Του ΓΙΑΝΝΗ ΚΙΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ*

OΙ ΛΕΞΕΙΣ, ΟΙ ΕΝΝΟΙΕΣ ΚΑΙ Η ΤΑΞΙΚΗ ΑΒΥΣΣΟΣ ΠΟΥ ΧΩΡΙΖΕΙ ΤΙΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ

Οι ιδιωτικοποιήσεις ως στρατηγική του νεοφιλελευθερισμού ήδη από τη δεκαετία του ’80 δεν ήταν παρά η αναζήτηση διεξόδου από την κρίση υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου.

Η λέξη με­ταρ­ρύθ­μι­ση κυ­ριαρ­χεί στην ει­δη­σε­ο­γρα­φία και στον δη­μό­σιο πο­λι­τι­κό λόγο των τε­λευ­ταί­ων ετών. «Με­ταρ­ρυθ­μί­σεις» ονο­μά­στη­κε το σύ­νο­λο των μνη­μο­νια­κών πο­λι­τι­κών που έχουν δια­λύ­σει βα­σι­κές υπο­δο­μές του κρά­τους, έχουν κα­ταρ­γή­σει στοι­χειώ­δη κοι­νω­νι­κά δι­καιώ­μα­τα κι έχουν απα­ξιώ­σει το σύ­νο­λο των αξιών και των πε­ριου­σια­κών στοι­χεί­ων, δη­μό­σιων και ιδιω­τι­κών, κι­νη­τών και ακι­νή­των, υλι­κών και άυλων. Δη­λα­δή, το σύ­νο­λο των νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρων αντι­με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων. Με­ταρ­ρυθ­μί­σεις ονο­μά­ζει και η κυ­βέρ­νη­ση όλα τα μέτρα, εντός και εκτός προ­ε­κλο­γι­κού της προ­γράμ­μα­τος, που υπο­βάλ­λει στους δα­νει­στές ως προ­α­παι­τού­με­να για μια συμ­φω­νία άρσης του χρη­μα­το­δο­τι­κού απο­κλει­σμού.

Εδώ υπάρ­χει πρό­βλη­μα κώ­δι­κα επι­κοι­νω­νί­ας, γλώσ­σας, εν­νοιών που χρη­σι­μο­ποιούν δυ­νά­μεις που, κατά τεκ­μή­ριο, τις χω­ρί­ζει τα­ξι­κή άβυσ­σος.

Όταν οι «τα­λι­μπάν» του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού που κυ­ριαρ­χούν στις τά­ξεις των δα­νει­στών μι­λούν για «με­ταρ­ρυθ­μί­σεις», μι­λούν για έναν ρι­ζι­κό με­τα­σχη­μα­τι­σμό του κρά­τους, της κοι­νω­νί­ας και των πα­ρα­γω­γι­κών σχέ­σε­ων υπέρ του κε­φα­λαί­ου, και δη του σκλη­ρού πυ­ρή­να του, του χρη­μα­το­πι­στω­τι­κού, εν ονό­μα­τι του οποί­ου άλ­λω­στε προ­κλή­θη­κε και η κρίση χρέ­ους. Το να κα­τα­στή­σει, λοι­πόν, μια κυ­βέρ­νη­ση κοι­νω­νι­κής σω­τη­ρί­ας συμ­βα­τή τη με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κή της ατζέ­ντα με την αντί­στοι­χη ατζέ­ντα των δα­νει­στών και της ευ­ρω­κρα­τί­ας απο­τε­λεί πο­λι­τι­κό άθλο. Και μά­λι­στα όχι και πολύ ρε­α­λι­στι­κό. 

Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πεδίο της αβυσ­σα­λέ­ας αντί­θε­σης ανά­με­σα στο με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κό πνεύ­μα της μιας και της άλλης πλευ­ράς είναι η δη­μό­σια πε­ριου­σία.  

ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

Οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις ως στρα­τη­γι­κή «αξιο­ποί­η­σης» δεν ήταν μια πα­ρε­μπί­πτου­σα ανά­γκη για την εξυ­πη­ρέ­τη­ση των έκτα­κτων, μνη­μο­νια­κών δη­μο­σιο­νο­μι­κών ανα­γκών, και ιδιαί­τε­ρα της εξό­φλη­σης του χρέ­ους. Είναι μια στρα­τη­γι­κή που προ­ϋ­πάρ­χει των μνη­μο­νί­ων του­λά­χι­στον τρεις δε­κα­ε­τί­ες. Σε με­γά­λο βαθμό είχε εν­σω­μα­τω­θεί θε­σμι­κά στην «κα­νο­νι­κή» δια­δι­κα­σία επι­τή­ρη­σης των χωρών της ΕΕ λόγω υπερ­βο­λι­κού ελ­λείμ­μα­τος. Και, πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο, μέσω της κοι­νο­τι­κής νο­μο­θε­σί­ας αντα­γω­νι­σμού, απα­γό­ρευ­σης των κρα­τι­κών ενι­σχύ­σε­ων και απε­λευ­θέ­ρω­σης των αγο­ρών, προ­κά­λε­σε τε­ρα­τώ­δεις «απο­κρα­τι­κο­ποι­ή­σεις», με εμ­βλη­μα­τι­κά πα­ρα­δείγ­μα­τα στην Ελ­λά­δα τον αφα­νι­σμό της Ολυ­μπια­κής, την αρ­πα­γή του ΟΤΕ από την κατά 32% κρα­τι­κή Deutsche Telekom ή το ενερ­γεια­κό σκάν­δα­λο των Energa και Hellas Power. 

Τα μνη­μό­νια κα­τέ­στη­σαν αυτή τη στρα­τη­γι­κή ολο­κλη­ρω­τι­κή. Οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις απο­τέ­λε­σαν μία από τις συ­νι­στώ­σες της «εσω­τε­ρι­κής υπο­τί­μη­σης» που δεν ήταν πα­ρά­πλευ­ρη απώ­λεια, αλλά σκό­πι­μη και δια­κη­ρυγ­μέ­νη πο­λι­τι­κή με δυο δια­κε­κρι­μέ­νους στό­χους: μια εξευ­τε­λι­στι­κά χα­μη­λή τιμή ερ­γα­τι­κής δύ­να­μης και μια εξευ­τε­λι­στι­κή απα­ξί­ω­ση της δη­μό­σιας και ιδιω­τι­κής πε­ριου­σί­ας της χώρας, ώστε να κα­τα­στεί πάμ­φθη­νο και πα­νεύ­κο­λο το με­γά­λο πλιά­τσι­κο. Οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις ως στρα­τη­γι­κή του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού ήδη από τη δε­κα­ε­τία του ’80 δεν ήταν παρά η ανα­ζή­τη­ση διε­ξό­δου από την κρίση υπερ­συσ­σώ­ρευ­σης του κε­φα­λαί­ου. Οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις με όρους μνη­μο­νί­ου πρό­σθε­σαν σ’ αυτή τη μα­κρό­χρο­νη στρα­τη­γι­κή του κε­φα­λαί­ου χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά αποι­κιο­ποί­η­σης της χώρας. Γι’ αυτό και το ΤΑΙ­ΠΕΔ συ­γκρο­τή­θη­κε εξ αρχής ως τα­μείο εμπράγ­μα­της εγ­γυο­δο­σί­ας υπέρ των δα­νει­στών. 

ΤΑ ΘΟΛΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ

Τι προ­βάλ­λε­ται ως αντί­πο­δας στην τέ­τοιου τύπου «αξιο­ποί­η­ση» της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας της χώρας; Ποιος είναι ο με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κός αντί­λο­γος της Αρι­στε­ράς στην αποι­κιο­ποί­η­ση; Στο προ­ε­κλο­γι­κό πρό­γραμ­μα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ οι ανα­φο­ρές είναι φει­δω­λές: «Ανα­πτυ­ξια­κή αξιο­ποί­η­ση της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας αντί για τις μνη­μο­νια­κές ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις και την εκ­ποί­η­ση αντί πι­να­κί­ου φακής… Προ­στα­σία και αξιο­ποί­η­ση, όχι ξε­πού­λη­μα… Το Δη­μό­σιο θα ασκή­σει πλή­ρως τα ιδιο­κτη­σια­κά του δι­καιώ­μα­τα στις ανα­κε­φα­λαιο­ποι­η­μέ­νες με κρα­τι­κό χρήμα τρά­πε­ζες». 

Στις προ­γραμ­μα­τι­κές δη­λώ­σεις της κυ­βέρ­νη­σης οι ανα­φο­ρές έγι­ναν λίγο πιο συ­γκε­κρι­μέ­νες και με βα­σι­κούς άξο­νες τους εξής: 1) κατά πε­ρί­πτω­ση εξέ­τα­ση κάθε πρό­τα­σης αξιο­ποί­η­σης της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας με κρι­τή­ρια το σε­βα­σμό της ερ­γα­τι­κής και πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κής νο­μο­θε­σί­ας και το δη­μό­σιο συμ­φέ­ρον, 2) μη πα­ρα­χώ­ρη­ση δι­κτύ­ων και υπο­δο­μών που απο­τε­λούν εθνι­κό κε­φά­λαιο, 3) κί­νη­τρα για ξένες επεν­δύ­σεις, δια­κρα­τι­κές συμ­φω­νί­ες και ανα­πτυ­ξια­κές κοι­νο­πρα­ξί­ες με συμ­με­το­χή του Δη­μο­σί­ου, 4) όχι ξε­πού­λη­μα, αλλά αξιο­ποί­η­ση του φυ­σι­κού και ορυ­κτού πλού­του, 5) Τα­μείο Εθνι­κού Πλού­του και Κοι­νω­νι­κής Ασφά­λι­σης στο οποίο θα ει­σφέ­ρο­νται έσοδα από αξιο­ποί­η­ση (με πα­ρα­χώ­ρη­ση και όχι πώ­λη­ση) ακί­νη­της πε­ριου­σί­ας και από την εκ­με­τάλ­λευ­ση του ορυ­κτού πλού­του. 

Το μόνο νο­μο­θε­τι­κό δε­δο­μέ­νο που έχου­με μέχρι στιγ­μής από την κυ­βέρ­νη­ση είναι η απορ­ρό­φη­ση της ΕΤΑΔ και της Πα­ρά­κτιο Μέ­τω­πο από το ΤΑΙ­ΠΕΔ που θα εξε­λι­χθεί σε φορέα αξιο­ποί­η­σης της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας υπέρ κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης και κοι­νω­νι­κής πο­λι­τι­κής. Έχου­με, όμως, εν­δεί­ξεις ότι στη με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κή λίστα που υπο­βλή­θη­κε στο Brussels Group πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται η πρό­βλε­ψη για έσοδα 1,5 δισ. από απο­κρα­τι­κο­ποι­ή­σεις και με κα­το­νο­μα­ζό­με­νες πηγές τον ΟΔΙΕ, τον ΟΛΠ και τα 14 πε­ρι­φε­ρεια­κά αε­ρο­δρό­μια. Πα­ρό­τι πρό­κει­ται για ήδη δρο­μο­λο­γη­μέ­νες ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις για τις οποί­ες έχει δια­τυ­πω­θεί η δια­πραγ­μα­τευ­τι­κή δέ­σμευ­ση ένα­ντι των δα­νει­στών ότι δεν θα ακυ­ρω­θούν, αξί­ζει να ση­μειώ­σου­με ότι οι δύο –ΟΛΠ και αε­ρο­δρό­μια– αφο­ρούν εξ ορι­σμού στρα­τη­γι­κού χα­ρα­κτή­ρα υπο­δο­μές και δί­κτυα. Δυο ακόμη αμ­φι­λε­γό­με­νες εν­δεί­ξεις για τις κυ­βερ­νη­τι­κές προ­θέ­σεις απο­τε­λούν η επαμ­φο­τε­ρί­ζου­σα θέση στο θέμα της επέν­δυ­σης του χρυ­σού στη Χαλ­κι­δι­κή, αλλά πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο η το­πο­θέ­τη­ση του Π. Καμ­μέ­νου υπέρ μιας συ­νεκ­με­τάλ­λευ­σης των υδρο­γο­ναν­θρά­κων του Αι­γαί­ου με τις ΗΠΑ. Αλλά και η προ­βο­λή του ΟΤΕ ως εξαι­ρε­τι­κού πα­ρα­δείγ­μα­τος καλής συ­νερ­γα­σί­ας από κο­ρυ­φαία κυ­βερ­νη­τι­κά στε­λέ­χη θο­λώ­νει το τοπίο, πα­ρό­τι πρό­κει­ται για χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή πε­ρί­πτω­ση ιδιω­τι­κο­ποί­η­σης με… επα­να­κρα­τι­κο­ποί­η­ση, αλλά με αλ­λα­γή κρά­τους-ιδιο­κτή­τη. Αυτό, άλ­λω­στε, απο­τε­λεί χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή τάση στις χώρες του κα­πι­τα­λι­στι­κού «Βορρά». Πα­ρό­τι επι­βάλ­λουν γε­νι­κή εκ­ποί­η­ση των φι­λέ­των του δη­μο­σί­ου τομέα στις πε­ρι­φε­ρεια­κές χώρες, κρα­τούν για τις ίδιες το προ­νό­μιο του άμε­σου ή έμ­με­σου κρα­τι­κού ελέγ­χου στους στρα­τη­γι­κούς το­μείς των ενερ­γεια­κών, επι­κοι­νω­νια­κών κα με­τα­φο­ρι­κών δι­κτύ­ων. Αυτό δίνει στις ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις που επι­βάλ­λο­νται στην κα­πι­τα­λι­στι­κή πε­ρι­φέ­ρεια έναν ακόμη πιο εξό­φθαλ­μο ιμπε­ρια­λι­στι­κό, νε­ο­α­ποι­κια­κό χα­ρα­κτή­ρα. 

ΠΡΩΤΗ ΥΛΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ

Το πρό­βλη­μα με τις ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις δεν είναι ούτε το ύψος του τι­μή­μα­τος που μπο­ρεί να επι­τευ­χθεί για ένα δη­μό­σιο πε­ριου­σια­κό στοι­χείο, ούτε ο συμ­βο­λι­σμός του στοι­χεί­ου αυτού, ούτε η νο­μι­κή μορφή της με­τα­βί­βα­σης –πώ­λη­ση ή πα­ρα­χώ­ρη­ση. Θα μπο­ρού­σε κα­νείς να απο­δε­χθεί, για πα­ρά­δειγ­μα, ότι το κρά­τος δεν χρειά­ζε­ται τα χι­λιά­δες διά­σπαρ­τα μι­κρής αξίας ακί­νη­τα που έχουν πε­ριέλ­θει με διά­φο­ρους τρό­πους στην κα­το­χή του και δεν μπο­ρούν να αξιο­ποι­η­θούν ως δη­μό­σιες ή κοι­νω­φε­λείς υπο­δο­μές. Αν πρό­κει­ται να προ­σθέ­σουν κάτι αξιό­λο­γο στον κου­μπα­ρά της κοι­νω­νι­κής πο­λι­τι­κής, καλώς να πέ­σουν. Όταν, όμως, προ­βάλ­λε­ται ως πρό­ταγ­μα μια φι­λο­λαϊ­κή πα­ρα­γω­γι­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση μιας οι­κο­νο­μί­ας κυ­ριο­λε­κτι­κά ισο­πε­δω­μέ­νης και μοι­ραία στρε­βλω­μέ­νης από τη μα­ζι­κή «υπη­ρε­σιο­ποί­η­σή» της, με τσα­κι­σμέ­νη βιο­μη­χα­νι­κή ρα­χο­κο­κα­λιά, χωρίς στοι­χειώ­δη δια­τρο­φι­κή αυ­τάρ­κεια, χωρίς εξα­γω­γι­κή δυ­να­μι­κή, είναι αυ­το­χει­ρία η πα­ραί­τη­ση από τον δη­μό­σιο έλεγ­χο στρα­τη­γι­κών πόρων, υπο­δο­μών και δι­κτύ­ων. Είναι απί­θα­νο να σχε­διά­σει κα­νείς πα­ρα­γω­γι­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση με τα αε­ρο­δρό­μια σε γερ­μα­νι­κά χέρια, τα τρένα σε γαλ­λι­κά, τα λι­μά­νια σε κι­νε­ζι­κά, τα ενερ­γεια­κά δί­κτυα σε ιτα­λι­κά, τα κοι­τά­σμα­τα σε αμε­ρι­κα­νι­κά ή ισ­ραη­λι­νά. Το απο­τέ­λε­σμα θα είναι η με­τα­τρο­πή της πα­ρα­γω­γι­κής βάσης της χώρας σε πα­ρα­κο­λού­θη­μα άλλων, και μά­λι­στα αντα­γω­νι­στι­κών, «εθνι­κών σχε­δί­ων». 

Ακόμη και μια κεϊν­σια­νής έμπνευ­σης επι­χεί­ρη­ση ανά­τα­ξης της οι­κο­νο­μί­ας, είναι αδύ­να­τη χωρίς μια επι­θε­τι­κή πο­λι­τι­κή δη­μο­σί­ων επεν­δύ­σε­ων, με πρώτη ύλη την ήδη υπάρ­χου­σα δη­μό­σια πε­ριου­σία. Έστω κι αν η αξιο­ποί­η­σή της, στις υπάρ­χου­σες συν­θή­κες τα­μεια­κής ασφυ­ξί­ας, απαι­τεί ένα γε­ω­πο­λι­τι­κά κα­λο­ζυ­γι­σμέ­νο μίγμα δια­κρα­τι­κών συ­νερ­γα­σιών και επεν­δυ­τι­κών κοι­νο­πρα­ξιών. 

Το ερώ­τη­μα είναι αν ακόμη κι αυτό το μίγμα δη­μό­σιων και ξένων επεν­δύ­σε­ων είναι δυ­να­τό να πε­ρά­σει από τη στενή κρη­σά­ρα των «θε­σμών». Οι οποί­οι συχνά λει­τουρ­γούν πιο πολύ ως θλι­βε­ροί ντί­λερ των «εθνι­κών πρω­τα­θλη­τών» τους, παρά ως εκ­φρα­στές κά­ποιου κοι­νού «ευ­ρω­παϊ­κού σχε­δί­ου».  

Πηγή: rproject.gr

Toυ ΠΑΝΟΥ ΚΟΣΜΑ*

Μπαίνουμε ίσως στο πιο αποφασιστικό δεκαήμερο ύστερα από τις εκλογές. Η χρηματοδοτική ασφυξία του ελληνικού Δημοσίου έχει φτάσει στο οριακό σημείο όπου είναι αδύνατο πλέον να συνεχίσουν να πληρώνονται ταυτόχρονα μισθοί και συντάξεις αλλά και τοκοχρεολύσια του κρατικού χρέους, οπότε η κλεψύδρα του πολιτικού χρόνου αδειάζει. Είναι η ώρα που δεν μπορεί να «αγοραστεί» χρόνος και που τα διλήμματα γίνονται απόλυτα. Είναι η ώρα των μεγάλων και καθαρών αποφάσεων.

ΤΟ ΔΙΛΛΗΜΑ  

Ύστερα από τη συνάντηση Μέρκελ-Τσίπρα, η Γερμανίδα καγκελάριος δήλωσε ότι πλέον δεν είναι οι δανειστές που βιάζονται αλλά η ελληνική κυβέρνηση, που είναι αναγκασμένη να «τρέξει» με τις «μεταρρυθμίσεις», ώστε να ανοίξει η στρόφιγγα της χρηματοδότησης. Πράγματι, η συμφωνία στο Eurogroup της 20ής Φεβρουαρίου δεν εξασφάλισε ανάσα χρόνου για την κυβέρνηση αλλά για τους δανειστές. Καθώς δεν προέβλεπε καμία χρηματοδότηση του ελληνικού Δημοσίου για το άμεσο διάστημα του Μαρτίου και του Απριλίου, η κυβέρνηση βρέθηκε «με το πιστόλι στον κρόταφο», να πρέπει να πληρώνει τόσο μισθούς και συντάξεις όσο και τοκοχρεολύσια, ενώ τα ρευστά διαθέσιμα δεν επαρκούσαν για την κάλυψη και των δύο αυτών κατηγοριών δαπανών. Έχοντας αποκλείσει τη στάση πληρωμών στα τοκοχρεολύσια, η κυβέρνηση κατέφυγε στη «λύση» να «σκουπίσει», δεσμεύοντας με repos, τα ρευστά διαθέσιμα οργανισμών του ευρύτερου δημόσιου τομέα για να συνεχίσει να πληρώνει τους τοκογλύφους. Ο χρόνος που κερδήθηκε έτσι είναι πληρωμένος με «αίμα»: αυτά τα χρήματα πρέπει να επιστραφούν σύντομα στα ταμεία των οργανισμών του ευρύτερου δημόσιου τομέα, για να μην κάνουν αυτοί πλέον στάση πληρωμών σε δικές τους πιεστικές ανάγκες.  

Στο μεταξύ όμως, ακόμη κι έτσι, και αυτή η πηγή ρευστότητας έχει «στραγγίξει». Τώρα η κυβέρνηση είναι αναγκασμένη είτε να επιβάλει με νομοθετική ρύθμιση τη δέσμευση ρευστών διαθεσίμων και άλλων οργανισμών, για να «κερδηθεί» λίγος ακόμη χρόνος πληρωμένος με αίμα, είτε να απαντήσει άμεσα στο δίλημμα «στάση πληρωμών σε μισθούς και συντάξεις ή στα τοκοχρεολύσια;».  

Η ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΔΙΠΛΟΥ

Οι δανειστές προτείνουν εδώ μια νέα «λύση», που θα μας βάλει ακόμη πιο βαθιά στην παγίδα: το παράλληλο νόμισμα. Λένε: Αφού δεν κάνετε στάση πληρωμών στα τοκοχρεολύσια και ταυτόχρονα θέλετε να πληρώνετε και μισθούς και συντάξεις, μία λύση υπάρχει: να πληρώνετε τοκοχρεολύσια σε σκληρό νόμισμα (ευρώ) και μισθούς-συντάξεις ή και άλλες κατηγορίες κοινωνικών δαπανών σε παράλληλο νόμισμα. Αυτό το παράλληλο νόμισμα είναι κουπόνια του Δημοσίου που θα λειτουργούν ως μέσο πληρωμών στην εσωτερική αγορά. Για τους τοκογλύφους το σκληρό νόμισμα, για τους μισθωτούς και συνταξιούχους το «εσωτερικό νόμισμα», που θα υποτιμηθεί ταχύτατα, θα ανταλλάσσεται με ευρώ σε πολύ χαμηλότερα επίπεδα από την ονομαστική του ισοτιμία και εν ολίγοις θα σημαίνει μια γενναία υποτίμηση του εργατικού μισθού στην πράξη, δηλαδή μια καθολική και σκληρή μνημονιακή ρύθμιση αναδιανομής του πλούτου υπέρ του κεφαλαίου!

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ  

Όταν το δίλημμα γίνεται τόσο απόλυτο και τόσο πιεστικό χρονικά, η μόνη αποδεκτή απάντηση από τη σκοπιά της Αριστεράς είναι η στάση πληρωμών στα τοκοχρεολύσια. Όμως, η «ιδρυτική» αυτή πράξη της ρήξης με τους δανειστές και το σύστημα έχει αυτόματες συνεπαγωγές, που όλες εντάσσονται στη γενική κατεύθυνση «οι κοινωνικές ανάγκες πάνω από το χρέος», στη διαγραφή του χρέους, ώστε να μπορέσει να υλοποιηθεί μια πολιτική κατάργησης των μνημονίων, ανατροπής της λιτότητας και υλοποίησης μέτρων και πολιτικών με μεταβατικό χαρακτήρα και σοσιαλιστική κατεύθυνση.  

Η δέσμευση των ρευστών διαθεσίμων των οργανισμών του ευρύτερου δημόσιου τομέα βάζει στα χέρια των δανειστών άλλο ένα όπλο εκβιασμού (να χρηματοδοτήσουν αυτοί την επιστροφή αυτών των χρημάτων, αλλά βέβαια στο πλαίσιο μιας νέας χρηματοδοτικής σύμβασης και του τρίτου μνημονίου) ή μας οδηγεί στο διπλό νόμισμα και μάλιστα στην απόλυτα μνημονιακή και αντεργατική εκδοχή του: να πληρώνουμε τους τοκογλύφους δανειστές-εκβιαστές σε ευρώ και τους εργαζόμενους με υποτιμημένα «χαρτιά»!  

Όπως για κάθε νομισματική επιλογή, έτσι και για το παράλληλο νόμισμα, η πραγματική του λειτουργία καθορίζεται από το συνολικό πλαίσιο στο οποίο λειτουργεί, από το συνολικό σχέδιο στο οποίο εντάσσεται. Είναι άλλη η λειτουργία του διπλού νομίσματος (όπως και του εθνικού νομίσματος γενικότερα) όπως την προτείνουν οι δανειστές και άλλη η λειτουργία του αν επρόκειτο για επιλογή ενταγμένη σε ένα πολιτικό σχέδιο στάσης πληρωμών στους τοκογλύφους δανειστές πλαισιωμένη με μέτρα δέσμευσης των ευρώ των πλουσίων. Πρέπει λοιπόν να σπάσει η μυθολογία που θεωρεί το παράλληλο νόμισμα αυτονόητα συνώνυμο της ρήξης.

*Πηγή: rproject.gr

ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΟΡΓΑΝΩΣΑΝ ΟΙ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΡΥΞΗ ΧΡΥΣΟΥ  

Κ. ΙΓΓΛΕΖΗ: «ΠΟΙΟΣ ΕΛΕΓΧΕΙ ΤΗN ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ; H KYBΕΡΝΗΣΗ ‘Η Η ELDORADO GOLD;»  

Πρωτοφανή απρόκλητη επίθεση από «αγανακτισμένους» μεταλλωρύχους και δυνάμεις της αστυνομίας και των ΜΑΤ δέχονται από το πρωί κάτοικοι της Χαλκιδικής που πραγματοποιούν ειρηνική διαδήλωση αντιδρώντας στην εξόρυξη χρυσού από την “Eldorado Gold”.

Συγκεκριμένα, οι κάτοικοι που είχαν προγραμματίσει σήμερα πορεία στις Σκουριές έχουν έρθει αντιμέτωποι με εργαζομένους της Ελληνικός Χρυσός στο Χοντρό Δέντρο οι οποίοι τους επιτέθηκαν με πέτρες, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν ήδη 4 άτομα. "Απαράδεκτη" χαρακτηρίζουν τη στάση της αστυνομίας οι κάτοικοι, καταγγέλλοντας πως όχι μόνο επιτρέπουν στους μεταλλωρύχους να επιτίθενται στους κατοίκους αλλά και πως σε συνεργασία με τους εργαζομένους της Ελληνικός Χρυσός, δυνάμεις της αστυνομίας χτυπούν τους κατοίκους και τους επιτίθενται με δακρυγόνα.

Θύμα της επίθεσης της αστυνομίας με δακρυγόνα εναντίον των κατοίκων ήταν και η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Κατερίνα Ιγγλέζη η οποία μιλώντας στο ραδιοσταθμό «Στο Κόκκινο», τόνισε:

«Αυτό που συνέβη είναι πρωτοφανές! Τα ΜΑΤ, όχι μόνο επέτρεψαν στους μεταλλωρύχους, που είχαν προφανείς άγριες διαθέσεις, να φθάσουν στο σημείο της συγκέντρωσης των κατοίκων, αλλά συνασπίστηκαν μαζί τους! Η αστυνομία επιτέθηκε εναντίον των κατοίκων μαζί με τους μεταλλωρύχους της Eldorado Gold. Καταγγέλλω τους υπεύθυνους της Αστυνομίας, Μανωλά και Μαντουβάκη, για αυτό. Αυτή η απαράδεκτη κατάσταση δεν  στρέφεται μόνο εναντίον των κατοίκων της Χαλκιδικής και του κινήματος εναντίον της ολέθριας εξόρυξης. Εκθέτει την ίδια την κυβέρνηση. Ποιος ελέγχει την αστυνομία; Η κυβέρνηση ή η Eldorado Gold; Ο κόσμος εδώ είναι απογοητευμένος. Δεν περίμενε ότι θα του ρίχνουν χημικά, όταν διαδηλώνει, και επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ».  

Αξίζει να σημειωθεί πως είναι η τρίτη συνεχόμενη φορά που σε προγραμματισμένη πορεία του κινήματος ενάντια στην εξόρυξη χρυσού, οι εργαζόμενοι της εταιρίας οργανώνουν αντισυγκέντρωση.

Όλα ξεκίνησαν λίγο πριν τις 10 το πρωί όταν εργαζόμενοι της Ελληνικός Χρυσός ανέβηκε στο λόφο στο Χοντρό Δέντρο και άρχισε να πετάει πέτρες προς τους κατοίκους. Μισή περίπου ώρα αργότερα, μεταλλωρύχοι σε μία ξαφνική επίθεση έριξαν πέτρες και ξύλα στους κατοίκους και χτυπήσανε άσχημα κάποιους από τους αυτούς, ενώ, όπως καταγγέλλουν οι κάτοικοι, οι αστυνομικές δυνάμεις όχι απλά δεν έκαναν απολύτως τίποτα για να τους σταματήσουν, αλλά χτυπούσαν κι εκείνοι τους κατοίκους. Για αρκετή ώρα ακόμη συνεχίζονταν οι απανωτές επιθέσεις των δυνάμεων της αστυνομίας με δακρυγόνα εναντίον των κατοίκων, ενώ πίσω από την αστυνομία και οι μεταλλωρύχοι πετούσαν πέτρες και καδρόνια εναντίον των κατοίκων που διαδήλώναν και βρίσκοντουσαν εγκλωβισμένοι.

Την πορεία στις Σκουριές διοργανώνουν σήμερα οι επιτροπές αγώνα Θεσσαλονίκης και Χαλκιδικής ενάντια στην εξόρυξη χρυσού με αίτημα να σταματήσει τώρα η καταστροφή στο βουνό Κάκαβος και να απαλλαγούν οι διωκόμενοι. Σε σχετική ανακοίνωσή τους αναφέρεται:

"Πέρα και πάνω απ΄ τη νομιμότητα ή την παρανομία, τα επικοινωνιακά και χρηματιστηριακά παιχνίδια, την πολιτική βούληση και τις καλές ή κακές προθέσεις, αυτό που τελικά μένει είναι ότι ο τόπος μας συνεχίζει να καταστρέφεται με γρήγορους ρυθμούς. Πέρα από κάθε τι άλλο, αυτό που έχει σημασία είναι ότι η Ελληνικός Χρυσός προσπαθεί να εκβιάσει και να δημιουργήσει τετελεσμένα, θυσιάζοντας, μέρα με τη μέρα, τον τόπο μας.

Η Ελληνικός Χρυσός, σε κατάσταση φρενίτιδας, έχει εντατικοποιήσει τον τελευταίο καιρό τις εργασίες της στις Σκουριές, μετατρέποντας το βουνό σε σεληνιακό τοπίο. Με δεδομένη την αδυναμία της εταιρείας να απαντήσει ουσιαστικά στις καταγγελίες, στις εκθέσεις επιθεωρητών περιβάλλοντος, στα στοιχεία φοροαποφυγής της μητρικής Eldorado Gold, καταφεύγει στην προσπάθεια δημιουργίας τετελεσμένων καταστάσεων.

Ταυτόχρονα, χρησιμοποιεί τους εργαζομένους της ως προμετωπίδα της επικοινωνιακής της στρατηγικής. Είναι η τρίτη συνεχόμενη φορά που σε προγραμματισμένη πορεία του κινήματος ενάντια στην εξόρυξη χρυσού, οι εργαζόμενοι οργανώνουν αντισυγκέντρωση. Η πάγια αυτή τακτική είναι εξαιρετικά επικίνδυνη, και οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η εταιρεία επιδιώκει την κοινωνική ένταση. Η πολιτεία οφείλει να διαφυλάξει το δικαίωμα των πολιτών στη διαμαρτυρία, δεν επιτρέπεται όμως σε καμία περίπτωση να αδρανεί απέναντι στις αποφάσεις της εταιρείας να ωθεί τους εργαζόμενους στη διοργάνωση αντισυγκεντρώσεων.

Με δεδομένη την καταστροφή που συντελείται στο βουνό και την ανεπίστρεπτη κατάσταση που έχουμε να αντιμετωπίσουμε, το μήνυμά μας προς την κυβέρνηση είναι σαφές: δεν υπάρχει χρόνος για συζητήσεις, παλινδρομήσεις και αναποφασιστικότητα. Μόνο οι πράξεις μετράνε και η υλοποίηση των δεσμεύσεων και αυτές θέλουμε να δούμε. Η κυβέρνηση οφείλει να συνειδητοποιήσει ότι η καθυστέρηση της δεν την αφήνει απλώς εκτεθειμένη σχετικά με τις δεσμεύσεις της, αλλά επιτρέπει τη συνέχιση της καταστροφής μιας ολόκληρης περιοχής.

Ένας τόπος καταστρέφεται 350 συναγωνιστές μας διώκονται. Αυτό το έργο πρέπει να σταματήσει. Αφήστε τον τόπο να ανασάνει. Πορεία στις 5 Απριλίου στις Σκουριές".

Κυριακή 5 Απριλίου 2015

Ανακοίνωση εξέδωσε τη Δευτέρα (6/4)  η Οργάνωση Μελών (ΟΜ) ΣΥΡΙΖΑ Χαλκιδικής σχετικά με τη στάση που κράτησε η αστυνομία. Ολόκληρη η ανακοίνωση έχει ως εξής:

ΣΥΡΙΖΑ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ: ΣΤΟΧΟΣ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ

" Το επιχειρησιακό σχέδιο της ΕΛΑΣ είχε για άλλη μια φορά στόχο το κίνημα. Οι υπάλληλοι της Eldorado όχι μόνο δεν εμποδίστηκαν στο να προσεγγίσουν το σημείο της προαναγγελθείσας συγκέντρωσης, αλλά αφέθηκαν και ανενόχλητοι να επιτεθούν με πέτρες και καδρόνια στον συγκεντρωμένο κόσμο. Όταν οι υπάλληλοι, σε συνεργασία με την αστυνομία, επιτέθηκαν στους κατοίκους, οι αστυνομικές δυνάμεις εξαπέλυσαν επίθεση με χημικά και χειροβομβίδες κρότου-λάμψης κατά των πολιτών του κινήματος.

Για την κατάσταση που δημιουργήθηκε, το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη οφείλει να αναλάβει τις δικές του ευθύνες και να αποδώσει ευθύνες όπου αλλού υπάρχουν.

Καλούμε την κυβέρνηση:

- Να αντικαταστήσει ΑΜΕΣΑ τον αστυνομικό διευθυντή Χαλκιδικής και τον επι κεφαλής αξιωματικό της σημερινής επιχείρησης

- Να πληροφορήσει την κοινωνία της Χαλκιδικής για τους λόγους που επιβάλλουν την καθυστέρηση έκδοσης απόφασης για το μέλλον της εταιρίας

- Να δώσει ΑΜΕΣΑ εντολή παύσης των εργασιών στις Σκουριές, μέχρι την έκδοση της οριστικής απόφασής της.

Τονίζουμε, ότι τόσο οι παρανομίες της εταιρείας, όσο και η καταστροφή που επιφέρουν οι δραστηριότητές της, έχουν τεκμηριωθεί. Πρέπει να δοθεί άμεσα λύση στο πρόβλημα, γιατί οι καθυστερήσεις και οι κωλυσιεργίες προκαλούν αφενός μη αντιστρέψιμες καταστροφές στο περιβάλλον και αφετέρου εντείνουν τις κοινωνικές ταραχές εξυπηρετώντας μόνο την εταιρεία που αυτό είναι πάγια τακτική της.

Όσοι δε, επενδύουν στην ένταση και την πολεμική, προσδοκώντας το όποιο πολιτικό όφελος, σε βάρος του κινήματος, αλλά και του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησής του, θα αποτύχουν.

Η κυβέρνηση, ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και η Ν.Ε ΣΥΡΙΖΑ Χαλκιδικής, έχουν τοποθετηθεί και έχουν ταυτόσημη και ξεκάθαρη θέση στο θέμα της εξόρυξης χρυσού. Ήρθε η ώρα να υλοποιήσουμε τις δεσμεύσεις μας προς την κοινωνία της Χαλκιδικής. "

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΗΛΑΚΑ*

Δεν θα πρέπει να περάσει απαρατήρητη η σύμπτωση: την ίδια στιγμή που οι ελληνικές κυριακάτικες εφημερίδες «έπαιζαν» σενάρια εκλογών οι Financial Times σε μακροσκελές τους ρεπορτάζ καλλιεργούσαν την ιδέα της διάσπασης του ΣΥΡΙΖΑ. Προφανώς, η πίεση για στροφή στον «ρεαλισμό» κλιμακώνεται...

Τι ακριβώς σημαίνει αυτού του τύπου «ρεαλισμός» το γνωρίζει η ελληνική κοινωνία από τους προηγούμενους. Οι Παπανδρέου- Παπαδήμος- Σαμαράς- Βενιζέλος υπηρέτησαν άλλωστε με αυταπάρνηση τις «ρεαλιστικές» συνταγές του ΔΝΤ των Ευρωπαίων δανειστών και των εγχώριων λαμόγιων με τα γνωστά αποτελέσματα.

Αυτόν ακριβώς τον «ρεαλισμό» ζητούν οι δανειστές και από τον ΣΥΡΙΖΑ. Με άλλα, πιο απλά λόγια, οι αξιοσέβαστοι εταίροι (και πάνω απ όλα δανειστές) δεν έχουν πάψει να ζητούν:

- Ξεπούλημα (όχι πώληση) Δημόσιας περιουσίας (υποδομών και πόρων)

- Εργασιακό μεσαίωνα

- Συνταξιοδοτικό Καιάδα

Για να επιτευχθεί η προσαρμογή της κυβέρνησης στη ρεαλιστική συνταγή οι δανειστές αξιοποιούν την εμπειρία του πεζοδρομίου: Οι κοινοί τοκογλύφοι σπάνε γόνατα και δάκτυλα. 0ι κύριοι των «θεσμών» προκαλούν ασφυξία ρευστότητας. Σε κάθε περίπτωση το αποτέλεσμα των «εργαλείων» που χρησιμοποιούν οι κάθε λογής τοκογλύφοι είναι κατά κανόνα ο φόβος...

Στην προκειμένη (ελληνική) περίπτωση ο φόβος που δημιουργεί η πιστωτική ασφυξία συνοδεύεται από την «κομψή» και, όχι προς το παρόν, επίσημα διατυπωμένη από τον ΣΥΡΙΖΑ, απειλή των εκλογών.

Οι εισηγήσεις που σύμφωνα με τα ρεπορτάζ των εφημερίδων δέχεται ο πρωθυπουργός για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες έχουν ένα προφανή στόχο: Την εσωκομματική σιωπή έτσι ώστε η στροφή στον ρεαλισμό να πραγματοποιηθεί αναίμακτα. Σε περίπτωση δε που αυτή η απειλή δεν πιάσει, οι Financial Times έχουν ήδη θέσει στην κυκλοφορία το σενάριο της διάσπασης του ΣΥΡΙΖΑ και τη δημιουργία μιας ρεαλιστικής κυβέρνησης από τα λοιπά της αριστεράς και την υποστύλωσή της με τα πρόθυμα ξόανα του Ποταμιού και άλλων αδέσποτων πρόθυμων (από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ) που το μόνο πολιτικό πιστοποιητικό που τους απέμεινε είναι ο γερμανοτσολιαδισμός...

Απέναντι στις ασφυκτικές πιέσεις και τα σχέδια που εξυφαίνονται η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αναζητά (μάταια) έναν έντιμο—για τη χώρα και την αξιοπρεπή πολιτική της επιβίωση- συμβιβασμό. Ωστόσο, οι δανειστές απαιτούν κάτι περισσότερο από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ: Να αυτο...ευνουχιστεί πετώντας από πάνω του κάθε τι που θυμίζει την αριστερή του φυσιογνωμία.

Ενδεχομένως, η «ρεαλιστική προσέγγιση» να είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί να διασφαλίσει την εξουσία για τον Αλέξη Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ. Άλλωστε δεν θα είναι η πρώτη φορά που ιδέες και ιδεολογίες καίγονται στο βωμό του ρεαλισμού...

 *Πηγή: topontiki.gr