Γράφει ο Γεράσιμος Αραβανής.

Η ξαφνική και με σφοδρότητα επαναφορά στην επικαιρότητα του προβλήματος της ονομασίας της FYROM μετά από είκοσι πέντε ολόκληρα χρόνια αφότου προέκυψε το πρόβλημα και την ολοκληρωτική αποτελμάτωση του μετά από τη σύνοδο του Βουκουρεστίου του ΝΑΤΟ το 2008 οδηγεί στο συμπέρασμα ότι συμφέροντα πέρα από τις δύο χώρες Ελλάδα και FYROM το προωθούν επίμονα.

Αναφερόμαστε κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, στους σχεδιασμούς των οποίων βρίσκεται η ένταξη της γειτονικής χώρας στο ΝΑΤΟ, ως σημαντικού στοιχείου στα γενικότερα σχέδια τους για τα Βαλκάνια, την ανατολική Ευρώπη και την περιοχή της ανατολικής Μεσογείου, χωρίς να μένει αδιάφορη η ΕΕ που επιδιώκει την ένταξη της συγκεκριμένης χώρας και των δυτικών Βαλκανίων σε αυτή. Αυτή η κίνηση εντάσσεται στα πλαίσια του ανταγωνισμού των ΗΠΑ και της Ρωσίας για την επιρροή στην περιοχή με βάση τις αποδεδειγμένες προθέσεις των ΗΠΑ και τον συμμάχων τους να μην επιτρέψουν στη Ρωσία να παίξει έναν ευρύτερο ρόλο στην περιοχή και γενικότερα, αλλά να την περιορίσουν στα πλαίσια των συνόρων της και εκεί αντιμέτωπη με την υποδαύλιση εθνικιστικών προβλημάτων.

Αυτό αμέσως - αμέσως κάνει σαφές ότι οι όποιες διευθετήσεις και «λύσεις» προωθηθούν θα φέρουν τη σφραγίδα των αμερικανικών και γενικότερα των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων και επιδιώξεων, τουλάχιστον αυτή είναι η πρόθεση και ο στόχος τους.

Στο πρόβλημα αυτό, όπως και σε όλα τα σημαντικά ζητήματα, εκδηλώνεται η «σφοδρή σύγκρουση» κυβέρνησης και αστικής αντιπολίτευσης προεξάρχουσας φυσικά της ΝΔ. Σύγκρουση, δηλαδή, έξω από το πραγματικό πρόβλημα και τους κινδύνους που εγκυμονεί, τους κινδύνους αποπροσανατολισμού, διχασμού και στοίχισης του λαού πίσω από τον έναν ή τον άλλο με κριτήριο ψεύτικα ή δευτερεύοντα διλήμματα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πέρασε ανοιχτά στην αποδοχή και την υλοποίηση όλων των απαιτήσεων του Βερολίνου και των Βρυξελλών, στην προώθηση των μνημονίων με εξαιρετικά μάλιστα αποτελεσματικό τρόπο και τη διαμόρφωση του κατάλληλου οικονομικού περιβάλλοντος για τις επόμενες δεκαετίες. Παράλληλα, στηρίζει με όσα μέσα διαθέτει την εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών στην ανατολική Μεσόγειο και την ευρύτερη περιοχή, έγινε η πιο φιλοαμερικανική και φιλοϊμπεριαλιστική κυβέρνηση που γνώρισε η χώρα μετά την μεταπολίτευση. Προχώρησε στη διαμόρφωση συμμαχίας με το κράτος του Ισραήλ- δολοφόνο του παλαιστινιακού λαού και χωροφύλακα των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων στην περιοχή- με το αντιδραστικό καθεστώς της Αιγύπτου και την κυπριακή δημοκρατία, υπό τη στέγη και την καθοδήγηση φυσικά των αμερικανών. Παραδίδει τους ενεργειακούς πόρους της χώρας στις πολυεθνικές, διαπραγματεύεται πολυετή συμφωνία για την παραμονή της βάσης της Σούδας και την επέκταση και αναβάθμιση της, διαθέτει το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης στο ΝΑΤΟ και μια σειρά άλλες διευκολύνσεις, εμπλέκει δηλαδή τη χώρα πιο βαθιά στα πολεμικά σχέδια των αμερικανών και στους κινδύνους που ελλοχεύουν.

Δεν θα μπορούσε φυσικά να προβάλει την παραμικρή αντίσταση στις αμερικανικές απαιτήσεις για το κλείσιμο των εκκρεμοτήτων και ένταξη της FYROM στο ΝΑΤΟ. Έτσι εξηγείται η μεγάλη προθυμία του. Πήρε την απαίτηση των αμερικανών και την έκανε σημαία. Στηριζόμενος στην υποστήριξη και ενίσχυση αμερικανών και ευρωπαίων εκτιμά ότι μπορεί να αξιοποιήσει ενδεχόμενη λύση ή προώθηση του προβλήματος του ονόματος για να στριμώξει τη ΝΔ και να αλλάξει τους συσχετισμούς δύναμης με το μάτι πάντα στραμμένο στις επόμενες εκλογές.

Η ΝΔ, συμφωνώντας σε όλα όσα οι αμερικανοί και το ΝΑΤΟ απαιτήσουν, αντιλαμβάνεται ότι ενδεχόμενη θετική εξέλιξη στο θέμα αυτό θα πυροδοτήσει εξελίξεις και μη μπορώντας να σταθεί αντιμέτωπη με τις απαιτήσεις των αμερικανών οχυρώνεται πίσω από τη διαφωνία που υπάρχει μεταξύ των κυβερνητικών εταίρων και απειλεί ότι αν δεν υπάρχει πρόταση συνολικά της κυβέρνησης δεν πρόκειται να ψηφίσει οτιδήποτε έρθει από τη διαπραγμάτευση. Αφετέρου, πιεζόμενη από τα δεξιά της με κίνδυνο την απώλεια ενός τμήματος των ψηφοφόρων της ιδιαίτερα εθνικιστικού και σοβινιστικού, άλλαξε στάση, εγκωμίασε τα συλλαλητήρια, επέτρεψε στους βουλευτές και τα στελέχη της να πάρουν μέρος, αν δεν τους ενθαρρύνει κιόλας, με το επιχείρημα ότι εκεί συγκεντρώνεται ο λαός και φυσικά δεν ενοχλήθηκε καθόλου από το ανοιχτά εθνικιστικό και ακροδεξιό περιεχόμενο του συλλαλητηρίου.

Ο εθνικιστικούς και ακροδεξιός χώρος ξεσπάθωσε, θυμήθηκε το 1992 θεωρώντας ότι μπορεί να βρει πρόσφορο έδαφος για δράση. Παρόντες στο συλλαλητήριο απόστρατοι στρατηγοί με επικεφαλής τον Φ. Φράγκο, μητροπολίτες και κληρικοί, κάθε είδους εθνικιστικές και αντιδραστικές οργανώσεις και φυσικά η Χρυσή Αυγή που σε ένα βαθμό έδωσε και τον τόνο συλλαλητήριο. Η παλαιότερη επιδίωξη του συστήματος για δημιουργία εθνικιστικού κόμματος δεξιότερα της ΝΔ που φάνηκε να μην περπατάει το τελευταίο διάστημα ξαναμπήκε μπροστά.

Το αστικό πολιτικό σύστημα έχει ανάγκη από ένα κόμμα με εθνικιστικά και «πατριωτικά» χαρακτηριστικά μια και η ΧΑ έχει εκτεθεί ανεπανόρθωτα στη συνείδηση του λαού με τις ανοιχτά ναζιστικές θέσεις και τη δολοφονική πρακτική της και δεν μπορεί να αποτελέσει συνεργαζόμενη δύναμη για τη στήριξη κυβερνήσεων. Μετά τη δημιουργία του Κινήματος Αλλαγής στον κεντροαριστερό χώρο ένα κόμμα εθνικιστικό δεξιότερα της ΝΔ φαίνεται ότι μπορεί να συμπληρώσει το κομματικό σύστημα και να δίνει σταθερότητα και σιγουριά στην αστική τάξη και την ΕΕ.

Πολλή συζήτηση έγινε σχετικά με τις πολιτικές απόψεις και αντιλήψεις του ανθρώπων που συμμετείχαν στο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης. Οπωσδήποτε οι εκατοντάδες χιλιάδες δεν ήταν εθνικιστές και ακόμη περισσότερο φασίστες, ούτε αναφέρονται όλοι σε «γυφτοσκοπιανούς». Το χαρακτήρα όμως του συλλαλητηρίου δεν τον έδωσαν οι απλοί άνθρωποι, αλλά οι ομιλητές και οι ομιλίες τους, το «ζήτω ο στρατός» που είπε ο Φράγκος θυμίζοντας την περίοδο μετά τον εμφύλιο και αυτήν της φασιστικής δικτατορίας του ‘67, τον έδωσε η όλη εικόνα με τους «Μακεδονομάχους» με στολές του τέλους του 19ου αιώνα καβάλα στα άλογα, κρητικούς με τα παραδοσιακά τους, αντιδραστικές οργανώσεις από πολλές περιοχές της χώρας, η Χρυσή Αυγή. Δεν πρέπει όμως να κρύψουμε ότι την πλειοψηφία των συγκεντρωμένων δεν την απωθούσε όλη αυτή η εθνικιστική ατμόσφαιρα που δημιουργήθηκε, ίσα - ίσα της «πήγαινε».

Στο χώρο του αντιϊμπεριαλισμού και της Αριστεράς δεν έλειψαν από διάφορους παράγοντες και πολιτικές οργανώσεις, οι τάσεις αποδοχής αυτών των εκδηλώσεων στο όνομα ότι συγκεντρώνεται ο λαός ή το θέλει ο λαός και ακόμη μια διάθεση αποστασιοποίησης, παράκαμψης της συγκεκριμένης έκφρασης που πήρε το πρόβλημα σε αυτή τη συγκυρία, δηλαδή το όνομα και ο αλυτρωτισμός και ο περιορισμός στη γενική καταγγελία του ιμπεριαλισμού και των σχεδίων του. Δεν είναι όμως δυνατόν να αγνοούνται τα συγκεκριμένα ζητήματα που τίθενται σήμερα, έστω και παραπλανητικά και γύρω από αυτά εξελίσσεται η επίσημη αντιπαράθεση και ενημερώνεται ο λαός. Πρέπει με βάση τις πάγιες θέσεις της, την ανάλυση που κάνει η Αριστερά και την αποκάλυψη του ρόλου του ιμπεριαλισμού και του ρόλου της κυβέρνησης, να διαμορφωθεί μια πρόταση για το συγκεκριμένο, το όνομα δηλαδή και τον αλυτρωτισμό. Αυτό όμως δεν θα προβάλλεται ξεκομμένα αλλά παράλληλα με την αποκάλυψη των σχεδιασμών, την καταγγελία των ιμπεριαλιστικών σχεδίων και την προβολή αντιϊπεριαλιστικών στόχων και αιτημάτων, όπως η έξοδος από το ΝΑΤΟ, τα σταθερά σύνορα και την ανάγκη το εργατικό κίνημα να αντιπαλέψει αυτά τα σχέδια. Μόνο με έναν τέτοιο πλαίσιο μπορεί να υπάρξει επικοινωνία με ευρύτερα λαϊκά τμήματα και να διαμορφωθούν προϋποθέσεις ώστε να πεισθούν και να συσπειρωθούν ευρύτερες λαϊκές δυνάμεις.

Θεωρούμε ότι η πείρα που αποκόμισε το εργατικό κίνημα και η Αριστερά από τις θέσεις και τη θαρραλέα στάση του ΚΚΕ το 1992 είναι σημαντική και χρήσιμη. Στο έξαλλο και επιθετικό κλίμα εκείνης της περιόδου το ΚΚΕ όρθωσε το ανάστημά του, τοποθετήθηκε αρνητικά και καταδίκασε τα συλλαλητήρια και τον εθνικισμό, αποκάλυψε το ρόλο του ιμπεριαλισμού και τον κίνδυνο του λυτρωτικών διαθέσεων στην ευαίσθητη αυτή περιοχή. Πρότεινε, με βάση την ιστορική αλήθεια, ότι ένα όνομα σύνθετο που θα περιείχε τη λέξη Μακεδονία με αυστηρά γεωγραφικό προσδιορισμό και δεν θα συνδέονταν καθόλου με την ιστορικότητα της Μακεδονίας μπορούσε να δώσει λύση.

Τότε το ΚΚΕ λοιδορήθηκε, κατηγορήθηκε για μειοδοσία, τα στελέχη του δέχθηκαν επιθέσεις, προσπάθησαν να στρέψουν πλατιά λαϊκά τμήματα εναντίον του, τελικά όμως δικαιώθηκε. Και για να μην ξεχνιόμαστε στις επιθέσεις εναντίον του ΚΚΕ τότε μεταξύ των άλλων πρωτοστάτησε ο ΣΥΝ με πιο χαρακτηριστική στιγμή τη δήλωση στη βουλή του Λεωνίδα Κύρκου, ότι «στο συλλαλητήριο ήταν παρόντες όλοι πλην Λακαιδεμονίων», εννοώντας το ΚΚΕ. Παρόμοια στάση από ολόκληρη την Αριστερά πρέπει να τηρηθεί σήμερα.

Καταδίκη των συλλαλητηρίων και αποκάλυψη των επιδιώξεων των διοργανωτών και των υποκινητών τους.

Καταδίκη του ιμπεριαλισμού και των σχεδίων του. Αποκάλυψη των τεράστιων ευθυνών της κυβέρνησης που προσφέρει τη χώρα στα πολεμικά σχέδια των Ηνωμένων Πολιτειών και του ΝΑΤΟ, καταδίκη της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Κάλεσμα στο λαό της FYROM και σε όλους τους βαλκανικούς λαούς για αντίσταση σ΄ αυτά τα σχέδια.

Να συνδεθεί παράλληλα η καταδίκη αυτή με την καταδίκη των μνημονίων, της φτώχειας που έφεραν, την εξουθένωση του λαού και της νεολαίας.

Να κατατεθεί σχετικά με το όνομα πρόταση στη βάση που προαναφέραμε και να συνοδεύεται με συγκεκριμένα μέτρα κατά του αλυτρωτισμού.

Υπάρχει, τέλος, ένα ακόμα θέμα. Θα περιοριστεί η Αριστερά και το εργατικό κίνημα στη διαμόρφωση θέσεων και την προβολή τους ή θα αναλάβει δράση; Και η δράση αυτή δεν πρέπει να είναι μικροσυγκεντρώσεις, μικροσυσκέψεις και ζύμωση, αλλά μια πλατιά ενωτική κινητοποίηση με το περιεχόμενο που περιγράψαμε και με συμβολή όλων των πολιτικών δυνάμεων και οργανώσεων. Μεγάλο τμήμα του λαού διαφωνεί με την πολιτική του ιμπεριαλισμού και με την κυβέρνηση και αντιτίθεται στα συλλαλητήρια. Όλο αυτό τον κόσμο η Αριστερά πρέπει να τον εκφράσει.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

του Ευτύχη Μπιτσάκη

Αναδημοσιεύουμε στη συνέχεια άρθρο που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Ουτοπία στο τεύχος 81/2008, λόγω της επικαιρότητάς του.

Ένας ιδιότυπος αριστερός αντιεθνικισμός ευδοκιμεί τα τελευταία χρόνια σε ορισμένους χώρους της ελληνικής Αριστεράς. Αλλά οι αριστεροί είναι εξ ορισμού αντιεθνικιστές. Ακόμα περισσότερο: είναι διεθνιστές. Πού βρίσκεται λοιπόν το πρόβλημα; Το πρόβλημα δεν είναι σημερινό και ο ελληνικός εθνικισμός δεν είναι τωρινό φαινόμενο. Εθνικισμός σε βάρος των Σλαβομακεδόνων, των Μουσουλμάνων και των Πομάκων της Θράκης. Οξύνθηκε όμως τελευταία με την επιμονή των Σλαβομακεδόνων της FYROM να ονομάζουν τους εαυτούς τους Μακεδόνες και το κράτος τους Μακεδονία. Λοιπόν;

Ο αριστερός αντιεθνικιστής θα αντιτείνει: Κάθε λαός έχει δικαίωμα να επιλέγει το όνομα του έθνους ή της κρατικής του υπόστασης. Σύμφωνοι. Όμως με μια προϋπόθεση: ότι δεν θα πλαστογραφεί την ιστορία, δεν θα διεκδικεί τίτλους ή εδάφη που δεν του ανήκουν, και δεν θα απειλεί γειτονικούς λαούς. Ας δεχτούμε λοιπόν ότι υπάρχει έθνος Σλαβομακεδόνων (επ’ αυτού φαντάζομαι έχουν γνώμη οι ιστορικοί). Το έθνος αυτό δικαιούται να επιλέξει όποιο όνομα θέλει, σεβόμενο τα αυτονόητα τα οποία σημείωσα.
Τι γίνεται λοιπόν με τη γειτονική Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, τη FYROM; Κατ’ αρχάς, στη FYROM συνυπάρχουν δύο εθνότητες: οι Σλαβομακεδόνες και οι Αλβανοί. Ας αγνοήσουμε όμως τις μεταξύ τους διαφορές και ας ασχοληθούμε μόνο με την ισχυρότερη εθνότητα: τους Σλαβομακεδόνες. Επίσης ας αναγνωρίσουμε το καθεστώς του έθνους σε αυτή την εθνότητα. Και ρωτάμε: Πότε εμφανίστηκαν οι Σλάβοι στον ελληνικό χώρο, και ειδικά στην ιστορική Μακεδονία; Γνωστό: τον 6ο, 7ο, 8ο αιώνα μ.Χ. Δηλαδή χίλια χρόνια περίπου μετά το Μακεδονικό βασίλειο και τον Αλέξανδρο. Δεν πάσχω από κανένα είδος προγονοπληξίας. Οι Μακεδόνες εξάλλου θεωρούνταν βάρβαροι από τους κατοίκους της Νότιας Ελλάδας. Είναι γνωστό ότι τα σλαβικά φύλα έφτασαν μέχρι την Πελοπόννησο και βαθμιαία αφομοιώθηκαν. Έμειναν βεβαίως τα τοπωνύμια, που πολλά επιβιώνουν μέχρι και σήμερα, παρ’ όλες τις μετονομασίες στις οποίες προχώρησε το ελληνικό κράτος. Όμως συμπαγείς σλαβικοί πληθυσμοί, πλειοψηφικοί, υπήρχαν μόνο σε ορισμένες περιοχές της βόρειας ελληνικής Μακεδονίας, και κυρίως στη βόρειο Μακεδονία, στη σημερινή FYROM. Πού στηρίζεται λοιπόν ο σλαβομακεδονικός, όψιμος και ανιστορικός εθνικισμός και ο συνακόλουθος αλυτρωτισμός;

Σημείωσα ότι η ιστορία δεν είναι σημερινή. Ένα παράδειγμα: Στη Γυάρο, στη δεκαετία του ’40 προς ’50, εκτός από Έλληνες, είχε και πολλούς Σλαβομακεδόνες κρατούμενους. Οι σχέσεις Ελλήνων-Σλαβομακεδόνων ήταν άψογες. Όμως οι τελευταίοι ήταν κάπως κλεισμένοι στον εαυτό τους, πράγμα κατανοητό αν σκεφτούμε και τα δικά τους μαρτύρια (διωγμοί, φυλακίσεις, εκτελέσεις) από το εθνικόφρον ελληνικό κράτος. Ως εδώ καλά. Όμως οι συμπαθείς Σλαβομακεδόνες ονόμαζαν από τότε τους εαυτούς τους Μακεδόνες. Τι εννοούσαν μ’ αυτό;
(Μια προσωπική παρένθεση. Το 1948-49 ήμουν στη Γυάρο, στα «ανήλικα». Διαφώνησα με την 9η Ολομέλεια του ΚΚΕ για τους Σλαβομακεδόνες και εισέπραξα την πρώτη μου απομόνωση. Τέλος η παρένθεση).
Πώς φτάσαμε λοιπόν στη σημερινή διαμάχη; Είναι γνωστό ότι επί Τουρκοκρατίας στη Βαλκανική ζούσε ένα μωσαϊκό λαών: Έλληνες, Σλάβοι, Αλβανοί, Βλάχοι, Εβραίοι, Σαρακατσαναίοι κ.λπ. Παρά τις διαφορές, εθνοτικές και θρησκευτικές, οι λαοί αυτοί συνυπήρχαν, ειρηνικά κατ’ αρχάς, στο πλαίσιο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Δεν ήταν λοιπόν τυχαίο ότι ο Ρήγας οραματιζόταν μια ομοσπονδία λαών στη Βαλκανική. Η σχετική ωρίμανση της εθνικής συνείδησης των υπόδουλων είχε ως συνέπεια μια σειρά επαναστάσεις και τη συγκρότηση εθνικών κρατών. Αλλά η «οριστική» ρύθμιση της Βαλκανικής έγινε με τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο, ως αποτέλεσμα των συμφερόντων των «μεγάλων δυνάμεων» και γενικότερα των τότε συσχετισμών δύναμης. Ο χώρος που αντιστοιχούσε στην, ας πούμε, ιστορική Μακεδονία κόπηκε στα τρία: Ελληνική Μακεδονία, Βουλγαρική και Βόρεια. Ανταλλαγή πληθυσμών, μεταναστεύσεις, διωγμοί, η Ελληνική Μακεδονία έγινε Ελληνική, η Βουλγαρική έγινε Βουλγαρική, και οι Σλαβομακεδόνες περιορίστηκαν κυρίως στη μετέπειτα FYROM.
Ήτανε δίκαιη η κατάτμηση της Βαλκανικής; Η απάντηση είναι γνωστή: Η Μακεδονία κόπηκε στα τρία. Η Βόρεια Ήπειρος δόθηκε στην Αλβανία, οι Αλβανοί του Κοσσυφοπεδίου στην πολυεθνική Γιουγκοσλαβία, η Ανατολική Θράκη στην Τουρκία. Η «πυριτιδαποθήκη των Βαλκανίων» εφοδιάστηκε με νέα πυρίτιδα.

Δηλαδή: Οι αντιθέσεις μεταξύ των συγκροτημένων πλέον εθνών παγιώθηκαν. (Το έθνος δεν είναι «κατασκευή», αλλά το εθνικό κράτος συμβάλλει με τους μηχανισμούς του στην ολοκλήρωση της εθνικής συνείδησης.) Παρά ταύτα η Βαλκανική πέρασε μια μακρά περίοδο χωρίς πολέμους. Η «σοσιαλιστική» Γιουγκοσλαβία ειδικά κατόρθωνε να εξισορροπεί τις εσωτερικές εντάσεις μεταξύ των εθνοτήτων της. Ως προς την τότε «Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας», το όνομά της δεν δημιουργούσε πρόβλημα για την Ελλάδα επειδή, πρώτον, η δημοκρατία αυτή δεν αποτελούσε κράτος και, δεύτερον, από την ονομασία προέκυπτε ότι επρόκειτο για μέρος της άλλοτε ενιαίας (ποιας ενιαίας;) Μακεδονίας.
Πώς ανατράπηκε λοιπόν η ασταθής έστω ισορροπία στη Βαλκανική; Ποιος έβαλε τη θρυαλλίδα στην μπαρουταποθήκη; Και πώς αντέδρασαν τότε πολλοί από τους αριστερούς αντιεθνικιστές μας;
Θυμίζω τα γεγονότα: Πρώτος πόλεμος (1991) με επικεφαλής τις ΗΠΑ «υπέρ της ελευθερίας των Κροατών και των Σλοβένων». Δεύτερος πόλεμος (1999) «υπέρ των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου». Οι τρομοκράτες του UCK, χρηματοδοτούμενοι και εξοπλισμένοι από τις ΗΠΑ, άλλοτε ονομάζονταν από τους Αμερικανούς τρομοκράτες και άλλοτε προστατευόμενοι και σύμμαχοι. Αποτέλεσμα: η καταστροφή της Γιουγκοσλαβίας, η ραδιενέργεια από το απεμπλουτισμένο ουράνιο, η απόσχιση της Κροατίας και της Σλοβενίας το 1991 και της Βοσνίας το 1992. Η πολυεθνική Γιουγκοσλαβία δεν υπήρχε πλέον (κατά τον Κλαρκ, οι Αμερικανοί σχεδίαζαν τη διάλυσή της από τη δεκαετία του ’80).
Και οι τότε (και νυν;) αντιεθνικιστές μας; Υποστήριξαν τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας χάριν της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας των Κοσοβάρων.

Αλλά επί Τίτο το Κόσοβο ήταν αυτόνομο. Και οι ΗΠΑ αργότερα σαμπόταραν συμφωνία με τη Γιουγκοσλαβία για την αυτονομία του Κοσόβου στα πλαίσια της πολυεθνικής Γιουγκοσλαβίας. Γιατί;
Ο ανθρωπισμός των αντιεθνικιστών μας είναι αντιφατικός και τυφλός: Αντιεθνικιστές αυτοί, υποστήριξαν τις εθνικιστικές συμμορίες του UCK. Δέχτηκαν όλη τη χαλκευμένη προπαγάνδα εναντίον των Σέρβων και δεν διέκριναν τα κίνητρα των επιδρομέων. Και η κατάληξη: Η πολυεθνική Γιουγκοσλαβία ανήκει στο παρελθόν. Στο «απελευθερωμένο» Κόσοβο κυριαρχεί ο θάνατος, ο φόβος, η πείνα και η πορνεία. Και οι ΗΠΑ εγκατέστησαν μεγάλη στρατιωτική βάση στο Κόσοβο, το οποίο προστέθηκε στον κατάλογο των προτεκτοράτων που δημιουργούν οι ΗΠΑ, οξύνοντας και τροφοδοτώντας υπαρκτές αντιθέσεις στην Ευρώπη, στην Ασία και όχι μόνο. Τι λένε σήμερα οι αριστεροί αντιεθνικιστές μας για τα τότε; Και τι λένε για την αποδοχή, εκ μέρους τους, του σχεδίου Ανάν για τη διχοτόμηση της Κύπρου;
Και η πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας; Η Ελλάδα ορθώς δέχτηκε την προσωρινή ονομασία Πρώην… Γιατί όμως τα δύο μεγάλα κόμματα (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ) δεν αξιοποίησαν το πακέτο Πινέιρο (1992) ώστε να επιτύχουν τότε μια αμοιβαία δεκτή ονομασία, τότε που η FYROM ήταν σχεδόν ανύπαρκτη διεθνώς; Επειδή το μικροκομματικό συμφέρον υπερίσχυσε του εθνικού, όπως συνήθως. Έκτοτε η FYROM αναγνωρίσθηκε ως Μακεδονία περίπου από 100 κράτη. Οι συνέπειες είναι γνωστές. Δηλαδή: Κατά την επίσημη και ανεπίσημη προπαγάνδα, οι Σλαβομακεδόνες είναι οι Μακεδόνες, απόγονοι του Αλεξάνδρου, απόγονοι των αρχαίων, ιδιοκτήτες του ήλιου της Βεργίνας, τον Αλέξανδρο τον έκαναν αεροδρόμιο, σε διάφορες χώρες παρελαύνουν ντυμένοι σαν αρχαίοι Έλληνες (όπως κάνουν και οι «δικοί μας» αρχαιόπληκτοι…). Κατά την προπαγάνδα τους οι «Μακεδόνες» (Σλαβομακεδόνες) είναι γηγενείς, ενώ οι Έλληνες έχουν υποσαχάρια καταγωγή.

Αλλά θα αντιτείνει κανείς ότι αυτά είναι ανεπίσημη προπαγάνδα. Λάθος! Η αδιαλλαξία του Γκρουέφσκι είναι γνωστή: μόνο όνομα, Μακεδονία. Ο ίδιος άλλωστε έχει θέσει πρόβλημα «μακεδονικής μειονότητας» στη χώρα μας. Ταυτόχρονα, αριστεροί αντιεθνικιστές κατηγορούν την Ελλάδα ότι δεν αναγνωρίζει τη «μακεδονική» και την τουρκική μειονότητα. Οι χάρτες και τα σχολικά εγχειρίδια επίσης δεν είναι ιδιωτική υπόθεση και οι χάρτες περιλαμβάνουν και την ελληνική Μακεδονία. Οι ΗΠΑ τούς αναγνώρισαν ως Μακεδονία, και φυσικά οι αμερικανοτραφείς που κυβερνούν αυτή τη χώρα ελπίζουν στη στήριξη των ΗΠΑ για να καμφθεί η ελληνική κυβέρνηση. Κυβέρνηση, ΜΜΕ, ιεράρχες, αγωνίζονται υπέρ ιερών και οσίων. Χάρτες που περιλαμβάνουν όλη τη Μακεδονία, ο επικεφαλής της «Μακεδονικής Εκκλησίας» Στέφανος ζητάει τη Θεσσαλονίκη, κ.λπ., κ.λπ.

Λοιπόν; Στην Ελλάδα υπάρχουν εθνικιστές: μέρος της πολιτικής ηγεσίας και της εκκλησίας (Άνθιμος εναντίον Στεφάνου…), απόγονοι των χουντικών, ακροδεξιοί του παρακράτους και, φυσικά, τα πιο καθυστερημένα στρώματα της κοινωνίας μας. Αλλά η Ελλάδα δεν διεκδικεί τίποτα και το «πατριωτικό» ελληνικό κεφάλαιο συνεργάζεται επωφελώς με τους «Σκοπιανούς» εκμεταλλευόμενο τη φτηνή εργατική δύναμη και τις αγορές τους, σε βάρος της ελληνικής εργατικής τάξης. Λοιπόν; Κατά τον 19ο αιώνα περίπου ολοκληρώθηκε κατά κάποιον τρόπο η εθνογένεση στα Βαλκάνια. Να δεχτούμε ότι οι Σλαβομακεδόνες αποτελούν έθνος. Γιατί όμως οι Σλαβομακεδόνες διεκδικούν τίτλους και εδάφη που δεν τους ανήκουν; Επειδή η συγκρότησή τους σε κράτος ήταν προϊόν ξένης επέμβασης και της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας. Η πρώην και νυν (προπαντός η τελευταία) πολιτική «ελίτ» για να σωθεί έπαιξε –τι άλλο;– το χαρτί του εθνικισμού. Ταυτόχρονα επιδιώκει την είσοδο στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ με την απροσχημάτιστη βοήθεια των ΗΠΑ. Να υπάρξει λοιπόν, μετά το Κόσοβο, και δεύτερο προτεκτοράτο των ΗΠΑ στην περιοχή μας. Να δημιουργηθεί και εκεί δεύτερη στρατιωτική βάση των ΗΠΑ, ορμητήριο για νέους πολέμους «υπέρ της Δημοκρατίας».
Οι αριστεροί αντιεθνικιστές μας βλέπουν μόνο τον ελληνικό εθνικισμό. Δεν βλέπουν τα στρατηγικά παιχνίδια των ΗΠΑ πίσω από τις γελοιότητες των Σλαβομακεδόνων. Να εργαστούμε για τη συνεργασία των δύο λαών. Αυτό πρέπει να κάνουν οι αριστεροί, αντί να υποστηρίζουν έναν όψιμο εθνικισμό, χειραγωγούμενο από τις ΗΠΑ και ο οποίος αποβλέπει στην ενσωμάτωση αυτής της χώρας στην ΕΕ και στην πολεμική μηχανή του ΝΑΤΟ. Να οργανώνουμε συναντήσεις και συνέδρια με Σλαβομακεδόνες. Τους ρώτησαν όμως οι οργανωτές ποια είναι η θέση τους για τη «Μακεδονία», την ΕΕ και το ΝΑΤΟ;

Οι αριστεροί είναι διεθνιστές και γι’ αυτό πατριώτες. Η ελληνική Αριστερά ήταν πάντα πατριωτική. Απόδειξη: ο ρόλος της στην Κατοχή, οπότε μάλιστα το πατριωτικό επικάλυψε το ταξικό, με τις γνωστές συνέπειες. Αλλά οι αριστεροί αντιεθνικιστές φαίνεται ότι συγχέουν τον εθνικισμό με τον πατριωτισμό. Για μερικούς από αυτούς, εξάλλου, το έθνος είναι κατασκευή, η ιστορία απλή αφήγηση, και όμως οι ίδιοι, σε αντίφαση με τις γενικότερες ιδέες τους, υποστηρίζουν τον όψιμο και αμερικανοκινούμενο εθνικισμό των Σλαβομακεδόνων. Οι όψιμοι νεο-εθνικιστές της FYROM δημιουργούν και αυτοί τη «μυθολογία» τους, αναζητώντας (όπως όλοι οι εθνικιστές) ανύπαρκτους τίτλους καταγωγής και εδάφη στα οποία κάποτε κατοίκησαν, αλλά όπου δεν ήταν ούτε γηγενείς ούτε πλειοψηφία. Αυτός ο όψιμος, παραληρηματικός εθνικισμός δεν ενοχλεί τους αντιεθνικιστές μας, που προτείνουν να αναγνωρίσουμε το Μακεδονικό έθνος, την ταυτότητα και τη γλώσσα του; Γενικότερα: Οι νέοι εθνικισμοί, Κροάτες, Σλοβένοι, Κοσοβάροι, Αλβανοί, Σλαβομακεδόνες, Τσάμηδες, είναι μόνο εκδήλωση υπαρκτών προβλημάτων; Είναι άσχετοι με τη στρατηγική των ΗΠΑ στα Βαλκάνια; Οι Σλαβομακεδόνες προφανώς δεν θα μας κάνουν πόλεμο. Αλλά αυτό είναι το πρόβλημα;
Και η επίσημη ελληνική Αριστερά; Να αγωνιστεί εναντίον του αντιδραστικού ελληνικού εθνικισμού, και για την ειρηνική συμβίωση και συνεργασία των δύο λαών. Όνομα; Το μόνο αντίστοιχο με την υπαρκτή πραγματικότητα: Βόρεια Μακεδονία. Η FYROM είναι αυτό ακριβώς: Το βόρειο τμήμα της ιστορικής Μακεδονίας. Και η ελληνική κυβέρνηση; Με το βέτο, και χωρίς να το θέλει, προσφέρει υπηρεσία στον λαό της FYROM: τους γλιτώνει, επί του παρόντος, από την ενσωμάτωση την ΕΕ και στο ΝΑΤΟ. Αλλά: αν οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ θελήσουν να στηρίξουν την Αθήνα ως προς το όνομα, επειδή δεν θα το κάνουν από αντικειμενική κρίση, θα ζητήσουν ίσως από τη ΝΔ περαιτέρω στήριξη και εμπλοκή στα έργα τους στο Κόσοβο, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ κ.λπ. «Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας». Αλλά τι ήταν οι Δαναοί μπροστά στα αμερικανικά βομβαρδιστικά;
Τέλος: αριστερή εφημερίδα, αφού ορθώς καταγράφει τα εγκλήματα των «ιμπεριαλιστών» κ.λπ., ισχυρίζεται ότι η Ελλάδα με την πολιτική της θα σπρώξει τους «Μακεδόνες» στην αγκαλιά των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, «όπως η πολιτική του Μιλόσεβιτς έσπρωξε τους Κοσοβάρους στην αγκαλιά του Μπους». Μα οι «Μακεδόνες» μας διεκδικούν με πάθος αυτή την αγκαλιά, όπως την ποθούσαν και οι Κοσοβάροι και παλαιότερα οι Κροάτες. Δεν χρειάζεται λοιπόν ελληνικό «σπρώξιμο». Βούλγαροι, Κροάτες, Σέρβοι, Κοσοβάροι, Αλβανοί, όλοι αγωνίζονται να ενταχθούν στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ. Τι σημαίνει αυτός ο έρωτας; Πρώτον, είναι μια απόδειξη της αποτυχίας να οικοδομηθούν σε αυτές τις χώρες σοσιαλιστικές κοινωνίες και σοσιαλιστική συνείδηση. Δεύτερο, οι πολιτικές ηγεσίες έπαιξαν το χαρτί του εθνικισμού. Οι ΗΠΑ με τις επεμβάσεις τους όξυναν τις υπαρκτές αντιθέσεις και με τον πόλεμο αποσταθεροποίησαν τα Βαλκάνια. Οι Σλαβομακεδόνες έγιναν Μακεδόνες. Οι Αλβανοί εργάζονται σιωπηρά και συστηματικά για τη Μεγάλη Αλβανία. Και οι αντιεθνικιστές μας υποστηρίζουν αυτούς τους όψιμους και ως έναν βαθμό αμερικανοκίνητους εθνικισμούς αντιφάσκοντας με την ίδια την ιδεολογία τους.

24 Ιουνίου 2008

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να κατανοήσουμε το πραγματικό βάθος της κρίσης, από το να αφήσουμε να μας το διηγηθούν τα ίδια τα «παιδιά της κρίσης». Οι ηλικίες εκείνες, δηλαδή, που δεν γεύτηκαν την «εποχή της ανάπτυξης και της αφθονίας» –αν και ως τέτοια δεν υπήρξε ποτέ πραγματικά για την εργατική τάξη– παρά μόνο βίωσαν την ολική σκληρότητα ενός συστήματος που συνειδητά τις σπρώχνει στο περιθώριο. Τα «παιδιά της κρίσης» δεν είναι οι πρωτομάρτυρες της εργατικής τάξης – άλλωστε, οι εργαζόμενοι σε κάθε ταξική κοινωνία βίωναν την εκμετάλλευση, ανεξαιρέτως ύφεσης ή καμπής της οικονομίας. Παρόλα αυτά, σίγουρα δεν είναι μια ατόφια αντανάκλαση των εργαζομένων παλαιότερων δεκαετιών. Αποτελούν την κύρια κοινωνική κατηγορία-πειραματόζωο των σκληρών πολιτικών που εφαρμόζονται διεθνώς από το 2008 και φαίνεται πως τείνουν να καθιερωθούν στο πέρασμα του χρόνου.

Δύο είναι τα βασικά γνωρίσματα των εργασιακών σχέσεων που βιώνει η νεολαία στο πλαίσιο της κρίσης. Το πρώτο είναι η εμπέδωση σκληρότερων όρων εργασίας –διάφοροι τρόποι άντλησης περισσότερης απόλυτης υπεραξίας– και το δεύτερο, η σχεδόν τελική αποσάθρωση του παραδοσιακού μοντέλου συνδικαλισμού και πάλης. Περιληπτικά, λοιπόν, σχηματίζεται ένα πλαίσιο σκληρής εργασιακής εκμετάλλευσης με χαμηλούς μισθούς, εξοντωτικά και ελαστικά ωράρια, στυγνή εργοδοτική αυθαιρεσία κ.λπ., ενώ την ίδια ώρα οι εργαζόμενοι, σε αντίθεση με το παραδοσιακό προλεταριάτο, μαστίζονται από τη νόσο του πολυκατακερματισμού και του απομονωτισμού, χωρίς δυνατότητα συσπείρωσης και συλλογικής διεκδίκησης. Αυτή η ποιοτικά διαφοροποιημένη κατάσταση, οδηγεί μεγάλα κομμάτια της νεολαίας στα διάφορα παρακλάδια του ατομικού δρόμου (μετανάστευση, απάθεια, υποταγή).

Υπάρχει όμως και το υπόλοιπο κομμάτι, αυτό που δεν διανοήθηκε να σκύψει το κεφάλι. Σε αυτό το αφιέρωμα γνωρίζουμε τα «παιδιά της κρίσης» που συνεχώς προσπαθούν να αναμετρηθούν με την ιστορική εποχή του σήμερα.

ΠΗΓΗ: prin.gr

Αναφορικά με την έγγραφη απάντηση της Προέδρου του ΕΛΟΕΝ που μας εστάλη με ημερομηνία 7/2/2018 και με την οποία υποτίθεται απαντάει σε αντίστοιχη δική μας επιστολή που υπογράφει ο Γ.Γ της ΠΕΝΕΝ θέλουμε να παρατηρήσουμε τα παρακάτω:

Θεωρούμε προκλητικό και ανεπίτρεπτο το ύφος της επιστολής με το οποίο στην ουσία αμφισβητεί ακόμη και αν ο συντάκτης της επιστολής ήταν ο Γ.Γ της ΠΕΝΕΝ….

Ταυτόχρονα σχολιάζει τους αποδέκτες της επιστολής θεωρώντας κατά τρόπο άτοπο και άστοχο ότι είναι δήθεν αναρμόδιοι….

Άραγε σε ποιους αναφέρεται; Στους αρμόδιους Υπουργούς της κυβέρνησης, στο Υπουργείο Εργασίας και στο Υπουργείο Ναυτιλίας ή στους Ναυτεργατικούς φορείς που απευθύνονταν η επιστολή;

Μάλιστα με περίσσια θρασύτητα η Πρόεδρος του ΕΛΟΕΝ επιχειρεί και σχολιάζει ότι το περιεχόμενο της επιστολής μας «δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα των Ναυτικών».

Μάλλον η κυρία Πρόεδρος έχει παρεξηγήσει τον ρόλο και τις αρμοδιότητές της και τελεί υπό σύγχυση σχετικά με τον ρόλο των εκπροσώπων των Ναυτεργατικών Σωματείων που συμμετέχουν στο Δ.Σ του ΕΛΟΕΝ.

Προκειμένου δε αυτή να προσγειωθεί στην πραγματικότητα και να εγκαταλείψει την υπέρμετρη αλαζονεία, οφείλουμε να υπογραμμίσουμε ότι νόμιμοι και ουσιαστικοί εκπρόσωποι των Ναυτεργατών είναι τα Ναυτεργατικά Σωματεία και οι εκπρόσωποί τους που τους αντιπροσωπεύουν στους φορείς και στους δημόσιους οργανισμούς στον ευρύτερο χώρο της Ναυτιλίας, ανεξάρτητα εάν αυτοί είναι δημόσιου ή ιδιωτικού δικαίου.  

Ταυτόχρονα πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι ο τρόπος και τα μέσα ενημέρωσης των μελών μας και ευρύτερα των Ναυτεργατών δεν θα τα καθορίσουμε με «κώδικες» όπως τους εννοεί η κυρία Πρόεδρος.

Αντίθετα με τα όσα ισχυρίζεται η ίδια στην επιστολή της, η ενημέρωση των Ναυτεργατών, η διαφάνεια στα πεπραγμένα του ΕΛΟΕΝ, οι παρεμβάσεις των μελών του Δ.Σ του ΕΛΟΕΝ και γενικότερα οι πρωτοβουλίες αυτών, αποσκοπούν στην βελτίωση και αναβάθμιση των όρων λειτουργίας του αλλά κυρίως στην εξασφάλιση καλύτερων παροχών προς τους ασφαλισμένους Ναυτικούς μας. Και είναι προφανές το γεγονός ότι τέτοιες απαράδεκτες κρίσεις και σχόλια «περί δήθεν κινδύνων για την πορεία αυτοδυναμίας του ΕΛΟΕΝ» με αφορμή την επιστολή του Γ.Γ της ΠΕΝΕΝ πρέπει να έχει απεύθυνση όχι στην ΠΕΝΕΝ και στον εκπρόσωπό της αλλά σε άλλες κατευθύνσεις και φορείς που επιβουλεύονται, υπονομεύουν και πρακτικά έχουν οδηγήσει στην αφαίμαξη των αποθεματικών του ΕΛΟΕΝ και αυτό σε βάρος των δικαιωμάτων των Ναυτεργατών.

Επίσης η αναφορά της κυρίας Προέδρου για την αύξηση των συντελεστών για το 2017 δεν έχει την παραμικρή σχέση με το αίτημα που διατυπώνεται στην επιστολή του Γ.Γ της ΠΕΝΕΝ για το 2018.

Παράλληλα θέλουμε να καταστήσουμε σαφές ότι με την παρουσία μας στο Δ.Σ του ΕΛΟΕΝ θα ασκήσουμε πλήρως και ουσιαστικά τις αρμοδιότητές μας σε όλους τους τομείς με όρους ελέγχου – διαφάνειας – δημοσιότητας των παρεμβάσεών μας προς τον Ναυτεργατικό μας κόσμο για την διασφάλιση και διεύρυνση των δικαιωμάτων του.

Τέλος μας προκαλεί εντύπωση και σοβαρά ερωτηματικά πώς διέφυγε της κυρίας Προέδρου να τοποθετηθεί και να πάρει σαφή θέση σχετικά με το κυρίαρχο και επίμαχο αίτημα που αναφέρεται στην επιστολή μας και αφορά την αναδιανομή των αποθεματικών του ΕΛΟΕΝ υπέρ των ασφαλισμένων Ναυτικών μας.

Προφανώς η σιωπή δεν είναι πάντα χρυσός… και για αυτό το ζήτημα θα επανέλθουμε καταθέτοντας σε συνεδρίαση του Δ.Σ σχετικές προτάσεις δηλώνοντας την αποφασιστικότητά μας να δοθεί απάντηση και λύση που θα αντιστοιχεί στα συμφέροντα των Ναυτεργατών.    

Με εντολή Διοίκησης

Ο Πρόεδρος                                                                 Ο Γεν. Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντώνης                                          Κροκίδης Νικόλαος

*****************////*********************

Η ΠΕΝΕΝ διεκδικεί ουσιαστικές αυξήσεις στα οικογενειακά επιδόματα και αναδιανομή των αποθεματικών του ΕΛΟΕΝ προς τους δικαιούχους Ναυτεργάτες

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ απαιτεί την επέκταση του θεσμού των οικογενειακών επιδομάτων και την ουσιαστική αύξησή τους για το έτος 2018.

Με το έγγραφό μας αυτό θέλουμε να επισημάνουμε την έντονη δυσαρέσκεια των Ναυτεργατών για τα υποβαθμισμένα επίπεδα στα οποία διατηρούνται επί σειρά ετών τα οικογενειακά επιδόματα προς τους δικαιούχους που χορηγεί ο ΕΛΟΕΝ και την ανάγκη να βελτιωθούν ουσιαστικά.

Να επισημάνουμε ότι οι αυξήσεις για το έτος 2009 ήταν 2,72% και για το έτος 2010 ήταν 4,63%. Έκτοτε και έως το 2017 τα οικογενειακά επιδόματα δεν αυξήθηκαν. Για το έτος 2017 εγκρίθηκε μια αύξηση 2%.

Θεωρούμε εφικτή μια αύξηση προς τους δικαιούχους 10% - 15% αφού το ΕΛΟΕΝ είναι το μόνο εύρωστο και οικονομικά αυτοδύναμο ταμείο στον χώρο μας και με το αποθεματικό που διαθέτει μπορεί να υλοποιήσει την πρότασή μας αυτή χωρίς να διακινδυνέψει την μελλοντική του πορεία.

Θεωρούμε αναγκαία την καταβολή συμπληρωματικού επιδόματος από τον ΕΛΟΕΝ σε κάθε δικαιούχο όπως προβλέπεται από το Προεδρικό Διάταγμα 213/83 άρθρο 11 (τυχόν απομένων υπόλοιπο, μετά την κάλυψη των υποχρεώσεων αυτών διατίθεται προς διανομή) αφού η τελευταία καταβολή συμπληρωματικού επιδόματος αφορούσε την 7ετία 1987 – 1992 και καταβλήθηκε αναλογικά σε 40.000 Ναυτικούς. Το σημερινό πλεόνασμα του ΕΛΟΕΝ είναι 48.548.500 ευρώ.

Να σημειωθεί ότι την 31/12/2011τα ταμειακά υπόλοιπα του ΕΛΟΕΝ ήταν 53.195.712 ευρώ και την 31/12/2012 τα ταμειακά υπόλοιπα του ΕΛΟΕΝ μετά το PSI (κούρεμα) των ελληνικών ομολόγων από την τράπεζα Ελλάδας απέμειναν 23.737.830 ευρώ.

Οι ευθύνες των εκάστοτε διορισμένων Προέδρων από την κυβέρνηση αλλά και των εκπροσώπων του εργοδοτικού – κυβερνητικού και κομματικού συνδικαλισμού και των εφοπλιστικών οργανώσεων είναι τεράστιες αφού δεν έπραξαν τα προβλεπόμενα για την αναδιανομή του αποθεματικού, δεν πάλεψαν για την απαγκίστρωση του ΕΛΟΕΝ από την κρατική – κυβερνητική κηδεμονία και στην ουσία με την δική τους συναίνεση επιβλήθηκε ντε φάκτο η πολιτική της λιτότητας στην χορήγηση των οικογενειακών επιδομάτων των Ναυτεργατών.

Η ΠΕΝΕΝ θεωρεί καθοριστικής σημασίας ζήτημα την απεμπλοκή του εκάστοτε Υπουργού Εργασίας από την διαχείριση, την εποπτεία και τον έλεγχο των αποθεματικών του ΕΛΟΕΝ, αφού το κράτος δεν έχει την παραμικρή συμμετοχή στα έσοδα του ΕΛΟΕΝ και εξ αυτού του γεγονότος δεν προκύπτει καμιά νομιμοποίηση στην άσκηση της πολιτικής του Ταμείου μας καθώς και στην διοίκηση και διαχείριση του ΕΛΟΕΝ.

Όσο υφίσταται αυτή η απαράδεκτη πολιτική τα αποθεματικά του ΕΛΟΕΝ θα είναι έρμαια στις ορέξεις της κάθε κυβέρνησης και του αρμόδιου Υπουργού.

Η συμμετοχή της ΠΕΝΕΝ στον ΕΛΟΕΝ συνδέεται άρρηκτα με το σπάσιμο αυτής της πολιτικής και την ουσιαστική ανεξαρτητοποίηση του Ταμείου και στο πλαίσιο αυτό την αναδιανομή των αποθεματικών του στους δικαιούχους Ναυτεργάτες.

Κροκίδης Νικόλαος

Γενικός Γραμματέας ΠΕΝΕΝ

Μέλος Δ.Σ ΕΛΟΕΝ