Του ΣΤΑΘΗ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗ

Τον τελευταίο καιρό, με αφορμή κάποιες τη μη-συμμόρφωση των (ελλειμματικών) προϋπολογισμών της Γαλλίας και της Ιταλίας με τα κριτήρια των ευρωπαϊκών συνθηκών, κυκλοφορεί στην Ελλάδα μια φιλολογία σύμφωνα με την οποία οι («σοσιαλιστικές» ή «κεντροαριστερές») κυβερνήσεις αυτών των χωρών «αμφισβητούν», εν μέρει ίσως αλλά τουλάχιστον εν τη πράξει, τις πολιτικές λιτότητας και τον «μερκελισμό» που τις ενσαρκώνει. Ορισμένοι έφθασαν μάλιστα στο σημείο να βλέπουν τους Ολάντ και Ρέντσι ως συμμάχους μιας μελλοντικής ελληνικής αριστερής κυβέρνησης που θα ακύρωνε τα Μνημόνια και θα αμφισβητούσε τον ζυγό του χρέους.

Ας επισημάνουμε κατ'αρχήν ότι αυτή η εκτίμηση ξεκινά από μια λανθασμένη παραδοχή. Οι πολιτικές λιτότητας που σαρώνουν σήμερα στην Ευρώπη δεν είναι θέμα «μερκελισμού» ή «γερμανικής επιβολής» αλλά η ίδια η ουσία του νεοφιλελευθερισμού ως ταξικής πολιτικής γύρω από την οποία υπάρχει στρατηγική σύγκλιση των αρχουσών τάξεων σε όλη την ΕΕ. Η ίδια η ΕΕ δεν είναι παρά το εργαλείο που «κλειδώνει» αυτόν τον σκληρό νεοφιλελευθερισμό και τον οχυρώνει από κάθε ενδεχόμενη παρέκκλιση, γι αυτό και δεν αμφισβητείται από καμιά εθνική αστική τάξη (με εξαίρεση ίσως την βρετανική), συμπεριλαμβανομένων και αυτών που συγκαταλέγονται στους «χαμένους» του αδυσώπητου (ειδικά σε συνθήκες κρίσης) ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού. Και τούτο ακόμη και όταν, όπως στην περίπτωση των χωρών της περιφέρειας, η ίδια η δομή της ΕΕ και, πιο συγκεκριμένα, της ΟΝΕ παίζει πρωτεύοντα ρόλο στην εντεινόμενη περιθωριοποίησή τους και εξασφαλίζει στρατηγικά πλεονεκτήματα στο κεφάλαιο της Γερμανίας και των χωρών του ευρωπαϊκού κέντρου.

Το θέμα λοιπόν, τουλάχιστον από μια αριστερή σκοπιά, δεν είναι η αμφισβήτηση του «μερκελισμού» αλλά η ανατροπή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, που εφαρμόζονται παντού, χωρίς φυσικά να μας διαφεύγει ότι διαφορετικά τίθεται το ζήτημα στις μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες, ή σε αυτές του κέντρου, από εκείνες που βρίσκονται σε καθεστώς μνημονίων και μετατροπής σε «αποικίες χρέους».

Πέρα όμως από τη λανθασμένη συλλογιστική, η «αισιόδοξη» εκτίμηση για τις πολιτικές που ακολουθούν οι Ολάντ και Ρέντσι υποδηλώνει απώλεια της αίσθησης της πραγματικότητας. Οι κυβερνήσεις αυτών των χωρών ακολουθούν πολιτικές λιτότητας, δημοσιονομικών περικοπών και διάλυσης του κοινωνικού κράτους απολύτως συγκρίσιμες, και από ορισμένες απόψεις σκληρότερες, από αυτές των δεξιών προκατόχων τους. Το ότι διατηρούν, προς ώρας, ελλειματικούς προϋπολογισμούς σημαίνει απλά ότι αφενός τα (οικονομικά και πολιτικά) περιθώρια ελιγμών που διαθέτει έναντι της Κομισιόν μια Γαλλία ή μια Ιταλία είναι άλλα από αυτά μιας επιτηρούμενης χώρας της περιφέρειας, αφετέρου ότι οι κυβερνήσεις αυτές αντιμετωπίζουν στο εσωτερικό τους ιδιαίτερο πρόβλημα πολιτικής νομιμοποίησης. Η προεδρία Ολάντ κυριολεκτικά καταρρέει κάτω από το βάρος μιας γενικευμένης λαϊκής κατακραυγής, ο δε Ρέντσι, παρά την δημοτικότητά του, δεν ξεχνά ότι η αναρρίχησή του στην εξουσία οφείλεται σε εσωκομματικό πραξικόπημα και όχι στην ψήφο του εκλογικού σώματος.

Σε κάθε περίπτωση, για να κερδίσουν χρόνο στο μέτωπο της δημοσιονομικής πειθαρχίας, Ολάντ και Ρέντσι δεσμεύτηκαν να εντείνουν τις «δομικές μεταρρυθμίσεις» στις εργασιακές σχέσεις και να συμπιέσουν περαιτέρω το «κόστος της εργασίας», δηλαδή τους μισθούς. Στην Ιταλία προωθείται η κατάργηση του άρθρου 18, μια βασική κατάκτηση της δεκαετίας του 1970 που δίνει δικαίωμα προσφυγής ενάντια στις απολύσεις, στη δε Γαλλία η εργατική νομοθεσία ξηλώνεται με ταχείς ρυθμούς ενώ, μέσα στο γενικότερο κλίμα περικοπών, περιορίζονται δραστικά τα δικαιώματα των ανέργων. Και επειδή βεβαίως αυτά τα μέτρα προκαλούν κοινωνικές αντιδράσεις, συνοδεύονται από την γνώριμη σκιά του νεοφιλελευθερισμού, τον αυταρχισμό. Στην Ιταλία, οι μαζικές διαδηλώσεις Ρώμης, όπου ενάμιση εκατομμύριο εργαζόμενοι κατέβηκαν στους δρόμους, και, πιο πρόσφατα, της Μπρέσια αντιμετωπίστηκαν με σκληρή αστυνομική καταστολή. Ο ηγέτης του συνδικάτου του μετάλλου Fiom-Cgil Μαουρίτσιο Λαντίνι, δήλωσε ότι «ο επικεφαλής της ιταλικής κυβέρνησης πρέπει να καταλάβει και να πειστεί ότι ανοίγοντας πόλεμο με τον κόσμο της εργασίας, θα βρεθεί σε αδιέξοδο».

Ο «πόλεμος» που έχει εξαπολυθεί ενάντια στην κοινωνική διαμαρτυρία πήρε όμως μια δραματική τροπή στη Γαλλία, με τη δολοφονία του 21χρονου Ρεμί Φρες από δυνάμεις της χωροφυλακής που εδώ και δύο μήνες επιδίδονται σε μια κλιμακούμενη επιχείρηση καταστολής όσων αντιτίθενται στην κατασκευή ενός φράγματος την προστατευμένη νοτιοδυτική περιοχή Τεστέ. Χρειάστηκε να περάσουν δύο ολόκληρα εικοσιτετράωρα μέχρι να εκδηλωθεί η παραμικρή αντίδραση από την πλευρά της κυβέρνησης. Και όταν αυτό έγινε, η κοινή γνώμη εμβρόντητη άκουσε τον υπουργό Εσωτερικών να δηλώνει ότι «δεν πρόκειται για παράπτωμα» και ότι είναι «υπερήφανος» για το έργο που επιτελούν οι δυνάμεις ασφαλείας. Ο δε πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς διευκρίνισε ότι «δεν έχει τίποτε να φοβηθεί» από την διεξαγόμενη έρευνα για τις συνθήκες του θανάτου του Φρες και αρνήθηκε να εκφράσει την οποιαδήποτε θλίψη για την απώλεια του νέου, αναγκάζοντας τον Φρανσουά Ολάντ να προβεί σε μια μίνιμουμ δήλωση που κάλυπτε πλήρως την αστυνομία αλλά εξέφραζε μονολεκτικά «συμπόνια».

Όσοι λοιπόν διατηρούν ακόμη κάποια αμφιβολία για το δόκιμο της έκφρασης «πειραματόζωο» για την μνημονιακή Ελλάδα δεν έχουν παρά να κοιτάξουν το πρόσωπο της Ευρώπης ως προχωρημένο φυλάκιο του νεοφιλελευθερισμού σε διεθνές επίπεδο, αυτό του εντεινόμενου αυταρχισμού και της κρατικής βίας.

ΠΗΓΗ: "Ελευθεροτυπία"

Του ΑΚΗ ΜΠΑΔΟΓΙΑΝΝΗ

Η πρόσφατη παρουσίαση από το ΤΕΕ της μελέτης για την αξία του Ελληνικού απέδειξε τεκμηριωμένα το επιχειρούμενο ξεπούλημα του χώρου. Η μελέτη ανεβάζει την αξία του Ελληνικού στα 3 δισ ενώ η Lamda αγοράζει το χώρο με λιγότερα από το 30% αυτού του ποσού πληρωτέα σε βάθος αρκετών χρόνων.

Το ξεπούλημα λοιπόν τεκμηριώνεται. Είναι όμως απολύτως υπαρκτός ο κίνδυνος να θεωρηθεί ένα τίμημα 3 δισ ως «σωστό» για την πώληση. Τα πράγματα δεν έχουν έτσι.

Θυμίζουμε κατ’ αρχήν ότι στις αρχικές εξαγγελίες, των υπουργών της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ το 2010 – 2011, για την εκποίηση, προβάλλονταν ο ισχυρισμός ότι θα εισέρεαν 5 δισ στα ταμεία της χώρας.

Η μελέτη που παρουσίασε το ΤΕΕ έγινε με το σενάριο του ΤΑΙΠΕΔ και είχε ξεκινήσει προκειμένου να διαμορφωθεί μια τιμή εκκίνησης για το διαγωνισμό που θα ακολουθούσε.

Στο ΤΕΕ χρωστάμε την ολοκλήρωση της μελέτης αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, όπως ο πρόεδρος του ΤΕΕ ανέφερε στην σχετική παρουσίαση, «Η σημερινή εκτίμηση, πέρα των υπολοίπων, βασίζεται στο σενάριο του ΤΑΙΠΕΔ, ώστε να μπορεί να γίνει σύγκριση της τιμής πώλησης και της πραγματικής αξίας του Ελληνικού με αυτό το απαράδεκτο μοντέλο, που υιοθετήθηκε. Αν υιοθετούνταν άλλο μοντέλο διαγωνιστικών διαδικασιών, η εκτίμηση θα ήταν μεγαλύτερη και ίσως πολλαπλάσια της σημερινής[1]».

Συνεπώς όσοι αναφέρονται στο ζήτημα του Ελληνικού πρέπει να θυμούνται ότι η μελέτη σχεδιάστηκε για να βγάλει ένα νούμερο βολικό για τους στόχους του ΤΑΙΠΕΔ. Αλλά στα πλαίσια της λογικής «Δεν πουλάμε. Χαρίζουμε!» το ΤΑΙΠΕΔ, ξεπερνώντας τα όρια που το ίδιο είχε θέσει, προχώρησε στη σύμβαση εκποίησης του χώρου.

Η υπόθεση βέβαια δεν έχει κριθεί οριστικά και επιβάλλεται η επαγρύπνηση όσων νιώθουν πως ο πνεύμονας αυτός έχει αξία που καμιά τεχνική μελέτη δεν μπορεί να αποτιμήσει.

[1] βλ ΤΕΕ newsleter No 750

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Μεγάλη συγκέντρωση ενάντια στην πώληση του ΟΛΠ και του ΟΛΘ πραγματοποιήθηκε, το μεσημέρι, στην πλατεία Κλαυθμώνος και ακολούθησε πορεία στο υπουργείο Οικονομικών, στο Σύνταγμα.

Εκατοντάδες εργαζόμενοι και κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής του Πειραιά έδωσαν δυναμικό παρών διαδηλώνοντας ενάντια στην κυβερνητική προσπάθεια, που έχει αρχίσει για την πώληση του πλειοψηφικού πακέτου των μετοχών (67%) των δύο Οργανισμών.

Φτάνοντας στο υπουργείο επικράτησε ένταση καθώς γνωστοποιήθηκε στους διαδηλωτές ότι απουσίαζε ο υπουργός Γκίκας Χαρδούβελης και μετά από διαβουλεύσεις που διήρκησαν περίπου 30 λεπτά της ώρας έγινε δεκτή αντιπροσωπεία τους από τον υφυπουργό Οικονομικών Γιώργο Μαυραγάνη.

«Η κυβέρνηση αρνείται τις συναντήσεις με τους εργαζόμενους και τους κατοίκους και δέχεται συναντήσεις μόνο με τα συμφέροντα, τα οποία και εξυπηρετεί», κατήγγειλε ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Υπαλλήλων Λιμανιών Ελλάδας (ΟΜΥΛΕ) Γιώργος Γεωργακόπουλος εξερχόμενος από το υπουργείο Οικονομικών.

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, αρχικά ο κ. Μαυραγάνης ζήτησε να δει μια αντιπροσωπεία τριών ατόμων αλλά τελικά αναγκάστηκε να υπαναχωρήσει και να δεχτεί μια 7μελη  αντιπροσωπεία στην οποία εκτός από τους εκπροσώπους των εργαζόμενων συμμετείχαν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Θοδωρής Δρίτσας και Παναγιώτης Λαφαζάνης και ο πρώην ευρωβουλευτής του ΚΚΕ Γιώργος Τούσσας.

Στην διάρκεια της σύντομης συνάντησης ο πρόεδρος της ΟΜΥΛΕ κατήγγειλε, σύμφωνα, πάντα, με πληροφορίες τις μεθοδεύσεις της κυβέρνησης λέγοντας ότι «εν κρυπτώ, ακόμα και με έκνομες πράξεις, επιδιώκει να πωλήσει τα λιμάνια» αδιαφορώντας για τις συνέπειες στην Εθνική Οικονομία και στις τοπικές οικονομίες.

Ο υφυπουργός δεσμεύτηκε ότι θα μεταφέρει τις απόψεις των εργαζόμενων στον υπουργό Οικονομικών όπως και ότι επιθυμούν να υπάρξει μια συνάντηση ανάμεσα στις δύο πλευρές.

Η συγκέντρωση

Νωρίτερα, είχε γίνει μεγάλη συγκέντρωση στην πλατεία Κλαυθμώνος όπου έκαναν σύντομες ομιλίες ο πρόεδρος της ΟΜΥΛΕ Γ. Γεωργακόπουλος, ο πρόεδρος της Ένωσης Λιμενεργατών ΟΛΠ Νίκος Γεωργίου, οι Θοδωρής Δρίτσας, Παναγιώτης Λαφαζάνης, Νίκος Συρμαλένιος και Δέσποινα Χαραλαμπίδου από τον ΣΥΡΙΖΑ και ο κ. Τούσσας από το ΚΚΕ.

Ακόμα, στη συγκέντρωση συμμετείχαν ο Αντιπεριφερειάρχης Πειραιά Γιώργος Γαβρίλης, ο δήμαρχος Περάματος Γιάννης Λαγουδάκης κ.α.

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Παναγιώτης Λαφαζάνης σε δήλωσή του υπογράμμισε, μεταξύ άλλων, τα εξής:
«"Η πώληση των λιμανιών Πειραιά (ΟΛΠ) και Θεσσαλονίκης (ΟΛΘ) αποτελεί ένα μεγάλο εθνικό και οικονομικό έγκλημα.  Ο ΣΥΡΙΖΑ από την αρχή έχει δηλώσει ότι είναι αντίθετος σε αυτή την πώληση, πόσο μάλλον με τις φωτογραφικές και χαριστικές διαδικασίες που ακολουθούνται.  Δηλώνουμε ότι δεν πρόκειται να τις αναγνωρίσει και να τις νομιμοποιήσει.  Σήμερα μαζί με τους εργαζόμενους δίνουμε τον αγώνα για να μην περάσει η επιχειρούμενη ιδιωτικοποίηση».

ΠΗΓΗ: pireas2day.gr

Αγωνιστικό ραντεβού έδωσε η εκπαιδευτική κοινότητα την ώρα που συνεχίζονται οι καταλήψεις σε Γυμνάσια και Λύκεια της χώρας. Οι μαθητές διαμαρτύρονται για το «νέο σχολείο», την Τράπεζα Θεμάτων, τις συγχωνεύσεις τμημάτων και τις καταστροφικές πολιτικές που εφαρμόζονται στην εκπαίδευση. Στο συλλαλητήριο έδωσαν το «παρών» διοικητικοί υπάλληλοι του ΕΚΠΑ, φοιτητικοί σύλλογοι και η ΟΛΜΕ. 

Το συλλαλητήριο ολοκληρώθηκε λίγο πριν τις 4 το απόγευμα και πραγματοποιήθηκε στο κέντρο της Αθήνας. Περίπου 5000 οι συμμετέχοντες.

Λίγο πριν την ολοκλήρωση του συλλαλητηρίου σημειώθηκαν επεισόδια μικρής έκτασης. Ομάδα διαδηλωτών εκτόξευσε νεράτζια προς τους αστυνομικούς που βρίσκονταν στο προαύλιο της βουλής. Το επεισόδιο, ωστόσο, δεν έλαβε έκταση και λίγο αργότερα οι δρόμοι, που είχαν κλείσει, δόθηκαν στην κυκλοφορία.

ΠΗΓΗ: efsyn.gr