτυχε να ξεπεράσει, πόσο μάλλον να εξαλείψει τον ιό. Χωρίς εμβόλιο, τα στοιχεία δείχνουν ότι η Δύση θα πρέπει να μάθει να ζει με τον κορωνοϊό επ’ αόριστον.

Γιατί η Δύση απέτυχε τόσο άσχημα;

Από την αρχή, οι δυτικές κυβερνήσεις απέτυχαν να αντιμετωπίσουν σοβαρά την πανδημία, αγνοώντας το γεγονός ότι η πανδημία στην Ανατολική Ασία ήταν πιθανό να μεταναστεύσει στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Εξέφρασε μια εντελώς επαρχιακή νοοτροπία: ότι η Δύση ήταν διαφορετική, ότι κατά κάποιον τρόπο δεν θα επηρεαζόταν από τον ιό. Μέχρι να φτάσει ο Μάρτιος, η Δύση ήταν εντελώς απροετοίμαστη για την πανδημία. Καταβλήθηκαν απεγνωσμένες προσπάθειες για την απόκτηση επαρκών μέσων ατομικής προστασίας και τεστ. Αλλά από την αρχή μέχρι σήμερα, οι δυτικές κυβερνήσεις, και οι πληθυσμοί τους, βρίσκονται συνεχώς να ακολουθούν, πάντα στην άμυνα, πάντα πίσω από την πορεία του ιού.

Οι δυτικές κυβερνήσεις στερούνται μιας σαφούς στρατηγικής. Οι κυβερνήσεις έχουν παγιδευτεί από μια ατέλειωτη συζήτηση για το ποια πρέπει να είναι η προτεραιότητα. Τι έχει μεγαλύτερη σημασία, ο ιός ή η οικονομία; Καμία κυβέρνηση δεν υιοθέτησε τη στρατηγική της Κίνας, και άλλων χωρών της Ανατολικής Ασίας, όπου η βασική προτεραιότητα ήταν η εξάλειψη του ιού. Υπήρξε μια ατέρμονη συζήτηση σχετικά με την εξουσία της κυβέρνησης έναντι των δικαιωμάτων του ατόμου. Παντού, ως αποτέλεσμα, η κυβερνητική πολιτική κλωθογυρίζει ανάμεσα στα περιοριστικά μέτρα και στην άρση τους, ιεραρχώντας την οικονομία, αλλά στη συνέχεια ανησυχεί για την πανδημία. Στις ΗΠΑ, η πανδημία είχε πάντα τη δεύτερη θέση έναντι της οικονομίας, με τις τρομερές συνέπειες που μπορούμε όλοι να δούμε. Στην Ευρώπη, η προσέγγιση ήταν πιο διφορούμενη, ωστόσο το αποτέλεσμα παρέμεινε σχεδόν, αλλά όχι τόσο, καταστροφικό.

Μετά από 10 μήνες σύγχυσης, χάους και περιττών θανάτων, η στρατηγική που έπρεπε να ακολουθηθεί είναι εντελώς σαφής. Η πρωταρχική προτεραιότητα πρέπει να είναι η εξάλειψη του ιού. Μέχρι να επιτευχθεί αυτό, η οικονομία, στην καλύτερη περίπτωση, δεν θα κάνει τίποτα άλλο πέρα από το να αδυνατίζει. Αυτό απαιτεί τα αυστηρότερα μέτρα απομόνωσης και καραντίνας, φυσική απόσταση, καθολική χρήση μάσκας, μαζικά τεστ και αποτελεσματικό εντοπισμό επαφών.

Αλλά οι δυτικές κυβερνήσεις έχουν αποδειχθεί ανίκανες να κάνουν κάτι τέτοιο. Γιατί; Σε γενικές γραμμές, δεν σκέφτονται στρατηγικά. Οι προοπτικές τους είναι εντελώς βραχυπρόθεσμες, ανησυχούν για τη δημοτικότητά τους και για τις επόμενες εκλογές, μια νοοτροπία που ισχυροποιείται με την πάροδο του χρόνου. Δεν έχουν επίσης βασικές ικανότητες. Κάθε μεγάλη πρόκληση που αντιμετώπισε η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου κατά τη διάρκεια της πανδημίας έχει αντιμετωπιστεί πρόχειρα και αναποτελεσματικά. Είναι καθήκον της κυβέρνησης να συγκροτήσει ηγεσία έτσι ώστε οι πολίτες να κατανοούν τις προτεραιότητες. Αυτός είναι ένας ακόμα τομέας αποτυχίας. Εάν οι κυβερνήσεις συνεχώς σκαμπανεβάζουν τις πολιτικές τους και χαζολογούν, οι άνθρωποι παίρνουν μπερδεμένα μηνύματα.

Αλλά η επιτυχημένη διακυβέρνηση δεν αφορά μόνο την κυβέρνηση, αλλά και τον πολιτισμό και την κοινωνία. Εδώ υπήρξε ένα χάσμα μεταξύ της απόκρισης της Δύσης και της απάντησης της Ανατολικής Ασίας. Είναι αδύνατο να καταπολεμηθεί επιτυχώς η πανδημία χωρίς έντονη αίσθηση κοινωνικής ευθύνης και κοινωνικής πειθαρχίας: σεβασμός της εξουσίας της κυβέρνησης, προθυμία να δοθεί προτεραιότητα στα συμφέροντα της κοινωνίας πάνω από εκείνα του ατόμου, αναγνώριση ότι η συμπεριφορά κάθε ατόμου είναι ζωτικής σημασίας για την ευημερία της κοινωνίας. Οι ρίζες της διαφοράς είναι πολύ βαθιές, η αντίθεση μεταξύ του Κομφουκιανικού χαρακτήρα των κοινωνιών της Ανατολικής Ασίας και του δυτικού ατομικισμού. Τις τελευταίες δεκαετίες, επιπλέον, ο εγωιστικός ατομικισμός έχει γίνει όλο και πιο έντονος στη Δύση. Η καλύτερη απεικόνιση του προβλήματος μπορεί να φανεί με τη μάσκα: ενώ στην Κίνα και αλλού, είναι καθολική και αδιαμφισβήτητη, στη Δύση μόνο μια μειονότητα τα φοράει.

Υπάρχει πλήρης άγνοια στη Δύση σχετικά με την επιτυχία της Κίνας και της Ανατολικής Ασίας στην καταπολέμηση της πανδημίας. Η Δύση αρέσει να θεωρεί τον εαυτό της ως κοσμοπολίτη και γνώστη του τι συμβαίνει στον κόσμο. Αλλά η πανδημία λέει διαφορετικά πράγματα. Στην πραγματικότητα είναι χαρακτηρίζεται από το βλέμμα στραμμένο στο εσωτερικό, από εμμονή για τον εαυτό της, ενώ στερείται και περιέργειας. Η γνώση των Δυτικών για την πανδημία, και το ενδιαφέρον για αυτήν, δεν επεκτείνεται πέρα ​​από τη Δύση. Αντί να είναι κοσμοπολίτικη, η Δύση γίνεται όλο και πιο επαρχιακή στις προοπτικές της.

Ίσως ένα εμβόλιο να δώσει στη Δύση μια πολυπόθητη ανάπαυλα από την πανδημία. Ωστόσο, ο αντίκτυπός της ήταν ήδη τεράστιος, τόσο από την άποψη της υγείας όσο και από την άποψη της οικονομίας, ώστε οι επιπτώσεις αναμένεται να είναι βαθιές και μακροχρόνιες. Η πανδημία είναι ένα τεράστιο τεστ διακυβέρνησης, μακράν το μεγαλύτερο από το 1945. Η Κίνα έχει περάσει πανηγυρικά, η Δύση έχει αποτύχει οικτρά. Το 2020 θα θεωρηθεί ότι σηματοδότησε τη Μεγάλη Μετάβαση, δηλαδή μια αυξανόμενη αναγνώριση σε όλο τον κόσμο ότι η σκυτάλη της παγκόσμιας ηγεσίας περνά στην Κίνα.

Πηγή: Global Times

Μετάφραση: antapocrisis

πηγη: antapocrisis.gr

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ στη δύσκολη χρονιά που πέρασε και στις πρωτόγνωρες συνθήκες που διαμορφώθηκαν με το υγειονομικό πρόβλημα έδωσε και αυτή την φορά δείγματα γραφής τι σημαίνει αγωνιστικό και ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα αφού και μέσα στις συνθήκες αυτές ανέδειξε τα εργατικά και ναυτεργατικά προβλήματα, ήταν στην πρωτοπορία των αγώνων για τα "μικρά" και μεγάλα προβλήματα που μαστίζουν τον λαό, τους εργαζομένους και τους Ναυτεργάτες.

Η ΠΕΝΕΝ στάθηκε αποφασιστικά με πολύμορφους αγώνες, δράσεις και κινητοποιήσεις ενάντια στην επίθεση κυβέρνησης - κεφαλαίου στην προσπάθειά τους να αξιοποιήσουν την υγειονομική κρίση χτυπώντας τα εργατικά δικαιώματα, τις συνδικαλιστικές ελευθερίες και με τον τρόπο αυτό να φορτώσουν τις συνέπειες της κρίσης στις πλάτες των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων.

Δηλώσαμε από την πρώτη στιγμή ανυπακοή και απειθαρχία στην αντιλαϊκή και αυταρχική κυβερνητική πολιτική, προτάξαμε τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και του κλάδου και είχαμε μεγάλη συμβολή στην αντίσταση που αναπτύχθηκε αυτή την περίοδο στα μέτρα και τις πολιτικές που ασκήθηκαν, φέρνοντας στο προσκήνιο τα πραγματικά εργατικά προβλήματα, την ανεργία, τις ευέλικτες μορφές εργασίας, τα κοινωνικοασφαλιστικά ζητήματα, τα μέτρα προστασίας για τους εργαζόμενους, για την δημόσια υγεία, την εργοδοτική - εφοπλιστική αυθαιρεσία και τρομοκρατία.

Προσπαθήσαμε με όλες τις δυνάμεις μας να αναπτυχθεί από τα κάτω ένα μαζικό, ρωμαλέο αγωνιστικό κίνημα της εργατικής τάξης που θα ξεπεράσει τις συμβιβασμένες ηγεσίες στην ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ - ΠΝΟ και στις άλλες κορυφαίες συνδικαλιστικές οργανώσεις που κι αυτή την φορά τάχθηκαν με τα συμφέροντα των αφεντικών, του κεφαλαίου και της κυβερνητικής αντιλαϊκής πολιτικής.

Μπροστά στην έλευση του νέου χρόνου του 2021 τονίζουμε την ανάγκη ότι για να προστατευθούν τα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα, για να αποκρουστεί με επιτυχία η επίθεση κεφαλαίου - κυβέρνησης χρειάζεται περισσότερο από ποτέ η οργάνωση, η συσπείρωση και η μαχητική αντίσταση και ο αγώνας τω εργαζομένων οι οποίοι πρέπει να πιστέψουν στην δύναμή τους και να δώσουν πιο αποφασιστικά την μάχη για τα δικά τους συμφέροντα, για τις δικές τους σύγχρονες ανάγκες.

Ευχόμαστε στον κλάδο και σε όλους τους Ναυτεργάτες καλή χρονιά στους ίδιους και στις οικογένειές τους και σε όσους ταξιδεύουν καλά ταξίδια και γαλήνιες θάλασσες.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Μέλη της Αγωνιστικής Πρωτοβουλίας SOSΠειραιάς και της ΠΕΝΕΝ πραγματοποίησαν από κοινού στις 30/12/2020 ενημερωτική καμπάνια σε κεντρικά σημεία του Πειραιά (Ηλεκτρικός σταθμός, Αγορά, εμπορικό κέντρο της πόλης) με σκοπό να αναδείξουν τα καταστροφικά σχέδια της κινέζικης πολυεθνικής η οποία, μετά την απόκτηση του πλειοψηφικού πακέτου μετοχών το 2016 από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, έχει καταστρώσει ένα επιχειρηματικό σχέδιο το οποίο υπονομεύει τα εργατικά δικαιώματα στο λιμάνι, καταστρέφει το θαλάσσιο οικοσύστημα, καταπατεί νόμους και δικαστικές αποφάσεις με τις πλάτες της κυβέρνησης, της περιφέρειας Αττικής και του Δήμου Πειραιά εκκινώντας το τερατώδες έργο της από την δημιουργία προβλήτας στην Πειραϊκή.

Τα συνθήματα που κυριάρχησαν στους δρόμους του Πειραιά από την οργανωμένη και συγκροτημένη αυτή διαμαρτυρία ήταν έξω η Cosco από τον Πειραιά, όχι στο MasterPlan, όχι προβλήτα στην Πειραϊκή, μακριά από την πόλη οι ρυπογόνες επιχειρήσεις OilOne και τα καζάνια στο Πέραμα, μπροστά τα εργατικά δικαιώματα, δημόσιο λιμάνι στην υπηρεσία του λαού και των συμφερόντων του.

Στην διάρκεια της εξόρμησης μοιράστηκε έντυπο υλικό της SOSΠειραιάς, αναπτύχθηκε διάλογος με πολίτες του Πειραιά και τονίστηκε η σημασία μιας μαζικής αγωνιστικής και λαϊκής αντίστασης στους σχεδιασμούς Cosco- κυβέρνησης και των άλλων επιχειρηματικών συμφερόντων που βάζουν υπεράνω όλων τα κέρδη τους και καταστρέφουν το περιβάλλον, την υγεία και την ζωή των Πειραιωτών σε όλο το θαλάσσιο παράκτιο μέτωπο.

Ταυτόχρονα καταγγέλθηκε η υποκριτική ρητορική και τα κροκοδείλια δάκρυα του ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος κατόπιν εορτής φέρεται δήθεν να νοιάζεται για τις περιβαλλοντικές συνέπειες από το λιμάνι στον Πειραιά που αυτός υπέγραψε και μαζί ψήφισαν στην Βουλή με την Ν.Δ και το ΚΙΝΑΛ την σύμβαση παραχώρησης.

Οι πολίτες του Πειραιά υποδέχθηκαν με θετικά σχόλια την ενημερωτική αυτή καμπάνια της ΠΕΝΕΝ και της SOSΠειραιάς.

Τις επόμενες μέρες θα υπάρξει νέα αγωνιστική παρέμβαση και σε άλλες περιοχές της πόλης και κάλεσμα να αναπτυχθεί και να ενισχυθεί η δράση, οι πρωτοβουλίες και οι αγώνες για να μην περάσουν τα σχέδια της Coscoστο λιμάνι του Πειραιά, να μπει φραγμός και λουκέτο στις ρυπογόνες και καρκινογόνες επιχειρήσεις σε Δραπετσώνα - Κερατσίνι - Πέραμα.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ