Ξεκινά η «εποχή Τραμπ», με στρατηγούς και επιχειρηματίες στα υπουργεία

Από το Γιώργη Χρήστου

Η μνηνονιακή – αντεργατική – αντιλαϊκή πολιτική που ακολουθεί και αυτή η κυβέρνηση αποτυπώνεται για άλλη μια φορά καθαρά στα ετήσια στοιχεία του ΕΡΓΑΝΗ, που δημοσιοποίησε χθες το υπουργείο Εργασίας, αν και -στο σχετικό δελτίο Τύπου- προσπαθεί να «θάψει» την εργασιακή ζούγκλα, τη συμπίεση μισθών και την «άνθηση» των ευέλικτων μορφών απασχόλησης.

«Ο αριθμός των εργαζομένων που απασχολούνται με σχέση εξαρτημένης εργασίας ιδιωτικού δικαίου, είναι σημαντικά μεγαλύτερος, κατά 82.679 νέες θέσεις εργασίας, παρουσιάζοντας αύξηση κατά 5,1%. Παράλληλα, αύξηση κατά 9,34% παρουσιάζει και ο μέσος όρος των μικτών μηνιαίων αποδοχών» (σ.σ.: από το 2015 στο 2016), αναφέρει χαρακτηριστικά, για να δικαιολογήσει το συμπέρασμα που βγάζει από μόνο του, ότι δηλαδή τα «θετικά» στοιχεία του ΕΡΓΑΝΗ «αποτυπώνουν την τάση για το 2017» για αύξηση της μισθωτής απασχόλησης!!!

Αν μελετήσει, όμως, κανείς τους πίνακες θα δει το «κουκούλωμα» της πραγματικότητας που επιχειρεί το υπουργείο Εργασίας, πολλώ δε μάλλον όταν τα στοιχεία του ΕΡΓΑΝΗ για το Δεκέμβριο 2016 έρχονται σε πλήρη αντίθεση με όσα αναφέρει τώρα· τα στοιχεία που δημοσιοποίησε για το συγκεκριμένο μήνα έδειξαν στο 58,15% και στο 54,76% το ποσοστό των ελαστικών σχέσεων εργασίας, καθ’ όλη τη διάρκεια του περασμένου έτους (διαβάστε σχετικές αναρτήσεις: Οι ελαστικές σχέσεις εργασίας «άλωσαν» ιδιωτικό τομέα και τη «σθεναρή» αντίσταση του υπ. Εργασίας το 2016, «Εργάνη»: Ρεκόρ απολύσεων τον Οκτώβρη – Χάθηκαν 80.000 θέσεις εργασίας, «Εργάνη»: 61,1% των νέων προσλήψεων, με ελαστικές σχέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα το Σεπτέμβριο κτλ.).

Όσον αφορά τώρα στα ετήσια στοιχεία του «Εργάνη» που δημοσιοποίησε χθες το υπουργείο Εργασίας:

● το 2016, 382.729 εργαζόμενοι, δηλαδή το 22,48% των μισθωτών με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου, απασχολούνταν με μερική απασχόληση και εκ περιτροπής εργασία, ενώ οι αμοιβές τους είναι σε κάθε περίπτωση κάτω από τα 500 ευρώ μεικτά.

● 341.549 μισθωτοί, δηλαδή ένας στους πέντε, εργάζονταν από 1 ώρα έως 20 ώρες τη βδομάδα, εξηγώντας σε μεγάλο βαθμό την… «αύξηση» της απασχόλησης για την οποία επαίρεται η κυβέρνηση.

● οι μισθοί πείνας δεν αφορούν μόνο στους υποαπασχολούμενους. Οι χαμηλοί μισθοί, πολύ κάτω από τις ανάγκες της εργατικής οικογένειας αφορούν πολύ μεγαλύτερα τμήματα μισθωτών. Έτσι, εκτός από αυτούς που βρίσκονται στον «πάτο του βαρελιού», ακόμα 693.494 μισθωτοί λαμβάνουν μισθό από 500 έως 1.000 ευρώ μεικτά, δηλαδή κάτω από 840 ευρώ καθαρά και χωρίς να αφαιρεθεί ο φόρος που αναλογεί στον καθένα. Δηλαδή, το 63,2% των μισθωτών έχουν εισόδημα από μερικές δεκάδες ευρώ το μήνα μέχρι 1.000 ευρώ μεικτά. Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ το 2012, πριν την κατάργηση της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας και τη μείωση του κατώτερου μισθού κατά 22% (και 32% για τους κάτω των 25 ετών), το ποσό των 751 ευρώ μεικτά ήταν η ελάχιστη βάση όλων των μισθών, το 2016 σε αυτό το ύψος (μέχρι 800 ευρώ μεικτά) είναι το «ταβάνι» για το 50% των μισθωτών!

● ο «μέσος μισθός» το 2016 διαμορφώνεται στα 1.060 ευρώ μεικτά, ενώ είναι αυξημένος μόλις κατά 41 ευρώ σε σχέση με το 2015 (όταν ήταν 1.019 ευρώ). Η «αύξηση» αυτή είναι μόλις 4% (το 9,34% που παρουσιάζει το υπουργείο αφορά στη μηνιαία μισθολογική δαπάνη – που αναμενόμενα εμφανίζεται μεγαλύτερη καθώς το 2016 υπάρχει αύξηση των μισθωτών κατά 82.679 άτομα – και όχι το μέσο μισθό). Επιπλέον, ακόμα κι έτσι, ως μέσος όρος, δεν προσεγγίζει ούτε στο ελάχιστο τις τεράστιες απώλειες στο εισόδημα των εργαζομένων όλα τα προηγούμενα χρόνια. Πολύ περισσότερο, η πενιχρή αύξηση του μέσου μισθού κατά 4%, δεν οδήγησε σε αύξηση του πραγματικού εισοδήματος των μισθωτών, καθώς η κυβέρνηση καταμεσής του 2016 απογείωσε παραπέρα τους έμμεσους φόρους στα προϊόντα λαϊκής κατανάλωσης και μείωσε το αφορολόγητο από τα 9.545 ευρώ για όλους, στα 8.636 ευρώ για μισθωτούς χωρίς παιδί και στα 8.864 και 9.090 ευρώ για ένα και δύο παιδιά αντίστοιχα…

Το υπουργείο ξέχασε (για την… ιστορία και τα στατιστικά στοιχεία, ρε γαμώτο) να αναφέρει τα όσα «αποκάλυψε» στα μέσα του περασμένου Δεκέμβρη από το Βερολίνο η υπουργός Εργασίας Έφη Αχτσιόγλου, κατά τη διάρκεια της κοινής συνέντευξης Τύπου με τον υπουργό Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτο. Είχε πει τότε και αναφέρεται παραπάνω στο κείμενο πως «ο κατώτατος μισθός μειώθηκε κατά 22%, και κατά 32% για τους νέους κάτω των 25 ετών. Επομένως η Ελλάδα είναι πλέον μία χώρα με χαμηλό κατώτατο μισθό σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη, με μία ιδιαίτερα απορρυθμισμένη αγορά εργασίας… για να σας δώσω ένα παράδειγμα: 125.000 εργαζόμενοι αμείβονται με λιγότερα από 100 ευρώ το μήνα, και ένα εκατομμύριο εργαζόμενοι αμείβονται με λιγότερα από 1.000 ευρώ το μήνα».

Αν κανείς συνδυάσει τα παραπάνω στοιχεία, με τα στοιχεία της ανεργίας που παραμένει στα ύψη, με 1 στους 2 άνεργους να βρίσκεται εκτός αγοράς εργασίας για τουλάχιστον ένα έτος και με σχεδόν 2 στους 10 να λαμβάνουν επίδομα ανεργίας (μόλις 184.662), εύκολα κανείς καταλαβαίνει τι προσπαθεί να κρύψει το υπουργείο Εργασίας και ποιον τελικά υπηρετεί.

Βατερλό για τη χώρα η δεύτερη αξιολόγηση. Με την κυβέρνηση σε πλήρες αδιέξοδο.

Η δεύτερη αξιολόγηση από δοκιμασία πάει να καταστεί η θηλιά, που θα πνίξει και θα δώσει τη χαριστική βολή στη χώρα.

Η κυβέρνηση Τσίπρα, όπως και οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις, δεν αποτελεί συμμέτοχο κάποιων διαπραγματεύσεων που διαμορφώνουν την μνημονιακή πορεία της χώρας.

Οι μνημονιακές προδιαγραφές στην ελληνική πορεία ορίζονται, στα πλαίσια των ”θεσμών”, ερήμην της χώρας, με τις υπαλληλικές κυβερνήσεις να δίνουν την εντύπωση αλλά μόνο την εντύπωση, σκληρού διαπραγματευτή για λόγους εσωτερικών εντυπώσεων, ενώ στην πραγματικότητα το μόνο που κάνουν είναι να εκλιπαρούν.

Και αυτό είναι προφανέστατο, αφού οι μνημονιακές κυβερνήσεις δεν διαθέτουν καμία ισχύ για διαπραγμάτευση, μιας και έχουν αναγορεύσει ως καταστροφή τη μόνη οδό διαφυγής και εναλλακτικής λύσης, που είναι η έξοδος από την ευρωζώνη και η απαίτηση για διαγραφή του χρέους.

Αν όλα αυτά ίσχυσαν πλήρως μέχρι τώρα στο αγκιστρωμένο ψάρι που λέγεται Ελλάδα, ισχύουν στο πολλαπλάσιο σήμερα ενόψει της δεύτερης αξιολόγησης.

Η κυβέρνηση Τσίπρα στην πραγματικότητα δεν είναι μέρος της διαπραγμάτευσης για το πώς θα ολοκληρωθεί η δεύτερη αξιολόγηση αλλά το εκτελεστικό χέρι του όποιου σκληρού, για τη χώρα, «συμβιβασμού» προκύψει ανάμεσα στη Γερμανία και το ΔΝΤ ή προσωποποιημένα ανάμεσα στον Σόιμπλε από τη μία και την Λαγκάρντ και τον Τόμσεν από την άλλη και ιδίως τον δεύτερο.

Η προσπάθεια της κυβέρνησης να κρατηθεί από τον επίτροπο Οικονομικών, Γάλλο Μοσκοβισί, προκειμένου να επηρεάσει τις διαπραγματευτικές εξελίξεις, μοιάζει περισσότερο ως κίνηση απελπισίας που απλώς φανερώνει τη δεινή θέση της.

Ο Πιερ Μοσκοβισί δεν παίζει κανέναν ρόλο πέραν των δημοσίων σχέσεων.

Το παιχνίδι της Ελλάδας παίζεται ανάμεσα στη Γερμανία και το ΔΝΤ και προσλαμβάνει διαστάσεις που σχετίζονται σε ένα βαθμό, ίσως σημαντικότερο από ό,τι νομίζουμε, με τις υπό διαμόρφωση τεταμένες σχέσεις Τραμπ με τη γερμανική Ευρώπη της Μέρκελ.

Ο Σόιμπλε σε μια απέλπιδα κίνηση κίνηση του προσπάθησε να πει ότι μπορεί να συνεχιστεί το ελληνικό πρόγραμμα, έστω με επαναδιαπραγμάτευσή του, χωρίς το ΔΝΤ και μέσω του ESM, το οποίο θα μπορούσε να γίνει ένα ευρωπαϊκό είδος ΔΝΤ.

Ο Β. Σόιμπλε γρήγορα αντελήφθη το μάταιο και επικίνδυνο το πειράματος.

Ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας έφαγε πόρτα από το συντηρητικό γερμανικό κατεστημένο, πολύ περισσότερο που το τελευταίο του υπέδειξε ότι σε μια τόσο λεπτή φάση επίθεσης του Τραμπ στη Γερμανία, μια κίνηση ρήξης με το ΔΝΤ, θα ήταν σκέτος τυχοδιωκτισμός για τα γερμανικά συμφέροντα.

Ο Β. Σόιμπλε υποχρεώθηκε τάχιστα σε αναδίπλωση και σε πλήρη, άνευ όρων, παράδοση στο ΔΝΤ.

Η Κρ. Λαγκάρντ έκανε αμέσως κατευναστικές δηλώσεις για συμμετοχή του ΔΝΤ στο πρόγραμμα, πράγμα, όμως, που υπάρχουν ζωηρές αμφιβολίες αν το πιστεύει ο Τόμσεν και αν θα επιβεβαιωθεί στην πράξη.

Για το ΔΝΤ η Ελλάδα παραμένει πάντα ένας εφιάλτης και μια δυσφήμησή του.

Πολλώ μάλλον που το ελληνικό πρόγραμμα δεν βγαίνει και η αποτυχία είναι περίπου προδιαγεγραμμένη, ενώ το ΔΝΤ κινδυνεύει για πρώτη φορά να χάσει τα λεφτά που δάνεισε.

Έτσι, το ΔΝΤ και κατά προέκταση οι ΗΠΑ, με τον Σόιμπλε στην αγκαλιά του, έναν Τσίπρα αδύναμο όσο ποτέ και τις αντιμνημονιακές αντι-ευρώ, αντί – ΕΕ δυνάμεις διασπασμένες, παρά τις ενωτικές προσπάθειες της ΛΑ.Ε, αισθάνεται ότι παίζει σχεδόν μόνο του μπάλα και βάζει, χωρίς ενοχλήσεις, τους όρους για το αξιολογικό κλείσιμο.

Αυτοί οι όροι του ΔΝΤ για το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης δεν φαίνεται να είναι απλώς σκληροί αλλά όροι πραγματικού εξευτελισμού της κυβέρνησης και εξόντωσης της χώρας.

Το ΔΝΤ ανεβάζει πολύ ψηλά τον πήχη τόσο για τα προαπαιτούμενα όσο και για τα μέτρα που απαιτεί να ψηφιστούν από τώρα και με ενισχυμένο τρόπο για την βέβαιη εφαρμογή τους από το 2018.

Δυστυχώς, η παραδομένη κυβέρνηση Τσίπρα με την αποδοχή των γερμανικών απαιτήσεων για υπέρογκα πρωτογενή πλεονάσματα της τάξης του 3,5% μετά το 2018 άνοιξε τον ασκό του Αιόλου.

Το ΔΝΤ, δίπλα σε θεσμοθέτηση μέτρων που κατακρεουργούν το αφορολόγητο, μειώνουν δραστικά τις κύριες συντάξεις, αυξάνουν ξανά τον ΦΠΑ κλπ, προσθέτει, τώρα, ως προαπαιτούμενα, δίπλα στις ιδιωτικοποιήσεις και τη διάλυση του ενεργειακού τομέα και την πλήρη απελευθέρωση των απολύσεων.

Η κυβέρνηση ατάκτως επιχειρεί ματαίως να συγκρατήσει τον χείμαρρο των απαιτήσεων, προτείνοντας σκληρό ”κόφτη” για ένα χρόνο για να εισπράξει ειρωνείες.

Το κυβερνητικό αδιέξοδο είναι πλήρες και η χώρα οδεύει σε βατερλό.

Οι κυβερνητικοί υπάλληλοι των Αθηνών είναι έτοιμοι να συνυπογράψουν τα πάντα για να κρατηθούν στις καρέκλες τους.

Η δυσκολία τους είναι, όμως, η γενική κοινωνική κατακραυγή και ο φόβος των κοινωνικών αντιδράσεων και των κοινωνικών αγώνων.

Οι μνημονιακοί κρατούντες στην Αθήνα, ξενόδουλοι και πάντα εκτός τόπου και χρόνου, δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι το ευρωπαϊκό και διεθνές τοπίο έχει αλλάξει έως ανατραπεί.

Είναι πολύ αμφίβολο πλέον αν οι ΗΠΑ του Τραμπ θέλουν να βοηθήσουν τη Γερμανική ευρωζώνη και την ΕΕ και αν θέλουν να ”σταθεροποιήσουν” την Ελλάδα εντός της ευρωζώνης, η οποία έτσι κι αλλιώς παραπαίει.

Ο Μ. Ντράγκι έφτασε στο σημείο να εξαγγείλει ότι όποια χώρα θέλει να φύγει από το ευρώ, πρέπει πρώτα να ξοφλήσει την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Τους ζυγούς λύσατε!

Σε μια συγκυρία στην οποία αναδύεται ένας πολύς διαφορετικός κόσμος και πάει να εμφανιστεί μια πολύ διαφορετική Ευρώπη μέσα από τις αντιφάσεις, τα αδιέξοδα, τις αντιθέσεις και τις συγκρούσεις των αγορών και της ΕΕ, η Ελλάδα διαθέτει μια και μόνη ρεαλιστική λύση διεξόδου: την άμεση, σχεδιασμένη και σε προοδευτική βάση έξοδο από την ευρωζώνη, σε σύγκρουση με την Γερμανική ΕΕ και με ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα.

Αν αυτή η διέξοδος δεν γίνει από αριστερά και με την ενίσχυση ενωτικών ριζοσπαστικών δυνάμεων, όπως η ΛΑ.Ε, οι οποίες διαθέτουν πρόγραμμα και αντίληψη της μετάβασης, τότε η έξοδος θα γίνει άμεσα αλλά ασύντακτα, χωρίς σχέδιο και με τη διεύθυνση των ίδιων ξενόδουλων πολιτικών και οικονομικών κατεστημένων.

Και τότε αλίμονο!

Ν.Ζ

πηγη: iskra.gr

Μύθοι και πραγματικότητες για την πολιτική του νέου Αμερικανού προέδρου.

Η παρθενική, προεδρική ομιλία του Ντόναλντ Τραμπ μεταφράστηκε από μεγάλη μερίδα διεθνών αναλυτών ως επικήδειος της παγκοσμιοποίησης και αναγγελία μιας νέας εποχής επιστροφής στον ανταγωνισμό κυρίαρχων εθνών- κρατών. Πρόκειται για απλουστευτική ανάλυση, η οποία καταλήγει σε άκρως αποπροσανατολιστικά πολιτικά συμπεράσματα.

Ο 45ος πρόεδρος των ΗΠΑ δήλωσε ότι η θεμελιώδης κατευθυντήρια γραμμή της οικονομικής και εξωτερικής πολιτικής του θα είναι “να βάλει την Αμερική στην πρώτη γραμμή”, υποστηρίζοντας ότι “επί δεκαετίες πλουτίζαμε τις ξένες βιομηχανίες σε βάρος των αμερικανικών” και ότι “κάναμε άλλες χώρες πλούσιες, ενώ ο πλούτος, η ισχύς και η αυτοπεποίθηση εξαφανίζονταν από τον αμερικανικό ορίζοντα”. Εδώ η εθνικιστική δημαγωγία περισσεύει. Θα ήταν ακραία αφέλεια να πιστέψει κανείς ότι ο Τραμπ είναι ο πρώτος μεταπολεμικός πρόεδρος των ΗΠΑ που βάζει “την Αμερική πρώτη”, λες και οι προκάτοχοί του την έβαζαν δεύτερη. Η μακροημέρευση της αμερικανικής ηγεμονίας- στη Δύση, μέχρι το 1990 και σε όλο τον κόσμο στη συνέχεια- ήταν η βασική προτεραιότητα όλων των αμερικανικών κυβερνήσεων.

Στο οικονομικό πεδίο, η εκτίμηση ότι η παγκοσμιοποίηση ωφέλησε τους ανταγωνιστές της Αμερικής (πρώτα απ’ όλα την Κίνα και τη Γερμανία, που κυρίως στοχοποιούνται από τον Τραμπ) σε βάρος της υπερδύναμης είναι εξίσου ανεδαφική. Το απλοϊκό σχήμα του Τραμπ είναι ότι παγκοσμιοποίηση σημαίνει να φεύγουν βιομηχανίες από την Αμερική και να πηγαίνουν στην Κίνα και το Μεξικό, “πλουτίζοντας” αυτές τις χώρες σε βάρος των ΗΠΑ. Η πραγματικότητα είναι, όμως, πολύ διαφορετική.

Ας πάρουμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, την ιστορία του iphone, που αντιστοιχεί περίπου στη μισή αγορά των smartphones, από τα πλέον εμβληματικά προϊόντα της λεγόμενης “Νέας Οικονομίας”. Το iphone είναι προϊόν της Apple, της μεγαλύτερης πολυεθνικής στον τομέα της Πληροφορικής. Η εταιρεία έχει τα κεντρικά της γραφεία και το τμήμα έρευνας και ανάπτυξης στην Κοιλάδα του Πυριτίου (Silicon Valley), στην Καλιφόρνια, όπου σχεδιάζονται και ελέγχονται τα νέα προϊόντα.

Η συναρμολόγηση- παραγωγή του iphone γίνεται στην Κίνα, κυρίως από τη βιομηχανία Foxconn, που έχει την έδρα της στην Ταϊβάν. Οι άθλιες συνθήκες υπερεκμετάλλευσης της εργασίας στην Foxconn, αντίστοιχες της εποχής “πρωταρχικής συσσώρευσης του κεφαλαίου” στην Ευρώπη, ήρθαν στο φως το 2010, με τις 14 αυτοκτονίες Κινέζων εργατών που κατασκεύαζαν τα iphones στο Σεντζέν της “κομμουνιστικής” Κίνας. Η Apple καρπώνεται το μεγαλύτερο μέρος της υπεραξίας που παράγουν οι Κινέζοι εργάτες, αφήνοντας μόνο ένα μικρό μέρος στους Κινέζους καπιταλιστές. Το ποσοστό κέρδους (προ φόρων) του iphone φτάνει το εξωφρενικό 40%, έναντι 10-15% περίπου των ανταγωνιστών της. Μέσω των θυγατρικών της σε φορολογικούς παραδείσους σε Ιρλανδία, Ολλανδία, Λουξεμβούργο και τις βρετανικές Νήσους της Παρθένου, απαλλάσσεται από το μεγαλύτερο μέρος των φορολογικών της υποχρεώσεων.

Υπό αυτό το πρίσμα το iphone, αυτή η μικρή, κομψή και πολυδύναμη συσκευή που στάζει αόρατο αίμα, συμπυκνώνει τις βασικές κοινωνικές και διεθνείς σχέσεις της λεγόμενης “παγκοσμιοποίησης”. Φαντάζεται κανείς ότι ο Ντόναλντ Τραμπ θα εκβιάσει την Apple να αποσυρθεί από την Κίνα και να ανοίξει κατασκευαστικές βιομηχανίες στις ΗΠΑ ή ότι θα της απαγορέψει να λειτουργεί θυγατρικές της σε φορολογικούς παραδείσους (ένας από τους οποίους είναι και η αμερικανική Πολιτεία του Ντελαγουέαρ); Μα αυτό θα σήμαινε, με τα σημερινά δεδομένα, ότι μέσα σε λίγους μήνες η Apple θα έχανε τεράστιο μέρος του μεριδίου της στην παγκόσμια αγορά σε βάρος των ανταγωνιστών της, όπως η Samsung, η LG και η Motorola.

Το συγκεκριμένο παράδειγμα μας φέρνει αντιμέτωπους με ένα κομβικό, για την Αριστερά, αναλυτικό πρόβλημα, σχετικά με τη φύση της “παγκοσμιοποίησης”. Η κατεστημένη, αστική σκέψη ταλαντεύεται ανάμεσα σε δύο πόλους. Ο πρώτος, και τουλάχιστον μέχρι χθες ηγεμονικός, βλέπει το τρίγωνο “παγκοσμιοποίηση- χρηματοποίηση- νεοφιλελευθερισμός” (δηλαδή, βασικές πλευρές του σύγχρονου, ολοκληρωτικού καπιταλισμού) ως μη αναστρέψιμη οικονομική νομοτέλεια και καταδικάζει όλους όσοι το αμφισβητούν περίπου ως σύγχρονους Λουδίτες, ή εμμονικούς οπαδούς της “θεωρίας” της επίπεδης Γης.

Ο δεύτερος, πιο “αιρετικός” αλλά ανερχόμενος, βλέπει το φαινόμενο αποκλειστικά ως αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών, οι οποίες μπορούν εύκολα και γρήγορα να αναιρεθούν από πιο “εθνοκεντρικές” κυβερνήσεις. Και οι δύο αποπροσανατολίζουν και βλάπτουν τις λαϊκές προσδοκίες, αν και όχι με τον ίδιο τρόπο. Ούτε ο “οικονομισμός” που διαγράφει τον πολιτικό παράγοντα και την πάλη των τάξεων, ούτε ο πολιτικός βολονταρισμός, που αφαιρείται από τις “μοριακές” διεργασίες στο παγκόσμιο πλέγμα του κεφαλαίου, οδηγούν σε γόνιμα, για τα εργατικά συμφέροντα, συμπεράσματα. Μόνο η διαλεκτική θεώρηση και σύνθεση των οικονομικών και πολιτικών παραγόντων μπορεί να πετύχει κάτι τέτοιο.

Είναι αλήθεια ότι και σε προηγούμενες φάσεις του καπιταλισμού (για παράδειγμα, στην περίοδο που προηγήθηκε της Μεγάλης Ύφεσης της δεκαετίας του 1930), η διεθνοποίηση της οικονομίας γνώρισε αλματώδη ανάπτυξη στο εμπόριο και τις εξαγωγές κεφαλαίων, για να δώσει τη θέση της σε μια περίοδο εμπορικών και όχι μόνο πολέμων. Ωστόσο η σύγχρονη “παγκοσμιοποίηση” έχει ποιοτικά βαθύτερα χαρακτηριστικά, που είναι αφάνταστα πιο δύσκολο να αναιρεθούν. Μάλιστα, η αναίρεση ορισμένων από αυτά δεν θα ήταν προοδευτική, αλλά σαφώς αντιδραστική εξέλιξη.

Το Ίντερνετ αντιπροσωπεύει την πρώτη, πραγματικά παγκόσμια παραγωγική δύναμη (και τί δύναμη!) στην ιστορία της ανθρωπότητας, έξω από τον έλεγχο οποιουδήποτε έθνους- κράτους, ακόμη και των ισχυρότερων. Η διεθνοποίηση της ίδιας της παραγωγής έχει ξεπεράσει ποιοτικά το πλαίσιο των εξαγωγών κεφαλαίων ή την απλή ύπαρξη πολυεθνικών εταιρειών. Το κεντρικό χαρακτηριστικό της σήμερα είναι η διαμόρφωση πολυεθνικών παραγωγικών αλυσίδων, όπου η παραγωγή του προϊόντος (δηλαδή, της αξίας και της υπεραξίας) συνίσταται σε μια τεμαχισμένη, διεθνή διαδικασία, που μπορεί να ξεκινάει από τη Σίλικον Βάλεϊ για να φτάσει στο Σεντζέν, έχοντας περάσει από καμιά εικοσαριά χώρες.

Ασφαλώς, οι πολιτικές επιλογές, κυρίως των μεγαλύτερων ιμπεριαλιστικών κρατών, παίζουν καθοριστικό ρόλο στον ταξικό χαρακτήρα, τις κοινωνικές και περιβαλλοντικές επιπτώσεις της οικονομικής διεθνοποίησης, όπως και στις ιεραρχικές σχέσεις που επιβάλλονται σε βάρος των πιο αδύναμων εθνών- κρατών. Γεγονός παραμένει ότι αυτό το σύγχρονο διεθνές πλέγμα δεν μπορεί να “επανεθνικοποιηθεί” με απλά πολιτικά διατάγματα. Άλλωστε ουδείς θα μπορούσε να φανταστεί ότι η κυβέρνηση που έφτιαξε ο Ντόναλντ Τραμπ προορίζεται για κάτι τέτοιο, όταν διευθυντικά στελέχη της Goldman Sachs και αρπακτικού fund της Wall Street, οι Στίβεν Μινιούκιν και Γουίλμπουρ Ρος αντίστοιχα, ανέλαβαν τα κρίσιμα υπουργεία Οικονομικών και Εμπορίου.

Εκείνο που επιδιώκει ο Τραμπ και οι μονοπωλιακοί κύκλοι που τον στηρίζουν δεν είναι το ξήλωμα της “παγκοσμιοποίησης”, αλλά η επαναδιαπραγμάτευση των όρων της, προς όφελος του αμερικανικού κεφαλαίου. Κάτι ανάλογο με την επαναδιαπραγμάτευση που πέτυχε ο Ρίγκαν, στη δεκαετία του 1980, σε βάρος της Ιαπωνίας και της Δυτικής Ευρώπης, με τη Συμφωνία της Πλάζα. Στο πλαίσιο αυτής της επαναδιαπραγμάτευσης όντως ενδιαφέρεται για μια ορισμένη αναστύλωση της βιομηχανικής παραγωγής στο εσωτερικό των ΗΠΑ, όπως και για την αναστύλωση των φθαρμένων υποδομών τους, ώστε η ανάπτυξη του αμερικανικού καπιταλισμού να γίνει πιο ευσταθής και “υγιής”. Θα το επιδιώξει, όμως, με μια ταυτόχρονη πολιτική… κινεζοποίησης της αμερικανικής εργατικής δύναμης, για την οποία προδιαθέτει ήδη η πρώτη πράξη της προεδρίας του, η έναρξη αποδόμησης της μεταρρύθμισης Ομπάμα στο σύστημα υγείας.

Για την Αριστερά, η σύγκρουση με τον ολοκληρωτικό καπιταλισμό της παγκοσμιοποίησης, της χρηματοποίησης και του νεοφιλελευθερισμού δεν προϋποθέτει απόσυρση από τον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας και φαντασιακή αναδίπλωση στο “ιγκλού” του μικρού μας έθνους- κράτους. Ασφαλώς, για κάθε λαό, και ειδικά για τον ελληνικό λαό που υποφέρει από τον ζυγό του χρέους και της Μνημονιακής επιτροπείας, η αποκατάσταση της δημοκρατικής, εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας αποτελεί την πρώτη προϋπόθεση για κάθε βήμα κοινωνικής αλλαγής. Όχι όμως με μια ανεδαφική λογική οικονομικής αυτάρκειας ή, ακόμη χειρότερα, εμπορικών πολέμων με άλλες χώρες, αλλά ενταγμένη σε μια στρατηγική ισότιμης οικονομικής συνεργασίας ανάμεσα σε ελεύθερα έθνη κυρίαρχων λαών.

πηγη: iskra.gr