Ένας Έλληνας και ένας Βρετανός ερευνητής, οι οποίοι μελέτησαν τα μυστηριώδη σχέδια ζώων που είναι χαραγμένα στους πέτρινους στύλους που έχουν βρεθεί στην περιοχή Γκεμπεκλί Τεπέ της νότιας Τουρκίας, πιστεύουν ότι αυτά όχι μόνο αντιστοιχούν σε αστερισμούς, αλλά δείχνουν ότι πριν από περίπου 13.000 χρόνια -πιθανώς το 10.950 π.Χ.- ένας κομήτης έπεσε στη Γη.

Πιθανώς, επρόκειτο για τη χειρότερη ημέρα στην ιστορία της Γης μετά το τέλος της εποχής των πάγων, η οποία θα προκάλεσε το θάνατο χιλιάδων ανθρώπων και γι' αυτό ίσως μια άλλη στήλη του Γκεμπεκλί Τεπέ απεικονίζει έναν ακέφαλο άνθρωπο.

Οι αντίξοες κλιματικές συνθήκες που ακολούθησαν, σύμφωνα με αυτό το σενάριο, ανάγκασαν τους ανθρώπους να συνεργασθούν για την καλλιέργεια της γης και για την εκτροφή ζώων, «πυροδοτώντας» πιο εξελιγμένες μορφές πολιτισμού.

Το Γκεμπεκλί Τεπέ, κοντά στην πόλη Ούρφα, που χρονολογείται περίπου στο 9000 π.χ. (6.000 χρόνια πριν το Στόουνχετζ), θεωρείται ο αρχαιότερος γνωστός ναός. Πιθανώς, μεταξύ άλλων, εκτελούσε καθήκοντα παρατήρησης του νυχτερινού ουρανού και προφανώς των κομητών.

Οι ερευνητές επισήμαναν ότι «περισσότερες αρχαιολογικές έρευνες αναμένεται να πραγματοποιηθούν στο Γκεμπεκλί Τεπέ και στο γειτονικό Καραχάν Τεπέ. Θα είναι πολύ ενδιαφέρον να δούμε πού θα οδηγήσουν αυτά τα πρόσθετα στοιχεία. Στο μεταξύ, φαίνεται συνετό να πάρουμε στα σοβαρά την πιθανότητα καταστροφής λόγω κομήτη».

Ο πατέρας του Δημήτρη Τσικριτσή, Μηνάς Τσικριτσής, ερευνητής των γραφών του Αιγαίου, είχε προκαλέσει αίσθηση πριν λίγα χρόνια με τη δημοσίευση του βιβλίου του «Αστρονομία Κρητομυκηναϊκού Πολιτισμού», όπου παρουσίαζε τις προχωρημένες επιστημονικές και τεχνολογικές γνώσεις των Μινωιτών.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Τα αποτελέσματα των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία, αναμφίβολα, θα επηρεάσουν τις ισορροπίες σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο τρόπος θα αρχίσει να φαίνεται την Κυριακή (7 Μαΐου) του δεύτερου γύρου, όταν θα έχει εκλεγεί ο νέος πρόεδρος της χώρας. Προς το παρόν στη συζήτηση, στη Γαλλία, κυριαρχεί το θέμα της ασφάλειας και της τρομοκρατίας, μετά και από την τελευταία ένοπλη επίθεση στο Παρίσι, την οποία ανέλαβε το Ισλαμικό Κράτος.

 Σκοπός αυτού του κειμένου δεν είναι να αναλύσει ποιος γέννησε και ποιος εξόπλισε την τρομοκρατία και τον «ισλαμικό ολοκληρωτισμό», όπως τον αποκαλούν. Είναι οι ίδιοι, και στη Γαλλία, που είχαν (και έχουν;) πάρε – δώσε με αυτούς που στρέφουν τα όπλα τους στις πρωτεύουσες και στις μεγάλες πόλεις της Ευρώπης. Ας θυμηθούμε μόνο ότι η γαλλο-ελβετική πολυεθνική εταιρεία τσιμέντου Lafarge αναγκάστηκε να παραδεχθεί, πρόσφατα, πως χρηματοδότησε τον ISIS.  Η ένοπλη επίθεση στο Παρίσι αναμένεται να επηρεάσει – με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο- ορισμένους από τους αναποφάσιστους, οι οποίοι πλησίασαν και το 30%, όπως κατέγραψαν οι έρευνες.

Σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις η εικόνα παραμένει όπως τις προηγούμενες μέρες, δηλαδή τέσσερις υποψήφιοι με μεγάλες πιθανότητες να περάσουν στο δεύτερο γύρο της επόμενης Κυριακής (να σημειωθεί πως και στη Γαλλία οι δημοσκόποι δεν τα έχουν καταφέρει τόσο καλά στις εκλογικές αναμετρήσεις…).  Η δημοσκόπηση της Opinionway (18 μέχρι τις 20 Απριλίου) δείχνει πως ο Εμανουέλ Μακρόν λαμβάνει 23%, η Μαρίν Λεπέν 22%, ο Φρανσουά Φιγιόν 21% και ο Ζαν-Λικ Μελανσόν 18%. Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση της Ipsos/Sopra/Steria (19 και 20 Απριλίου) ο Μακρόν προηγείται με 24% και ακολουθούν η Λεπέν με 22% και οι Φιγιόν και Μελανσόν με 19%. 

Λίγες ώρες πριν ανοίξουν οι κάλπες της πρώτης εκλογικής αναμέτρησης παρουσιάζουμε τους τέσσερις υποψηφίους, που φαίνονται επικρατέστεροι για το δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία, την Κυριακή 7 Μαΐου. 

Ο κατασκευασμένος «επαναστάτης» του συστήματος 

Η περίπτωση του 39χρονου Εμανουέλ Μακρόν θα μπορούσε να διδαχθεί σε σεμινάρια …κατασκευής υποψηφιοτήτων. Ο ανεξάρτητος» Μακρόν προβλήθηκε χωρίς προσχήματα ως το «καινούργιο» στην πολιτική ζωή της Γαλλίας και θέλει να πείσει το γαλλικό λαό πως είναι ένας σύγχρονος επαναστάτης. 

Πρώην μεγαλοστέλεχος της επενδυτικής τράπεζας Ρότσιλντ, υπουργός Οικονομίας στην κυβέρνηση Μανουέλ Βαλς – επί προεδρίας του απερχόμενου Φρανσουά Ολάντ – ο Μακρόν, με το προφίλ του «νέου και επιτυχημένου», έχει ένα πρόγραμμα που θα το ζήλευε και νεοφιλελεύθερος και παραδοσιακός δεξιός, Φρανσουά Φιγιόν. Γιατί; Μα, διότι μπορεί και χωράει τα νεοφιλελεύθερα μέτρα μαζί με ένα σούπερ μάρκετ ιδεών και προτάσεων από εδώ κι από εκεί. Η δεξιά στη Γαλλία, όπως και στις περισσότερες χώρες, δύσκολα μπορεί να το καταφέρει αυτό, γιατί χάνει την επικοινωνία με τους ψηφοφόρους στα ακροδεξιά της.

  Η προβολή του Μακρόν από τα ΜΜΕ στη Γαλλία δεν έχει προηγούμενο. Αμέτρητα πρωτοσέλιδα σε εφημερίδες και περιοδικά, ύμνοι μέσα από τηλεοπτικές εκπομπές και ραδιόφωνα, και ο τραπεζίτης έγινε ένας μικρός «ήρωας» που θα φέρει το «νέο» στη Γαλλία. Με πολλές (σκόπιμες) ασάφειες σε συγκεκριμένα ζητήματα διαμόρφωσε ένα κράμα ακραίου νεοφιλελευθερισμού και χαμαιλεοντισμού σοσιαλδημοκρατικής κοπής, για να εμφανίζεται ως «ανεξάρτητη επιλογή».

   Τον Μακρόν προτιμά εμφανώς η Γερμανία, μετά και από τα σκάνδαλα του Φιγιόν. Ο Βόλφανγκ Σόιμπλε, υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, άλλωστε, θέλησε να δηλώσει και ευθέως τη στήριξη του στον «ανεξάρτητο» υποψήφιο: «Πιθανόν να ψήφιζα Μακρόν. Ασκεί μια μεγάλη γοητεία» (διαδικτυακή τηλεόραση του Spiegel).

  Ο «σπασμός του συστήματος», όπως χαρακτηρίστηκε ο Μακρόν σε άρθρο της Le Monde diplomatique (του Frédéric Lordon), ξέρει καλά – ανεξαρτήτως του επικοινωνιακού παιχνιδιού – πως είναι ένα δυνατό χαρτί του κατεστημένου στη Γαλλία. Έτσι, έστρεψε τα μάτια του και προς τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλτ Τραμπ. Στο προχθεσινό– και τελευταίο – ντιμπέιτ πριν τις προεδρικές εκλογές στήριξε την επέμβαση των Αμερικανών στη Συρία, υιοθετώντας όλη την προπαγάνδα των ΗΠΑ. Συμφώνησε σε επιθέσεις με στρατιωτικούς στόχους στην περιοχή, αλλά είχε κι ένα παράπονο: Ήθελε τη σύμφωνη γνώμη της Γαλλίας και των συμμάχων των ΗΠΑ. Δεν ήθελε η Γαλλία να είναι έξω από το παιχνίδι και να ενημερώνεται μετά. 

Πόσο προβλήθηκε, νωρίς – νωρίς, από τα ΜΜΕ ο Μακρόν και πόσο «επαναστάτης» είναι φαίνεται  στο σύντομο βίντεο, το οποίο βρήκαμε σε ανάρτηση της δημοσιογράφου, ανταποκρίτριας στο Παρίσι, Μαρίας Δεναξά (5/2/2017).

https://www.facebook.com/1020452190/videos/10210520018249623/

Η «σοβαρή Χρυσή Αυγή»

Και τώρα η κυρία Μαρίν Λεπέν του γνωστού Εθνικού Μετώπου, δηλαδή με λίγα ο …εξευγενισμένος φασισμός, η «σοβαρή Χρυσή Αυγή», όπως την ονειρεύονται ορισμένοι στη δική μας χώρα. Τους χαλάει λίγο το όνειρο με τις εξαγγελίες της για τη σχέση της Γαλλίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση και την επιστροφή στο φράγκο, αλλά – όπως είπε η ίδια και στο τελευταίο ντιμπέιτ των υποψηφίων προέδρων – την απόφαση θα την πάρει ο γαλλικός λαός με δημοψήφισμα, εάν αυτή εκλεγεί.

   Πάντως, η 48χρονη Λεπέν, με το γνωστό τυχοδιωκτισμό των φασιστών, καταφέρνει να τα λέει και να τα κάνει όλα μαζί: Και να θέλει να βγει η σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης από εκεί που κάθεται και να αφήνει όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά για τη σχέση της Γαλλίας με την Ένωση και να παραπονιέται για τον πολιτικό φίλο της, Ντόναλτ Τραμπ, για τον τρόπο επίθεσης στη Συρία. Απλά το σημείωσε, είπε, στο τελευταίο ντιμπέιτ. Δεν θα κάνει, δα, και ρήξη με τις ΗΠΑ… 

  Σε ένα από τα κεντρικά της προεκλογικά σποτ η Λεπέν φτάνει σε τέτοιο σημείο «αγνού πατριωτισμού» που λέει – μπροστά στη θάλασσα – πως κάθε προσβολή για τη Γαλλία την εκλαμβάνει ως προσωπική της προσβολή…  Δείτε το σποτ της Λεπέν όπου παρουσιάζει τον «αγνό πατριωτισμό» της (υπότιτλοι στα αγγλικά). Ας μην είμαστε και τόσο σίγουροι πως κάποια στιγμή οι χρυσαυγίτες (ή τμήμα αυτών) θα εμφανιστούν και λίγο πιο …«αγνοί», οπότε ας έχουμε μια ιδέα (εδώ το σποτ). 

  Ναι, η Λεπέν δεν έχει κάνει τα τελευταία χρόνια δηλώσεις όπως εκείνες του μπαμπά της, αρνητή του ολοκαυτώματος και ιδρυτή του Εθνικού Μετώπου, με τον οποίο τσακώθηκε και επιδιώκει να τον κρατά εκτός κόμματος. Έσπευσε, βέβαια, λίγες μέρες πριν τις εκλογές, να αρνηθεί τις ευθύνες της Γαλλίας για τις συλλήψεις 13.000 Εβραίων που κατέληξαν στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Τον Ιούλιο του 1942 ο στρατηγός Πετέν και η γαλλική αστυνομία, υλοποιώντας τις διαταγές των ναζί, συγκέντρωσε χιλιάδες Εβραίους στο χειμερινό ποδηλατοδρόμιο του Παρισιού.  Στη γαλλική ιστορία καταγράφεται ως η «η αρπαγή του Vel d’Hiv». 

  Η συγκεκριμένη δήλωση της Λεπέν (για τους Εβραίους) μπορεί να ήταν μια υπενθύμιση των απόψεων της και το πώς η ίδια θέλει να διαβάζεται η ιστορία τη χώρας της, αλλά δεν είναι και η μοναδική που δείχνει ποια είναι.  Οι θέσεις της για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες είναι γνωστές. Μόλις τον Δεκέμβριο του 2016, όταν ακόμα δεν πλησίαζαν οι εκλογές και δεν είχε φτιάξει ένα πρόγραμμα που θα μπορεί να το χειριστεί ανάλογα με την εξέλιξη της προεκλογικής εκστρατείας, είχε δηλώσει στο AFP: «Εξετάζουμε να περιορίσουμε τη δωρεάν πρόσβαση σε κάποιες υπηρεσίες και την παροχή κάποιων κοινωνικών επιδομάτων για τους αλλοδαπούς που φτάνουν στη χώρα και δεν έχουν ακόμη συνεισφέρει και δεν έχουν πληρώσει φόρους».

  Και κάτι ακόμα: Μπορεί η Λεπέν να θέλει «εξαφανίσει» τις σχέσεις του κόμματος της με τους νεοναζί, αλλά  το πρόσφατο παρελθόν δεν μπορεί να το κρύψει. Διαβάστε εδώ [Δολοφόνοι νεοναζί – Εθνικό Μέτωπο (Λεπέν) – Χρυσή Αυγή] για τις παλιές αγάπες του Εθνικού Μετώπου με τους νεοναζί και εδώ για τη διαδικασία …εξευγενισμού των φασιστών [Ο «κύριος Έμπολα» και …ο εξευγενισμός των φασιστών].

  Τέλος, για μην ξεχνάμε κι εκείνα τα «περήφανα» λόγια των φασιστών για τα «καθαρά» τους χέρια, οικονομικά, να θυμίσουμε πως το Εθνικό Μέτωπο κατηγορείται για κατάχρηση ευρωπαϊκών κονδυλίων που φέρεται να χρησιμοποίησε για την αμοιβή δύο βοηθών της Λεπέν. Να μην ξεχνάμε, επίσης, και τις καλές σχέσεις που έχει το Εθνικό Μέτωπο με μέρος του οικονομικού γαλλικού κατεστημένου. Οι προτάσεις της Λεπέν, άλλωστε, για την Ευρωπαϊκή Ένωση και τη Γαλλία συσχετίζονται άμεσα με τις επιδιώξεις ισχυροποίησης μέρους του γαλλικού κεφαλαίου στις διεθνείς αγορές. Καμία σχέση δεν έχουν οι προτάσεις της με την έξοδο της Γαλλίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση προς όφελος του λαού της.

Παραδοσιακός δεξιός και νεοφιλελεύθερος μαζί

Η πορεία του 63χρονου Φρανσουά Φιγιόν, από την εκλογή του ως υποψηφίου μέχρι σήμερα, ήταν πολυκύμαντη για τον ίδιο. Οι θέσεις του όμως, καθαρά νεοφιλελεύθερες σε συνδυασμό με έναν …ευγενικό εθνικιστικό λόγο (κατηγορίας «πρώτα η Γαλλία»), δεν άλλαξαν.

Ο Φιγιόν θέλει εκατοντάδες χιλιάδες απολύσεις στο δημόσιο τα επόμενα χρόνια και εφαρμογή των πιο αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων στην οικονομία. Παράλληλα, είχε κερδίσει – όταν εξελέγη υποψήφιος – και ορισμένα στελέχη και ψηφοφόρους του Εθνικού Μετώπου, λόγω της έντονα (ακρο)δεξιάς του ρητορικής του σε ορισμένα ζητήματα, των αναφορών του στο μεταναστευτικό (σε μια πιο ελαφριά εκδοχή της Λεπέν), στο προφίλ  νόμος και τάξη κ.ο.κ. Συνδύαζε (και συνδυάζει) τον νεοφιλελευθερισμό με πλευρές της παραδοσιακής δεξιάς στη Γαλλία.

   Ο Φιγιόν δεν φαινόταν πως θα κερδίσει τους αντιπάλους τους στις εκλογές για τον υποψήφιο πρόεδρο της δεξιάς (Αλέν Ζιπέ και Νικολά Σαρκοζί), σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, τότε.  Τελικά, πέρασε στο δεύτερο γύρο και κέρδισε τον Ζιπέ.  Όταν εξελέγη το σενάριο στη Γαλλία ήταν, μάλλον, δεδομένο: Από τη στιγμή που το Σοσιαλιστικό Κόμμα  έδειχνε ελάχιστη επιρροή, αποτέλεσμα και της πολιτικής του προέδρου Φρανσουά Ολάντ, ο Φιγιόν φαινόταν ο επόμενος πρόεδρος της Γαλλίας. Οι εκτιμήσεις,τότε, έδειχναν πως μπορεί η Λεπέν να περάσει στο δεύτερο γύρο αλλά σίγουρα ο Φιγιόν θα κέρδιζε τη θέση του προέδρου. 

  Τα σκάνδαλα, τα δημοσιεύματα για την εικονική απασχόληση μελών της οικογένειας του ( η αργομισθία της συζύγου του και η πρόσληψη των παιδιών του όταν ήταν γερουσιαστής) έφεραν την κατηγορία για «κατάχρηση δημοσίων κεφαλαίων». Ο Φιγιόν δεν παραιτήθηκε και τα εμφάνισε όλα σαν χτυπήματα κάτω από τη μέση, από τους πολιτικούς του αντιπάλους.  Παρ’ όλα αυτά η στήριξη από τους συνεργάτες του και του ομοϊδεάτες μειώθηκε, έχασε στελέχη και επιδιώκει μέχρι και την τελευταία στιγμή να εμφανιστεί ως διωκόμενος. Το «δράμα» που παρουσιάζει για τον εαυτό του ο Φιγιόν μπορεί να μην ακουμπά πολλούς Γάλλους αναποφάσιστους, αλλά η παραδοσιακή δύναμη της δεξιάς στη Γαλλία δεν του έχει αφαιρέσει τις πιθανότητες να περάσει στο δεύτερο γύρο και να διεκδικήσει τη θέση του προέδρου της χώρας.

Πάντως, το επιχείρημα του (σε μια από τις τελευταίες του δηλώσεις) πως όποιος ψηφίσει Λεπέν ενισχύει την υποψηφιότητα Μακρόν μάλλον δείχνει μια απελπισμένη προσπάθεια να κερδίσει ψήφους  την τελευταία στιγμή. Ο Φιγιόν, άλλωστε, απευθύνεται και στο ακροατήριο της ακροδεξιάς Λεπέν και σε αυτό του «ανεξάρτητου» Μακρόν. 

Ο Μπενουά Αμόν, υποψήφιος του Σοσιαλιστικού Κόμματος, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, έχει ελάχιστες πιθανότητες να περάσει στην αναμέτρηση της επόμενης Κυριακής. 

Ο «δεν είμαι Αλέξης Τσίπρας»… 

Ο 65 χρονος Ζαν – Λικ Μελανσόν, ο οποίος πήρε δημοσιότητα στη χώρα μας με τη δήλωση του πως «δεν είναι Αλέξης Τσίπρας», «δεν μιλάει για 17 ώρες με κάποιον που τον προσβάλλει», έχει ανεβάσει τα ποσοστά του στις δημοσκοπήσεις το τελευταίο διάστημα.

Τα διεθνή ΜΜΕ τον παρουσιάζουν ως «ακροαριστερό». Η αλήθεια είναι πως ο Μελανσόν είναι ένας «αριστερός» σοσιαλδημοκράτης, αυτό πάντα ήταν ανεξάρτητα από τις διακυμάνσεις στον πολιτικό του λόγο του. Στηρίζεται, μεταξύ άλλων, από το Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλίας, το οποίο – εδώ και χρόνια – είναι συμβιβασμένο και απόλυτα ενσωματωμένο στο σύστημα και  αρνείται ακόμα και ως σύμβολο το σφυροδρέπανο.

   Ο Μελανσόν ήταν υπουργός στην κυβέρνηση του Λιονέλ Ζοσπέν, επί Ζακ Σιράκ, στη γνωστή τότε «συγκατοίκηση» των σοσιαλδημοκρατών στην κυβέρνηση και των δεξιών στην προεδρία της Γαλλίας. Ο Μελανσόν αποχώρησε από το Σοσιαλιστικό Κόμμα το 2009.

  Δεν κατεβαίνει πρώτη φορά υποψήφιος. Αυτή τη φορά, όμως, ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα, δείχνει, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, να έχει πιθανότητες να εκλεγεί στο δεύτερο γύρο. Παρά τις προσπάθειες ορισμένων ΜΜΕ στη Γαλλία (για τους δικούς τους …ευνόητους λόγους) να χαρακτηρίσουν τον Μελανσόν από σύγχρονο Λένιν ή Φιντέλ μέχρι νέα εκδοχή του Τσάβες ο ίδιος έχει σπεύσει, με την εξέλιξη του πολιτικού του λόγου το τελευταίο διάστημα, να αποδείξει πως είναι μακριά ακόμα και από μια στοιχειώδη ρήξη με το σύστημα. Μέχρι και οι αναφορές του για το ΝΑΤΟ, το ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είναι θολές και θέτουν, τελικά, αμέτρητες προϋποθέσεις για τη ρήξη που διατυμπανίζει.

  Το πρόγραμμα του Μελανσόν, θυμίζει αρκετά την …απλοχεριά του προγράμματος της Θεσσαλονίκης που είχε εξαγγείλει ο ΣΥΡΙΖΑ. Μοιάζει και σε περιεχόμενο αλλά και σε αοριστία, η οποία εμπλουτίζεται και με πολλά «εάν» στις ομιλίες του. Δεν γνωρίζουμε αν ο Μελανσόν θα γίνει Τσίπρας, εάν του δοθεί η δυνατότητα να κυβερνήσει. Το σίγουρα είναι, πάντως ότι «τσιπρίζει» αρκετά κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του. Αρκεί μόνο να αναφέρουμε πως – σε μια από τις πρόσφατες τοποθετήσεις του- έσπευσε να μαζέψει τα ….λεβέντικα για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μην πιστεύετε αυτό που σας λένε ότι θέλω να βγούμε από την Ευρώπη, από το ευρώ (18/4/2017), είπε και ήταν και …συνεπής με τις προηγούμενες εξαγγελίες του: Ή θα αλλάξει η ΕΕ ή θα φύγουμε… 

 Τον Μελανσόν μπορείτε να τον βρείτε και σε ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι όπου αντιμετωπίζει ολιγάρχες… Μάλιστα, ο ίδιος σχολιάζει και περιγράφει το παιχνίδι, σε αφιέρωμα που ανέβασε στο κανάλι του στο youtube (εδώ – στα γαλλικά). Να σημειώσουμε πως τέτοιο παιχνίδι δεν φτιάχτηκε για τον Αλέξη Τσίπρα, όταν εκείνος περιέγραφε – προεκλογικά – πώς θα …τσάκιζε την ολιγαρχία.

πηγη: imerodromos.gr

του Θανάση Σκαμνάκη.

Μια στρογγυλή επέτειος, όπως αυτή, 50 ολόκληρα χρόνια, αξίζει ιδιαίτερη μνεία. Εδώ απλώς θα αποπειραθώ να επισημάνω μερικά πράγματα που δεν συναντώνται συχνά στις γραφτές αναφορές και κινδυνεύουν να παρασυρθούν στη λήθη, μιας εποχής που απομνημονεύει εικόνες και ξεχνά γρήγορα το περιεχόμενο τους.

Το 1967 προήλθε ως αποτέλεσμα της κρίσης του τότε πολιτικού συστήματος. Συμπέρασμα βασικό, η κρίση δεν σημαίνει ότι ακολουθεί προοδευτική διέξοδος.

Οι αστικές πολιτικές δυνάμεις από τα μέσα της δεκαετίας του '60 είναι αδύναμες να συγκροτήσουν ένα βασικό και ισχυρό κέντρο εξουσίας με λαϊκή συναίνεση. Η δεξιά, ο βασιλιάς και οι Αμερικάνοι αρνούνται να επιτρέψουν στις δυνάμεις του καθυστερημένου δημοκρατικού εκσυγχρονισμού τη διακυβέρνηση και συνεπώς τη διαμόρφωση ενός ισχυρού κέντρου εξουσίας.

Οι λεγόμενες δημοκρατικές δυνάμεις αδυνατούν να αντισταθούν στηριγμένες μόνο σε μια ισχυρή λαϊκή υποστήριξη. Φοβούνταν το λαό όσο φοβούνται, ή σχεδόν, και το παλάτι.

Ο λαός παλεύει, μεγάλα τμήματά του βρίσκονται σχεδόν καθημερινά στους δρόμους. Πρόκειται για ένα μεγαλειώδες λαϊκό κίνημα το οποίο έχει λίγο αποτιμηθεί, και το οποίο συμπυκνώνει όλες τις δράσεις και θελήσεις προσώπων και πολιτικών φορέων της ιστορικής περιόδου, δημιουργώντας μια νέα αντικειμενική κατάσταση, την οποία μπορούμε να χαρακτηρίσουμε επαναστατική.

Όσο για την Αριστερά, την ηττημένη του εμφυλίου, αδυνατούσε, φοβόταν, δεν μπορούσε, να χαράξει μια αυτοτελή πολιτική, μαγεμένη από το παραμύθι της εθνικής συμφιλίωσης, του αστικού εκσυγχρονισμού και του εξευρωπαϊσμού.

Οπότε, έχανε κι αυτή τη φορά το τρένο. Στο οποίο βρήκαν πρώτη θέση για να εγκατασταθούν οι συνταγματάρχες του Παπαδόπουλου και της CIA.

Και άρχισε η νυχτερινή περίοδος της ζωής μας.

Χωρίς ουσιαστική αντίσταση η δικτατορία επιβλήθηκε. Ο Παττακός χρόνια μετά λέει πως τις πρώτες μέρες έτρεμαν τις αντιδράσεις αλλά εν τέλει δεν βρήκαν ουσιαστικά καμία αντίσταση. Κι αφού δεν βρήκαν αντίσταση ήταν, μετά, εύκολο να εγκατασταθούν στο ακατοίκητο της εξουσίας. Για εφτά χρόνια.

Ποια ήταν η αντίσταση όμως εν συνεχεία; Τι έγινε τα εφτά χρόνια; ‘Έχει ενδιαφέρον να μελετήσει κανείς την ανθρωπο- και πολιτικο-γεωγραφία της αντίστασης. Σε γενικές γραμμές υπήρχε μια διάθεση και αναβρασμός, που όμως δεν έβρισκε ηγεσίες και πολιτική επεξεργασία για να τα υποδεχθεί και να τα αναβαθμίσει.

Οι αστικές πολιτικές δυνάμεις που αντιτάχθηκαν δεν είχαν κανένα κύρος στο λαό. Ο Γεώργιος Παπανδρέου προσέφερε τη μόνη υπηρεσία του στη δημοκρατία με το θάνατό του. Ο κόσμος ξέχασε τις πολλαπλές ιστορικές ευθύνες του, και αποφάσισε να κάνει την κηδεία του πάνδημο συλλαλητήριο κατά της δικτατορίας.

Ο λαός έδειξε τη διάθεσή του. Οι πολιτικές δυνάμεις; Ποιος θα οργανώσει τη μαζική αντίσταση; Απορία ψάλτου… Κενό.

Σποραδικές προσπάθειες συνωμοτικών κύκλων, που γρήγορα εξαρθρώνονταν. Ηρωικές και σπουδαίες. Μαγιά ενός μέλλοντος. Πλην όμως στο παρόν, αδιέξοδο.

Η αίσθηση της ήττας και του αδιέξοδου, η απελπισία της αφασίας, οδηγούσε σε αδράνεια τους πιο πολλούς, σε απόγνωση τους ανυπάκουους. Κι από αυτούς τους τελευταίους οι καλύτεροι, αποφάσιζαν πράξεις συμβολικής αντίστασης, με βόμβες.

Στην ίδια διαδρομή των βομβιστικών πράξεων κινούνταν και οι προοδευτικοί και ενδιαφέροντες άνθρωποι που προέρχονταν από το αστικό τόξο. Προσβλέποντας σε βοήθεια από τις δυνάμεις του εξωτερικού, το Συμβούλιο της Ευρώπης, την ΕΟΚ, τους φίλους Γάλλους κ.ο.κ. Ο θόρυβος των βομβών δεν ακουγόταν τόσο στην Ελλάδα όσο στην Ευρώπη. Αλλά τα αυτιά των ευαγών ευρωπαϊκών ιδρυμάτων ήταν ελάχιστα ευαίσθητα σε τέτοια ερεθίσματα και θορύβους. Γενικώς, δεν ίδρωναν. 

Όσο για την Αριστερά, ζούσε το πολλαπλό της δράμα. Το Φεβρουάριο του 1968 γίνεται η διάσπαση του ΚΚΕ. Και προκύπτουν τρία ρεύματα. Το φιλοσοβιετικό ΚΚΕ, που δεν είναι σίγουρο πως έχει την πλειοψηφία του Κόμματος, το “ανανεωτικό” ΚΚΕ-εσωτερικού, και το λεγόμενο “Χάος”, που ουσιαστικά συγκέντρωνε τις πιο αριστερές σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις οι οποίες είχαν ενταχθεί στην ΕΔΑ.

Το 1968 επίσης το σημαδεύει η εισβολή των σοβιετικών τανκς στην Τσεχοσλοβακία, η οποία παρέλυσε τη δημοκρατική ευαισθησία των ελλήνων κομμουνιστών. Μετά από λίγο καιρό η χούντα κυκλοφορεί το βιβλίο του Ροζέ Γκαροντύ “Η μεγάλη καμπή του σοσιαλισμού”, τα βιβλία του Σολζενίτσιν για τα γκουλάγκ στη  Σοβιετική Ένωση. Η Τσεχοσλοβακία δεν είναι μόνο ένα περιστατικό και η ελληνική Αριστερά δεν είναι μόνο εξόριστη, διωκόμενη, διασπασμένη αλλά και σε ιδεολογική αμηχανία.

Όσο για την πτέρυγα της Αριστεράς που παρέμεινε πιστή στις αρχές του “προλεταριακού διεθνισμού και της δικτατορίας του προλεταριάτου”, το ΚΚΕ, στην πραγματικότητα δεν βρίσκει εφαλτήριο στη διάσπαση για να επεξεργαστεί μια ριζοσπαστική επαναστατική πολιτική, με βάση και τα διδάγματα της περιόδου 1960-1970. Στην ουσία, η κύρια διαφοροποίησή του από το ΚΚΕ εσωτ. είναι η σχέση με τη Σοβιετική Ένωση.

Απόδειξη; Οι “θέσεις” για το 9ο συνέδριο που επεξεργάζεται, και οι οποίες περιέχουν μια παραλλαγή των παλαιότερων. Στο επίπεδο της πολιτικής κυρίαρχη ήταν η αναζήτηση πολιτικών συμμαχιών με τις αστικές ηγεσίες. Η ανατροπή της δικτατορίας δεν φαινόταν, στις ηγεσίες, υπόθεση που το λαϊκό κίνημα είναι σε θέση να διεκπεραιώσει κι έτσι αναζητείται πάση θυσία συμμαχία με το προηγούμενο πολιτικό κατεστημένο.

Εν τέλει το 9ο συνέδριο πραγματοποιείται χαράζοντας μια πολιτική πιο σοβαρή από τις πρώτες απόπειρες των “θέσεων”, ανοίγοντας έναν κάποιο δρόμο άτολμου ριζοσπαστισμού.

Το 1968 δημιουργήθηκε η ΚΝΕ, από το κλιμάκιο στην Ελλάδα (Καλαμπόγιας, Λογαράς, Τσιάρας), καθ’ υπέρβαση της κομματικής γραμμής η οποία πρότεινε τη δημιουργία μιας πλατιάς νεολαιίστικης οργάνωσης κατά το πρότυπο της Νεολαίας Λαμπράκη.

Η συγκρότηση μιας κομμουνιστικής οργάνωσης νεολαίας είναι σημείο καμπής. Είναι από εκείνες τις αποφάσεις που μπορεί να αλλάξουν τα δεδομένα, και γιατί όχι, ένα μέρος της Ιστορίας.

Στην ουσία συνέβαλε στο να διαμορφωθεί ένα κομμουνιστικό ρεύμα μέσα σε πρωτοπόρα τμήματα της νεολαίας, μια ιδεολογική και πολιτική ανασύνταξη, που επιδίωξε και εν τέλει πέτυχε να υπερβεί την ψυχολογία και την πολιτική της ήττας.

Μέχρι το 1970-71, η αναφορά στην Αριστερά ήταν αναφορά στο “Ρήγα Φεραίο” και στο ΚΚΕ-εσωτερικού. Οι “κολιγιαννικοί”, στους κύκλους της φοιτητικής νεολαίας ήταν σαν γραφικά υπόλοιπα μιας προηγούμενης παγερής εποχής.

Τι έγινε και μέσα σε ένα ελάχιστο χρονικό διάστημα αυτά τα υπόλοιπα έγιναν το κύριο σώμα ενός νέου θερμού πολιτικού ρεύματος στη νεολαία; 

Πώς οι εκσυγχρονιστές, οι μοντέρνοι αριστεροί, έμειναν τόσο πίσω;  

Και κυρίως, τι έγινε και το παγωμένο βλέμμα των Ελλήνων άρχισε να παίρνει ζωή και να αντικρίζει τις εικόνες ενός νέου κινήματος με μαζικά χαρακτηριστικά, και τις μεγάλες εν τέλει κινητοποιήσεις της Νομικής και του Πολυτεχνείου, της κηδείας του Σεφέρη και του μνημόσυνου του Γ. Παπανδρέου; Πώς ο φοβισμένος και παραιτημένος κόσμος ξαναβγήκε στο δρόμο;   

Για να βρούμε απαντήσεις πρέπει να ταιριάξουμε μερικά περιστατικά που συνδέονται υποχρεωτικά μεταξύ τους. Που αφορούν τόσο τη γενική ατμόσφαιρα όσο και τις προετοιμασίες, τη δράση των ανθρώπων.

Σε σχέση με το πρώτο. Όσο το πολιτικό αδιέξοδο γινόταν φανερό, και η χούντα προσπαθούσε να απαντήσει με κάποιας μορφής φιλελευθεροποίηση, τόσο γινόταν πιο εμφανής η δυνατότητα του λαϊκού κινήματος να την αποδομήσει και, γιατί όχι, να την ανατρέψει. Ταυτόχρονα η καπιταλιστική κρίση που ξεσπάει το 1973 πολλαπλασιάζει τα οικονομικά και πολιτικά αδιέξοδα. Αυτή ήταν η γενική ατμόσφαιρα της μετά το 1971 περιόδου. 

Η οποία οριζόταν από τον δεύτερο παράγοντα που συνέτεινε στην επέκταση της κρισιακής κατάστασης, τον παράγοντα του υποκειμένου. Τουτέστιν, του αντιδικτατορικού κινήματος, το οποίο μπήκε, ακριβώς σε εκείνη τη φάση, στο επίπεδο της ωρίμανσής του. Γεγονός που έκανε πιο εμφανή τα κενά και την αδυναμία της χούντας, παρά τις διώξεις, τους βασανισμούς και την καταστολή. Ο γίγαντας ήταν σαθρός από μέσα εδώ και χρόνια, μόνο που τώρα αυτό φαινόταν και απ’ έξω. Γιατί υπήρξαν οι δυνάμεις που αποκάλυπταν τη γύμνια του.

Ο παράγοντας που έδωσε την αποφασιστική αυτή τροπή στην πορεία του αντιδικτατορικού κινήματος ήταν ο παράγοντας κομμουνιστική αντίληψη και πρόγραμμα. Η διαμόρφωση ενός ισχυρού ρεύματος ανατροπής και ιδεολογικής αυτοπεποίθησης που έθεσε αν αμφιβόλω τη δύναμη της χούντας και των μηχανισμών της, αλλά και τα πολιτικά σχέδια της μισής δημοκρατίας των δυνάμεων της Αριστεράς. Του ΚΚΕ συμπεριλαμβανομένου.

Η διαφορά ήταν πως το ΚΚΕ, με το πρόγραμμα του 9ου συνεδρίου έδωσε μια ευκαιρία διασταλτικής ερμηνείας της “γραμμής”, η οποία στην πράξη έγινε εντελώς διαφορετική από εκείνη που προσέγγισαν οι ηγεσίες του κόμματος και των “αδελφών” κομμάτων, όταν συνέγραφαν το κείμενο και τις αποφάσεις. 

Η απόσταση της παρανομίας και η ροή των γεγονότων δεν επέτρεψαν στην ηγεσία του εξωτερικού να παρέμβει διορθωτικά στη γραμμή που χάραζε η εδώ ηγεσία της ΚΝΕ. Κυρίως στα πανεπιστήμια.

Εξαιρετικά πολύτιμη συμβολή στην επανάκαμψη της επαναστατικής επαγγελίας έχουν και  τα άλλα ρεύματα επαναστατικής κατεύθυνσης, που αν και έχουν σαφώς μικρότερες δυνάμεις συνεισφέρουν αποφασιστικά και αποτελεσματικά σε γενικό κλίμα (ΑΑΣΠΕ, ΟΜΛΕ, Κ.Ο. Μαχητής κ.ά.) 

Ποια ήταν τα χαρακτηριστικά αυτού του ρεύματος; Κομμουνιστικός στρατηγικός σχεδιασμός και μετωπική πολιτική τακτική. Το ένα ως προϋπόθεση του άλλου. Γεγονός που διαμόρφωσε μια γενιά η οποία πίστεψε στη δύναμη του λαϊκού κινήματος, έτοιμη να συγκρουστεί, να δοκιμαστεί και να νικήσει. Κυρίως να νικήσει.

Είναι η δεύτερη αυτή παράταξη που, όπως λέει ο Κώστας Τζιαντζής στο άρθρο του και το αντιδικτατορικό κίνημα, «φωτίζεται από τις παλιές και τις καινούργιες υποσχέσεις των αντάρτικων, απ’ τον κόκκινο Οκτώβρη και τα μαύρα μάτια του Τσε, απ’ τις αναγεννημένες, σοφές και ταυτόχρονα αμάθητες, επαναστατικές απόπειρες σαν του Μάη. Είναι αυτή που γεννιέται μες τα χαράματα μιας νέας ιστορικής εποχής, της καθαυτό, θα λέγαμε, “εργατικής εποχής” της ανθρωπότητας, με λίγα λόγια της σημερινής εποχής».

Ίσως έχει μικρότερη σημασία σε ποια οργάνωση συμμετείχαν οι νέοι άνθρωποι. Τη μεγαλύτερη σημασία την έχει το ότι το πνεύμα της δεύτερης αυτής παράταξης της ανατροπής κυριάρχησε και επηρέασε πολύ βαθιά το κίνημα. Και είναι αυτό που έκανε ώστε οι περιθωριακές και εν πολλοίς ανυπόληπτες λίγο καιρό πριν απόψεις περί κομμουνισμού, να γίνουν το κυρίαρχο ρεύμα μέσα στο κίνημα εκείνης της γενιάς.

Θα είχε αξία να υπογραμμιστεί, σε σχέση και με το παρόν, πως δύο ταυτόχρονες κινήσεις έκαναν τη νέα ποιότητα. Η χάραξη μιας στρατηγικής γραμμής της επανάστασης και ταυτόχρονα η διαμόρφωση, η συνεχής αναζήτηση και διαμόρφωση, μιας καθημερινής άμεσης τακτικής προσέγγισης, της οποίας κυρίαρχο σκέλος ήταν η μετωπική πολιτική. Η συνεργασία όλων των αντιδικτατορικών δυνάμεων, πρωτίστως της Αριστεράς, γεγονός που λάμβανε σάρκα και οστά (μαζί με όλες τις αντιπαραθέσεις) στις συνελεύσεις και συγκεντρώσεις, στους τοπικούς φοιτητικούς συλλόγους κ.λπ.

Ποιος θα μπορούσε να αντέξει, ή να φανταστεί, ξεχωριστούς φοιτητικούς τοπικούς συλλόγους ή ξεχωριστές κατά πολιτική άποψη συγκεντρώσεις στα σκαλάκια της Νομικής, ξεχωριστή κατά οργάνωση Συντονιστική Επιτροπή του Πολυτεχνείου, ξεχωριστούς κατά παράταξη συντονισμούς των συλλόγων κ.ο.κ.;

Προϊόν αυτής της προσπάθειας ήταν και η δημιουργία της Αντι-ΕΦΕΕ, η οποία εκτίναξε σε μαζικό επίπεδο τον οργανωμένο πυρήνα του φοιτητικού κινήματος.

Η ενωτική πρόταση επεδίωκε αδιάκοπα και τη συμφωνία των κορυφών, των οργανώσεων, η οποία μπόρεσε να επιτευχθεί μόλις λίγο πριν καταρρεύσει η χούντα. Η συνεχής ενωτική προσπάθεια, αν δεν απέδωσε στις κορυφές, επέβαλε ωστόσο, την ενωτική ιδέα που κυριαρχούσε στην καθημερινότητα του φοιτητικού κινήματος.

Γεγονός άξιο προσοχής ήταν το ότι, όσο το κίνημα βρισκόταν στη φάση των μικρών ομάδων και των αναζητήσεων, όσο κυριαρχούσε η αδράνεια και η αφασία (και ήταν πολλά τα χρόνια όπου τα πράγματα βάλτωναν) τόσο η απογοήτευση μάγκωνε τους ανθρώπους και οδηγούσε τους πρωτοπόρους σε ενέργειες χωρίς προοπτική, βομβιστικές επιθέσεις ή πράξεις απονενοημένες όπως η ηρωική αυτοπυρπόληση του φοιτητή Κώστα Γεωργάκη στην Ιταλία, το Σεπτέμβριο του 1970. Και τόσο οδηγούσε σε ηχηρές μοναξιές ιδεολογικής “αυτοπεποίθησης” τις ομάδες-οργανώσεις της Αριστεράς.

Μετά τη στροφή όσα συνέβησαν θεωρήθηκαν αυτονόητα αλλά δεν ήσαν. Ήταν το αποτέλεσμα της επίμονης προσπάθειας στην οποία καταλυτικό ρόλο έπαιξε αυτό το ρεύμα, η “δεύτερη παράταξη”.   

Και η δικτατορία έπεσε επειδή η επαναστατική προοπτική μπήκε ξανά στον ορίζοντα της ζωής μας. 

Ωστόσο, η προσπάθεια είχε τις αναπηρίες μιας ολόκληρης ιστορικής πορείας και μιας εποχής. Δεν μπόρεσε ουσιαστικά να σφραγίσει τον καιρό και τις εξελίξεις. Κι έτσι γεννήθηκε μια κουτσή μεταπολίτευση, που ωστόσο, ακόμα και κουτσή στοιχειώνει τον ύπνο των εξουσιών (και γι’ αυτό την καταριούνται με κάθε αφορμή). Γιατί έθεσε το αποφασιστικό ερώτημα, σχετικά με την προοπτική όλων των αγώνων, αυτών που έγιναν κι εκείνων που θα γίνουν.

Και όσο για τη γενιά της δικτατορίας, διχασμένη, πολυδιασπασμένη, περιέχει και εκείνους που εντάχθηκαν στο παιχνίδι κι έγιναν διαχρονικά διαφημιστικά σλόγκαν προεκλογικών υποσχέσεων, αλλά περιέχει κι εκείνους που βασανίζονται ακόμα, θέτοντας αδιάκοπα τα νέα ερωτήματα και αναζητώντας απαντήσεις, προκειμένου να τις αμφισβητήσουν και πάλι, πέρα από βεβαιότητες και ασφαλείς κατατάξεις, σε αυτή τη νέα εποχή των μεγαλύτερων προκλήσεων.

Πηγή:  kommon.gr