ΟΙ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ ΕΞΩΘΟΥΝ ΣΕ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΑΡΡΗΤΗΣ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΕΡΟΥΝ ΤΗ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΣΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ

Του ΓΙΑΝΝΗ ΚΙΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ*

Ο απολογισμός Ιανουαρίου- Απριλίου στην εκτέλεση του προϋπολογισμού, που περιλαμβάνει και τρεις γεμάτους μήνες διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ, περιείχε μερικά αποκαλυπτικά ευρήματα: το καθαρό έλλειμμα περιορίστηκε σε μόλις 508 εκατ., έναντι στόχου 2,9 δισ. Το πρωτογενές πλεόνασμα εκτινάχτηκε στα 2,16 δισ., όταν ο στόχος ήταν μόλις 287 εκατ. Πώς συντελέστηκε το θαύμα αυτό, παρότι όλες οι οφειλές προς το ΔΝΤ καταβλήθηκαν στο ακέραιο; Με την πεπατημένη της συγκράτησης των δαπανών κατά 2 δισ. Η βρετανική Telegraph σχολίασε σχετικά: Οι χρηματοδότες της Ελλάδας απαιτούν από τον ΣΥΡΙΖΑ να συγκρατήσει τις δαπάνες και να αυξήσει την είσπραξη φόρων. Από τα αποτελέσματα φαίνεται ότι κατάφεραν να πετύχουν ακριβώς αυτό.

Και το πέτυχαν, θα συμπληρώναμε εμείς, χωρίς καν να υπάρξει συμφωνία. Δια της χρηματοδοτικής ασφυξίας που έχουν επιβάλει, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αναγκάζεται να εφαρμόζει μια εκδοχή άρρητης λιτότητας, την οποία με κάθε τρόπο προσπαθεί να αποφύγει. Διότι, προφανώς, τα πρόσθετα έσοδα που εισπράχθηκαν και λόγω των ρυθμίσεων όπως και τις κρατικές δαπάνες που δεν καταβλήθηκαν κάποια εισοδήματα τα στερήθηκαν. Και όχι απαραίτητα τα πιο υψηλά.

ΝΙΚΗ ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ ΣΤΑ ΣΗΜΕΙΑ

Η αντίφαση ανάμεσα στη «συμφωνημένη λιτότητα» που αρνείται να αποδεχθεί η κυβέρνηση και την άτυπη λιτότητα που στο μεταξύ υποχρεώνεται να εφαρμόζει είναι μια νίκη της τακτικής των δανειστών στα σημεία. Η κυβέρνηση υποβάλλει εαυτήν σε μια άσκηση αντοχής, με την οποία αγοράζει μεν λιγοστό χρόνο στο άμεσο μέλλον, αλλά αυξάνει την πίεση που θα της ασκηθεί στο ελάχιστα απώτερο: στις 5, 16 και 18 Ιουνίου θα πρέπει να καταβάλει τμηματικά στο ΔΝΤ 1,23 δισ. ευρώ. Καθώς οι δυνατότητες άντλησης ρευστότητας από τα διαθέσιμα των φορέων του Δημοσίου εξαντλούνται, ο τρέχων γύρος διαπραγμάτευσης με τους εκπροσώπους των δανειστών μπορεί να χαρακτηριστεί και τελικός. Η προσδοκία αύξησης της ροής εσόδων από την υποβολή των δηλώσεων που μόλις άρχισε δεν αναμένεται να επιβεβαιωθεί πριν από τον Αύγουστο.

Αυτοί, πιθανότατα, είναι και οι λόγοι που η κυβέρνηση επιδιώκει διακαώς «τεχνική συμφωνία» μέχρι την ερχόμενη Τρίτη και μια πολιτική επικύρωση μέσω έκτακτου Eurogroup, που αναγκαστικά περνά μέσα από τη ευρωπαϊκή Σύνοδο Κορυφής στη Ρίγα της Λεττονίας (20-21/5). Την Τετάρτη, πρώτη μέρα της συνόδου, θα επαναληφθεί η βάσανος του ΔΣ της ΕΚΤ για νέα επέκταση του ELA, αλλά και η διελκυστίνδα ανάμεσα στους «σκληρούς» και τους «πολύ σκληρούς» κεντρικούς τραπεζίτες για το αν θα αυξηθεί το κούρεμα των ομολόγων που δέχεται η ΕΚΤ ως ενέχυρο, σε ποσοστό μέχρι και 80%. Ο επικεφαλής της Bundesbank φρόντισε προ ημερών να καταστήσει σαφές ότι η είναι η γερμανική κεντρική τράπεζα που πρωτοστατεί στο κλείσιμο και της τελευταίας στρόφιγγας ρευστότητας από την ΕΚΤ. «Δεν πρέπει να γίνεται κατάχρηση της ΕΚΤ ως διασώστη της Ελλάδας, η απόφαση για το μέλλον της στην ΟΝΕ βρίσκεται στην πολιτική», είπε ο Γενς Βάιντμαν, προϊδεάζοντας για κλιμάκωση της πίεσης, ώστε να σταματήσουν και οι φειδωλές «διευκολύνσεις».

Επιβεβαιώνοντας πλήρως το παιχνίδι της συμφωνημένης τακτικής, ο Πολ Τόμσεν του ΔΝΤ, στην ενημέρωση του ΔΣ του Ταμείου, εξέφρασε πλήρη αδυναμία να εκφράσει εκτίμηση για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, επικαλούμενος τον αποκλεισμό των εμπειρογνωμόνων του από στοιχεία για τη ρευστότητα και τη δημοσιονομική κατάσταση. Λες και τα στοιχεία θα δείξουν κάτι άλλο εκτός από ένα χρέος που είναι αδύνατο να πληρωθεί. Είναι το πιο αστείο πρόσχημα που έχει ακουστεί για τη συμφωνημένη αποχή του ΔΝΤ από την άσκηση των «δικαιωμάτων» του: Έχουν περάσει 2,5 χρόνια από τότε που το Eurogroup είχε υποσχεθεί πρόσθετα μέτρα διασφάλισης της βιωσιμότητας του χρέους για να μείνει το ΔΝΤ στην ελληνική «διάσωση». Κανονικά, θα έπρεπε να έχει ήδη αποχωρήσει. Αλλά διασώζεται τυπικά, αφού εδώ και ενάμιση χρόνο δεν έχει δώσει ευρώ, ενώ εισπράττει κανονικά και με τους τόκους ότι του οφείλεται.

Η ΤΑΚΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΞΟΥΘΕΝΩΣΗΣ

Παρ’ ότι έχουν προηγηθεί τρεις μήνες παλινδρομήσεων και εναλλαγών κλίματος- από το ζεστό στο κρύο, από την «πρόοδο» στο χάσμα, και τούμπαλιν-, η τακτική των δανειστών φαίνεται να αποκρυσταλλώνεται χωρίς αποκλίσεις στον αρχικό της στόχο: στην εξουθένωση και την υποχώρηση της κυβέρνησης. Η Μέρκελ μπορεί να επιφυλάσσει πάντα για τον εαυτό της τον ρόλο του από μηχανής θεού, αλλά δεν είναι βέβαιο ότι στη Ρίγα θα επαναληφθεί το σκηνικό των δύο προηγούμενων συνόδων. Υποτίθεται ότι η τελευταία απόφαση του Eurogroup, η αναγνώριση της «προόδου» και των «διαφωνιών», ικανοποίησε μια απαίτηση της ελληνικής κυβέρνησης. Αλλά, ταυτόχρονα, μετέφερε το παιχνίδι στο δικό της τέρμα: είναι δική της δουλειά να διανύσει την απόσταση που τη χωρίζει από τους δανειστές. Δηλαδή, να υποχωρήσει από τις περίφημες «κόκκινες γραμμές», που τείνουν να γίνουν ένας γραφικός ευφημισμός.

Σε τελική ανάλυση, οι δανειστές έχουν επιτύχει και μια δεύτερη νίκη στα σημεία, εκτός από την ανομολόγητη λιτότητα: να μεταφέρουν τη διαπραγμάτευση στο εσωτερικό της κυβέρνησης, του κυβερνώντος ΣΥΡΙΖΑ, της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας και τελικά της ελληνικής κοινωνίας. Αν μάλιστα πάρουμε τοις μετρητοίς και την τελευταία απόφαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη στο εσωτερικό όλων των ευρωπαϊκών λαών, που καλούνται «να μπουν στη μάχη ως συμπρωταγωνιστές».

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ «ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΑΣΑΦΕΙΑΣ»

Αλλά, ποια ακριβώς είναι η μάχη; Η κυβέρνηση επιδίδεται σε μια λεπτή ακροβασία. Προβάλλει ως ζήτημα δημοκρατίας τον σεβασμό των προεκλογικών της δεσμεύσεων για το τέλος της λιτότητας από τους δανειστές. Ταυτόχρονα, πάλι με γνώμονα τη δημοκρατία, τα κορυφαία στελέχη της που εμπλέκονται στη διαπραγμάτευση τονίζουν με κάθε ευκαιρία ότι δεν έχουν λαϊκή εντολή για ρήξη με τους δανειστές. Κι αν αυτοί δεν υποχωρήσουν τελικά; Αν δεν υπάρξει συμφωνία ούτε στις 19 του μηνός, ούτε μέχρι το τέλος του, ούτε τον Ιούνιο; Τι θα σήμαινε το να φτάσουμε στην 1η Ιουλίου χωρίς συμφωνία; Πώς ορίζεται μια κατάσταση «μη συμφωνίας», αλλά και «μη ρήξης», πάντα συνοδευόμενη με «μη χρηματοδότηση»; Μήπως σ’ αυτή την κατάσταση αποσκοπεί η τακτική των δανειστών που εξακολουθούν να διαρρέουν νέες παραλλαγές των σεναρίων χρεοκοπίας εντός ευρώ και διπλού νομίσματος;

Τα ερωτήματα δεν είναι πια ρητορικά. Η κλεψύδρα του χρόνου και του χρήματος αδειάζει και η κυβέρνηση δεν έχει την πολυτέλεια της δημιουργικής ασάφειας της 20ης Φεβρουαρίου. Αν μέχρι το τέλος του μήνα δεν καταγραφεί αλλαγή στη στάση των δανειστών, οφείλει να περιγράψει με σαφήνεια στον λαό την εναλλακτική λύση απέναντι στο ναυάγιο της διαπραγμάτευσης.

*Πηγή:  "Δρόμος της Αριστεράς"

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΒΕΛΑΚΗ, ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΥ, ΛΕΚΤΟΡΑ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΠΡΙΝ(17/5) ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΕΛΑΦΡΟ

ΕΡ: Η κυβέρνηση λέει ότι διαπραγματεύεται σκληρά. Ποια είναι η πραγματικότητα;  

ΑΠ: Από τις 20 Φλεβάρη επισήμως, αλλά και πριν από αυτή την ημερομηνία ανεπισήμως, η κυβέρνηση αποδέχτηκε τη λογική των προγραμμάτων λιτότητας, με άλλα λόγια τη λογική του Μνημονίου. Στο συγκεκριμένο Γιούρογκρουπ η κυβέρνηση ενέδωσε σε επίπεδο γραπτής συμφωνίας στη γνώριμη οικονομική πολιτική που συσχετίζει τον περιορισμό του δημόσιου χρέους με το σχηματισμό πρωτογενών πλεονασμάτων. Σύμφωνα με τους οπαδούς αυτής της άποψης, ο υψηλός λόγος χρέους/ΑΕΠ προκαλεί αδικαιολόγητα υψηλές τιμές που υπονομεύουν την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας. Με αυτή τη λογική η πολιτική της «εσωτερικής υποτίμησης» επιδιώκει, μέσα από το κουτσούρεμα των μισθών, τη μείωση των τιμών και την αποκατάσταση της «ανταγωνιστικότητας». Ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση είχε καταγγείλει αυτή την πολιτική για να την αποδεχτεί ως κυβέρνηση στην αποστροφή περί «κατάλληλων πλεονασμάτων» του κοινού ανακοινωθέντος της 20ης Φεβρουαρίου 2015. Άρα οι όποιες διαπραγματεύσεις ακολούθησαν την 20η Φεβρουαρίου αφορούν περισσότερο την επικοινωνιακή διαχείριση του επικείμενου Μνημονίου. Στόχος της κυβέρνησης είναι να παρουσιάσει την όποια συμφωνία επιτύχει ως επωφελέστερη του email Χαρδούβελη και τίποτε περισσότερο.

EΡ: Τι έχει «δώσει» ήδη η κυβέρνηση;  

ΑΠ: Πριν ακόμη καθίσει στο τραπέζι του Γιούρογκρουπ η κυβέρνηση αποδέχτηκε το σύνολο του δημόσιου χρέους βγάζοντας τη λέξη «κούρεμα» από το λεξιλόγιό της. Στη συνέχεια εγκατέλειψε την προεκλογική θέση για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς μιλώντας για πλεονάσματα από 1,4% έως 3,9% του ΑΕΠ. Ακολούθησε η αποδοχή των ήδη δρομολογημένων ιδιωτικοποιήσεων και η εξέταση των υπόλοιπων «κατά περίπτωση». Η δέσμευση για κατάργηση των δυνατοτήτων πρόωρης συνταξιοδότησης ήταν η επόμενη διακήρυξη (επιστολή Βαρουφάκη, 23 Φλεβάρη 2015). Ακολούθησε η παραδοχή ότι η ρήτρα «μηδενικού ελλείμματος» για τις επικουρικές συντάξεις συνεπάγεται μείωση από 25% έως 85% και το αίτημα για αναβολή εφαρμογής για το 2016 (κείμενο Ομάδας Βρυξελλών, 27/03/2015). Στο ίδιο κείμενο η κυβέρνηση αποδέχεται και την αναγκαιότητα ενοποίησης των ταμείων. Τέλος, στην ομιλία Βαρουφάκη (Βρυξέλλες, 7/5/2015) αναφέρεται πρώτη φορά η «συμπίεση από πάνω προς τα κάτω των πιο ψηλών συντάξεων κατά 100 ή 150 ευρώ (συμβολική κίνηση που δείχνει ότι συζητάμε ακόμα και τις κόκκινες γραμμές μας)». Στο παζάρι βρίσκονται ο ΦΠΑ και τα εργασιακά. Για τα εργασιακά φέρεται να έχουν συμφωνήσει στην αναστολή επαναφοράς των συλλογικών διαπραγματεύσεων με αντίστοιχη απόσυρση του αιτήματος ομαδικών απολύσεων από την πλευρά των δανειστών.

ΕΡ: Οδηγούν όλα αυτά σε έναν έντιμο συμβιβασμό ή σε νέο Μνημόνιο;  

AΠ: Όταν αποδέχεσαι τη λογική των Μνημονίων, είναι προφανές ότι θα πάρεις νέο Μνημόνιο. Η κυβέρνηση επέλεξε να υπονομεύσει την όποια διαπραγματευτική της θέση πληρώνοντας πάνω από 5,5 δισ. ευρώ στο ΔΝΤ και αρνούμενη ακόμα και στα λόγια να θέσει θέμα εξόδου από το ευρώ και την ΕΕ. Είναι λοιπόν δεδομένο ότι η όποια συμφωνία προκύψει από τις συζητήσεις κυβέρνησης δανειστών θα οδηγεί σε παράταση της ύφεσης και των τραγικών συνεπειών της για τα λαϊκά στρώματα. Η ένταση της λιτότητας θα εξαρτηθεί από το στόχο του «πρωτογενούς πλεονάσματος». Αυτό φέρεται να έχει συμφωνηθεί στο 2% του ΑΕΠ, κάτι που συνεπάγεται περιστολή δαπανών της τάξης των 2 δισ. ευρώ και εισπρακτικά μέτρα της τάξης των 5 δισ. ευρώ. Επειδή η επικοινωνιακή «μάχη» της κυβέρνησης θα δοθεί στο επίπεδο της έντασης της λιτότητας, ενδέχεται να πάνε τις περικοπές στο ασφαλιστικό για μετά το καλοκαίρι, να αναβάλλουν τη λήψη κάποιων μέτρων κ.λπ. Η ουσία όμως της πολιτικής θα είναι ένα νέο Μνημόνιο.

ΕΡ: Τελικά υπάρχει δυνατότητα φιλολαϊκής πολιτικής εντός του ευρώ και της ΕΕ;  

ΑΠ: Το ξεπέρασμα της καπιταλιστικής κρίσης από τη σκοπιά του κεφαλαίου είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη διατήρηση δεξαμενών φθηνής εργασίας σε διάφορες περιοχές του πλανήτη. Ο ευρωπαϊκό Νότος είναι σίγουρα μια τέτοια περιοχή. Από τη σκοπιά αυτή η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μηχανισμός επιβολής λιτότητας για τους πολλούς, όπως έγινε προφανές με την πολιτική των Μνημονίων. Το ερώτημα είναι εάν αυτό είναι το αποτέλεσμα αρνητικών πολιτικών συσχετισμών εντός της ΕΕ ή είναι σύμφυτο με τον ίδιο τον θεσμό. Είναι το δεύτερο. Η ΕΕ, το ευρώ και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχουν συγκροτηθεί στη βάση του λεγόμενου «νέου κλασικού οικονομικού υποδείγματος» του Σικάγου. Αυτό σημαίνει ότι σε μια ελεύθερη καπιταλιστική αγορά το μόνο που χρειάζεται να κάνουν οι αρχές οικονομικής πολιτικής είναι να ορίζουν το κατάλληλο επιτόκιο που θα εξασφαλίσει τη σταθερότητα των τιμών. Η αγορά θα φροντίσει στη συνέχεια. Στο πλαίσιο της τρέχουσας κρίσης τούτο σημαίνει μακροχρόνια λιτότητα για τους πολλούς, ιδιαίτερα σε χώρες με ανταγωνιστικό μειονέκτημα όπως η Ελλάδα.

EΡ:  Οι συστημικές δυνάμεις αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζουν πως η έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ θα είναι καταστροφή…  

AΠ: Προς το παρόν η παραμονή στο ευρώ έχει αποδειχθεί καταστροφή. Μια καταστροφή που απ’ ό,τι φαίνεται θα συνεχιστεί και τα επόμενα χρόνια. Ακόμα και το λάιτ σοσιαλδημοκρατικό Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης μοιάζει πλέον μακρινό όνειρο στο πλαίσιο της ΕΕ και του ευρώ.

EΡ: Υπάρχει άλλος δρόμος υπέρ των εργαζομένων και κατά του κεφαλαίου; Ποιες είναι οι συντεταγμένες του;  

ΑΠ: Μια μεταβατική πολιτική σε όφελος των εργαζομένων πρέπει να στοχεύει σε κρατικές επενδύσεις που θα ενισχύουν απευθείας τη δημιουργία θέσεων εργασίας. Είναι προφανές ότι μια τέτοια πολιτική δεν είναι υλοποιήσιμη στο πλαίσιο του ευρώ και της ΕΕ. Η άμεση στάση πληρωμών, η αποχώρηση από το ευρώ και την ΕΕ, η εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και βασικών τομέων της οικονομίας είναι απαραίτητες πολιτικές σταθεροποίησης της παραγωγής. Η όποια οικονομική μεγέθυνση όμως θα προέλθει από κρατικές επενδύσεις που θα στοχεύουν πρωτίστως στην υποκατάσταση εισαγωγών. Θα χρηματοδοτηθούν δε από τη νομισματική κυκλοφορία που με τη σειρά της βασίζεται στα αποθεματικά της Κεντρικής Τράπεζας. Με άλλα λόγια η σημερινή νομισματική κυκλοφορία σε ευρώ που ανέρχεται σε 35 δισ. περίπου θα είναι ο χρηματοδότης της μεγέθυνσης. Σε αυτό το πλαίσιο είναι απαραίτητη η συγκέντρωση και αξιοποίηση όλων των παραγωγικών δυνάμεων της οικονομίας, άρα η μονομερής άρνηση του δημόσιου χρέους αποτελεί επίσης προϋπόθεση αυτής της πολιτικής.

ΕΡ: Πώς συνδέεται η αντιΕΕ στάση με τον αντικαπιταλιστικό αγώνα;  

ΑΠ: Η ΕΕ είναι ο βασικός φορέας επιβολής των αναγκαίων αναδιαρθρώσεων για την έξοδο του συστήματος από την κρίση. Δεδομένου ότι η κρίση καθαυτή πηγάζει από τη βασική αντίθεση του συστήματος, την αντίθεση «κεφάλαιο-εργασία», μπορούμε να πούμε ότι η αντιΕΕ στάση είναι τμήμα της γενικότερης αντικαπιταλιστικής πάλης. Πρέπει όμως να έχουμε ξεκάθαρο ότι ο αντικαπιταλιστικός χαρακτήρας της πάλης για αποδέσμευση πηγάζει από το χαρακτήρα της κρίσης. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα δεν είναι σε κρίση γιατί είναι στην ΕΕ, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι πρέπει να βγει από την ΕΕ, για να αντιμετωπίσει την κρίση από τη σκοπιά της εργατικής τάξης.

EΡ: Γιατί η Αριστερά δεν μπόρεσε να αντιπαρατεθεί αποτελεσματικά σε αυτό το κύμα μετά την έκρηξη της κρίσης το 2008;  

AΠ: Η Αριστερά δεν ανάδειξε το χαρακτήρα της κρίσης ούτε πρότεινε πολιτικές που να αμφισβητούν την κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού. Παρουσίασε την κρίση ως κρίση του χρηματιστικοποιημένου καπιταλισμού, με αποτέλεσμα οι πολιτικές που πρότεινε να περιορίζονται στη ρύθμιση του χρηματοπιστωτικού τομέα ή των ροών ανάμεσα σε πλεονασματικές και ελλειμματικές οικονομίες. Αυτές οι πολιτικές πολύ λίγο είχαν να κάνουν με τα συμφέροντα και τις ανάγκες του λαού. Όταν το θέμα έφτανε στη χάραξη οικονομικής πολιτικής, οι αριστερές προτάσεις περιορίζονταν σε λάιτ σοσιαλδημοκρατικές πολιτικές κεϊνσιανής έμπνευσης. Το στοίχημα της επόμενης περιόδου είναι η ικανότητα της Αριστεράς να αμφισβητήσει το κίνητρο του κέρδους σαν μοχλό οικονομικής μεγέθυνσης και αυτό να το κάνει στο πλαίσιο ενός άμεσου πολιτικού προγράμματος.

EΡ: Σήμερα βλέπουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μιλά στο όνομα της Αριστεράς και δεν σκίζει τα Μνημόνια αλλά το πρόγραμμά του. Μπροστά στον υπαρκτό κίνδυνο να ταυτιστεί η Αριστερά με αντιλαϊκή διαχείριση πώς τίθεται το ζήτημα της ανασυγκρότησής της;  

AΠ: Η ανασυγκρότηση της Αριστεράς περνά μέσα από την ανάδειξη ενός πολιτικού προγράμματος, ενός πολιτικού στίγματος εάν προτιμάτε. Νομίζω ότι η ιστορία του κομμουνιστικού ρεύματος έχει αρκετά τέτοια παραδείγματα. Πριν από 150 χρόνια δύο νέοι τότε άνθρωποι, ο Μαρξ και Ένγκελς, στο πλαίσιο της μεγάλης κρίσης του 1850 ανέδειξαν το χαρακτήρα της κρίσης και τις αντιφάσεις που την πυροδοτούν. Κατόρθωσαν έτσι να δημιουργήσουν ένα πολιτικό ρεύμα που σημάδεψε την ιστορία. Το πολιτικό τους μανιφέστο, το κομμουνιστικό μανιφέστο, ακόμα και σήμερα είναι επίκαιρο. Τις πρώτες δεκαετίες του 20^ου αιώνα μια επαναστατική μειοψηφία και ας την έλεγαν πλειοψηφία, οι μπολσεβίκοι, κατόρθωσε να συγκλονίσει τον κόσμο δρώντας πάνω στα ερείπια της 2^ης Διεθνούς. Το πέτυχε διότι κατόρθωσε να αναδείξει το χαρακτήρα του πολέμου και να τον εκφράσει σε άμεσο πολιτικό πρόγραμμα. Θεωρώ ότι είμαστε εξοπλισμένοι πολιτικά και ικανοί να αναδείξουμε ένα πολιτικό πρόγραμμα ρήξης με την ΕΕ και εξόδου από την κρίση σε όφελος του λαού. Φρονώ ότι ένα τέτοιο πολιτικό πρόγραμμα θα αποτελέσει τη βάση της ανασυγκρότησης της Αριστεράς στις πολιτικές εξελίξεις που αναπόδραστα θα ξετυλιχτούν το επόμενο διάστημα.

πηγη: iskra.gr

του Γιώργου Δελαστίκ

Καταπέλτης ήταν εναντίον του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδoς Γιάννη Στουρνάρα ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Θανάσης Πετράκος. «Θα έπρεπε για λόγους ευθιξίας να είχε παραιτηθεί» δήλωσε μιλώντας στο ραδιόφωνο του Άλφα. Βαθιά είναι νυχτωμένος! Να παραιτηθεί –και μάλιστα για λόγους «ευθιξίας»– ο Στουρνάρας! Μα ο μνημονιακός πρώην υπουργός Οικονομικών του Σαμαρά τοποθετήθηκε στη θέση που έχει λίγο προτού απομακρυνθεί από την εξουσία η κατάπτυστη κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου ακριβώς για υπονομεύει συστηματικά την επερχόμενη κυβέρνηση Τσίπρα δρώντας ως τυφλό όργανο της γερμανικής Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας! Είναι δυνατόν, λοιπόν, να παραιτηθεί ο Στουρνάρας;

Αποστολή του από την καγκελαρία του Βερολίνου, από την ελληνική ολιγαρχία και από ΝΔ-ΠΑΣΟΚ είναι να συμβάλει με τη δράση του στην ανατροπή της κυβέρνησης Τσίπρα και όχι να παραιτηθεί ο ίδιος προτού ολοκληρώσει το καθήκον που του ανέθεσαν. «Υπάρχει πρόβλημα με τον Γιάννη Στουρνάρα, καθώς φαίνεται να υποσκάπτει τις διαπραγματεύσεις της χώρας και να λειτουργεί ως πολιτικός αντίπαλος» δήλωσε και ο άλλος κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, ο Νίκος Φίλης, μιλώντας στο Κόκκινο. «Δεν είναι δυνατόν ο αρχιτραπεζίτης της χώρας, στο πλαίσιο αυτών των σκληρών διαπραγματεύσεων, να υπονομεύει ουσιαστικά την κυβέρνηση λειτουργώντας ως αντιπολίτευση» πρόσθεσε. Εκείνος όμως που ήταν «τούρμπο» εναντίον του Στουρνάρα –και μάλιστα από το βήμα της Βουλής– ήταν ο υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης Παναγιώτης Λαφαζάνης. «Όλα τα εγκλήματα που έγιναν θα εξιχνιαστούν και θα αποδοθούν ευθύνες […] Θα αποδοθούν ευθύνες και πολιτικές και ποινικές» διακήρυξε ο υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ και συνέχισε απευθυνόμενος ρητορικά προς τον Στουρνάρα: «Το έγκλημα που κάνατε δεν το έχει ξεχάσει κανείς […] Το έγκλημα της πώλησης της ΑΤΕ […] Ο μέγας Γιάννης Στουρνάρας, ο ανεξάρτητος διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, ως υπουργός συμμετείχε στο σκάνδαλο της ΑΤΕ […] Εμείς καταγγείλαμε τότε τον υπουργό Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα για το έγκλημα αυτό».

Ο Γ. Στουρνάρας έβγαλε επίσης ως υπουργός Οικονομικών και δήθεν μη βιώσιμο το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο. «Μέσα σε ένα βράδυ το Δημόσιο έχασε 13 δισ. ευρώ» υποστήριξε ο Π. Λαφαζάνης. Δίκιο έχουν σε όλες τις κατηγορίες κατά του Στουρνάρα οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί όμως υπήρξε ξαφνικά αυτή η ανάφλεξη στις σχέσεις κυβέρνησης-Στουρνάρα; Μέχρι πρότινος ήταν πρόδηλη η προσπάθεια του Αλέξη Τσίπρα να προσεταιριστεί το διοικητή της ΤτΕ, με τον οποίο είχε άλλωστε και επίσημη συνάντηση. Τι συνέβη στο μεταξύ; Οφείλεται άραγε μόνο στην υπονομευτική ηλεκτρονική επιστολή που εστάλη από το Γραφείο Τύπου της ΤτΕ σε δημοσιογράφους υποστηρικτές της προηγούμενης κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου; Φυσικά οφείλεται και σε αυτό αλλά όχι μόνο, ούτε κυρίως. Στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον όλοι έξαλλοι εναντίον του Στουρνάρα από τη στιγμή που έμαθαν ότι η Κριστίν Λαγκάρντ, η επικεφαλής του ΔΝΤ, αποκάλυψε στην κυβέρνηση Τσίπρα την ύπαρξη στην Τράπεζα της Ελλάδος λογαριασμού του ΔΝΤ, με τα λεφτά του οποίου θα μπορούσε η Αθήνα να πληρώσει στις 12 Μαΐου τη δόση προς το ΔΝΤ! Την ύπαρξη αυτού του λογαριασμού ο Στουρνάρας την είχε αποκρύψει από την κυβέρνηση! Το «μαρτύρησε» μόλις πριν από μία εβδομάδα, όταν πληροφορήθηκε ότι η κυβέρνηση έχει ήδη μάθει για την ύπαρξη αυτού του λογαριασμού και μάλιστα από την ίδια τη Λαγκάρντ!

«Πρέπει να πω ότι την πρώτη ενημέρωση δεν την είχαμε από την Ελλάδα, [η ύπαρξη του λογαριασμού] αναφέρθηκε πρώτη φορά τον Απρίλιο από την κυρία Λαγκάρντ» αποκάλυψε μιλώντας στο ραδιοσταθμό Αθήνα 9,84 ο πρώην γραμματέας και νυν βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρης Βίτσας. Ο λογαριασμός αυτός, ο οποίος υπάρχει εδώ και… σαράντα (!) χρόνια και το ποσό των χρημάτων που περιέχει καθορίζεται από το ίδιο το ΔΝΤ, στην περίπτωση της Ελλάδας σήμερα είχε περίπου… 700 εκατομμύρια ευρώ! Είναι λογαριασμός έκτακτης ανάγκης και, για να αποσυρθούν χρήματα από αυτόν, απαιτείται η έγκριση του ΔΝΤ. Το περασμένο Σάββατο, λοιπόν, η ελληνική κυβέρνηση υπέβαλε αίτημα αξιοποίησης αυτού του «εγγυητικού λογαριασμού» του ΔΝΤ για να πληρώσει τη δόση στο ΔΝΤ. Αφού η ίδια η Λαγκάρντ είχε ενημερώσει την κυβέρνηση Τσίπρα για την ύπαρξη του λογαριασμού αυτού, η έγκριση από το ΔΝΤ δόθηκε ακαριαία, μέσα στην Κυριακή, οπότε τη Δευτέρα ο Βαρουφάκης ανακοίνωσε στην Ευρωομάδα ότι η ελλάδα θα πληρώσει κανονικά τη δόση των 756 εκατομμυρίων ευρώ στο ΔΝΤ. Πραγματικά, πήρε η κυβέρνηση 650 εκατομμύρια από το λογαριασμό αυτό, «τσόνταρε» και 100 εκατομμύρια δικά της λεφτά κι έτσι πλήρωσε τη δόση. Γλίτωσε με τον τρόπο αυτό τη χρεοκοπία τον Μάιο. Έχει δίκιο φυσικά να είναι έξω φρενών εναντίον του Στουρνάρα. Πολύ αμφιβάλλουμε πάντως αν θα κατορθώσει ο Τσίπρας να τον αναγκάσει να παραιτηθεί. Όλα αυτά όμως, αν και έχουν φυσικά την πολιτική σημασία τους και δικαιολογούν την οργή του ΣΥΡΙΖΑ εναντίον του Στουρνάρα, τελικά είναι πολιτικές λεπτομέρειες.

Η ουσία είναι πως η Ελλάδα είναι αδύνατο να συνεχίσει να πληρώνει τις δόσεις σε ΕΕ και ΔΝΤ, αν δεν διαγραφεί το μέγιστο μέρος του χρέους. Είναι μαθηματικά βέβαιο πως, αν η Αθήνα συνεχίσει να πληρώνει τις δόσεις, ο Τσίπρας ο ίδιος, ανεξάρτητα από τις προθέσεις και τις διακηρύξεις του, θα δώσει στον ελληνικό λαό το κώνειο ενός νέου Μνημονίου που θα του υπαγορεύσουν οι Γερμανοί.

πηγη:prin.gr

ΑΠΑΙΤΟΥΝ ΑΜΕΣΕΣ ΑΠΟΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΣΕ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ – ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ

ΚΑΝΕΝΑΣ «ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ» ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΙΣ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΔΕΣΜΕΥΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ 

Εντείνουν τις πιέσεις τους οι αποκαλούμενοι ''εταίροι'' προς την κυβέρνηση εκβιάζοντας τόσο για μια συμφωνία που θα περιέχει μέτρα μνημονιακής κοπής, όσο και για την άμεση εφαρμογή των αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων – απορρυθμίσεων, προκειμένου να ξεκλειδώσουν τη στρόφιγγα της ρευστότητας της ελληνικής οικονομίας, της οποίας έχουν φροντίσει να έχει εξαντλήσει πια τα όριά της.

Οι υπεύθυνοι για τον στραγγαλισμό της οικονομίας και για τα δεινά που έχουν υποστεί όλα αυτά τα χρόνια οι εργαζόμενοι, η νεολαία και τα φτωχά στρώματα από τα μνημόνια, απαιτούν εδώ και τώρα άμεση πρόταση νέων  μέτρων λιτότητας προτρέποντας την κυβέρνηση να επιταχύνει την υποχώρηση της από οποιεσδήποτε «κόκκινες γραμμές», δίνοντάς της διορία λίγων ημερών προκειμένου να υπάρξει συμφωνία.

Σύμφωνα με απόρρητο έγγραφο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου που δημοσιοποιήθηκε χτες (16/5) η χρεοκοπία της χώρας βρίσκεται επί θύραις.

Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά «Δεν υπάρχει πιθανότητα το ελληνικό κράτος να πληρώσει τη δόση αν δεν επέλθει κάποια συμφωνία με τους διεθνείς εταίρους» ενώ επισημαίνεται ότι μέσα στον Ιούνιο το συνολικό ποσό των δόσεων προς το ΔΝΤ είναι της τάξης του 1,5 δις ευρώ.

Στο σημείωμα του ΔΝΤ επίσης τονίζεται η κρισιμότητα της επόμενης συνάντησης κορυφής στη Ρίγα, η οποία φαίνεται ότι θα είναι η τελευταία ευκαιρία για συμφωνία και για την κάλυψη της δόσης προς το Ταμείο.

Όπως αναφέρεται και στο απόρρητο έγγραφο οι κύριες απαιτήσεις του ΔΝΤ προς την ελληνική πλευρά είναι να εφαρμόσει άμεσα  τις μεταρρυθμίσεις-απορρυθμίσεις όσον αφορά το συνταξιοδοτικό, τα εργασιακά και την κατάργηση της επαναπρόσληψης 4.000 δημόσιων υπαλλήλων.

Από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού μιλώντας στην Bild ο αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Βάλντις Ντομπρόβσκις και εντείνοντας τις πιέσεις και εκβιασμούς ξεκαθάρισε ότι «μόνο όταν η Ελλάδα έχει ολοκληρώσει το επόμενο βήμα του προγράμματος μεταρρύθμισης μπορεί να δοθεί η επόμενη δόση», αναφέροντας ότι η Ελλάδα αποτελεί σήμερα μια από τις μεγαλύτερες ανησυχίες της Ευρωζώνης.

Στο ίδιο μήκος κύματος και σε μια επίδειξη … «δημοκρατικότητας» ο Μαλτέζος ΥΠΟΙΚ Έντουαρντ Σικλούνα σε συνέντευξη που παραχώρησε στο Bloomberg δεν δίστασε να δηλώσει ότι θεωρεί ως μεγαλύτερο εμπόδιο στην πορεία των διαπραγματεύσεων την …εντολή του ελληνικού λαού προς την κυβέρνηση κατά τις πρόσφατες εκλογές!  «Η εντολή που έχει η ελληνική κυβέρνηση, αυτό είναι το εμπόδιο, και για αυτό κάποιοι ρωτάνε εάν θα πρέπει να υπάρξει ένα δημοψήφισμα. Θα μπορούσε να είναι ένας τρόπος όπου η εντολή θα τροποποιούνταν. Η κυβέρνηση θα ζητούσε την άδεια από το εκλογικό σώμα για να τροποποιήσει τις υποσχέσεις της, που δεν μπορεί να κρατήσει», δήλωσε συγκεκριμένα.

Είναι πλέον προφανές ότι οι δανειστές και οι εκπρόσωποί τους εμφανίζονται άτεγκτοι στις απαιτήσεις τους, αξιώνοντας από  την ελληνική κυβέρνηση να υποχωρήσει κατά κράτος από τις προεκλογικές της δεσμεύσεις, να εγκαταλείψει τις προοδευτικές αρχές της και αξίες και να λάβει νέα σκληρά νεοφιλελεύθερα μέτρα, όπως ακριβώς και οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις.

Η Ελλάδα οφείλει να μην υποκύψει και δεν θα υποκύψει, στις πιέσεις των δανειστών για αθέμιτους συμβιβασμούς που θα περιλαμβάνουν μέτρα σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων, κόντρα στις ριζοσπαστικές δεσμεύσεις της κυβέρνησης. Σε μια ευρωζώνη που παραπαίει μέσα στα αδιέξοδά της, οι απειλές περί πτώχευσης και επιστροφής της Ελλάδας στο εθνικό νόμισμα με τις οποίες επιχειρούν οι κυρίαρχοι ευρωενωσιακοί κύκλοι να εκβιάσουν και να οδηγήσουν την κυβέρνηση σε ταπεινωτική υποχώρηση, δεν θα πρέπει να σκιάζουν τον ελληνικό λαό. Η κυβέρνηση στο όνομα της λαϊκής εντολής που έλαβε, θα πρέπει να μείνει και θα μείνει, με τη στήριξη του ελληνικού λαού, ανυποχώρητη, αποκαλύπτοντας ότι το μαχαίρι που βάζουν οι δανειστές στο λαιμό της χώρας κόβει και από τις δύο πλευρές.

Το ενδεχόμενο μιας μη- συμφωνίας θα στοιχίσει πολύ περισσότερο στους «εταίρους», αφού η χώρα μας διαθέτει πολλές εναλλακτικές και βιώσιμες λύσεις.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

 πηγη:iskra.gr