Ένα ακόμα επεισόδιο έρχεται να προστεθεί στο σίριαλ των μεθοδεύσεων και της σκληρής εκμετάλλευσης που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι στα σουπερμάρκετ της χώρας, καθώς η εκάστοτε εργοδοσία εκμεταλλεύεται υπέρ το δέον τόσο το μνημονιακό αντεργατικό οπλοστάσιο που έχει νομοθετήσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ όσο και την απραξία των ελεγκτικών μηχανισμών. Το νέο επεισόδιο αφορά στην εργοδοσία των σουπερμάρκετ «Δήμητρα – Γαλαξίας» σε βάρος των εργαζομένων της και την καταγγελία κάνει ο Κερκυραϊκός Σύνδεσμος Ιδιωτικών Υπαλλήλων. Αναλυτικότερα:

Εργαζόμενος από το υποκατάστημα της αλυσίδας στην Αχαράβη, στο οποίο επί σειρά ετών εργάζεται ως κρεοπώλης με σύμβαση εργάτη (!), κατήγγειλε στο Σύνδεσμο τις άθλιες συνθήκες, που έχει επιβάλει η εργοδοσία με άπειρες ώρες υπερωριακής εργασίας, εξαντλητικά δωδεκάωρα (ειδικά την περίοδο των εορτών), ξεχασμένα ρεπό, μη καταβολή επιδομάτων (π.χ. γάμου) κ.ά. Για όλα τα παραπάνω βέβαια, ούτε κουβέντα για πληρωμή! Όταν λοιπόν ο εργαζόμενος ζήτησε τα δεδουλευμένα του, η εργοδοσία όχι απλά δεν ικανοποίησε τις αυτονόητες υποχρεώσεις της απέναντί του αλλά «προς παραδειγματισμόν» έστειλε τον εργαζόμενο στις αποθήκες της εταιρίας στους Βαρυπατάδες, εξαναγκάζοντάς τον έτσι να κάνει πολλές δεκάδες χιλιόμετρα καθημερινά για να μεταβεί στην εργασία του, αυξάνοντας δραματικά το κόστος μετακίνησης, με αποτέλεσμα να δαπανά σχεδόν το σύνολο του ημερομισθίου του για τον σκοπό αυτό!

«Η πρακτική αυτή “σωφρονισμού-παραδειγματισμού” αποτελεί πάγια τακτική της εργοδοσίας των σουπερμάρκετ “Δήμητρα – Γαλαξίας”, όπως έχει καταγγελθεί και από άλλους εργαζόμενους στο Σωματείο μας, καθώς η εργοδοσία διαθέτει υποκαταστήματα σε ολόκληρο το νησί απ’ άκρη σ’ άκρη…! Έτσι, όταν κάποιος εργαζόμενος “δεν κάθεται καλά” τον μετακινεί επικαλούμενη τις “ανάγκες” της επιχείρησης… Να σημειωθεί πως λόγω της εντατικοποίησης της δουλειάς, έχουν ήδη εμφανιστεί στο συνάδελφο προβλήματα υγείας, αν και σε μικρή ηλικία! Χωρίς μάλιστα ίχνος ντροπής, η εργοδοσία με εξώδικη απάντηση απειλεί τον συνάδελφο πως αν δεν “συμμορφωθεί προς τας υποδείξεις” θα καταγγείλει την σύμβαση και θα τον απολύσει!!!», υπογραμμίζει στην καταγγελία του ο Σύνδεσμος.

Είναι ξεκάθαρο πως και αυτή η εκδικητική ενέργεια της εργοδοσίας των σουπερμάρκετ «Δήμητρα – Γαλαξίας», όπως και άλλες στο παρελθόν, που έχει καταγγείλει το Σωματείο: έχει ως στόχο το σύνολο των εργαζόμενων. Στοχεύει να τους κάνει να φοβηθούν, να σκύψουν το κεφάλι, να αποτελέσουν εύκολη λεία και να αποδεχτούν τελικά την σκληρή εκμετάλλευση που υφίστανται! Έχει ως στόχο την ανεμπόδιστη αύξηση των κερδών της επιχείρησης, που ακόμα και μέσα στα χρόνια της κρίσης αυξήθηκαν σημαντικά, ως αποτέλεσμα της σκληρής δουλειάς των εργαζομένων.

«Αυτή είναι ακριβώς η “ανάπτυξη” για την οποία τόσο πολύ μιλάνε και πασχίζουν όλοι όσοι υπερασπίζονται την κερδοφορία των μεγάλων αφεντικών. Για αυτήν την “ανάπτυξη” η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και όλα τα αστικά κόμματα ψήφισαν ΜΑΖΙ το τρίτο μνημόνιο, που φέρνει νέα μέτρα διατηρώντας στο ακέραιο όλα τα παλιά! Για αυτήν την “ανάπτυξη” οι ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες, όπως η πλειοψηφία της διοίκησης του Εργατικού Κέντρου Κέρκυρας, “βάζουν πλάτη” να μένουν ανοργάνωτοι οι εργαζόμενοι, να περνούν όλα αυτά τα μέτρα, να ξηλώνουν όποια δικαιώματα έχουν απομείνει ακόμα στους εργαζόμενους, όπως πρόσφατα με το δικαίωμα στην απεργία», σημειώνει ο Σύνδεσμος

Η εξέλιξη αυτή είναι ένα ακόμα γεγονός που επιβεβαιώνει πως «πατρίδα» του κεφαλαίου είναι το χρήμα και η κερδοφορία και πως επιχειρήματα σαν αυτό της εργοδοσίας του «Δήμητρα – Γαλαξίας», ότι είναι ντόπια επιχείρηση και «σέβεται τον ντόπιο» είναι άλλα λόγια να αγαπιόμαστε! Κριτήριο των εργοδοτών αποτελεί μόνο η αύξηση της κερδοφορίας τους άσχετα από το αν είναι κερκυραίοι, από την υπόλοιπη Ελλάδα ή το εξωτερικό!

ΠΗΓΗ: ergasianet.gr

– του Γεράσιμου Χολέβα

«…κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες»

Αυτός ο στίχος του Μανόλη Αναγνωστάκη είναι μελοποιημένος από τον Μίκη Θεοδωράκη. Ένας στίχος που ίσως θα μπορούσε να περιγράψει τον τρόπο που ταξίδευε (και ταξιδεύει ακόμα) το έργο του συνθέτη Θεοδωράκη σε μια μεγάλη και ατελείωτη παγκόσμια ακρόαση.

Αλήθεια, πόσοι από τους υμνητές του Θεοδωράκη, μετά την ομιλία του στο Σύνταγμα, μπορούν να δουν σε αυτόν τον στίχο το δάκρυ που είναι τόσο καυτό, διότι κουβαλάει το φλεγόμενο νήμα της ιστορίας των ανθρώπων;

Αλήθεια, πόσοι από τους λαλίστατους, από χθες, δημόσιους υμνητές του Θεοδωράκη – ακροδεξιοί πολιτικάντηδες, νοικοκυραίοι της «ενημέρωσης»,  κάτι σκόρπιοι πεθαμένοι χουνταίοι που αναστήθηκαν, ναζί και κρυφοφασισταριά – αντιλαμβάνονται έστω κι ένα γράμμα από τον μελοποιημένο στίχο του Αναγνωστάκη;

Όσες φορές και να βάλουν στα ηχεία τους τη «Ρωμιοσύνη» του Γιάννη Ρίτσου οι στίχοι και η μελωδία θα δραπετεύουν, φτύνοντας στα μούτρα το άταφο κουφάρι του παλιού που εμφανίζεται στο παζάρι του πατριδεμπορίου σαν νέο. 

Ο Μίκης Θεοδωράκης, χθες, επέτρεψε το μεγαλειώδες έργο του να γίνει περιτύλιγμα για τις ακαθαρσίες του αλυτρωτισμού, του εθνικισμού και του φασισμού.

Ναι, έτσι είναι. Σωπάστε λίγο, πατριώτες του συλλαλητηρίου. Δεν φοβόμαστε το πλήθος σας. Τα πλήθη έχουν μεγαλουργήσει, αυτά κινούν, άλλωστε, την Ιστορία. Τα πλήθη, όμως, έχουν καταδικάσει την ανθρωπότητα και στον κίνδυνο του αφανισμού. Πότε; Όταν το πλήθος δεν κοιτάζει το πλήθος αλλά βρίσκεται ανάμεσα στο πλήθος για να προστατέψει το τομάρι του.

Να σου πω κάτι πατριώτη του συλλαλητηρίου; Εάν τα κάνεις όλα γιατί αγαπάς την πατρίδα σου, τότε δεν θα ανεχόσουν ούτε μια στιγμή, λίγο παραπέρα από σένα, να κορδώνονται τα φασισταριά και οι ναζί. Θα τους πέταγες πριν πατήσουν το πόδι τους, γιατί, πατριώτη του συλλαλητηρίου, αυτό που εκπροσωπούν πάτησε στο κεφάλι την πατρίδα. Μήπως δεν το γνωρίζεις; Τους κοίταξες; Εκεί, λίγο πιο δίπλα από σένα ήταν. Δεν είδες πως στις φάτσες τους φαίνονται οι σβάστικες και τα πουλιά της χούντας;

Ας μην σε κουράσω με συνθήκες και χάσεις τη χαρά του ανορθολογικού αιτήματος σου. Πάντως, αυτό που τελικά σε βάζουν να κάνεις οι «αγνοί» διοργανωτές και οι υποκινητές τους είναι να διεκδικείς νέα σύνορα, το ίδιο που κάνουν και οι άλλοι του «μεγάλου πλήθους» των εθνικιστών στα Σκόπια. Αυτό ξέρεις τι σημαίνει; Πόλεμο σημαίνει. Και ο πόλεμος δεν είναι πλακίτσα με περικεφαλαίες και άναρθρες κραυγές.

Κι αν ψάχνεις κάποιον πόλεμο και τον αντέχεις, πατριώτη του συλλαλητηρίου, κοίτα τη ζωή σου πώς την κάνουνε και γέμισε όλες τις πλατείες, διεκδικώντας την πατρίδα σου, εκείνη την πατρίδα του λαού μας, και μην περιμένεις την ελεημοσύνη των «ευεργετών», τα μειωμένα επιτόκια των δανειστών και τη ΝΑΤΟιική προστασία των «συμμάχων». Των «συμμάχων» εκείνων που προσκυνούν και σε κάλεσαν προχθές να υπερασπιστείς την πατρίδα στο Σύνταγμα, αλλά κι εκείνων που κυβερνούν και εκτελούν υποτακτικά εντολές για τις επιθυμίες των ΗΠΑ στα ματωμένα Βαλκάνια.

Σε αυτόν τον πόλεμο δεν χωράνε οι ναζί. Και δεν θα χρειάζεται να πάμε στην Ιστορία για να το αποδείξουμε. Φτάνει μόνο η εκκίνηση της ιδεολογικής τους αφετηρίας: Όλοι οι άνθρωποι δεν αξίζουν το ίδιο, υπάρχουν ανώτεροι και κατώτεροι, άξιοι και ανάξιοι για να ζουν. Είναι η βαθιά τους πεποίθηση για τους ανθρώπους κι εσύ τους έβλεπες να σε «καμαρώνουν» που έγινες κορνίζα στη φωτογραφία τους. Είναι μια εξαιρετικά χρήσιμη άποψη αυτή για την εκμετάλλευση των ανθρώπων από άλλους ανθρώπους, για το σύστημα που έχει στο κέντρο του την εκμετάλλευση.

Αλήθεια, γέλασες με το χιούμορ (;) και την ειρωνεία του Μίκη Θεοδωράκη όταν ξεκινούσε την ομιλία του; «Καλοί μου Έλληνες, αδέλφια μου, φασίστες…», είπε κι από κάτω προφανώς και «δεν ήταν όλοι φασίστες», αλλά όλοι οι φασίστες, οι ναζί και οι κρυφασίστες, ήταν εκεί, δεν έλειπε κανένας.

Όταν γύρισες στο σπίτι έβαλες μήπως τους στίχους του Ρίτσου μελοποιημένους από τον Θεοδωράκη;

«Όταν σφίγγουν το χέρι ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο».

Όχι, ε;… Εμείς τους βάλαμε και τους ακούσαμε… χιλιάδες φορές από εκείνη τη στιγμή που παίχτηκαν στο συλλαλητήριο στο Σύνταγμα. Και πού ‘σαι; Δεν εννοούμε πως το έργο του Θεοδωράκη έπαιζε χιλιάδες φορές, μπορεί να μην ακούστηκε ούτε μια φορά ως ήχος! Δεν κατάλαβες. Ε; Λογικό…

Η ανθρωπότητα έχει ζήσει πολλές φορές ένα συγκεκριμένο έργο, η καλλιτεχνική δημιουργία, η ανθρώπινη δημιουργία να έχει γίνει κοινωνική και ο δημιουργός να σηκώνει σημαίες που στρέφονται ενάντια στο ίδιο του γέννημα…

Έχεις διαβάσει εκείνους τους στίχους του Τάσου Λειβαδίτη; Για θυμήσου:

«Πάνω στα ματωμένα πουκάμισα των σκοτωμένων / εμείς καθόμασταν τα βράδια /και ζωγραφίζαμε σκηνές απ’ την αυριανή ευτυχία του κόσμου / Έτσι γεννήθηκαν οι σημαίες μας».

Κάπως έτσι είναι και τα τραγούδια στο έργο του Μίκη Θεοδωράκη, με τους στίχους των μεγάλων μας ποιητών, «ματωμένα πουκάμισα σκοτωμένων» που έγιναν ζωγραφιές «από την αυριανή ευτυχία του κόσμου». 

Είναι και ο λόγος που το μουσικό έργο του Μίκη που έντυσε τους στίχους των ποιητών δεν πέθανε χτες, γιατί είναι πια κοινωνική και πολιτισμική περιουσία αγώνων, χθεσινών και αυριανών.

Είναι σαν το χώμα που «δεν μπορεί κανείς να μας το πάρει». Ούτε ο ίδιος ο κύριος Μίκης Θεοδωράκης.

Υ.Γ: Η ζωή συνεχίζεται, «…κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες». Τον στίχο τραγουδά ο ίδιος κύριος Μίκης Θεοδωράκης, ο οποίος έχει γράψει και τη μουσική…:

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

– του Γεράσιμου Χολέβα

Mε αφορμή την είδηση πως δύο πρώην πρωθυπουργοί και οκτώ πρώην υπουργοί φέρονται να εμπλέκονται στην δικογραφία για την υπόθεση της φαρμακοβιομηχανίας Novartis, επαναφέρουμε δημοσίευμα μας, ένα χρόνο πριν. Σημειώνουμε ότι δεν αφορά την ελληνική υπόθεση με όσα προκύπτουν από τις τελευταίες εξελίξεις, αλλά τη «συνταγή  Novartis» παγκοσμίως.   

Ημεροδρόμος 5-2 -2018

Η υπόθεση «Novartis», στην Ελλάδα, φαίνεται πως είναι ακόμα στην αρχή. Μετά και τη νέα προκαταρκτική έρευνα, για διερεύνηση οικονομικών εγκλημάτων από στελέχη της φαρμακευτικής εταιρείας, έχει ανοίξει η δημόσια συζήτηση. 

Η περιγραφή μοιάζει γνωστή: Μίζες, επίσημα και ανεπίσημα «κυκλώματα» που εξυπηρετούνται, και πιθανή εμπλοκή πολιτικών προσώπων.

Η απαραίτητη έρευνα, με τους τρόπους που προβλέπεται, θα οδηγήσει σε πραγματικά δεδομένα. Με βάση αυτά να αποδοθούν οι ευθύνες που αναλογούν χωρίς εκπτώσεις και συγκαλύψεις , να έρθουν στο φως της δημοσιότητας τα στοιχεία, να «μπούνε στη φυλακή τα λαμόγια». Ναι, σε όλα αυτά. 

Ένα, λοιπόν, το (απαραίτητο) κρατούμενο.

Από εκεί και πέρα υπάρχει η γνωστή πραγματικότητα, για την οποία δεν χρειάζεται προκαταρκτική έρευνα για να αποδειχθεί. Τα στοιχεία μιλούν μόνα τους («Τα γενόσημα σκάνδαλα της Novartis ανά την υφήλιο» – Εφημερίδα των Συντακτών 6/1/2017 – Δημήτρης Τερζής):

• «Με δεδομένο ότι η συνταγογράφηση φαρμάκων θα φτάσει παγκοσμίως το 1,5 τρισ. δολάρια στην επόμενη πενταετία, αντιλαμβάνεται κανείς ότι όλες οι εταιρείες του χώρου θέλουν ένα μεγάλο κομμάτι από αυτήν την πίτα (…)
• ο όμιλος Novartis διαθέτει εταιρείες σε πολλά σημεία του κόσμου, στις οποίες εργάζονται συνολικά 118.700 εργαζόμενοι (στοιχεία 2015)(…)
• Αν δει κανείς αναλυτικά την πορεία της Novartis από τη στιγμή της ίδρυσης της έως σήμερα, θα διαπιστώσει ότι βασίστηκε σε μια ιδιαίτερα επιθετική πολιτική εξαγορών άλλων εταιρειών και μέσα σε 20 χρόνια κατάφερε να φτάσει στην κορυφή της φαρμακευτικής αγοράς». 

Τα στοιχεία δείχνουν πως η πολυεθνική φαρμακευτική εταιρεία, με βάσεις στη Βασιλεία της Ελβετίας και τη Μασαχουσέτη των ΗΠΑ αποτελεί ένα ολόκληρο «κράτος» στην παγκόσμια αγορά και ιδιαίτερα στην αγορά του φαρμάκου.

Ας σταθούμε λίγο σε αυτό: Η «αγορά του φαρμάκου».

Τα φάρμακα, ένα ακόμα εμπόρευμα στον καπιταλισμό, είναι πεδίο ανταγωνισμού με τεράστια ποσά και συμφέροντα, που συγκρούονται, σε όλο τον κόσμο.

Το φάρμακο, το μέσο με το οποίο μπορούν να σωθούν ανθρώπινες ζωές και να προληφθούν ασθένειες, είναι ένα πανάκριβο αντικείμενο για χοντρές μπίζνες.  

Κάπως έτσι φαίνεται «φυσιολογικό» (;) να ακούει κανείς καταγγελίες για προώθηση των προϊόντων φαρμακευτικών εταιρειών, από δίκτυο γιατρών και στελέχη του χώρου της Υγείας, ακόμα και πολιτικών προσώπων που μπορεί να καλύπτουν και να ενισχύουν το εκάστοτε «κύκλωμα».

Ας το πάμε λίγο ανάποδα. Γιατί στους περισσότερους τα «μεγάλα σκάνδαλα» φαίνονται «φυσιολογικά»; Ίσως γιατί εκτιμάται πως όταν διακινούνται εκατομμύρια κι εκατομμύρια, τότε θεωρείται «επόμενο» κάποιοι να «τρώνε». Είναι «επόμενο» με βάση το …αόρατο χέρι της «αγοράς» που έχει ως υπέρτατο «νόμο» το κέρδος. 

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς μέσα στο χώρο της Υγείας, για να παρατηρήσει το «μεγάλο φαγοπότι» των φαρμακευτικών εταιρειών. Το επίσημο, το «νόμιμο» «μεγάλο φαγοπότι», όχι το εκείνο που εξετάζεται κάθε φορά, όταν «σκάει» ένα σκάνδαλο. 

Ας αποδοθούν ευθύνες λοιπόν, ας φτάσει «το μαχαίρι στο κόκκαλο…». Θα είμαστε από τους πρώτους που θα πούμε συγχαρητήρια, εάν και όταν αυτό γίνει. Τα παραδείγματα του παρελθόντος, σε ανάλογες περιπτώσεις, δεν έχουν δείξει κάτι τέτοιο, αλλά ας πούμε ότι αυτή τη φορά θα είναι αλλιώς.  Να λάβουμε βέβαια υπόψη πως συνήθως δεν φτάνει «το μαχαίρι κόκκαλο» όχι από κάποια γενική κακή διάθεση ή ανικανότητα. Δεν φτάνει, συνήθως, διότι υπάρχει -διεθνώς – η σύνδεση των πολυεθνικών με το πολιτικό κατεστημένο. 

Υπάρχει, όμως, κι εκείνο δεν θίγεται, διότι αποτελεί συστατικό μέρος του συστήματος που ζούμε, δηλαδή το «νόμιμο» πάρτι στο χώρος της Υγείας. Αυτό που εγκρίνεται ως κανονικό και (κάθε φορά) επιδιώκεται να «ρυθμιστεί».

Έλα, όμως, που δεν «ρυθμίζεται», αλλά γιγαντώνονται οι «Νοvartis». Συνήθως, μάλιστα, όταν υπάρχει κάποιο δυσάρεστο αποτέλεσμα για τις «Νovartis» αυτό δεν το φέρει η απόδοση ευθυνών, αλλά ο «ανταγωνισμός», δηλαδή το «ξεκαθάρισμα λογαριασμών» μεταξύ των «Novartis». 

Έτσι, τα φάρμακα, το μέσο με το οποίο μπορούν να σωθούν ανθρώπινες ζωές και να προληφθούν ασθένειες, μένουν στα χέρια των «Novartis».  

Έτσι, χάνονται ανθρώπινες ζωές, διότι τα φάρμακα – ως ένα ακόμα εμπόρευμα της «ελεύθερης αγοράς» – έχουν τιμή και κέρδος.

Έτσι, η συνταγή «Novartis» μένει αλώβητη, μια συνταγή «νόμιμη» που δεν εκτελείται στα φαρμακεία από τους ασθενείς, αλλά στα «άσπρα» και «μαύρα» ταμεία των πολυεθνικών. 

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr