Ένας Αθηναίος του μεσοπολέμου μπορούσε να βλέπει κατά μέσο όρο μέχρι και 20 χιλιόμετρα πιο μακριά, σε σχέση με τον σημερινό Αθηναίο, καθώς η ορατότητα στην Αθήνα μειώνεται κατά περίπου 2,8 χιλιόμετρα ανά δεκαετία ή 280 μέτρα κάθε χρόνο. 

Αυτό αποκαλύπτει μια νέα έρευνα -η πρώτη του είδους της σε τόσο βάθος χρόνου (1931-2013)- από επιστήμονες του Ινστιτούτου Ερευνών Περιβάλλοντος και Βιώσιμης Ανάπτυξης του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών.

Στις δεκαετίες του 1930 και του 1940 υπήρχε πολύ καλή ορατότητα στην Αθήνα (πάνω από 20 χιλιόμετρα) με συχνότητα 34%, δηλαδή μία μέρα στις τρεις περίπου. 

Τις μέρες αυτές, οι Αθηναίοι μπορούσαν να διακρίνουν ακόμα και τα σπίτια στην Αίγινα. 

Αυτή η καλή ορατότητα μειώθηκε σε συχνότητα μόλις στο 2% κατά την περίοδο 2004-2013.

Πολύ περιορισμένη ορατότητα (μικρότερη των δύο χιλιομέτρων) εμφανιζόταν σε ποσοστό μόνο 2% στις δεκαετίες 1930 και 1940, ενώ αυξήθηκε σε ποσοστό περίπου 25% μετά το 2004. 

Γενικά, μετά το 2004 παρατηρείται στην πρωτεύουσα ορατότητα μικρότερη των τεσσάρων χιλιομέτρων πάνω από τις μισές μέρες του έτους.

Η ορατότητα στην Αθήνα, σύμφωνα με τη μελέτη, σημείωσε εντυπωσιακή και σχεδόν συνεχή μείωση εδώ και πάνω από 80 χρόνια. 

Η μείωση έγινε «δραματική» στη δεκαετία του ΄50, όταν εντάθηκαν η διόγκωση του πληθυσμού, η αστικοποίηση, η κατασκευή κτιρίων και η αύξηση των οχημάτων στην πρωτεύουσα, με συνέπεια την ατμοσφαιρική ρύπανση.

Την ίδια περίοδο, όμως, με τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αυξάνονται δραματικά και οι εκπομπές ατμοσφαιρικών ρύπων στην Ευρώπη, οι οποίες σχεδόν τριπλασιάστηκαν μεταξύ 1950 και 1980. 

Έχει αποδειχθεί, σύμφωνα με τους ερευνητές, ότι πολύ μεγάλο ποσοστό της ατμοσφαιρικής ρύπανσης στην περιοχή μας συνδέεται με μακρινή μεταφορά ρύπων από πηγές στην Ευρώπη. 

Αυτό επιβεβαιώνεται και από την ταυτόχρονη μείωση της ορατότητας που παρατηρείται και σε μη αστικούς σταθμούς στην Ελλάδα από το 1960 και μετά.

Η λήψη αντιρρυπαντικών μέτρων στην Ευρώπη κατά τη δεκαετία του 1980 οδήγησε σε μείωση των εκπομπών και κατά συνέπεια σε σταθεροποίηση έως και οριακή βελτίωση της ορατότητας σε πολλές περιοχές της Ευρώπης, αλλά και στην Ελλάδα μετά το 1990. 

Σε αυτό συντέλεσε και η οικονομική κρίση στην Ανατολική Ευρώπη την ίδια περίοδο.

Στην Αθήνα, η υποβάθμιση της ορατότητας συνεχίστηκε μέχρι και τις αρχές του 2000.

Μετά πάντως το 2004, παρατηρείται σταθεροποίηση ή ακόμη και οριακή βελτίωση, καθώς καταγράφεται και μείωση της συγκέντρωσης των αιωρούμενων στην ατμόσφαιρα σωματιδίων.

Αυτό οφείλεται στη βελτίωση των υποδομών μεταφοράς μετά τα Ολυμπιακά έργα (μετρό, τραμ, Αττική Οδός), ενώ, εν μέρει, μπορεί να οφείλεται και στο ότι, λόγω της οικονομικής ύφεσης, έχει μειωθεί περαιτέρω η εκπομπή ρύπων στο λεκανοπέδιο (με εξαίρεση την περιοδική καύση ξύλων στα τζάκια).

Η έρευνα, με επικεφαλής την ερευνήτρια δρα Δήμητρα Φουντά, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Atmospheric Chemistry and Physics" (Ατμοσφαιρική Χημεία και Φυσική) της Ευρωπαϊκής Ένωσης Γεωεπιστημών, βασίζεται στη σειρά δεδομένων ορατότητας που διατηρεί το Αστεροσκοπείο από το 1931 συνεχώς (με μόνη διακοπή έξι μέρες κατά τα Δεκεμβριανά του 1944), δηλαδή για πάνω από οκτώ δεκαετίες. Πρόκειται για την πιο μακρόχρονη ίσως σειρά αδιάλειπτων παρατηρήσεων ορατότητας στη Ανατολική Μεσόγειο. 

Οι παρατηρήσεις όλα αυτά τα χρόνια πραγματοποιούνται από το ίδιο σημείο, στο Λόφο των Νυμφών στο Θησείο, τουλάχιστον τρεις φορές ημερησίως.

«Οι ιστορικές παρατηρήσεις ορατότητας του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών διάρκειας μεγαλύτερης των 80 ετών, 'αποκαλύπτουν' μοναδική πληροφορία για την ατμόσφαιρα της Αθήνας σε εποχές που δεν υπήρχαν μετρήσεις ατμοσφαιρικής ρύπανσης.

Πλήθος γεγονότων, όπως το τέλος πολέμων, η αστικοποίηση, οι οικονομικές κρίσεις, τα Ολυμπιακά έργα κ.ά, έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους στις ιστορικές χρονοσειρές ορατότητας του Αστεροσκοπείου Αθηνών», δήλωσε η δρ Δ. Φουντά στο Αθηναϊκό και Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Η μικρότερη ορατότητα τον Μάρτιο και με τους νοτιάδες

Μεταξύ άλλων, η μελέτη αποκαλύπτει ότι η ορατότητα στην Αθήνα εμφανίζει διαχρονικά ένα εποχικό κύκλο, καθώς είναι μεγαλύτερη κατά τους ζεστούς και ξηρούς μήνες του έτους, αν και τις τελευταίες δεκαετίες η εποχικότητα είναι λιγότερο εμφανής.
Ο μήνας με την μικρότερη ορατότητα είναι σταθερά ο Μάρτιος, σαν συνέπεια των σχετικά ακόμα υψηλών επιπέδων υγρασίας στην ατμόσφαιρα, σε συνδυασμό με αυξημένες συγκεντρώσεις αιωρούμενων σωματιδίων λόγω μεταφερόμενης σκόνης, γύρης κλπ. 

Γενικότερα, όταν αυξάνεται η υγρασία, η ορατότητα μειώνεται, ενώ αντίθετα αυξάνεται, όταν επικρατούν ισχυροί άνεμοι στην πόλη. Η χαμηλότερη ορατότητα παρατηρείται, όταν φυσάνε νοτιάδες, που μεταφέρουν υγρές αέριες μάζες από τη θάλασσα και συχνά σκόνη από την Αφρική. Οι ασθενείς άνεμοι ευνοούν τη συγκέντρωση ρύπων και φωτοχημικού νέφους πάνω από την πόλη.

Η μεγαλύτερη ορατότητα παρατηρείται, όταν επικρατούν βορειοδυτικοί άνεμοι -που είναι πιο ξηροί καθώς έχουν χάσει την υγρασία τους διασχίζοντας τα ψηλά ελληνικά όρη όπως η Πίνδος- και αυτό δεν έχει αλλάξει από την Αθήνα του μεσοπολέμου μέχρι σήμερα. 
Ταυτόχρονα, οι ψηλές οροσειρές της Δυτικής Ελλάδας 'μπλοκάρουν' και μέρος της μεταφερόμενης ατμοσφαιρικής ρύπανσης από τη ΒΔ Ευρώπη. Οι πιο συχνοί άνεμοι στην Αθήνα είναι από βόρεια-βορειανατολική κατεύθυνση (38%) και ακολουθούν οι νότιοι-νοτιοδυτικοί (27%).

Σε όλο τον κόσμο οι επιστήμονες θεωρούν την ορατότητα ένα αξιόπιστο δείκτη για την ποιότητα του αέρα, κυρίως για την ποσότητα των αιωρούμενων σωματιδίων άνθρακα, θείου κ.α., σε συνδυασμό με την ύπαρξη υγρασίας (άρα ομίχλης) και ανέμων. Σε παγκόσμιο επίπεδο και κυρίως στις αναπτυσσόμενες χώρες (Κίνα, Ινδία κλπ.) καταγράφεται μια μείωση της ορατότητας μετά το 1975. Στην Ευρώπη η ορατότητα εμφανίζει βελτίωση μετά τη δεκαετία του 1980, χάρη στα μέτρα που ελήφθησαν κατά της ρύπανσης του αέρα.

Στη μελέτη συμμετείχαν επίσης οι ερευνητές Στέλιος Καζατζής, Νικόλαος Μιχαλόπουλος (διευθυντής του Ινστιτούτου), Ευάγγελος Γερασόπουλος, Μαρία Λιάνου και Παναγιώτης Ράπτης.
(ΑΠΕ-ΜΠΕ)

πηγη: iefimerida.gr

2015: Το 26,6% των νέων ζει σε νοικοκυριά χωρίς εισόδημα, ενώ το 44,5% των ανηλίκων υφίσταται σοβαρές υλικές στερήσεις

Μια νέα σκληρότερη πραγματικότητα διαμορφώνεται τα τελευταία χρόνια για τα παιδιά και τους νέους κάτω των 17 ετών. Ενώ στη χώρα καταγράφεται το ένα αρνητικό ρεκόρ γεννήσεων μετά το άλλο, όλοι οι δείκτες που καταγράφουν τις συνθήκες διαβίωσης της νέας γενιάς παρουσιάζουν σοβαρότατη επιδείνωση: το 26,6% των νέων έφτασε το 2015 να ζει σε νοικοκυριά χωρίς εισόδημα, ενώ το 44,5% των παιδιών και των νέων υφίσταται πλέον σοβαρές υλικές στερήσεις. Η επιδείνωση που αποτυπώνεται ξεκάθαρα στα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής απασχολεί πλέον τόσο την κυβέρνηση όσο και τους θεσμούς, οι οποίοι ήδη καταθέτουν προτάσεις για μεταβιβάσεις πόρων από τους παλαιότερους (τα άτομα ηλικίας άνω των 67 ετών) στους νεότερους.

Φτώχεια και ανισότητα

Το 2008 το κατώφλι κινδύνου φτώχειας είχε οριοθετηθεί στα 6.879 ευρώ ανά άτομο. Κάτω από αυτό κατατασσόταν το 20,1% του πληθυσμού: το 19,6% των ανδρών και το 20,7% των γυναικών. Τα δε υψηλότερα ποσοστά εμφανίζονταν στους νέους ηλικίας έως 17 ετών (23,7%). Το 2015 -και ενώ η χώρα διένυε ήδη το 3ο μνημόνιο- το κατώφλι της φτώχειας, λόγω της μείωσης του εισοδήματος και του ΑΕΠ, περιορίστηκε στα 4.512 ευρώ. Το ποσοστό του πληθυσμού, παρά τη μείωση του εισοδηματικού ορίου, αυξήθηκε από το 20,1% που ήταν το 2008 στο 21,4% το 2015.

Αυτή η μεταβολή, βέβαια, δεν αποτυπώνει όλη την αλήθεια: στους νέους ηλικίας έως 17 ετών το ποσοστό του πληθυσμού σε κίνδυνο φτώχειας εκτοξεύτηκε από το 23% το 2008 στο 26,6% το 2015, ενώ αύξηση παρατηρήθηκε στα άτομα ηλικίας από 18 έως 64 ετών (από το 22,3% το 2008 στο 22,5% το 2015). Μεγάλη μείωση εμφανίστηκε στα άτομα ηλικίας άνω των 65 ετών. Το ποσοστό μειώθηκε από το 22,3% το 2008 στο 13,7% το 2015. Το φαινόμενο έχει την εξήγησή του: το εισόδημα των χαμηλοσυνταξιούχων μειώθηκε από το 2008 μέχρι το 2014 με πολύ μικρότερη ταχύτητα σε σχέση με το όριο του κινδύνου της φτώχειας. Αυτό συνέβη διότι στις χαμηλές συντάξεις δεν υπήρξαν περικοπές πέραν της 13ης και της 14ης σύνταξης από το 2012, αλλά και πρόσφατα από την επιβολή της εισφοράς υπέρ υγείας.

Ο πληθυσμός σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, από τα τρία εκατομμύρια που ήταν το 2008 αυξήθηκε στα 3,828 εκατομμύρια το 2015, με το αντίστοιχο ποσοστό να εκτοξεύεται από το 28,1% στο 35,7%. Αντίστοιχα, ο πληθυσμός που διαβιοί σε νοικοκυριά με χαμηλή ένταση εργασίας αυξήθηκε από 611 χιλιάδες άτομα το 2008 σε 1,111 εκατομμύριο άτομα το 2015.

Το 2008 το ποσοστό του πληθυσμού που υφίστατο υλικές στερήσεις ανερχόταν σε 21,8%. Το μικρότερο ποσοστό εντοπιζόταν στα άτομα ηλικίας 0 έως 17 ετών και το μεγαλύτερο ποσοστό στα άτομα ηλικίας άνω τω 65 ετών (29,7%). Το 2015 η εικόνα άλλαξε άρδην. Κατ’ αρχάς, σχεδόν διπλασιάστηκε το ποσοστό του πληθυσμού με υλικές στερήσεις: από το 21,8% φτάσαμε στο 39,9%. Για τους νέους κάτω των 17 ετών ο δείκτης εκτοξεύτηκε από το 18,7% στο 44,5%, ενώ για τα άτομα άνω των 65 ετών το ποσοστό διαμορφώθηκε από το 29,7% στο 34,9%.

Το δημογραφικό

Οι γεννήσεις εμφανίζονται να υποχωρούν για έβδομη διαδοχική χρονιά το 2015 με αποτέλεσμα να κινούνται στα χαμηλότερα επίπεδα όλων των ετών για τα οποία η Ελληνική Στατιστική Αρχή διαθέτει στοιχεία. Το 2008 γεννήθηκαν 118.302 παιδιά. Με τη συνεχή υποχώρηση φτάσαμε σταδιακά στις 91.847 γεννήσεις, ενώ τα στοιχεία από τα ληξιαρχεία δείχνουν ότι θα καταγραφεί περαιτέρω πτώση και το 2016.

Αντιστρόφως ανάλογη με τις γεννήσεις ήταν η πορεία των θανάτων, οι οποίοι επίσης κινούνται το 2015 σε ιστορικά υψηλά επίπεδα. Το 2008 καταγράφηκαν 107.979 θάνατοι, για να αυξηθούν σταδιακά σε 121.212 το 2015. Από το 2011 και μετά οι θάνατοι ξεπερνούν τις γεννήσεις με αποτέλεσμα τη μείωση του πληθυσμού. Το «άνοιγμα» από τα 4.671 άτομα το 2011 διευρύνθηκε σταδιακά στα 16.297 άτομα το 2012, στα 17.660 άτομα το 2013, στα 21.592 άτομα το 2014 και στα 29.365 άτομα το 2015.

Η έκρηξη της ανεργίας

Οι μακροχρόνια άνεργοι άρρενες το 2008 ήταν 60.209 και οι γυναίκες 122.447, συνολικά 182.656. Στο τέλος του 2015 η Ελληνική Στατιστική Αρχή κατέγραψε αύξηση των μακροχρόνια ανέργων ανδρών κατά 598%, με τον αριθμό να εκτινάσσεται στις 420.797 άτομα.

Όσο για τις γυναίκες, από 122.447 αυξήθηκαν σε 454.462 το 2015. Μπορεί από το 2014 και μετά να έχει αρχίσει η αργή αποκλιμάκωση της ανεργίας, ωστόσο μείζον πρόβλημα παραμένει το γεγονός ότι 875.259 άνθρωποι είναι εκτός αγοράς εργασίας για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο του ενός έτους. Τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία αφορούν το β’ τρίμηνο του 2016 και δείχνουν τον αριθμό των μακροχρόνια ανέργων στα 805.476 άτομα.

Το 2008 τα ανήλικα παιδιά (από νεογέννητα έως 17 ετών) που ζούσαν σε νοικοκυριά χωρίς κανέναν εργαζόμενο ήταν μόλις 71.753. Το 2013 είχαν φτάσει στα 260.680 άτομα, για να υποχωρήσει ο αριθμός το 2014 στα 219.791 άτομα. Το 2015 τα ανήλικα σε οικογένειες χωρίς κανένα εισόδημα αυξήθηκαν και πάλι στα 222.152 άτομα. Στις ηλικίες 18 έως 60 ετών τα άτομα που διαμένουν σε νοικοκυριά χωρίς κανέναν εργαζόμενο ανέρχονταν στο τέλος του 2015 σε 1.058.593 άτομα, όταν το 2008 δεν ξεπερνούσαν τα 463.807 άτομα.

Πηγή: naftemporiki.gr

του Δημήτρη Σταμούλη

Σε …γκουρού της διάσπασης του εργατικού αγώνα αναδεικνύονται ο Παναγόπουλος και οι «άξιοι» υποστηριχτές του στη ΓΣΕΕ, με την προκλητική απόφασή τους να κηρύξουν πανελλαδική απεργία λίγο πριν τα …Χριστούγεννα. Αποφάσισαν απεργία στις 8/12 γράφοντας στα παλιά τους υποδήματα την από καιρό ανακοινωμένη απεργία της ΑΔΕΔΥ για τις 24/11, αλλά και άλλων ομοσπονδιών (π.χ. ΠΝΟ) και πρωτοβάθμιων σωματείων του ιδιωτικού τομέα. Κι όλα αυτά, ενώ κυβέρνηση και τρόικα ήδη απεργάζονται την άλωση και των τελευταίων εργατικών δικαιωμάτων και την ανατροπή του συνδικαλιστικού νόμου ώστε να παταχτούν οι εργατικές αντιστάσεις.

Μάλιστα οι «πρόθυμοι» της ΓΣΕΕ (ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, ΜΕΤΑ και ΔΑΚΕ 2), με περισσό θράσος καλούν σε …«ενωτική συμμετοχή», «συνεννόηση και συντονισμό με άλλες κοινωνικές ομάδες» και άλλα παρόμοια, όταν προφανής στόχος τους είναι η ποδηγέτηση και ο έλεγχος κάθε εργατικής αντίδρασης από τους σχεδιασμούς ενσωμάτωσης του αστικού συνδικαλισμού.

Ωστόσο ερωτηματικά προκάλεσε και η στάση δυνάμεων στην ΑΔΕΔΥ. Την Πέμπτη, στην Εκτελεστική Επιτροπή, το ΠΑΜΕ, αφού έκανε κριτική στις άλλες δυνάμεις γιατί δεν στήριξαν την απεργία στις 24/11 στη ΓΣΕΕ, και εκτίμησε ότι υπάρχει σχέδιο διάσπασης του εργατικού κινήματος, αντί να το καταγγείλει έμπρακτα καλώντας με τις δυνάμεις του στον ιδιωτικό τομέα σε πανεργατική απεργιακή κλιμάκωση στις 24/11, έφτασε να …υιοθετήσει την γραμμή ΓΣΕΕ, προτείνοντας την αλλαγή της απεργίας για τις 8/12, στο όνομα της «ενιαίας πανεργατικής απεργίας», υπό τα λάβαρα της ΓΣΕΕ! Οι δυνάμεις των Παρεμβάσεων τόνισαν ότι δεν είναι δυνατό να αποδεχτούν νέα μετάθεση της απεργίας, που ήδη από τις 10/11 είχε μετατεθεί για τις 24/11, και πάλι με ευθύνη του ΠΑΜΕ. Είχαν άλλωστε έγκαιρα προειδοποιήσει για το σχέδιο των Παναγόπουλου-ΓΣΕΕ να σπάσουν την ενιαία απεργία και ότι οι ταξικές δυνάμεις όφειλαν να θέσουν και να υλοποιήσουν το δικό τους σχέδιο κόντρα στους υπαλλήλους κυβέρνησης και εργοδοτών. Άλλωστε τα 513 σωματεία που υπέγραψαν πρόσφατα πλαίσιο διεκδίκησης νέων συμβάσεων και που τα επικαλείται το ΠΑΜΕ, τώρα έχουν την ευκαιρία να βγουν στο προσκήνιο και το δρόμο του αγώνα, πέρα από τυπικές υπογραφές πλαισίων που μένουν σε υπουργικά συρτάρια.

Στο Γενικό Συμβούλιο της ΑΔΕΔΥ που ακλούθησε την Παρασκευή, τελικά αποφασίστηκε οριστικά η πραγματοποίηση της 24ωρης απεργίας στις 24/11, με χαρακτηριστικά πανεργατικού αγώνα και κλιμάκωσης. Θα κληθούν σε σύσκεψη σωματεία και ομοσπονδίες του ιδιωτικού τομέα, που έχουν αποφασίσει απεργία για την ίδια ημερομηνία. Να σημειωθεί ότι ΔΗΣΥ (ΠΑΣΟΚ), ΔΑΚΕ (ΝΔ), ΑΡΚ (ΣΥΡΙΖΑ), ΜΕΤΑ (ΛΑΕ) προσπάθησαν να διαχωριστούν –με διαφορετικές προσεγγίσεις η καθεμιά– από τις αποφάσεις και την πολιτική των ίδιων παρατάξεων στη ΓΣΕΕ, που ψήφισαν απεργία στις 8/12. Το ΠΑΜΕ ακροβατώντας, πρότεινε πανδημοσιοϋπαλληλική απεργία στις 24/11 και πανεργατική στις 8/12 στηρίζοντας (!) την απόφαση της ΓΣΕΕ, ακυρώνοντας τις αποφάσεις 8 μεγάλων ομοσπονδιών και πλήθους σωματείων του ιδιωτικού τομέα, που είχαν αποφασίσει για 24/11 και που το ίδιο είχε συμβάλλει. Την ανάγκη για άμεση απεργιακή απάντηση και σχεδιασμένη κλιμάκωση, από ένα εργατικό κέντρο συντονισμού που θα ελέγχεται από τους εργάτες κα τα σωματεία τους, πρόβαλε η συνέλευση που διοργάνωσε η Πρωτοβουλία πρωτοβάθμιων σωματείων την περασμένη Δευτέρα, όπου αποφασίστηκε η αμέριστη στήριξη της απεργίας στις 24/11. «Δεν μπορούμε να πάμε με μια από τα ίδια», σημείωσαν τα περισσότερα σωματεία. Ο μόνος δρόμος για να εμποδιστεί και να ανατραπεί η ευρωμνημονιακή κόλαση, δεν είναι άλλος από αυτόν του πραγματικού ανυποχώρητου αγώνα των εργαζομένων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, συνολικά του λαού και της νεολαίας. «Τώρα είναι η ώρα για την αποφασιστική ανάπτυξη των αγώνων», τόνισαν χαρακτηριστικά. Χαρακτήρισαν «κίνηση διασπαστική και προκλητική» την απόφαση της ΓΣΕΕ να ανακοινώνει απεργία στις 8/12. Στο πρόγραμμα δράσης που προτείνει η πρωτοβουλία πρωτοβάθμιων σωματείων, εντάσσονται μια σειρά κινητοποιήσεων. Διαδήλωση κατά του Ομπάμα την ημέρα της επίσκεψής του 15 Νοέμβρη, με συγκέντρωση 5 μ.μ. στο Πολυτεχνείο με τα μπλοκ των εργατικών σωματείων και πορεία στην πρεσβεία των ΗΠΑ. Συμμετοχή στον τριήμερο εορτασμό της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και στην αντιιμπεριαλιστική πορεία στις 17 Νοέμβρη, με συγκέντρωση στις 4 μ.μ. στην πλατεία Κλαυθμώνος

Καλούνται τα σωματεία να συμμετέχουν μαζικά στο κίνημα ενάντια στους πλειστηριασμούς της λαϊκής κατοικίας με τη σταθερή ενίσχυση των κινητοποιήσεων των συλλογικοτήτων κάθε Τετάρτη (3.30 μ.μ. στα Ειρηνοδικεία). Ανάλογη στήριξη να παρέχουν τα σωματεία σε πρωτοβουλίες κατά των ιδιωτικοποιήσεων του νερού, δημόσιων εκτάσεων (π.χ. Ελληνικό) κ.α. Στο σχεδιασμό προβλέπεται νέα μαζική ανοιχτή σύσκεψη αγώνα στις αρχές Δεκέμβρη, που θα προετοιμαστεί με κάλεσμα ενότητας και αποφασιστικού αγώνα σε κάθε αγωνιστικό σωματείο, συνδικάτο και συλλογικότητα του μαζικού κινήματος, επιτροπές αγώνα και συνελεύσεις που δίνουν μάχες για πλειστηριασμούς, σε συντονισμούς κλάδων και μετώπων πάλης.

πηγη: prin.gr

του Γιώργου Δελαστίκ

Πώς γίνεται να πετάς εκτός κυβέρνησης τον Νίκο Φίλη, ο οποίος εκλέχτηκε δεύτερος στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα με μόλις τέσσερις ψήφους λιγότερες από τον πρώτο; Πώς γίνεται να διατηρείς, έχοντας διαπράξει το προηγηθέν πολιτικό έγκλημα, ως υπουργό Επικρατείας τον Αλέκο Φλαμπουράρη, ο οποίος βγήκε στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ …41ος; Κι όμως και τα δύο αυτά τα διέπραξε ο Αλέξης Τσίπρας, αποδεικνύοντας ότι γράφει το κόμμα του εκεί που δεν πιάνει μελάνι! Δεν είναι μόνο ο Μητσοτάκης που περιφρονεί βαθύτατα τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι και ο ίδιος ο αρχηγός του!

Στο 47μελές νέο κυβερνητικό σχήμα, τα 15 είναι νέα πρόσωπα που συμμετέχουν για πρώτη φορά στην κυβέρνηση. Μάλιστα και οι 4 από αυτούς προωθήθηκαν κατευθείαν σε θέση υπουργού. Όντως δικαιολογείται ο χαρακτηρισμός «δομικός ανασχηματισμός». Για να μπουν αυτοί οι 15 νέοι υπουργοί, αναπληρωτές και υφυπουργοί, ο πρωθυπουργός «έφαγε» 11 «παλιούς» υπουργούς, αναπληρωτές και υφυπουργούς. Πέρα από το Νίκο Φίλη, ο Τσίπρας «έφαγε» και τους Αλεξιάδη, Μπαλτά, Πελεγρίνη, Ξυδάκη, Μάρδα, Δρίτσα, Παρασκευόπουλο, Αναγνωστοπούλου, Τζάκρη και Μπόλαρη. Το τελικό αποτέλεσμα σηματοδοτεί πάντως ότι η νέα κυβέρνηση Τσίπρα θα ακολουθήσει σαφώς πιο δεξιά πολιτική από την προηγούμενη. Ο πρωθυπουργός λόγου χάρη απαλλάχτηκε από την ενοχλητική παρουσία του Πάνου Σκουρλέτη στο υπουργείο Ενέργειας, μετατρέποντάς τον σε …«υπουργό των ΜΑΤ»! Κάθε φορά που δέρνουν τα ΜΑΤ διαδηλωτές, το πολιτικό κόστος θα βαρύνει τον υπουργό Εσωτερικών Πάνο Σκουρλέτη. Επιπροσθέτως, μεταθέτοντας στο υπουργείο Ενέργειας τον Γιώργο Σταθάκη, παραδίνει άνευ όρων την ενεργειακή πολιτική της Ελλάδας στους Αμερικανούς, χωρίς την παραμικρή αναστολή.

Δεν είναι μόνο αυτό. Ο Κατρούγκαλος, για παράδειγμα, την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια και από υπουργός Εργασίας έγινε, υποβαθμιζόμενος, αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών, απαλλάσσοντας τους δανειστές της χώρας μας από την ενοχλητική του παρουσία ή τουλάχιστον από τις ενοχλητικές του δηλώσεις. Όλες τις πολιτικές συνέπειες των υποχωρήσεων στα εργασιακά, θα τις φορτωθεί η κοπελίτσα που θα τον αντικαταστήσει στη θέση του υπουργού Εργασίας. Κάπως έτσι, αλλά με αναβάθμιση και όχι υποβάθμιση όπως του Κατρούγκαλου, είναι και η υπόθεση Κοντονή. Κυβερνητικοί κύκλοι ισχυρίζονται ότι τοποθετήθηκε υπουργός Δικαιοσύνης για να βάλει τάξη στη Δικαιοσύνη, αλλά ποιος μπορεί να μην αναγνωρίσει ότι με τη μετάθεση αυτή δεν χαλαρώνει η πίεση που είχε ασκηθεί ―και ήταν σοβαρότατη― στα λαμόγια του ποδοσφαίρου — δηλαδή στους ιδιοκτήτες των ομάδων που οργιάζουν και χρηματοδοτούν ενδεχομένως κόμματα; Χωρίς υπουργείο βρέθηκε και ο Χριστόφορος Βερναρδάκης, που φαίνεται ότι κάποιες δηλώσεις του θα είχαν ενοχλήσει τον πρωθυπουργό, γι’ αυτό και τον μετάθεσε σε …«στρατηγικό» ρόλο!

Η σύνθεση της νέας κυβέρνησης είναι ελαφρά δεξιότερη από την προηγούμενη κυβέρνηση Τσίπρα, αλλά η πολιτική που θα ασκήσει η κυβέρνηση αυτή θα είναι σαφώς πολύ πιο δεξιά από της προηγούμενης. Δεν υπάρχει, πλέον, ούτε για δείγμα «αριστερούλης» υπουργός στην κυβέρνηση. Οι υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ όμως γίνονται οι ίδιοι όλο και πιο δεξιοί, καθώς… «αφομοιώνουν δημιουργικά» τις πιέσεις που τους ασκούν οι Γερμανοί ιμπεριαλιστές και όλο αυτό το θλιβερό ευρωπαϊκό συνάφι που ακολουθεί το Βερολίνο. Γι’ αυτό και ήδη από τον τίτλο της σημερινής μας πολιτικής ανάλυσης γράφουμε ότι ο Τσίπρας θα ακολουθήσει ακόμη πιο δεξιά πολιτική ως κυβέρνηση. Σύντομα, άλλωστε, η υλική ευμάρεια των υπουργών και των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ. λόγω των μισθών που παίρνουν, θα κυριαρχήσει και στην πολιτική τους δράση σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην τους νοιάζει τίποτε άλλο πέρα από το πώς θα παραμείνουν στην εξουσία. Στο πλαίσιο αυτό, η σοσιαλδημοκρατικοποίηση της κυβέρνησης θα προχωράει με καλπάζοντες ρυθμούς. Είτε μας αρέσει είτε όχι ―και φυσικά σε εμάς προσωπικά καθόλου δεν αρέσει η κατάσταση όπως διαμορφώνεται― η κυβέρνηση Τσίπρα είναι αδύνατο να αποτελέσει παράγοντα ανατροπής ή έστω σοβαρής διαταραχής της ευρωπαϊκής πραγματικότητας που κυριαρχείται από το Τέταρτο Ράιχ της Γερμανίας. Δυστυχώς για τους εργαζόμενους, η έκβαση αυτού του «παγκόσμιου πολέμου» μεταξύ της Γερμανίας από τη μια μεριά και των ΗΠΑ, της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ιταλίας από την άλλη, θα κριθεί από την αναμέτρηση δυνάμεων που καμιά τους δεν μπορεί να θεωρηθεί φιλεργατική.

Ο πρώτος γύρος αυτής της αναμέτρησης θα έχει κριθεί σε λιγότερο από ένα χρόνο. Οι προεδρικές εκλογές στη Γαλλία και οι ενδεχόμενες εκλογές στην Ιταλία μετά την ήττα του Ματέο Ρέντσι στο δημοψήφισμα της 4ης Δεκεμβρίου, σε συνδυασμό με την υλοποίηση της αποχώρησης της Βρετανίας από την ΕΕ, θα καθορίσουν τις προϋποθέσεις του δεύτερου και αποφασιστικού γύρου.

πηγη: prin.gr