Των Θάνου Τσίρου- Νίκου Μπέλλου

Συμφωνία για την υλοποίηση από την κυβέρνηση πακέτου με 48 μεταρρυθμίσεις επιτεύχθηκε στη διάρκεια χθεσινής συνεδρίασης της ομάδας εργασίας του Εurogroup. Η συνεδρίαση είχε τη μορφή τηλεδιάσκεψης, ενώ, σύμφωνα με αξιωματούχο της Ευρωζώνης, ο κατάλογος αυτός με τις μεταρρυθμίσεις θα παρουσιαστεί τη Δευτέρα στους υπουργούς Οικονομικών της Ευρωζώνης, προκειμένου να αποσπάσει και τυπικά την έγκρισή τους.

Ο ίδιος αξιωματούχος ανέφερε ότι οι μεταρρυθμίσεις θα πρέπει να υλοποιηθούν από την κυβέρνηση μέσα στις επόμενες βδομάδες, ενώ μόλις εγκριθούν και αρχίσει η υλοποίησή τους θα εκταμιευτεί η δόση των 2 δισ. ευρώ. Θα ακολουθήσει ένα δεύτερο πακέτο μεταρρυθμίσεων, το οποίο θα πρέπει να συμφωνηθεί εντός του μήνα, ώστε να υλοποιηθεί επίσης μέχρι τις αρχές Νοεμβρίου και να εκταμιευθεί η επόμενη υποδόση, ύψους 1 δισ. ευρώ.

 

 

Τον κατάλογο με τα 48 προαπαιτούμενα που θα πρέπει να εκπληρώσει η ελληνική κυβέρνηση μέσα στις επόμενες εβδομάδες προκειμένου να εξασφαλίσει την εκταμίευση της πρώτης υποδόσης των τριών δισεκατομμυρίων ευρώ (ήτοι δύο δισ. ευρώ) παρουσιάζει η «Ν».

Ο μακρύς κατάλογος συζητήθηκε χθες στο Euro Working Group και αναμένεται να τεθεί υπ’ όψιν των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης στο πλαίσιο του Eurogroup της Δευτέρας. Μεταξύ άλλων περιλαμβάνει σειρά παρεμβάσεων στο ασφαλιστικό -ακόμη και τροποποίηση διατάξεων που ψηφίστηκαν το καλοκαίρι-, οριστικοποίηση της πώλησης των περιφερειακών αεροδρομίων στη Fraport, επίλυση του προβλήματος των «κόκκινων» δανείων, ακόμη και «αυστηροποίηση» του νόμου για την προστασία της 1ης κατοικίας.

Ολόκληρος ο κατάλογος έχει ως εξής:

1. Ολοκλήρωση της στρατηγικής για το χρηματοπιστωτικό σύστημα (εξομάλυνση της ρευστότητας και των όρων πληρωμής και ενίσχυση των τραπεζικών κεφαλαίων, ενίσχυση της διακυβέρνησης και αντιμετώπιση του προβλήματος των μη εξυπηρετούμενων δανείων). Η στρατηγική αυτή, βάσει του μνημονίου, θα περιλαμβάνει σχέδια σχετικά με τις ξένες θυγατρικές των ελληνικών τραπεζών σύμφωνα με τα προγράμματα αναδιάρθρωσής τους που έχουν εγκριθεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και θα έχει ως στόχο την προσέλκυση διεθνών στρατηγικών επενδύσεων στις τράπεζες και την επιστροφή τους σε ιδιωτικό ιδιοκτησιακό καθεστώς μεσοπρόθεσμα.

2. Η Τράπεζα της Ελλάδας ΕΛΛ-0,66% θα κάνει όλες τις απαιτούμενες ενέργειες για να υιοθετηθεί ο Κώδικας Δεοντολογίας.

3. Ολοκλήρωση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος τεχνικής βοήθειας σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

4. Θέσπιση νέων ποινικών νομικών διατάξεων για τη φοροδιαφυγή και την απάτη, προκειμένου να τροποποιηθεί ο ειδικός ποινικός Νόμος 2523/1997 καθώς και για να αντικατασταθεί το άρθρο 55 παράγραφοι 1 και 2 του ΚΦΔ, με σκοπό, μεταξύ άλλων, τον εκσυγχρονισμό και τη διεύρυνση του ορισμού της φορολογικής απάτης και της φοροδιαφυγής σε όλους τους φόρους. Θα πρέπει να καταργηθούν όλα τα πρόστιμα του Κώδικα Βιβλίων και Στοιχείων, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που επιβάλλονται βάσει του νόμου 2523/1997·

5. Θέσπιση κατάλληλων ποινών για τις απλές παραβάσεις του κώδικα βιβλίων και στοιχείων. Η μη έκδοση ή η ανακριβής έκδοση αποδείξεων λιανικής πώλησης θα αντιμετωπίζεται ως απλή αλλά σοβαρή παράβαση της διαδικασίας για τον ΦΠΑ

6. Υπογραφή της υπουργικής απόφασης για την επέκταση του έμμεσου μητρώου τραπεζικών συναλλαγών ώστε να παρέχεται το ιστορικό συναλλαγών σε βάθος 10 ετών.

7. Εκδοση υπουργικής απόφασης για τη μεταφορά του προσωπικού του ΣΔΟΕ στη Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων.

8. Επεξεργασία σε συνεργασία με την Τράπεζα της Ελλάδος και τον ιδιωτικό τομέα, κοστολογημένου σχεδίου για την προώθηση και τη διευκόλυνση της χρήσης ηλεκτρονικών πληρωμών και τη μείωση της χρήσης μετρητών.

9. Ψήφιση συμπληρωματικής νομοθεσίας για το Δημοσιονομικό Συμβούλιο.

10. Προώθηση νομοθεσίας για την αναβάθμιση του οργανικού νόμου για τον προϋπολογισμό (θέσπιση πλαισίου για τους ανεξάρτητους φορείς, σταδιακή κατάργηση των εκ των προτέρων ελέγχων από το Ελεγκτικό Συνέδριο κ.λπ.).

11. Παρουσίαση σχεδίου για την εκκαθάριση των καθυστερούμενων οφειλών, καθώς και των αιτήσεων επιστροφής φόρου και συνταξιοδότησης.

12. Συμφωνία με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή επί ενός σχεδίου δράσης για τις δημόσιες συμβάσεις.

13. Επέκταση των ανώτατων ορίων είσπραξης επιστροφών του 2015 για τις διαγνωστικές εξετάσεις, τις ιδιωτικές κλινικές και τα φαρμακευτικά προϊόντα στα επόμενα τρία χρόνια.

14. Προετοιμασίες για τη βαθμιαία εθνική εφαρμογή του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος (ΕΕΕ) και για τη σύσταση ενός μητρώου παροχών και την κατάρτιση στρατηγικής για να εξασφαλίζεται η ένταξη των ευάλωτων ομάδων και να αποφεύγεται η απάτη.

15. Εγκριση χάρτη πορείας για τη μεταρρύθμιση της αδειοδότησης των επενδύσεων, συμπεριλαμβανομένης της ιεράρχησης προτεραιοτήτων.

16. Δημιουργία τριών κινητών ομάδων επιβολής του νόμου με στόχο την καταπολέμηση του λαθρεμπορίου.

17. Σύγκληση διυπουργικής επιτροπής χωροταξικού σχεδιασμού, με τη συμμετοχή ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων.

18. Εκδοση Κοινής Υπουργικής Απόφασης των υπουργών Δικαιοσύνης και Οικονομικών για τη μείωση του ποσοστού αμοιβής των συμβολαιογραφικών πράξεων για ποσά αντικειμένου συναλλαγής έως 120.000 ευρώ (σ.σ.: ο νέος συντελεστής πρέπει να είναι 0,8% από 1% που είναι σήμερα).

19. Εκ των υστέρων εκτίμηση επιπτώσεων σχετικά με επιλεγμένες μεταρρυθμίσεις που αφορούν τον ανταγωνισμό, την αδειοδότηση επενδύσεων και τον διοικητικό φόρτο.

20. Με βάση το 20ό προαπαιτούμενο, οι αρχές θα εφαρμόσουν ένα καθεστώς για το προσωρινό και μόνιμο σύστημα πληρωμών δυναμικότητας· θα τροποποιήσουν τους κανόνες της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας ώστε να αποφευχθεί η αναγκαστική λειτουργία σταθμών κάτω από το μεταβλητό κόστος τους και θα θεσπίσουν κανόνες σύμφωνα με την τελική απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας σχετικά με τον συμψηφισμό των οφειλών μεταξύ της ΔΕΗ ΔΕΗ-1,30% και του διαχειριστή αγοράς·

θα αρχίσουν την εφαρμογή της μεταρρύθμισης της αγοράς φυσικού αερίου με βάση το συμφωνηθέν χρονοδιάγραμμα, με παράλληλη ιεράρχηση των τιμολογίων διανομής· θα εφαρμόσουν διακοπτόμενες συμβάσεις όπως αυτές εγκρίθηκαν από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή· θα αναθεωρήσουν τα τιμολόγια της ΔΕΗ βάσει του κόστους, μεταξύ άλλων αντικαθιστώντας την έκπτωση 20% για τους χρήστες υψηλής τάσης με τιμολόγια βάσει του οριακού κόστους παραγωγής, λαμβάνοντας υπ’ όψιν τα καταναλωτικά χαρακτηριστικά των πελατών που επηρεάζουν το κόστος.

21. Νομοθετική έγκριση του προγράμματος αναδιάρθρωσης του «ΟΑΣΑ - Συγκοινωνίες Αθηνών» το οποίο έχει συμφωνηθεί με τους θεσμούς.

22. Χάραξη του χάρτη πορείας για την εφαρμογή του αναθεωρημένου Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας.

23. Εκδοση Προεδρικού Διατάγματος το οποίο θα ξεκαθαρίζει τους όρους και τις λεπτομέρειες ιστοσελίδας μέσω της οποίας θα αναγγέλλονται ηλεκτρονικά οι δημοπρασίες.

24. Ενέργειες ώστε η ΕΛΣΤΑΤ να αποκτήσει πρόσβαση σε πηγές διοικητικών δεδομένων σύμφωνα με το άρθρο 17 του Νόμου 4174/2013 όπως τροποποιήθηκε με τους Νόμους 4254/2014 και 4258/2014 και το Μνημόνιο Συνεννόησης που υπεγράφη στις 17/4/2014 μεταξύ της ΕΛΣΤΑΤ, του υπουργείου Οικονομικών (ΓΓΠΣ), του γενικού γραμματέα Δημοσίων Εσόδων και του ΙΚΑ.

25. Υπαγωγή στο ETEA όλων των ταμείων επικουρικών συντάξεων και διασφάλιση ότι όλα τα επικουρικά συνταξιοδοτικά ταμεία θα χρηματοδοτούνται αποκλειστικά από ίδιες εισφορές από την 1η Ιανουαρίου 2015.

26. Σταδιακή κατάργηση της επιστροφής του ειδικού φόρου κατανάλωσης στο πετρέλαιο κίνησης ντίζελ για τους αγρότες σε δύο ίσα στάδια τον Οκτώβριο του 2015 και τον Οκτώβριο του 2016·

27. Τροποποίηση των ρυθμίσεων του 2014 και του 2015 για τη σε δόσεις καταβολή οφειλών από φόρους και εισφορές κοινωνικής ασφάλισης, ώστε να αποκλείονται όσοι δεν καταβάλλουν τις τρέχουσες υποχρεώσεις, τη θέσπιση απαίτησης για τη φορολογική διοίκηση και τη διοίκηση των οργανισμών κοινωνικής ασφάλισης για τη συντόμευση της διάρκειας της ρύθμισης για όσους έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν νωρίτερα, και την καθιέρωση επιτοκίων βάσει της ελεύθερης αγοράς, με παράλληλη παροχή προστασίας στους ευάλωτους οφειλέτες (με οφειλές κάτω των 5.000 ευρώ).

28. Εφαρμογή του νόμου για τις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις στον δημόσιο τομέα.

29. Εφαρμογή του νόμου 3865/2010 για τον δημόσιο τομέα και επαναφορά ως ημερομηνία εφαρμογής της 1/1/2015.

30. Εκδοση όλων των υπουργικών αποφάσεων για την εφαρμογή των πρόσφατων συνταξιοδοτικών αλλαγών. Οι αποφάσεις θα πρέπει να περιλαμβάνουν πρόβλεψη ότι και οι κατώτατες συντάξεις θα πρέπει και αυτές να αποτελούν αντικείμενο περικοπής για όσους φεύγουν πρόωρα στη σύνταξη (π.χ. για όσους φεύγουν στα 62 με 15 χρόνια προϋπηρεσίας).

31. Περαιτέρω αλλαγές στην ασφαλιστική νομοθεσία ώστε να ξεκαθαριστεί ότι ακόμη και γι’ αυτούς που θα διατηρήσουν το δικαίωμα συνταξιοδότησης πριν από τα 67 με λιγότερα από 40 χρόνια προϋπηρεσίας, η περίοδος καταβολής εισφορών θα πρέπει να αυξηθεί σταδιακά στα 40 χρόνια μέχρι το 2022.

32. Ολοκλήρωση της στρατηγικής για την αντιμετώπιση του φαινομένου των «κόκκινων» δανείων.

33. Αυστηροποίηση κριτηρίων για την προστασία της πρώτης κατοικίας από τον πλειστηριασμό και προσαρμογή του νόμου για την πτώχευση των νοικοκυριών ώστε να ενσωματώσει τις προτάσεις των θεσμών.

34. Ενεργοποίηση του κυβερνητικού συμβουλίου για το ιδιωτικό χρέος.

35. Υιοθέτηση της πρότασης του ΟΟΣΑ για το άνοιγμα του επαγγέλματος του φαρμακοποιού (ιδιοκτησία φαρμακείων και από μη φαρμακοποιούς).

36. Υιοθέτηση της δεύτερης εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ και ειδικά των προτάσεων για τα αναψυκτικά αλλά και τα πετρελαϊκά προϊόντα.

37. Σύσταση επιτροπής για την παρακολούθηση των αλλαγών που απαιτούνται σε διυπουργικό επίπεδο ώστε να προχωρήσει η απελευθέρωση των αγορών.

38. Λήψη μη αναστρέψιμων βημάτων για την πώληση των περιφερειακών αεροδρομίων με τους υφιστάμενους όρους στον υποψήφιο αγοραστή που έχει ήδη επιλεγεί.

39. Εφαρμογή όλων των ενεργειών που έχουν συμφωνηθεί με την κυβέρνηση για την προώθηση των αποκρατικοποιήσεων που εκκρεμούν από το ΤΑΙΠΕΔ.

40. Είσπραξη των επιστροφών για το 2015 για τις διαγνωστικές εξετάσεις και τις ιδιωτικές κλινικές και αποσύνδεση των εισπράξεων επιστροφών του 2014 για τις ιδιωτικές κλινικές από τις εισπράξεις επιστροφών του 2013. Με τον καθορισμό των επιστροφών για το 2015 για τις διαγνωστικές εξετάσεις και τις ιδιωτικές κλινικές θα πρέπει να εκδοθεί και η σχετική υπουργική απόφαση.

41. Αλλαγή της νομοθεσίας για την περίοδο προστασίας των φαρμάκων (πατέντες) αλλά και του μηχανισμού τιμολόγησης.

42. Δημοσίευση εγκυκλίου για τις συνταγογραφήσεις στη Διαύγεια και αποστολή της στην ΗΔΙΚΑ.

43. Εκδοση υπουργικής απόφασης για το πάγωμα των επιστροφών για τις ιδιωτικές κλινικές στα επίπεδα του 2015 μέχρι και το 2018. Εκδοση υπουργικής απόφασης για το πάγωμα των επιστροφών για τις διαγνωστικές εξετάσεις μέχρι το 2018 (ή ακόμη και για μείωσή τους στην προοπτική μείωσης τιμών).

44. Κατάργηση της υπουργικής απόφασης ΦΕΚ 1117/2015, με σκοπό την εκ νέου επιβολή κυρώσεων και ποινών κατόπιν αξιολόγησης και καταγγελίας για ανάρμοστη συμπεριφορά και σύγκρουση συμφερόντων κατά τη συνταγογράφηση και για μη συμμόρφωση με τις οδηγίες του ΕΟΦ περί συνταγογράφησης (επαναφορά προηγούμενης δέσμευσης στο πλαίσιο του ΜΣ)·

45. Εγκριση της μεταρρύθμισης της αγοράς φυσικού αερίου και του σχετικού ειδικού χάρτη πορείας, που θα έχουν ως αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, την πλήρη δυνατότητα αλλαγής προμηθευτή για όλους τους καταναλωτές έως το 2018. Κοινοποίηση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή του μεταρρυθμισμένου συστήματος πληρωμών δυναμικότητας (συμπεριλαμβανομένου ενός προσωρινού και ενός μόνιμου μηχανισμού) και τα προϊόντα ΝΟΜΕ.

46. Ακύρωση του άρθρου 2 του νόμου 4328/2015 που αφορά τη δυνατότητα εκχώρησης των ανείσπρακτων ενοικίων στο Δημόσιο.

47. Εξεύρεση «ισοδύναμου» αν η κυβέρνηση αλλάξει τις προβλέψεις που αφορούν την επιβολή του ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση.

48. Επανεξέταση και κατάργηση των προβλέψεων για το συνταξιοδοτικό σύστημα που θεσπίστηκαν με τον νόμο 4325/2015 και 4331/2015 (άρθρα 21, 24, 28, 31, 37, 38, 39, 75, 76) σε συμφωνία με τους δανειστές.

πηγη: Ναυτεμπορικη

Γράφει ο Γιώργος Πετρόπουλος

Σοβαρή ιδεολογική και πολιτική αντιπαράθεση εκδηλώθηκε ανάμεσα στο ΚΚΕ και στο Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα Ρωσίας, με αφορμή άρθρο της ΚΕ του τελευταίου που δημοσιεύτηκε στο 5^ο τεύχος (Γενάρης 2015 στην ελληνική έντυπη έκδοση) του περιοδικού «Διεθνής Κομμουνιστική Επιθεώρηση» (ΔΚΕ). Στο προαναφερόμενό τεύχος, το οποίο ο αναγνώστης μπορεί να βρει στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.iccr.gr/el/issues/page/ δημοσιεύεται άρθρο που υπογράφεται από την ΚΕ του ΚΕΚΡ και το οποίο φέρει τον τίτλο «Η πάλη των κομμουνιστών ενάντια στον ιμπεριαλισμό ως πηγή πολέμων» (http://www.iccr.gr/el/news/--00109/).

Στο τέλος του έχει προστεθεί κριτικό σημείωμα των εκπροσώπων του ΚΚΕ, από τη σύνταξη του θεωρητικού του περιοδικού «Κομμουνιστική Επιθεώρηση» (ΚΟΜΕΠ), που συμμετέχουν στη Συντακτική Επιτροπή της ΔΚΕ. Το κριτικό αυτό σημείωμα φέρει τον τίτλο «Παρατηρήσεις των εκπροσώπων της «Κομμουνιστικής Επιθεώρησης» (ΚΚΕ) στη Συντακτική Επιτροπή της ΔΚΕ για το άρθρο: ‘‘Η πάλη των κομμουνιστών με τον ιμπεριαλισμό ως πηγή των πολέμων’’, που παρουσίασε το ΚΕΚΡ».

Το ΚΕΚΡ μέσα από την ιστοσελίδα του απάντησε στο κριτικό σημείωμα του ΚΚΕ με ένα εκτενές και αυστηρό κείμενο.

Ολόκληρη η άγνωστη απάντηση του ΚΕΚΡ στο ΚΚΕ- σε μετάφραση από τα ρωσικά του Βασίλη Μακρίδη- έχει ως εξής:

Καλοπροαίρετη απάντηση προς τους φίλους μας – σχολιαστές του άρθρου του ΡΚΕΚ για την πάλη των κομμουνιστών εναντίον του ιμπεριαλισμού

Λόγος γίνεται για τα σχόλια που έγιναν εξ ονόματος του ΚΚΕ για το άρθρο του ΡΚΕΚ «Η πάλη των κομμουνιστών ενάντια στον ιμπεριαλισμό ως πηγή πολέμων», που δημοσιεύτηκε στο № 5 του περιοδικού «Διεθνής Κομμουνιστική Επιθεώρηση».

Θα πρέπει να σημειώσουμε, ότι στα ερωτήματα, τις αμφιβολίες και τις αντιρρήσεις των συντρόφων έχουμε δώσει ήδη αναλυτικές τεκμηριώσεις, τόσο στις συνεδριάσεις της συντακτικής επιτροπής, όσο και στο ίδιο το άρθρο, κάτι για το οποίο ο προσεκτικός αναγνώστης μπορεί εύκολα να πειστεί. Οι σύντροφοι έδειχναν ότι μάλλον δεν είχαν περισσότερες αντιρρήσεις, όμως αμέσως μετά τη δημοσίευση του άρθρου η μη κατανόηση εμφανίστηκε εκ νέου – και πάλι για μία σειρά ζητημάτων που είχαν ήδη εξεταστεί. Από αυτό βγάζουμε το συμπέρασμα, ότι οι σύντροφοι δεν κατανόησαν πλήρως τα γενικά ζητήματα της λενιιστικής θεωρίας του ιμπεριαλισμού, γι’ αυτό και παρακάτω «σκοντάφτουν» σε επιμέρους ζητήματα επιμέρους.

Από αυτού του είδους τις λανθασμένες ερμηνείες των γενικών ζητημάτων στη συζήτηση που διεξάχθηκε θα ξεχωρίσουμε δύο:

- Πρώτη: η υπεραπλουστευμένη, μη πλήρης κατανόηση και εφαρμογή της λενινιστικής θεωρίας του ιμπεριαλισμού·

- Δεύτερη: η μη διαλεκτική κατανόηση και σχέση προς τον ορισμό του φασισμού ως έκφρασης ενός διατηρούμενου μέσα από αλλαγές χαρακτηριστικού αυτού του φαινομένου.

Ως προς το πρώτο ζήτημα, πρώτα απ’ όλα θεωρούμε απαραίτητο να υπενθυμίσουμε, ότι ο Β.Ι. Λένιν μας καλούσε να κατανοήσουμε την οικονομική ουσία του ιμπεριαλισμού: «Θα ήθελα να ελπίζω, ότι η μπροσούρα μου θα βοηθήσει στην κατανόηση του βασικού οικονομικού ζητήματος, χωρίς την μελέτη του οποίου δεν μπορεί κανείς να κατανοήσει τίποτε από την εκτίμηση του σύγχρονου πολέμου και της σύγχρονης πολιτικής, για την ακρίβεια: από το ζήτημα της οικονομικής ουσίας του ιμπεριαλισμού». Τον πυρήνα της λενινιστικής θεωρίας του ιμπεριαλισμού αποτελεί η θέση, ότι μια χούφτα από μεγάλα ιμπεριαλιστικά κράτη, τα οποία πραγματοποίησαν το μοίρασμα του κόσμου και που μάχονται για την ανακατανομή του, σε περίοδο ιμπεριαλισμού ληστεύουν όλα τα υπόλοιπα αστικά κράτη. Ο Λένιν έδειχνε πειστικά, πώς σχηματίζεται «η στέρεα βάση της ιμπεριαλιστικής καταπίεσης και εκμετάλλευσης της πλειοψηφίας των εθνών και των κρατών του κόσμου, του καπιταλιστικού παρασιτισμού μιας χούφτας των πλουσιότερων κρατών!» Στις μέρες μας, η ουσία του ιμπεριαλισμού δεν έχει αλλάξει. Σήμερα αυτή η «χούφτα» έχει ως επικεφαλής τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και συμπεριλαμβάνονται σε αυτήν λίγες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης – η Βρετανία, η Γερμανία και η Γαλλία. Όλα τα υπόλοιπα αστικά κράτη αποτελούν αντικείμενο πίεσης και ληστείας. Δυστυχώς, οι αγαπημένοι μας φίλοι αυτή τη σημαντικότατη θέση της λενινιστικής θεωρίας του ιμπεριαλισμού για την ανισομετρία της ανάπτυξης των καπιταλιστικών χωρών και της εκμετάλλευσης από τα ισχυρότερα «αρπακτικά» του υπόλοιπου κόσμου την εφαρμόζουν εσφαλμένα, πιθανόν και να μην την κατανοούν πλήρως, γι’ αυτό και τα σχόλιά τους προς το συγκεκριμένο άρθρο συχνά φέρουν θεωρητικά εσφαλμένο χαρακτήρα.

Για το δεύτερο ζήτημα θα παρατηρήσουμε, ότι οι σύντροφοι εκφράζουν τη διαφωνία τους με τη χρήση από τον ΡΚΕΚ του ορισμού του φασισμού που δόθηκε από την Κομιντέρν το 1935. Ταυτόχρονα όμως οι ίδιοι δεν δίνουν έναν δικό τους ορισμό, αλλά μόνο υπενθυμίζουν, ότι στην Κομιντέρν, τάχα, υπήρχαν και παλιότεροι ορισμοί με την απαρίθμηση διαφόρων χαρακτηριστικών του φασισμού, ενώ αυτός ο τελευταίος δόθηκε πλέον «σε άλλες ιστορικές συνθήκες, σε μια περίοδο όπου τα ιμπεριαλιστικά κράτη σχεδίαζαν την εξαφάνιση του μοναδικού σοσιαλιστικού κράτους στον κόσμο και η ΕΣΣΔ επιδίωκε να προκαλέσει ρήγμα στο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο και να εκμεταλλευτεί τις αντιθέσεις του». Εδώ οι σύντροφοι απομακρύνονται από την μαρξιστική μεθοδολογία, αντιπαραθέτοντας προς έναν πιο εξελιγμένο ορισμό, που δόθηκε κατά την περίοδο της ανώτατης ανάπτυξης του συγκεκριμένου φαινομένου (φασισμού), κάποιες περισσότερο πρώιμες και, αντίστοιχα, λιγότερο ώριμες διατυπώσεις, οι οποίες δεν εξέφραζαν το διατηρούμενο εντός των αλλαγών χαρακτηριστικό, αλλά απλώς πλησίαζαν στην αποκάλυψή του και περιορίζονταν στην απαρίθμηση μιας σειράς από συμπληρωματικά χαρακτηριστικά.

Αυτά όμως είναι «επί του γενικού». Η επιστημονική ευσυνειδησία απαιτεί, ωστόσο, να ασχοληθούμε με τα συγκεκριμένα σχόλια επί της ουσίας, απαντώντας σε κάθε επιχείρημα. Τις αντίστοιχες παραγράφους του σχολίου των Ελλήνων συντρόρων τις βάλαμε σε εισαγωγικά, τις αριθμήσαμε, τις ξεχωρίσαμε με διαφορετική γραμματοσειρά και θα τις απαντήσουμε με τη σειρά.

1. Οι σύντροφοι ξεκινούν: «Στην αρχή του άρθρου του ΚΕΚΡ δείχνεται η σχέση του καπιταλισμού με τον πόλεμο, όμως σύντομα το άρθρο αναπτύσσεται γύρω από την θέση του ΚΕΚΡ περί του «εξαγώγιμου φασισμού». «Φασιστικά» αποκαλούνται ορισμένα από τα ισχυρότερα ιμπεριαλιστικά κράτη (ΗΠΑ και ΕΕ). Παρακάτω το άρθρο προσπαθεί να απαντήσει στις σοβαρές αντιρρήσεις που εμφανίστηκαν σε σχέση με αυτή την ανάλυση. Ωστόσο, κατά την άποψή μας παραμένουν μερικές λεπτομέρειες αυτής της θέσης, με τις οποίες δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε».

Λάθος. Ούτε μία χώρα στο άρθρο δεν αποκαλείται φασιστική, αλλά γίνεται λόγος για την ανάλυση του σύγχρονου ιμπεριαλισμού. Ταυτόχρονα καταδεικνύεται, ότι η ΗΠΑ και οι ηγετικές χώρες της ΕΕ, διατηρώντας στο εσωτερικό τους την αστική δημοκρατία, σε σχέση προς μια σειρά άλλων χωρών επιχειρούν να πραγματοποιήσουν μια ανοιχτή τρομοκρατική δικτατορία των πιο αντδραστικών, των πιο σωβινιστικών στοιχείων του δικού τους χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, την καταστροφή των κρατών του Ιράκ και του Λιβάνου, μόνο ένας τυφλός μπορεί να μη βλέπει, ότι αυτές οι ενέργειες εμπίπτουν στον ορισμό του φασισμού, τον οποίο έδωσε το 7^ο Συνέδριο της Κομιντέρν. Και, δεδομένου ότι στο εσωτερικό αυτών των χωρών δεν υπάρχει ανοιχτός φασισμός, αυτό το φαινόμενο είναι δόκιμο να χαρακτηρίζεται ως εξαγώγιμος φασισμός. Και μόνο στη Συρία, στη Ρωσία και στη Νοτιο-Ανατολική Ουκρανία αυτή η πολιτική του εξαγώγιμου φασισμού συνάντησε σοβαρή αντίσταση και αντίδραση. Οι σχολιαστές δεν κατανοούν, ή δεν θέλουν, ή ακόμη φοβούνται να αναγνωρίσουν κατά πρόσωπο εκείνη την απειλή του εξαγώγιμου φασισμού, ο οποίος μπορεί να επιτεθεί και στη δική τους χώρα. Έτσι ή αλλιώς, όμως συμβαίνει οι σύντροφοι εκόντες-άκοντες στην πράξη να φαίνεται σαν να υπερασπίζονται την φασιστική πολιτική των ιμπεριαλιστικών χωρών στη Λιβύη, τη Συρία, την Ουκρανία, λέγοντας: «είναι κακό, αλλά δεν είναι φασισμός».

2. Παρακάτω συνεχίζουν: «Πρώτα απ’ όλα, θεωρούμε ότι ο διαχωρισμός των κρατών του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού συστήματος να φιλοφασιστικά-φιλοπόλεμα και σε άλλα, αποκρύπτει την αιτία της γέννησης και της ενίσχυσης του φασιστικού κινήματος, η οποία βρίσκεται στον ίδιο τον μονοπωλιακό καπιταλισμό και στο εσωτερικό κάθε χώρας».

Όμως δεν είναι έτσι. Διαχωρίζει τα αστικά κράτη την περίοδο του ιμπεριαλισμού η ανισομετρία της ανάπτυξης των καπιταλιστικών χωρών, κάτι που υπογραμμίζεται από τον Β.Ι.Λένιν στο έργο του «Ο ιμπεριαλισμός ως ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού». Οι σύντροφοι από το ΚΚΕ, όπως ήδη σημειώσαμε, στην πράξη απορρίπτουν το θεμελιώδες θεωρητικό συμπέρασμα του Λένιν, ότι μια χούφτα από τα μεγαλύτερα ιμπεριαλιστικά κράτη ληστεύει όλον τον υπόλοιπο κόσμο. Ο Ιλίτς ακόμη πριν την είσοδο στον 20^ο αιώνα σημείωνε: «Ο κόσμος χωρίστηκε σε μια χούφτα κρατών-τοκογλύφων και στη γιγαντιαία πλειοψηφία των κρατών-οφειλετών». Σήμερα αυτός ο διαχωρισμός εκφράζεται ακόμη περισσότερο αντιθετικά. Όμως οι σύντροφοι αποσπούν την προσοχή (μας) στον καπιταλιστικό κόσμο γενικά – δήθεν, (επειδή) ζει σήμερα ολόκληρος σε συνθήκες ιμπεριαλισμού, δύθεν, (επειδή) στο εσωτερικό κάθε χώρας υπάρχουν μονοπώλια, τα οποία γεννούν το φασισμό. Ο κόσμος πραγματικά ζει σε συνθήκες ιμπεριαλισμού, όμως δεν χρειάζεται να κρύβουμε, να συσκοτίζουμε ή να αγνοούμε την θεμελιώδη διαφορά ανάμεσα στους ιμπεριαλιστικούς ληστές και στα θύματα, ή τα αντικείμενα της ληστείας. Η ανάλυση του συσχετισμού δυνάμεων του σημερινού ιμπεριαλισμού ακριβώς έτσι, όπως και στην εποχή του Λένιν, μιλά για μια εκλεπτυσμένη και με πολλούς διαύλους ληστεία του μεγαλύτερου μέρους του κόσμου από μια χούφτα των πιο ισχυρών ιμπεριαλιστικών κρατών. Οι αξιότιμοι σύντροφοι ουσιαστικά αγνοούν την πραγματική πηγή του φασισμού – τα πιο αντιδραστικά στοιχεία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου στα μεγαλύτερα ιμπεριαλιστικά κράτη.

3. Αυτοί (στμ: οι σύντροφοι από το ΚΚΕ) είδαν στο άρθρο ακόμη και κίνδυνο οπορτουνιστικής προδοσίας: «Συνεπώς, δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε με την άποψη που διαχωρίζει τα ιμπεριαλιστικά κράτη σε «κακά» («φασιστικά», «νεοφασιστικά») και σε «καλά» και με τα καλέσματα να δημιουργηθούν αταξικά «αντιφασιστικά μέτωπα» (δηλαδή συμμαχίες βασισμένες όχι σε ταξικά κριτήρια), με όλους «τους προοδευτικούς και τίμιους ανθρώπους». Αυτή η θέση αφοπλίζει το κομμουνιστικό κίνημα και την εργατική τάξη, την οδηγεί στην άρνηση της ιστορικής του αποστολής και στη διαμόρφωση της γραμμής της λεγόμενης «εξυγίανσης» του ιμπεριαλισμού από τις «φασιστικές» δυνάμεις. Αν και σε ορισμένα σημεία γίνεται λόγος για την πάλη εναντίον του οπορτουνισμού και για την αναγκαιότητα της αναγνώρισης της δικτατορίας του προλεταριάτου, το κομμουνιστικό κίνημα καλείται σε συνεργασία με άλλες δυνάμεις, αστικές μεταξύ άλλων, οι οποίες δεν έχουν καμία σχέση με την υπόθεση του σοσιαλισμού. Στην πράξη, στο όνομα της πάλης εναντίον του φασισμού ανοίγεται ο δρόμος για τη συνεργασία με τον οπορτουνισμό, με τη σοσιαλδημοκρατία, με τμήματα της αστικής τάξης. Προτείνεται το να επιλέξουμε ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές. Δηλαδή, σε μία περιφερειακή ή γενική πολεμική σύγκρουση, το κομμουνιστικό κίνημα θα βρεθεί στο πλευρό μερικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, με την πρόφαση ότι οι άλλες είναι «φασιστικές».

Εδώ, κατά την άποψή μας, παρατηρείται όχι μόνο μια εσφαλμένη θέση, εδώ εκδηλώνεται και ελλειπής κατανόηση της ιστορικά δικαιωμένης στρατηγικής της πάλης της Σοβιετικής Ένωσης εναντίον του χιτλερικού φασισμού. Στο άρθρο μας δεν γίνεται λόγος για «κακές» ή «καλές» χώρες. Αυτήείναιμικροαστικήκαιόχιθεωρητικήπροσέγγιση. Αυτή (την προσέγγιση) – ακατανόητο με ποιον στόχο – προσπαθούν να την αποδώσουν σ’ εμάς, αν και από αυτήν «πάσχουν» οι ίδιοι οι κριτές μας. Στο άρθρο γίνεται λόγος για την πάλη εναντίον του φασισμού και για την κινητοποίηση προς αυτήν την πάλη αυτών που είναι ικανοί γι’ αυτήν, μεταξύ άλλων και με σκοπό έστω την υπεράσπιση της αστικής δημοκρατίας. Οι σύντροφοί για κάποιον λόγο δεν επιθυμούν να χρησιμοποιήσουν τη λενινιστική και τη σταλινική πείρα και μέθοδο, που συνίσταται στο ότι είναι προς το συμφέρον της παγκόσμιας εργατικής τάξης το να χτυπάει κανείς με τα χέρια μιας μερίδας αστών τους υπόλοιπους (αστούς). Ή μήπως οι σύντροφοι κατηγορούν τη Σοβιετική Ένωση για το ότι στην πάλη εναντίον του φασισμού συμμάχησε με τα μεγαλύτερα ιμπεριαλιστικά κράτη, όπως οι ΗΠΑ και η Μεγάλη Βρετανία; Έτσι έπραξαν η ΕΣΣΔ και ο σ. Στάλιν. Όμως οι σύντροφοι ουσιαστικά προτείνουν να αγνοήσουμε αυτή την ιστορική πείρα μαζί με την αγνόηση εκείνου του ορισμού του φασισμού που έδωσε η Κομιντέρν. Ή μήπως οι σύντροφοι κατηγορούν τη Σοβιετική Ένωση για οπορτουνισμό και παράδοση των θέσεων της εργατικής τάξης μέσω της νίκης εναντίον του φασισμού;

4. Όμως να, οι σύντροφοι επιτέλους θυμούνται την ανισομετρία της ανάπτυξης των καπιταλιστικών χωρών: «Στο άρθρο χρησιμοποιείται ο όρος «παγκόσμιος ιμπεριαλισμός». Ωστόσο, όταν αυτός ο όρος χρησιμοποιείται χωρίς παραπομπή στις ανισομετρίες της ανάπτυξης, του ανταγωνισμού ανάμεσα στις διάφορες ιμπεριαλιστικές συμμαχίες και κέντρα, τότε ανάγεται σε υπερ-ιμπεριαλισμό. Κατά την άποψή μας μπορούμε να μιλάμε για ένα παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα, στο οποίο κάθε καπιταλιστική χώρα συμμετέχει ανάλογα με τη δύναμη της δικής της αστικής τάξης. Στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα έχει θέση (και) ο σκληρός ανταγωνισμός και η συνεργασία της αστικής τάξης διαφόρων χωρών. Αντίθετα, η έννοια «παγκόσμιος ιμπεριαλισμός» όχι μόνο διαγράφει αυτή τη σύνθετη πραγματικότητα, αλλά και την μπερδεύει. Η θέση που υποστηρίζει ότι «ο παγκόσμιος ιμπεριαλισμός άρχισε να δρα περισσότερο αχαλίνωτα, επιθετικά, χωρίς να υπολογίζει τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου», έμμεσα αποδέχεται, ότι ορισμένες άλλες καπιταλιστικές χώρες (πχ οι χώρες των BRICS) τηρούν το Διεθνές Δίκαιο, γι’ αυτό και δεν ανήκουν «στον πυρήνα του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου». Κατά την άποψή μας, μία τέτοια θέση αποτελεί αποκοπή της οικονομίας από την πολιτική, εφόσον σήμερα σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες κυριαρχεί το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, το οποίο αποτελεί τη συγχώνευση του βιομηχανικού και του τραπεζικού κεφαλαίου. Κυριαρχούν τα μονοπώλια, το βασικό γνώρισμα του μονοπωλιακού καπιταλισμού, δηλαδή του ιμπεριαλισμού».

Ο όρος «παγκόσμιος ιμπεριαλισμός» στο άρθρο χρησιμοποείται σε συγκεκριμένο συνδυασμό με την αντιπαλότητά του προς το σοσιαλιστικό στρατόπεδο, πρώτα απ’ όλα στην Ανατολική Ευρώπη με επικεφαλής την ΕΣΣΔ και γίνεται λόγος ακριβώς για τη «δύναμη κρούσης» του στο πρόσωπο του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, αφού αυτοί ακριβώς άρχισαν να δρουν περισσότερο αχαλίνωτα και επιθετικά. Άρα λοιπόν κανείς δε βάζει τίποτε στο ίδιο τσουβάλι του «υπερ-ιμπεριαλισμού και με την κατανόηση της διάταξης των δυνάμεων του ιμπεριαλισμού τα πάμε μια χαρά. Όμως στους συντρόφους μας βγαίνει ότι όλοι στον κόσμο είναι, τάχα, ιμπεριαλιστές – και η Ελλάδα και η Αλβανία και η Συρία και… οι ΗΠΑ, η Γερμανία, το Ισραήλ. Αυτό ακριβώς και σηματοδοτεί τη μη κατανόηση της διαφοράς ανάμεσα σε αυτούς που τους κλέβουν και αυτούς, οι οποίοι κλέβουν. Και τη μη κατανόηση του ότι μπορούμε να μιλάμε από θεωρητικής ή ιστορικής άποψης για μια χώρα ως αυτοκρατορία, μόνο εάν μια ολόκληρη σειρά άλλων χωρών βρίσκεται ουσιαστικά σε εξάρτηση υποτέλειας από αυτήν. Και εκείνο το φαινόμενο, το οποίο παλαιότερα ονομαζόταν «κολονιαλισμός» («αποικιοκρατία»), τώρα ονομάζεται «νεοκολονιαλισμός» («νεοαποικιοκρατία»). Άραγε η Λιβύη ήταν αυτοκρατορία; Άραγε τη Συρία και την Ουκρανία μπορούμε να τις αποκαλέσουμε αυτοκρατορίες; Ναι, σε κάθε χώρα κυριαρχούν μονοπώλια. Όμως στις «αυτοκρατορίες» κυριαρχούν τα δικά τους μονοπώλια, ενώ σε όλες τις υπόλοιπες χώρες κατά κύριο λόγο κάνουν κουμάντο ξένα ή πολυεθνικά (μονοπώλια), που έχουν την έδρα τους στα μεγαλύτερα ιμπεριαλιστικά κράτη. Ναι, μια σειρά από χώρες (όπως για παράδειγμα η Ρωσία) υπόκεινται και σε ληστεία από την πλευρά των πιο ισχυρών ιμπεριαλιστών και, ταυτόχρονα και οι ίδιες προσπαθούν να ανταγωνιστούν μαζί τους και να ληστεύουν τους λιγότερο ισχυρούς. Όμως συνολικά οι διαδικασίες ορίζονται από το γεγονός, ότι κάποιες χώρες εξάγουν κεφάλαια, ενώ κάποιες άλλες χώρες ληστεύονται πρώτες με τη βοήθεια της εξαγωγής κεφαλαίων προς τις πρώτες. Θα θέλαμε να ευχηθούμε στους συντρόφους να διαβάσουν προσεκτικότερα και να σκεφθούν καλά γύρω από το θεμελιώδες έργο του Β.Ι.Λένιν «Ο ιμπεριαλισμός ως ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού». Προς το παρόν οι σύντροφοί μας όχι μόνο δεν χρησιμοποιούν ακριβείς ορισμούς, αλλά και ουσιαστικά αγνοούν τη σημερινή κατάσταση πραγμάτων, δεδομένου ότι τους εμποδίζει να το κάνουν η εσφαλμένη κατανόηση (της έννοιας) του ιμπεριαλισμού.

5. Παρακάτω οι σύντροφοι προσπαθούν να αποδείξουν κάτι για το οποίο εμείς δεν έχουμε ούτως ή αλλως καμία αντίρρηση: «Το άρθρο περιέχει επίσης ορισμένες αντιφάσεις. Έτσι, για παράδειγμα, ορισμένα ιμπεριαλιστικά κράτη ονομάζονται «φασιστικά» και πηγές του «εξαγώγιμου φασισμού», από τη στιγμή που παραβιάζουν το Διεθνές Δίκαιο. Στο άρθρο υπάρχει η εκτίμηση ότι «ο εξαγώγιμος φασισμός είναι μια ανοιχτή και αγνοούσα τους νόμους και τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου τρομοκρατική ιμπεριαλιστική πολιτική βίας και αιματηρής επίλυσης των ζητημάτων της διασφάλισης των συμφερόντων του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού, πυρήνας τους οποίου είναι το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο». Ταυτόχρονα, σε άλλο σημείο του άρθρου γίνεται η εκτίμηση, ότι «οι πόλεμοι για τις χώρες και τους λαούς μπορούν να είναι δίκαιοι και τα ζητήματα του Δικαίου της αστικής τάξης δεν έχουν εδώ καμία θέση». Ωστόσο το Διεθνές Δίκαιο αποτελεί επίσης τμήμα του Δικαίου της αστικής τάξης. Όσο υπήρξαν η ΕΣΣΔ και οι υπόλοιπες σοσιαλιστικές χώρες, δημιουργήθηκε ως αποτέλεσμα της ισορροπίας ανάμεσα στις δυνάμεις του καπιταλισμού και του σοσιαλισμού, η οποία και τότε ήταν αρνητική και λάμβαναν χώρα ιμπεριαλιστικά εγκλήματα. Μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού το Διεθνές Δίκαιο καθορίζεται αποκλειστικά από την ισορροπία δυνάμεων ανάμεσα στα καπιταλιστικά κράτη, γίνεται περισσότερο αντιδραστικό και χρησιμοποιείται από αυτά κατά το δοκούν, στα πλαίσια του μεταξύ τους ανταγωνισμού και σε βάρος των λαών».

Δεν αμφιβάλλουμε καθόλου για τον αστικό χαρακτήρα του Διεθνούς Δικαίου. Το ζήτημα είναι αλλού – οι σύντροφοι επίμονα δεν θέλουν να δουν τις διαφορές ανάμεσα στον πόλεμο γενικά ως ένοπλη διαμάχη εθνών, τάξεων ή κρατών και στον πόλεμο ενάντια στο φασισμό, ο οποίος (φασισμός) είναι αντιδραστικός όχι μόνο σε σύγκριση με την προλεταριακή, σοσιαλιστική δημοκρατία, αλλά και σε σύγκριση με την αστική δημοκρατία. Συνεπώς, δεν λαμβάνουν υπόψη και το ότι το ζήτημα των συμμάχων δεν μπορεί να λύνεται χωρίς να συνυπολογίζεται ο συγκεκριμένος χαρακτήρας του πολέμου. Ο πόλεμος στη ΝΑ Ουκρανία γίνεται, πρώτα απ’ όλα, εναντίον του αμερικανικού και δυτικού εξαγώγιμου φασισμού και των Ουκρανών πρωτοπαλίκαρών του. Και το να μη βλέπει κανείς αυτό σήμερα, σημαίνει ότι είναι θεωρητικά και πολιτικά «άοπλος».

6. Πλησιέστερα προς το τέλος οι σύντροφοι προσεγγίζουν ένα πολύ σημαντικό σημείο, για το οποίο σας μιλήσαμε ήδη στην αρχή. Αν και κάπως συγκαλυμμένα, ωστόσο ουσιαστικά αναγνωρίζουν τη διαφωνία τους με τον τελικό ορισμό του φασισμού που έδωσε η Κομιντέρν. «Το άρθρο περιέχει επίσης ορισμένες αντιφατικές απόψεις γύρω από το ζήτημα του διαχωρισμού της εσωτερικής από την εξωτερική πολιτική των αστικών κρατών, όπως και των αιτίων γέννησης του φαινομένου του φασισμού.

Και, παρόλο που το άρθρο προσπαθεί να στηριχθεί στον ορισμό του φασισμού που δόθηκε από την Κομιντέρν το 1935, θεωρούμε ότι οι προαναφερόμενες προσεγγίσεις, στις οποίες επιστήσαμε την προσοχή μας, δεν προκύπτουν από αυτόν τον ορισμό. Εκτός αυτού, θα πρέπει να υπενθυμίσουμε, ότι πριν από αυτόν τον ορισμό του φασισμού η Κομιντέρν στο Πρόγραμμα του 1928 έδωσε έναν άλλον ορισμό, στον οποίο σημειωνόταν ότι «σε συγκεκριμένες ειδικές ιστορικές συνθήκες, η αστική, ιμπεριαλιστική, αντιδραστική επίθεση λαμβάνει τη μορφή του φασισμού», ενώ τα γνωρίσματα του φασισμού παρουσιάζονται αναλυτικά στην Απόφαση για τη Διεθνή Κατάσταση στο 6^ο Συνέδριο της Κομιντέρν το 1928. Ωστόσο το άρθρο αγνοεί αυτές τις θέσεις και παίρνει ως βάση έναν ορισμό, που δόθηκε σε άλλες ιστορικές συνθήκες, σε μια περίοδο, όπου τα ιμπεριαλιστικά κράτη σχεδίαζαν την εξαφάνιση του μοναδικού σοσιαλιστικού κράτους στον κόσμο και η ΕΣΣΔ επιδίωκε να προκαλέσει ρήγμα στο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο και να εκμεταλλευτεί τις αντιθέσεις του».

Σημειώσαμε ήδη, ότι οι σύντροφοι αποκλίνουν εδώ από τη μαρξιστική μεθοδολογία, αντιπαραθέτοντας σε έναν πιο εξελιγμένο ορισμό, δοσμένο κατά την περίοδο της υψηλότερης ανάπτυξης του οριζόμενου φαινομένου, μία πιο πρώιμη και αντίστοιχα λιγότερο «ώριμη» διατύπωση. Το 7^ο Συνέδριο της Κομιντέρν έλαβε υπόψην και συνόψισε όλη τη δουλειά που είχε προηγηθεί και με μαρξιστικό, διαλεκτικό τρόπο εξέτασε το αντίστοιχο φαινόμενο στη συγκεκριμένη ιστορική του εξέλιξη. Γι’ αυτό κι εμείς, καθοδηγούμενοι από την επιστημονική προσέγγιση και τη μεθοδολογία του μαρξισμού, επιμένουμε και αποδεικνύουμε την ορθότητα του ορισμού του φασισμού που δόθηκε από το 7^ο Συνέδριο της Κομιντέρν: «Ο φασισμός είναι η ανοιχτή τρομοκρατική δικτατορία των πιο αντιδραστικών, των πιο σωβινιστικών, των πιο ιμπεριαλιστικών στοιχείων του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, μια ιδιαίτερη μορφή ταξικής κυριαρχίας της αστικής τάξης».

7. Στο τέλος οι σύντροφοι καλούν να κάνουμε αυτό, από το οποίο εμείς προτείναμε να ξεκινήσουμε: από τους ορισμούς και την επιστημονικότητα της προσέγγισης. Γράφουν: «Τέλος, θεωρούμε ότι την κρίση του κομμουνιστικού κινήματος (ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική), σε συνθήκες ενίσχυσης του οπορτουνισμού είναι αδύνατο να την αντιμετοπίσουμε κολλώντας «ετικέτες». Είναι απαραίτητη μια σοβαρή, θεμελιωμένη ιδεολογικο-πολιτική αντιπαράθεση, κάτι που επιβάλλει την υποχρέωση ν’ αναπτύξουμε την επαναστατική στρατηγική μας, τις θέσεις και την επιχειρηματολογία των κομμάτων μας, όπως και τις επεξεργασίες μας. Διαφορετικά η πάλη εναντίον του οπορτουνισμού δεν θα είναι πειστική και αποτελεσματική».

Με αυτήν την τελευταία θέση μπορούμε και πρέπει να συμφωνήσουμε απόλυτα, με τη διευκρίνιση – μη αρνούμενοι, εννοείται, τους ακριβείς ορισμούς και έννοιες για το χαρακτηρισμό των εξεταζομένων φαινομένων, μη ξεχνώντας, ότι η αλήθεια είναι η αντιστοιχία της έννοιας προς το αντικείμενο.

Β.Α. Τιούλκιν, Μ.Β. Ποπόβ, Ι.Λ. Φέρμπεροβ, μέλη της Συντακτικής Επιτροπής του περιοδικού «Διεθνής Κομμουνιστική Επιθεώρηση» από το περιοδικό της ΚΕ του ΚΕΚΡ «Σοβιετική Ένωση»

Σημείωση: Ολόκληρος ο διάλογος δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα του ΚΕΚΡ στα ρωσικά: http://rkrp-rpk.ru/content/view/12701/1/

Σημείωση του Εργατικού Αγώνα: Στην έντυπη έκδοση της ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ (29-9-2015) δημοσιεύεται εκτενές ρεπορτάζ του Γιώργου Πετρόπουλου στο οποίο παρουσιάζεται η αντιπαράθεση ΚΕΚΡ- ΚΚΕ. Το ρεπορτάζ έχει ως εξής:

Οξύτατη ιδεολογική Σύγκρουση ΚΕΚΡ με ΚΚΕ

Σοβαρή ιδεολογική και πολιτική αντιπαράθεση εκδηλώθηκε ανάμεσα στο ΚΚΕ και στο Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα Ρωσίας, με αφορμή άρθρο της ΚΕ του τελευταίου που δημοσιεύτηκε στο 5^ο τεύχος (Γενάρης 2015 στην ελληνική έντυπη έκδοση) του περιοδικού «Διεθνής Κομμουνιστική Επιθεώρηση» (ΔΚΕ). Το περιοδικό αυτό, που το εν λόγω τεύχος του πραγματεύεται το θέμα «Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος και η στάση των κομμουνιστών», «αποτελεί- σύμφωνα με όσα αναφέρονται στην ελληνική ιστοσελίδα του- μια μορφή συνεργασίας ανάμεσα σε θεωρητικά και πολιτικά περιοδικά Κομμουνιστικών κι Εργατικών Κομμάτων που δουλεύουν από κοινού πάνω σε μια σειρά θεμελιώδη θεωρητικά και ιδεολογικά ζητήματα, με σκοπό τη συμβολή στην διάδοση και ανάπτυξη της μαρξιστικής λενινιστικής θεωρίας με την ιδεολογική ανάλυση και πολιτική τοποθέτηση στις σύγχρονες εξελίξεις του καπιταλισμού και στα προβλήματα της ταξικής πάλης».

Η διαφωνία

Στο προαναφερόμενό τεύχος, το οποίο ο αναγνώστης μπορεί να βρει στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.iccr.gr/el/issues/page/δημοσιεύεται άρθρο που υπογράφεται από την ΚΕ του ΚΕΚΡ και το οποίο φέρει τον τίτλο «Η πάλη των κομμουνιστών ενάντια στον ιμπεριαλισμό ως πηγή πολέμων» (http://www.iccr.gr/el/news/--00109/).

Το άρθρο αυτό φαίνεται πως δεν άρεσε στην ηγεσία του ΚΚΕ, γι’ αυτό και στο τέλος του έχει προστεθεί κριτικό σημείωμα των εκπροσώπων του, από τη συντάξη του θεωρητικού του περιοδικού «Κομμουνιστική Επιθεώρηση» (ΚΟΜΕΠ), που συμμετέχουν στη Συντακτική Επιτροπή της ΔΚΕ. Το κριτικό αυτό σημείωμα φέρει τον τίτλο «Παρατηρήσεις των εκπροσώπων της «Κομμουνιστικής Επιθεώρησης» (ΚΚΕ) στη Συντακτική Επιτροπή της ΔΚΕ για το άρθρο: ‘‘Η πάλη των κομμουνιστών με τον ιμπεριαλισμό ως πηγή των πολέμων’’, που παρουσίασε το ΚΕΚΡ».

Οι διαφωνίες που εξέφρασε το ΚΚΕ στο κείμενο της ΚΕ του ΚΕΚΡ συνοψίζονται στα παρακάτω:

- Κατηγορεί το ΚΕΚΡ ότι διατυπώνει την άποψη περί «εξαγώγιμου φασισμού» και αποδίδει το χαρακτηρισμό «φασιστικές» σε ορισμένες «από τις από τις ισχυρότερες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (ΗΠΑ, ΕΕ)».

- Κατηγορεί το ΚΕΚΡ ότι διαχωρίζει τα κράτη «του διεθνούς ιμπεριαλιστικού συστήματος σε φιλοφασιστικά- φιλοπόλεμα και μη», τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις «σε ‘‘κακές’’ (‘‘φασιστικές’’, ‘‘νεοφασιστικές’’) και σε ‘‘καλές’’». Και προσθέτει: «Στην πράξη στον όνομα της αντιμετώπισης του φασισμού ανοίγει ο δρόμος για συνεργασία με τον οπορτουνισμό, με τη σοσιαλδημοκρατία, με τμήματα της αστικής τάξης. Ανοίγει ο δρόμος επιλογής ιμπεριαλιστή. Δηλαδή, σε μια περιφερειακή ή γενικευμένη πολεμική σύγκρουση το κομμουνιστικό κίνημα να βρεθεί να στηρίζει συγκεκριμένες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, στο όνομα ότι οι άλλες είναι ‘‘φασιστικές’’». Στην πράξη, εδώ το ΚΚΕ βάλει κατά του ΚΕΚΡ για την πολιτική του στο ζήτημα της κρίσης και του πολέμου στην Ουκρανία.

- Ακόμη το ΚΚΕ κατηγορεί το ΚΕΚΡ ότι χρησιμοποιεί τον όρο «παγκόσμιος ιμπεριαλισμός» που «χωρίς αναφορά στην ανισόμετρη ανάπτυξη, στον ανταγωνισμό ανάμεσα σε διαφορετικές ιμπεριαλιστικές συμμαχίες και κέντρα, παραπέμπει στον υπερ-ιμπεριαλισμό».

-Τέλος το ΚΚΕ τοποθετείται εναντία στον ορισμό του φασισμού όπως τον διατύπωσε το 7^ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς το 1935, τον οποίο το ΚΕΚΡ αποδέχεται ως επιστημονικό.

Πρέπει να σημειώσουμε ότι, για τον μη μυημένο στον τρόπο σκέψης και δράσης των κομμουνιστικών κομμάτων τα προαναφερόμενα μπορεί να φανούν ακατανόητα. Είναι όμως κομβικής σημασίας ζητήματα που καθορίζουν την σύγχρονη πολιτική- άμεση και μακροπρόθεσμή- σκέψη και δράση αυτών των κομμάτων.

Η απάντηση

Η σύγκρουση ανάμεσα στα εν λόγω δύο κόμματα έχει μία άγνωστη στο ελληνικό κοινό- που ενδιαφέρεται- συνέχεια. Το ΚΕΚΡ μέσα από την ιστοσελίδα του (http://rkrp-rpk.ru/content/view/12701/1/) απάντησε αναλυτικά στο ΚΚΕ με κείμενο το οποίο υπογράφουν ο πρώτος Γραμματέας της ΚΕ του Β.Α. Τιούλκιν και τα ηγετικά του στελέχη Μ.Β. Ποπόβ, Ι.Λ. Φέρμπεροβ, που συμμετέχουν στην συντακτική επιτροπή της ΔΚΕ. Η απάντηση φέρει τίτλο «Καλοπροαίρετη απάντηση προς τους φίλους μας – σχολιαστές του άρθρου του ΚΕΚΡ για την πάλη των κομμουνιστών εναντίον του ιμπεριαλισμού».

Η απάντηση του ΚΕΚΡ, πολυσέλιδη, αναλυτική και άκρως αιχμηρή, ευθύς εξαρχής αναφέρει: «Θα πρέπει να σημειώσουμε, ότι στα ερωτήματα, τις αμφιβολίες και τις αντιρρήσεις των συντρόφων έχουμε δώσει ήδη αναλυτικές τεκμηριώσεις, τόσο στις συνεδριάσεις της συντακτικής επιτροπής, όσο και στο ίδιο το άρθρο, κάτι για το οποίο ο προσεκτικός αναγνώστης μπορεί εύκολα να πειστεί. Οι σύντροφοι έδειχναν ότι μάλλον δεν είχαν περισσότερες αντιρρήσεις, όμως αμέσως μετά τη δημοσίευση του άρθρου η μη κατανόηση εμφανίστηκε εκ νέου – και πάλι για μία σειρά ζητημάτων που είχαν ήδη εξεταστεί. Από αυτό βγάζουμε το συμπέρασμα, ότι οι σύντροφοι δεν κατανόησαν πλήρως τα γενικά ζητήματα της λενινιστικής θεωρίας του ιμπεριαλισμού, γι’ αυτό και παρακάτω «σκοντάφτουν» σε επιμέρους ζητήματα. Από αυτού του είδους τις λανθασμένες ερμηνείες των γενικών ζητημάτων στη συζήτηση που διεξάχθηκε θα ξεχωρίσουμε δύο: Πρώτη: η υπεραπλουστευμένη, μη πλήρης κατανόηση και εφαρμογή της λενινιστικής θεωρίας του ιμπεριαλισμού· Δεύτερη: η μη διαλεκτική κατανόηση και σχέση προς τον ορισμό του φασισμού ως έκφρασης ενός διατηρούμενου μέσα από αλλαγές χαρακτηριστικού αυτού του φαινομένου».

Ειδικά στο ζήτημα του ορισμού του φασισμού το ΚΕΚΡ κατηγορεί το ΚΚΕ ότι απομακρύνεται από την μαρξιστική μεθοδολογία «αντιπαραθέτοντας προς έναν πιο εξελιγμένο ορισμό, που δόθηκε κατά την περίοδο της ανώτατης ανάπτυξης του συγκεκριμένου φαινομένου (φασισμού), κάποιες περισσότερο πρώιμες και, αντίστοιχα, λιγότερο ώριμες διατυπώσεις, οι οποίες δεν εξέφραζαν το διατηρούμενο εντός των αλλαγών χαρακτηριστικό, αλλά απλώς πλησίαζαν στην αποκάλυψή του και περιορίζονταν στην απαρίθμηση μιας σειράς από συμπληρωματικά χαρακτηριστικά».

Το ΚΕΚΡ σημειώνει ότι στο επίμαχο κείμενό του- το οποίο δέχτηκε την κριτική του ΚΚΕ- «Ούτε μία χώρα στο άρθρο δεν αποκαλείται φασιστική, αλλά γίνεται λόγος για την ανάλυση του σύγχρονου ιμπεριαλισμού» των ΗΠΑ και της ΕΕ που οι ενέργειές τους, στη Γιουγκοσλαβία, στο Ιράκ, στον λίβανοι και σε άλλες χώρες, εμπίπτουν στον ορισμό του 7^ου συνεδρίου της ΚΔ για το φασισμό. Το ΚΕΚΡ σημειώνει για την κριτική του ΚΚΕ: «Έτσι ή αλλιώς, όμως συμβαίνει οι σύντροφοι εκόντες-άκοντες στην πράξη να φαίνεται σαν να υπερασπίζονται την φασιστική πολιτική των ιμπεριαλιστικών χωρών στη Λιβύη, τη Συρία, την Ουκρανία, λέγοντας: ‘‘είναι κακό, αλλά δεν είναι φασισμός’’». Ειδικά για την Ουκρανία το ΚΕΚΡ αναφέρει: «Ο πόλεμος στη ΝΑ Ουκρανία γίνεται, πρώτα απ’ όλα, εναντίον του αμερικανικού και δυτικού εξαγώγιμου φασισμού και των Ουκρανών πρωτοπαλίκαρών του. Και το να μη βλέπει κανείς αυτό σήμερα, σημαίνει ότι είναι θεωρητικά και πολιτικά ‘‘άοπλος’’».

Σημείωση της ΕΦ.ΣΥΝ: Οφείλουμε να ευχαριστήσουμε τον Βασίλη Μακρίδη ο οποίος μετέφρασε από τα ρωσικά (από την ιστοσελίδα του ΚΕΚΡ) και παραχώρησε στην εφημερίδα μας το σύνολο των κειμένων που αφορούν στην αντιπαράθεση ΚΚΕ- ΚΕΚΡ. Όπως έχουμε αναφέρει ο αναγνώστης μπορεί να βρει τα δύο αρχικά κείμενα- (άρθρο της ΚΕ του ΚΕΚΡ και απάντηση του ΚΚΕ) στην ελληνική ιστοσελίδα της ΔΚΕ. Την απάντηση του ΚΕΚΡ στην κριτική του ΚΚΕ- σε μετάφραση του Βασίλη Μακρίδη- θα την δημοσιεύσουμε ολόκληρη στην ιστοσελίδα της ΕΦ.ΣΥΝ μαζί με όλους τους σχετικούς συνδέσμου ώστε ο αναγνώστης που ενδιαφέρεται να έχει πρόσβαση σε όλο το υλικό.

Πηγή: ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

Οι εκλογές της 20^ης Σεπτέμβρη, που προκηρύχθηκαν και διενεργήθηκαν σε λιγότερο από ένα μήνα, είχαν στόχο να παραπλανήσουν και να εγκλωβίσουν το λαό στη λογική του μονόδρομου, να διαμορφώσουν τις προϋποθέσεις υλοποίησης μετεκλογικά της συμφωνίας και περιθωριοποίησης όσο είναι δυνατόν, της εργατικής τάξης και του εργατικού και λαϊκού κινήματος, καθώς επίσης να αντιμετωπίσουν τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ.

Στις συνθήκες αυτές της απογοήτευσης που δημιούργησε η διάψευση των προσδοκιών του λαού και ιδιαίτερα των νεότερων ηλικιών ύστερα από την ανάταση που έδωσε το συντριπτικό OXIτου δημοψηφίσματος, η αποχή αυξήθηκε κατά 764.133 ψήφους ή κατά 7,06% από τις εκλογές του Γενάρη. Το ποσοστό αυτό είναι το ηχηρό καμπανάκι που χτυπά όλο και πιο δυνατά τα τελευταία χρόνια, για την κομμουνιστική Αριστερά και την αριστερά συνολικότερα, για το εργατικό κίνημα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, με τη στήριξη των ισχυρών μέσων μαζικής ενημέρωσης και μηχανισμών εγχώριων και ευρωπαϊκών, επικράτησε με ποσοστό 35,46% της ΝΔ που έλαβε το 28,10% σε μια δικομματική αντιπαράθεση στην οποίαν ούτε κατ' ελάχιστο δεν θίχτηκαν τα πραγματικά προβλήματα του λαού και της χώρας και οι κολοσσιαίες ευθύνες για την υπογραφή και την ψήφιση του τρίτου μνημονίου. Η προτίμηση στο ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να σημαίνει απόρριψη των άλλων αστικών δυνάμεων, βασίζεται στην εκτίμηση που κάνει η εγχώρια και ευρωπαϊκή πολιτική οικονομική ολιγαρχία ότι μόνο με κύρια δύναμη το ΣΥΡΙΖΑ και με τη στήριξη του συνόλου των αστικών πολιτικών δυνάμεων και μηχανισμών μπορεί να διαμορφωθεί το μπλοκ εκείνο των δυνάμεων που θα υλοποιήσει το μνημόνιο. Πέρα από τα ποσοστά που έλαβαν και τα δύο κόμματα εμφανίζουν μεγάλη απώλεια ψήφων σχετικά με το Γενάρη του 2015. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε 323.000 ψήφους και η ΝΔ περισσότερο από 192.000.

Η συμπαράταξη ΠΑΣΟΚ- ΔΗΜΑΡ και δυνάμεων του ΚΙΔΗΣΟ συγκέντρωσε ποσοστό 6,28%, εμφανίζοντας όμως απώλεια 130.000 ψήφων συγκρίνοντας αθροιστικά με αυτές που οι τρεις αυτοί σχηματισμοί είχαν λάβει το Γενάρη. Το Ποτάμι με 4,09% απώλεσε το ένα τρίτο της δύναμης του, οι ΑΝΕΛ με 3,69% είχαν απώλειες 92.888 ψήφους. Στη Βουλή εισήλθε η Ένωση Κεντρώων με 3,43% και καθαρή εισροή 76.000 ψήφων. Εκτός βουλής έμεινε η Λαϊκή Ενότητα με ποσοστό 2,86% ενώ η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πήρε το 0,85% και 6000 ψήφους επιπλέον.

Η Χρυσή Αυγή με ποσοστό 6,99% σημειώνει ποσοστιαία αύξηση σχεδόν μία μονάδα και μείωση των ψήφων της κατά 8870, παραμένει τρίτο κοινοβουλευτικό κόμμα και σταθεροποιείται στην πολιτική ζωή, διαμορφώνοντας σταθερή εκλογική βάση και επιρροή. Ο αγώνας εναντίον του φασισμού, η αποκάλυψη της δράσης και των αντιλήψεων του, της ιστορικής πείρας από την δράση του φασισμού ολόκληρο τον 20^ο αιώνα πρέπει να είναι μόνιμο στοιχείο στην πολιτική και τη μαζική δραστηριότητα.

Το ΚΚΕ σε μια περίοδο μεγάλης όξυνσης των λαϊκών προβλημάτων και πέρασμα του ΣΥΡΙΖΑ στο αντίπαλο στρατόπεδο και διάσπασης του, πήρε 5,55% από 5,47% στις εκλογές του Γενάρη έχοντας απώλεια 36.523 ψήφων, εκ των οποίων οι 25.000 ήταν στην Αττική και τη Θεσσαλονίκη. Το αποτέλεσμα αυτό δείχνει το μέγεθος των προβλημάτων και των αδιεξόδων του που διαμορφώνει η στρατηγική και η καθημερινή πρακτική δράση του. Η ηγεσία του κόμματος θεωρεί ότι ευθύνονται οι δύσκολες συνθήκες, η δύσκολη συγκυρία και ο αρνητικός συσχετισμός στην Ελλάδα και διεθνώς. Οι αποφάσεις του κόμματος, η δράση του ολόκληρο το προηγούμενο διάστημα, η εκλογική τακτική του επηρέασαν ελάχιστα, ή καθόλου, την εκλογική αναμέτρηση και την συμπεριφορά των ψηφοφόρων υπέρ του. Όλα έγιναν κατά τον καλύτερο τρόπο!

Ο ταξικός συσχετισμός που προέκυψε και οι συνθήκες συνολικά διαμορφώνουν νέες μεγαλύτερες δυσκολίες για την εργατική τάξη και το κίνημα. Ο συσχετισμός στη βουλή είναι πλέον συντριπτικός όσον αφορά τον αριθμό των βουλευτών αλλά και ως ποσοστό ψήφων υπέρ των αστικών μνημονιακών δυνάμεων. Εναντίον του μνημονίου μόνο οι 15 βουλευτές του ΚΚΕ τοποθετούνται. Η θέση του κόμματος για έξοδο από το ευρώ μόνο μετά την επικράτηση της σοσιαλιστικής επανάστασης στην ουσία υπονομεύει τον αγώνα εναντίον του μνημονίου αφού μέσα στο ευρώ είναι αδύνατο να παραμείνει μια χώρα χρεοκοπημένη χωρίς μνημόνια και αντιλαϊκή πολιτική. Πιο δυσχερής είναι ο συσχετισμός και στην κοινωνία. Το πέρασμα της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ ανοιχτά στην αστική πλευρά και η υλοποίηση του μνημονίου μετακινεί προς τα δεξιά τον άξονα της πολιτικής ζωής, σπέρνει απογοήτευση και οδηγεί σε πιο συντηρητικές κατευθύνσεις, θα δημιουργήσει νέα εμπόδια στην ανάπτυξη της συνδικαλιστικής και πολιτικής δράσης.

Παρόλα αυτά η κρίση στο πολιτικό σύστημα που σοβεί αρκετά χρόνια δεν ξεπεράστηκε και δεν είναι εύκολο να ξεπεραστεί όσο η οικονομική κρίση συνεχίζεται και εφαρμόζονται μνημόνια. Η αστική τάξη έλυσε αυτή τη στιγμή το πρόβλημα της άνετης ψήφισης των μνημονιακών μέτρων στη βουλή και σ' ένα βαθμό την εφαρμογή του στην κοινωνία. Η αστάθεια όμως παραμένει. Η καταιγίδα των μέτρων που θα επακολουθήσει και οι επιπτώσεις της θα ανεβάσει κατακόρυφα τη δυσαρέσκειά και θα πυροδοτήσει αντιδράσεις και αγώνες, όχι φυσικά με τρόπο άμεσο, αλλά με την ουσιαστική και πρωτοπόρα συμβολή των κομμουνιστών και της αριστεράς στην οργάνωση των αγώνων και στο περιεχόμενό τους.

Οι εκλογές έστειλαν ένα ηχηρό μήνυμα στην Κομμουνιστική Αριστερά και την Αριστερά γενικότερα σχετικά με τις σοβαρές ευθύνες που φέρει για τις εξελίξεις και την κατάσταση στην οποία και η ίδια έχει περιέλθει. Στις δεδομένες συνθήκες η καθήλωση του ΚΚΕ, η πολύ μικρή άνοδος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η αποτυχία της Λαϊκής Ενότητας να εισέλθει στη βουλή είναι προς όλους μια αυστηρή προειδοποίηση. Δεν επιτρέπεται καμιά επανάπαυση ή αυταρέσκεια, ούτε να μπουν για άλλη μια φορά τα προβλήματα κάτω από το χαλί με επιχειρήματα του τύπου «σταθεροποιήσαμε τις δυνάμεις μας», «έχουμε αύξηση», «δεν έγινε και κάτι πολύ αρνητικό, συνεχίζουμε». Η συνέχιση της μέχρι σήμερα πορείας θα είναι καταστροφική για την ίδια την Αριστερά, για την επιβίωση του λαού και τη σοσιαλιστική προοπτική. Ή θα ανταποκριθεί στις απαιτήσεις που η συγκυρία επιβάλλει και η στρατηγική προοπτική της απαιτεί, ή σταδιακά θα οδηγηθεί στο περιθώριο, τουλάχιστον τα υπάρχοντα πολιτικά σχήματα. Η αδυναμία της να επηρεάσει το λαό και τις εξελίξεις δεν οφείλεται κυρίως στην δύσκολη συγκυρία, αλλά στη δική της ανεπάρκεια. Η τακτική και η δράση συνολικά της αριστεράς δεν ορθώνουν εμπόδια, ούτε προβληματίζουν την αστική τάξη και ας μη βαυκαλίζεται κανείς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, χωρίς να αμφισβητούνται οι δυσκολίες, είναι ότι η κομμουνιστική Αριστερά δεν μπόρεσε να ορθώσει ένα συνεκτικό λόγο που θα δίνει πειστικές απαντήσεις στις αγωνίες των εργαζομένων και στα μεγάλα πολιτικά ζητήματα που τίθενται και κυρίως στο ζήτημα της ΕΕ. Η προσπάθεια των αστικών δυνάμεων να δυσφημήσουν και να διασύρουν κάθε σκέψη και φωνή για έξοδο από την ευρωζώνη και την ΕΕ όχι μόνο δεν αντιμετωπίστηκε αποτελεσματικά, αλλά από το ΚΚΕ συνειδητά ή ασυνείδητα ενισχύθηκε κιόλας.

Δύο βασικά ζητήματα για τους κομμουνιστές ξεχωρίζουν σήμερα.

Πρώτον, Η ανάπτυξη του εργατικού κινήματος, η αξιοποίηση της επίθεσης του κεφαλαίου για την ανάπτυξη των αγώνων στην κατεύθυνση ανατροπής των μνημονίων και της διεκδίκησης της ικανοποίησης των εργατικών και λαϊκών αναγκών. Η ανάπτυξη του εργατικού κινήματος θα είναι αποτέλεσμα της συνειδητής σχεδιασμένης δράσης των πολιτικών δυνάμεων της αριστεράς και ιδιαίτερα των κομμουνιστών, δεν θα ξεπηδήσει αυθόρμητα από τους εργαζόμενους, έστω και από τα πιο πρωτοπόρα τμήματα τους. Η από διαμόρφωση από τις δυνάμεις της αριστεράς ενός πλαισίου στόχων, διεκδικήσεων και τακτικής που θα προωθηθεί στα συνδικάτα και την εργατική τάξη και η δράση όλων των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων σε ενιαιομετωπική βάση μπορεί να αναστρέψει το κλίμα και να διαμορφώσει προϋποθέσεις για τη δημιουργία κοινωνικοπολιτικού μετώπου εναντίον του ιμπεριαλισμού και των μονοπωλίων και σε τελική ανάλυση, εναντίον του καπιταλισμού. Σ’ αυτή την προσπάθεια χωρούν όλες οι πέραν του ΣΥΡΙΖΑ αριστερές δυνάμεις, το ΚΚΕ, η Λαϊκή Ενότητα, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, άλλες συλλογικότητες και οι δεκάδες χιλιάδες δραστήριοι ανέντακτοι κομμουνιστές και αριστεροί.

Δεύτερο, Με πιο επιτακτικό τρόπο τίθεται πλέον η ανάγκη του κόμματος της εργατικής τάξης, του πρωτοπόρου μαρξιστικού λενινιστικού κόμματος που θα καθοδηγήσει τη δράση και θα διαμορφώσει τις υποκειμενικές προϋποθέσεις της επανάστασης, όπως ακριβώς οι κλασικοί του μαρξισμού και ο Λένιν το συνέλαβαν και τον δημιούργησαν. Ένα Κόμμα που καθοδηγείται από τη θεωρία του επιστημονικού σοσιαλισμού, που εμπνέεται από τη δράση και τους αγώνες του κομμουνιστικού κινήματος, που σέβεται την ιστορία του και αντλεί διδάγματα απ’ αυτήν, από τη μεγαλοσύνη αλλά και τα λάθη του. Κόμμα με σύγχρονο πρόγραμμα που στηρίζεται στην πραγματικότητα της χώρας -το επίπεδο κοινωνικοοικονομικής ανάπτυξης της, το μεγάλο θέμα της εξάρτησης της κ.λπ.- και συνδέει τους καθημερινούς αγώνες με το σοσιαλισμό.

Η Κίνηση Κομμουνιστών - Εργατικός Αγώνας έχει, κατ' επανάληψη, τοποθετηθεί ότι επιδιώκει αυτό το κόμμα να φέρει τον τίτλο και το έμβλημα του ΚΚΕ. Να είναι το ΚΚΕ που έχει ανάγκη η εργατική τάξη στις μέρες μας. Αυτό όμως δεν εξαρτάται από μας αλλά από την ηγεσία του ΚΚΕ η οποία με την μέχρι σήμερα στάση της κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Σε κάθε περίπτωση, η ιστορική εξέλιξη δεν πρόκειται να σταματήσει.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr