Χαραγμένα στο τοπίο μια φυτείας φοινικέλαιου που συνορεύει με ένα από τα πιο μοναδικά τροπικά δάση του κόσμου βρίσκονται τρία γράμματα: SOS. Το μήνυμα έχει έκταση περίπου μισού χιλιομέτρου. Αν κάποιος το δει από ψηλά του δίνεται η αίσθηση ότι η γη έχει φωνή. Αν όντως είχε πάντως θα ήταν μια κραυγή αγωνίας, για την καταστροφή των δασών της Ινδονησίας με την σπάνια πανίδα. Πίσω από την καταστροφή αυτή βρίσκεται η παραγωγή φοινικέλαιου. 

Το SOS ζωγράφισε ο καλλιτέχνης Έρνεστ Ζαχάρεβιτς θέλοντας να στρέψει τα βλέμματα στην αποψίλωση των δασών της χώρας. «Από το έδαφος δεν θα υποπτευθεί κανείς ότι πρόκειται για κάτι περισσότερο από ακόμη μια φυτεία φοινικέλαιου. Η εναέρια άποψη, ωστόσο, αποκαλύπτει το σήμα κινδύνου SOS», λέει ο Λιθουανός καλλιτέχνης. Σύμφωνα με τον ίδιο, ήθελε να τραβήξει την προσοχή στην συνεχή καταστροφή των τροπικών δασών και στον κίνδυνο που αυτή συνεπάγεται για τα απειλούμενα είδη ζώων που κατοικούν σε αυτά, όπως ο ουρακοτάγκος της Σουμάτρα. 

«Το μήνυμα Save Our Souls (Σώστε τις Ψυχές μας) είναι ένα μήνυμα για όσους βρίσκονται μακριά. Είναι μια υπενθύμιση της σύνδεσής μας με τη φύση», υποστηρίζει. «Καθώς χάνουμε όλο και περισσότερα από τα δάση μας, χάνουμε και λίγο από τον εαυτό μας κάθε φορά».

Επί μια εβδομάδα ο Ζαχάρεβιτς σχεδίαζε προσεκτικά την ιδέα του δέντρο προς δέντρο. Περίπου 1.100 φοίνικες κόπηκαν για να σχηματιστεί το μήνυμα. Ο Ζαχάρεβιτς συνεργάστηκε με την οργάνωση Sumatran Orangutan Society (Κοινότητα για τους Ουρακοτάγκους της Σουμάτρα) - τα αρχικά της είναι επίσης SOS, καθώς και μια εταιρεία καλλυντικών. Μαζί συγκέντρωσαν τα κεφάλαια για να αγοράσουν την έκταση 500 στρεμμάτων με απώτερο σκοπό να την αναδασώσουν ολόκληρη αφού τελειώσουν με την καμπάνια τους.

Είναι ο δεύτερος χρόνος που ο Ζαχάρεβιτς κάνει την εκστρατεία ευαισθητοποίησης Splash and Burn (κόψιμο και κάψιμο). Το όνομα της εκστρατείας προέρχεται από τις τεχνικές που χρησιμοποιούν ορισμένοι Ινδονήσιοι αγρότες για να αποψιλώσουν τα τροπικά δάση και να χρησιμοποιήσουν τις εκτάσεις για φυτείες φοινικέλαιου. 

Η Ινδονησία είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός φοινικέλαιου στον κόσμο. Το φοινικέλαιο χρησιμοποιείται σε τρόφιμα, καλλυντικά και προϊόντα καθαρισμού. Είναι επίσης το λάδι με το οποίο τηγανίζουν τα περισσότερα φαγάδικα του πλανήτη. Παγωτά, κραγιόν, μαργαρίνη, μπισκότα, σοκολάτες, πραλίνα  και σαμπουάν... Το φοινικέλαιο είναι το πρώτο σε κατανάλωση φυτικό έλαιο στον κόσμο και το συναντάμε σε εκατοντάδες προϊόντα κάθε μέρα.  Πολλές φορές, το φοινικέλαιο δεν αναγράφεται ξεκάθαρα, αλλά μπορεί η ετικέτα να αναγράφει «φυτικά λίπη», εννοώντας φοινικέλαιο ή φοινικοπυρηνέλαιο. Η μαζική παραγωγή του αφήνει πίσω της θύματα. Τα τροπικά δάση της χώρας συρρικνώνονται και η βιομηχανία φοινικέλαιου κατηγορείται από τις ΜΚΟ για συνέργεια στη μαζική αποψίλωση των δασών.

Παρόλα αυτά οι εταιρείες συνεχίζουν την δραστηριότητά τους ακόμη και σε κομμάτια δάσους που η αποψίλωση είναι παράνομη καθώς απειλεί βιότοπους. Το Δίκτυο Δράσης για τα Τροπικά Δάση (RAN) δημοσίευσε το καλοκαίρι μια μελέτη στην οποία κατηγορεί την εταιρεία υλοτομίας PT Agra Bumi Niaga (ABN) για καλλιέργεια φοινικόδεντρων σε παράνομα αποψιλωμένη δασική έκταση στο οικοσύστημα Λέσερ, έναν βιότοπο με μία από τις μεγαλύτερες βιοποικιλότητες του πλανήτη.

Σύμφωνα με την έρευνα που παρουσίασε ο Guardian, η PT Agra Bumi Niaga (ABN) μεταφέρει το πρωτογενές προϊόν σε ένα εργοστάσιο επεξεργασίας φοινικέλαιου που ανήκει στην PT Ensem Sawita (ES), η οποία στη συνέχεια το πουλά μέσω εμπόρων στις μεγαλύτερες εταιρείες τροφίμων στον κόσμο. Η Pepsico, η Unilever, η Nestlé, η McDonald's, η Mars, η Kellogg's και η Procter & Gamble, έχουν κατηγορηθεί από τις οργανώσεις για «συνενοχή στην καταστροφή του οικοσυστήματος της Σουμάτρα». 

«Αν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα για την επιβολή πολιτικών που απαγορεύει την αποψίλωση των δασών, οι εταιρείες αυτές θα ευθύνονται για την καταστροφή του τελευταίου μέρους πάνω στη γη, όπου οι ελέφαντες, οι ουρακοτάγκοι, οι ρινόκεροι και οι τίγρεις συνυπάρχουν», αναφέρει στην μελέτη της η οργάνωση RAN.

Οι εταιρείες από την πλευρά τους, στις απαντήσεις τους είτε έριξαν την ευθύνη στους συνεργάτες τους στο εξωτερικό για τα εγκλήματα στα δάση, είτε εξέφρασαν ανησυχία και απάντησαν ότι διεξάγουν έρευνες ζητώντας διορθωτικά μέτρα από τους προμηθευτές τους. Κάποιες διέκοψαν τη συνεργασία τους με την ABN. Ωστόσο, η RAN συνεχίζει να ανησυχεί για τα επίπεδα επιχειρηματικής εμπλοκής. «Είναι απαράδεκτο το επιχειρηματικό μοντέλο. Δεν μπορεί να περιμένουν χωρίς να κάνουν κάτι μέχρι μια μικρή ΜΚΟ να τους εκθέσει», αναφέρουν από την οργάνωση. 

Ήδη η κατάσταση είναι ιδιαίτερα σοβαρή στο τροπικό δάσος Λέσερ. Πολλά ζώα βρίσκονται σε τραγική κατάσταση. Περίπου 35 ελέφαντες έχουν πεθάνει από το 2012 ενώ οι περιπτώσεις που άνθρωποι και ζώα έρχονται αντιμέτωποι αυξάνονται ταχύτατα καθώς η δημιουργία των καλλιεργειών φοινικέλαιου καταστρέφει τις φυσικές κατοικίες των ζώων που στη συνέχεια περιπλανόνται απελπισμένα. Πολλά είδη όπως οι τίγρεις, οι λεοπαρδάλεις και οι αρκούδες γίνονται όλο και πιο ευάλωτα απέναντι στους λαθροκυνηγούς καθώς το περιβάλλον τους εξαφανίζεται. 

^{Πίνακας του Guardian, που δείχνει την αποψίλωση των δασών στην περιοχή με βάση δορυφορικά δεδομένα, αεροφωτογραφίες και συντεταγμένες από σύστημα GPS. Με πορτοκαλί χρώμα το κομμάτι που έχει αποψιλωθεί}

Το Λέσερ εξακολουθεί να είναι το μεγαλύτερο τροπικό δάσος της Σουμάτρα και η UNESCO το έχει συμπεριλάβει στη λίστα της παγκόσμιας κληρονομίας. Ωστόσο, το ποσοστό αποψίλωσής του είναι μεταξύ των υψηλότερων στον κόσμο. Το 2015 οι μεγάλες πυρκαγιές στη Σουμάτρα - που συχνά συνδέονται με την αγροτική δραστηριότητα - κατέστρεψαν 8.000 τετραγωνικά μίλια του τροπικού δάσους. Από τον Ιανουάριο του 2015 έως και τον Απρίλιο του 2017 αποψιλώθηκαν ακόμη 22.000 εκτάρια.

Ο πρόεδρος της Ινδονησίας Τζόκο Ουιντόντο, απάντησε με ένα μορατόριουμ στις νέες άδειες για καλλιέργεια φοινικέλαιου τον περασμένο Απριλίο, ενώ δυο μήνες αργότερα ο κυβερνήτης της περιοχής, όπου βρίσκεται το Λέσερ, διέταξε τις εταιρείες φοινικέλαιου να σταματήσουν την αποψίλωση ακόμη και στην περίπτωση που έχουν νόμιμη άδεια. Ωστόσο, η έρευνα της οργάνωσης RAN δείχνει ότι η ABN συνέχισε να αποψιλώνει εδάφη. Σε μία μόνο περιφέρεια του Λέσερ, ακόμη εννέα προμηθευτές των επιχειρήσεων άλεσης συνέχισαν τις δραστηριότητές τους σε περισσότερα από 26.000 εκτάρια.

Ειδικοί, οργανώσεις όπως η RAN και τοπικοί ακτιβιστές ελπίζουν ότι οι αλλαγές στις οποίες προχώρησε η κυβέρνηση για την αδειοδότηση καλλιεργειών θα μειώσει την απώλεια των δασών αλλά χρειάζεται περισσότερη δουλειά σε πολιτικό επίπεδο. Όπως σημειώνουν, ο ρόλος της τοπικής αυτοδιοίκησης πρέπει να ενισχυθεί, το ίδιο και η επιβολή του νόμου, αλλιώς το υπέροχο οικοσύστημα της Σουμάτρα, σύντομα θα εξαφανιστεί. 

* Φωτογραφίες από το site της οργάνωσης RAN

Πηγή: tvxs.gr

Εργάζονται κάτω από άθλιες συνθήκες σε μεγάλη κυπριακή κατασκευαστική εταιρεία, την J&P, που έχει αναλάβει έργα στο Ριάντ της Σαουδικής Αραβίας

Απίστευτες καταστάσεις καταγγέλλουν ότι βιώνουν 20 Έλληνες και 150 Κύπριοι, οι οποίοι εργάζονται κάτω από άθλιες συνθήκες σε μεγάλη κυπριακή κατασκευαστική εταιρεία που έχει αναλάβει έργα στο Ριάντ της Σαουδικής Αραβίας.

Οι εργαζόμενοι, σύμφωνα με επιστολή τους προς τα στελέχη της εταιρίας J&P που έχει αναλάβει μεγάλα κατασκευαστικά έργα στην πρωτεύουσα της Σαουδικής Αραβίας, Ριάντ, βρίσκονται σε εξαιρετικά δύσκολη θέση εδώ και μερικούς μήνες αναγκαζόμενοι να επιβιώνουν κάτω από τραγικές συνθήκες, καθώς η εταιρεία δεν καταβάλλει τα δεδουλευμένα τους, ενώ αρνείται να τους επιστρέψει τις βίζες ώστε να μπορέσουν να φύγουν και να δουλέψουν σε κάποια άλλη χώρα.

Σύμφωνα με τις καταγγελίες των εργαζόμενων που αναφέρονται σε επιστολή που έστειλαν προς τον διευθυντή της J&P στο Ριάντ, Ανδρέα Παπαθωμά, με ημερομηνία 27 Μαρτίου 2018 και φέρνει στο φως το protothema.gr, 6.700 εργαζόμενοι της J&P εργάζονται καθημερινά κάτω από άθλιες συνθήκες.

Οι υπάλληλοι της κατασκευαστικής, όπως αναφέρουν στην επιστολή τους, δεν έχουν χρήματα να αγοράσουν τρόφιμα και να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες, ενώ διαπιστώνεται έλλειψη ζωτικών υπηρεσιών, όπως πόσιμου νερό και πετρελαίου που είναι απαραίτητο για την λειτουργία των γεννητριών στα εργοτάξια. Μάλιστα σύμφωνα με το περιεχόμενο της επιστολής, δεν γίνεται έγκαιρα η διακομιδή των σκουπιδιών και των απορριμμάτων με αποτέλεσμα να τίθεται σε κίνδυνο η υγεία των εργαζομένων στα εργοτάξια.

Ακόμη, όπως επισημαίνουν, δεν καλύπτεται η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των εργαζομένων, ενώ παρατηρούνται συχνές διακοπές στο δίκτυο ηλεκτροδότησης των εργοταξίων και στις περιοχές γύρω απ’ αυτό. Οι εργαζόμενοι υποστηρίζουν ότι δεν έχουν καταβληθεί ούτε οι οφειλές σε εταιρείες μεταφοράς με αποτέλεσμα να μην μπορούν να μετακινηθούν οι υπάλληλοι.

Το σοβαρότερο είναι, όπως λένε, ότι δεν μπορούν να ανανεωθούν οι άδειες εργασίας και παραμονής στη χώρα και ανά πάσα στιγμή κινδυνεύουν με φυλάκιση σε περίπτωση που γίνουν αντιληπτοί από τις τοπικές αρχές που είναι ιδιαίτερα αυστηρές σε τέτοια θέματα. «Η εταιρεία δεν μπορεί να προμηθευτεί ούτε αεροπορικά εισιτήρια και έτσι οι εργαζόμενοι αναγκάζονται να ζητούν χρήματα από τις πρεσβείες για να γυρίσουν στις πατρίδες τους» αναφέρεται στην επιστολή.

Παρακάτω, επισημαίνεται, ότι όσοι υπάλληλοι παραιτούνται δεν παίρνουν τα δεδουλευμένα τους και αναγκάζονται να υποβάλλουν επίσημα τα παράπονα τους στις πρεσβείες τους και σε κρατικές υπηρεσίες, ζητώντας την παρέμβαση τους για να τους καταβληθούν τα χρωστούμενα καθώς και τα αεροπορικά εισιτήρια που δικαιούνται βάσει του συμβολαίου που έχουν υπογράψει με την κυπριακή κατασκευαστική εταιρία.

Κλείνοντας την επιστολή τους, οι εργαζόμενοι κάνουν αναφορά στους λόγους που οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση, επιρρίπτοντας ευθύνες στα διευθυντικά στελέχη της κυπριακής κατασκευαστικής εταιρείας και όχι στο Σαουδαραβικό κράτος, όπως ανέφεραν κυπριακά μέσα ενημέρωσης.

Συγκεκριμένα, λένε: «Υπέπεσε στην αντίληψη μας ότι κυπριακά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι η αιτία για το οικονομικό πρόβλημα της εταιρίας ήταν η αποτυχία της σαουδαραβικής κυβέρνησης να καλύψει τους όρους του συμβολαίου σε ό,τι αφορά την πληρωμή αρκετών έργων. Πολύ απλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Όλα αυτά γίνονται εξαιτίας των οικονομικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η ίδια η εταιρεία. Όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο έχουμε χάσει την πίστη και την εμπιστοσύνη μας στην ικανότητα της εταιρίας να διαχειριστεί τις υποθέσεις της. Η εταιρεία κινδυνεύει να χρεωκοπήσει τις προσεχείς ημέρες, εκτός εάν ληφθούν επειγόντως μέτρα».

Παρέμβαση του έλληνα πρέσβη

Όσον αφορά στους Έλληνες εργαζόμενους, οι περισσότεροι έχουν ήδη επικοινωνήσει με την πρεσβεία μας στο Ριάντ, ζητώντας την παρέμβαση των διπλωματικών αρχών προκειμένου να τους επιστραφούν οι βίζες. Μάλιστα χτες κιόλας ο πρέσβης της Ελλάδας στη Σαουδική Αραβία προσπάθησε να επικοινωνήσει με στέλεχος της J&P στο Ριάντ, όμως δεν κατέστη δυνατό καθώς το στέλεχος απουσίαζε από τις εγκαταστάσεις της εταιρείας.

Πριν την επιστολή που φέρει ως ημερομηνία την 27η Μαρτίου, είχαν προηγηθεί δυο ακόμη επιστολές που αναφέρονταν στο δράμα που βιώνουν καθημερινά οι χιλιάδες εργαζόμενοι στα εργοτάξια της κατασκευαστικής εταιρείας. Σε μια απ’ αυτές μάλιστα αναφέρεται από τους εργαζόμενους πως «υπάρχουν άνθρωποι ανάμεσα μας που πωλούν το αίμα τους για να αγοράσουν φαγητό!» Σύμφωνα με πληροφορίες από την Κύπρο, η εταιρεία έχει απαντήσει πως θα κάνει ότι είναι δυνατόν για να πληρώσει τις υποχρεώσεις της ακόμη και μέσω της πώλησης περιουσιακών της στοιχείων.

Πηγή: ergasianet.gr

Μια φανταστική αφήγηση για μια φανταστική χώρα.

Τον τελευταίο καιρό κυκλοφορούν διάφορες κακεντρεχείς διαδόσεις, για την ηττοπάθεια των κυβερνητικών στελεχών, απέναντι στα κρίσιμα προβλήματα της χώρας.

Εμείς δεν πιστεύουμε τις κακές φήμες. Τουναντίον, το μόνο που αναγνωρίζουμε στην κυβέρνησή μας, είναι μια σειρά ένδοξων μαχών, σε πολλά επίπεδα. Ας δούμε μερικά μόνο από αυτά.

Πρώτον: Με ένα πρωτοφανές δημοκρατικό άλμα, όπως αυτό του δημοψηφίσματος, κατέστησε όλη την ντόπια κοινωνία μέτοχο της ενοικίασης της χώρας, μόλις για 99 ακόμη χρονάκια. Και μάλιστα μαζί μ᾽ αυτό, έκλεισε το αμαρτωλό παρελθόν της αστικοδημοκρατικής μεταπολίτευσης, ανοίγοντας τον τέταρτο δρόμο για τον μετασοσιαλισμό! Γιατί ο σοσιαλισμός περνάει μέσα από την ισότητα. Δεν έχει καμιά σημασία αν τούτη δω η ισότητα σημαίνει εξίσωση στην εξαθλίωση, όπως λένε οι Κασσάνδρες. Μάλιστα αυτού του είδους η εξίσωση είναι η μόνη που απαλλάσει τους ανθρώπους από το δυσβάσταχτο βάρος της ευθύνης του εαυτού τους και τους απελευθερώνει από ανούσιες φλυαρίες για ιστορικό παρελθόν και μέλλον. Ήδη στο οικονομικό επίπεδο, έχει σχεδόν κλείσει η ψαλίδα των ταξικών διακρίσεων στις απολαβές. Είτε είναι κανείς εργαζόμενος, άνεργος, άεργος , συνταξιούχος, μικρομεσαίος επιχειρηματίας, αγρότης, επιστήμονας, ανειδίκευτος, οι τελικές αποδοχές μετά φόρων είναι ίδιες, Άσε που απελευθέρωσε τους εργαζόμενους από τη μισθωτή σκλαβιά, δηλαδή από τη σκλαβιά να παίρνεις μισθό επειδή δουλεύεις! Οι μισθοί επιτέλους αποσυνδέθηκαν από την παραγωγικότητα της εργασίας και την καταναλωτική δύναμη. Οι παλαιοκομμουνιστές, ήθελαν λέει να ανεβάσουν όλη την κοινωνία ένα σκαλί πιο πάνω. Γι᾽ αυτό δεν είδαν προκοπή. Ρίχτους όλους στόν πάτο, να δείς για πότε πετυχαίνεις τον νεοφιλελεύθεροσοσιαλισμό. Η ελ-πήδα ήρθε!

Δεύτερον: Με μια πρωτοφανή κωλοτούμπα, απαλλάχτηκε από το παλιό, στο ίδιο το κόμμα. Απ᾽όλους αυτούς τους κολλημένους με συλλογικά δικαιώματα, δημόσιο συμφέρον και άλλες παρωχημένες ανοησίες, που μπλοκάρουν συνεχώς τις ξένες επενδύσεις από σοβαρούς και διακηρυγμένους διώκτες της τύχης!

Τρίτον: Μετά το άνοιγμα των επαγγελμάτων των προηγούμενων κυβερνήσεων, έρχεται επιτέλους η κατάργηση των επαγγελμάτων. Ο καθένας και μία, πρέπει να μπορεί να κάνει χρέη ταξιτζή, να μπορεί να ανοίξει φαρμακείο, ιατρικό κέντρο ή οτιδήποτε θελήσει. Όλα πρέπει να επιτρέπονται, τέρμα πια σ᾽αυτή την κλεισούρα των επαγγελμάτων και των επαγγελματιών. Όσοι το αρνούνται είναι συντηρητικοί, η ζωή θέλει τρέλλα. Να μπορείς να ξυπνάς ένα πρωί και να λές, σήμερα θέλω να είμαι ταξιτζής, αύριο εκπαιδευτικός, κ.ο.κ. Η ελευθερία της πραγματικής εικονικότητας, είναι η ελευθερία του μέλλοντός μας!

Τέταρτον: Τα έβαλε ανοιχτά με τα οργανωμένα μεγάλα συμφέροντα που λυμαίνονταν τον λαϊκό μόχθο, όπως το κίνημα της γραβάτας. Με έναν θαρραλέο νόμο, τους απάλλαξε από την συμμετοχή τους σε μια σειρά από νομικές και δικαστικές διαδικασίες κι έτσι τους τσάκισε κάθε δυνατότητα να ξαναγοράσουν ποτέ γραβάτα! Λένε μάλιστα ότι το επόμενο μεγάλο βήμα που ετοιμάζει η κυβέρνησή μας, είναι η παράδοση της δικαιοσύνης στο κίνημα της κουκούλας, αντί εκείνου της γραβάτας, αποτελούμενο από γνήσιους διεθνικοσοσιαλιστές αντιφασίστες και με την ευγενική εποπτεία άμεμπτων υπερεθνικών ΜΚΟ. Με τέτοιες και άλλες γενναίες θεσμικές μεταρρυθμίσεις, ήρεμα και απλά, θα περάσουμε επιτέλους στη σύμπραξη της μη κυβερνητικότητας, με τα εναλλακτικά και ακτιβιστικά κινήματα, που θα ανοίξουν τον τέταρτο δρόμο για τον μετασοσιαλισμό.

Πέμπτον: Αποκάλυψε εμμέσως πλην σαφώς, τις μίζες πολιτικών από μεγάλη πολυεθνική φαρμακευτική εταιρεία. Βέβαια αυτοί οι πολιτικοί είναι δεξιά και κεντροδεξιά λιγούρια και ποτέ αριστεροί πολιτικοί, που έχουν γνήσια ηθικοσοσιαλιστική τσίπα και δεν δέχονται ποτέ μίζες. Είναι δε τόσο υπεράνω χρημάτων, που καμιά φορά ξεχνάνε την ύπαρξη των καταθέσεων τους και δεν τις δηλώνουν στα «πόθεν έσχες». Ομως αυτό είναι άλλης τάξεως ζήτημα, έχει να κάνει με την πολιτική εμπέδωση της Μπρεχτικής αποστασιοποίησης, μεταξύ ρόλου και ατομικότητας!

Έκτον: Την αποσύνδεση από κάθε ευθύνη, την διαχέει ως ένα νέο είδος μετασοσιαλιστικής κουλτούρας στον κρατικό μηχανισμό, πολύ πιο αποτελεσματικά από το προηγούμενο σοσιαλίζον πείραμα της χώρας. Γιατί ξέρουν τα συντρόφια, οτι το κράτος μόνο από τα μέσα καταλύεται κι αυτή τη φορά χωρίς την πολυέξοδη διαπλοκή σε εκτεταμένο επίπεδο. Γιατί οι φτωχομπινέδες όσο τρώνε τόσο λυσσάνε και δαγκώνουν στο τέλος το χέρι που σταμάτησε να τους ταΐζει, ενώ άμα τους έχεις στην αφασία, κάθονται σαν κότες λυράτες. Αυτό όμως πρέπει να το αντιμετωπίσουμε σαν σοσιαλιστική, αντικρατικιστική προπαίδεια.

Έβδομον: Καταργεί το βάθρο του μικροαστισμού, την ατομική ιδιοκτησία! Επιτέλους σπίτια, οικόπεδα, χωράφια, βγαίνουν στο σφυρί. Κι οι άνθρωποι απελευθερώνονται από το βόλεμα του καναπέ, τη μιζέρια της μοναξιάς και τη στενότητα των τεσσάρων τοίχων. Επιτέλους βγαίνουν στο δρόμο, στα φιλόξενα πεζοδρόμια, για να διασταυρωθούν ανοιχτά και ελεύθερα με άλλους αστέγους και να φτιάξουν όλοι μαζί νέες ουτοπικές κοινότητες. Μόνο οι ανόητοι βλέπουν το δάχτυλο της έξωσης και όχι το δάσος μιας νέας κοινωνικοποίησης. Τελικά όντως, στην κρίση κανείς δεν μένει μόνος!

Όγδοον: Ανοίγει τα σύνορα. Γιατί όπως δεν πρέπει να μας χωρίζουν τοίχοι και ιδιοκτησίες, έτσι δεν πρέπει να μας χωρίζουν σύνορα. Άσε που έτσι δεν έχεις εχθρούς, εισβολείς, πολέμους και άλλα ξεπερασμένα ήθη. Όπως καταργούνται οι τάξεις και επομένως η ταξική πάλη, έτσι καταργούνται τα σύνορα και η διακρατική πάλη. Απλά τα πράγματα. Κι αν έρθει κανένας κατακτητικός στρατός, δικός του ο μπελάς. Γιατί εμείς ξέρουμε την αλήθεια, ότι οι θάλασσες ανήκουν στα ψάρια, τα βουνά στις αρκούδες, οι πόλεις στα σκυλάκια και τα γατάκια κ.ο.κ. Κι όποιος δεν «ψήνεται», ας πιει κάνα «μπάφο», να το δει αλλιώς το πράμα!

Ένατον: Μπορεί η κυβέρνηση να μην έχει τη δυνατότητα να πάρει στα χέρια της την οικονομική εξουσία, αλλά κάνει κάτι πολύ πιο «προχώ»: εφαρμόζει εξαγωγή της επανάστασης στα ίδια τα κέντρα του καπιταλισμού. Οι πολυεθνικές μεταλλάσονται σε αντιεξουσιαστικούς οργανισμούς, τα μικρομεσσαία στελέχη καταργούνται, οι ίδιες αυτοκαταργούνται όπως τις ξέραμε ως τώρα, όλοι γίνονται ίδιοι. Ακόμα οι μεγάλοι όμιλοι συνεχώς συγχωνεύονται, αλλάζουν χέρια, ονόματα, ταμπέλες, ΑΦΜ, εκπροσώπους, μετόχους, τα πάντα. Τώρα αποδεικνύεται πόσο μπροστά από την εποχή του ήταν αυτό που λέγανε «εσωκομματικό μπάχαλο» στο κυβερνών κόμμα και «κωλοτούμπα» στη διακυβέρνηση. Γιατί αν δεν ήταν μπροστά, το μπάχαλο κι η κωλοτούμπα, δεν θα γινόνταν μοντέλα σύγχρονου μάνατζμεντ! Πανίβλακες και καθυστερημένοι είναι όσοι φωνάζουν ακόμα ότι η αριστερά αστικοποιείται. Φταίει ο καπιταλισμός που αλλάζει σύριζα ηλίθιοι!

Δέκατον: Προσφάτως, σε συνεργασία με άλλες δημοκρατικές και προοδευτικές δυνάμεις, αποτελούμενες από πρώην σοσιαλίζοντες κυβερνήτες αυτής της χώρας, κύρηξε τον πόλεμο στον εθνολαϊκισμό, τον σοσιαλ-λαϊκισμό και άλλα λαϊκότροπα είδη που φύονται σ᾽αυτό τον τόπο. Ακόμα δεν είναι γνωστή η έκβαση αυτής της μάχης, αλλά είμαστε σχεδόν σίγουροι ότι θα κερδιθεί υπέρ της κυβέρνησής μας, γιατί μόνο η ίδια ξέρει να χειρίζεται τον λαϊκισμό για το καλό του ίδιου του λαού! Άλλωστε η πολυσυνιστωσική συμπαράταξή μας, έχει συντρίψει παρόμοιους εχθρούς, πριν ακόμα ανέβει στην κυβέρνηση κι έτσι απέδειξε τις ηγετικές της ικανότητες στον λαό και υπερψηφίστηκε. Για παράδειγμα θ᾽ αναφέρουμε τρεις καίριες κοινωνικές παρεμβάσεις της.

Α. Αποκάλυψε, κατήγγειλε και κατατρόπωσε τον ρατσισμό. Αυτή η μάχη υπήρξε τόσο αποτελεσματική, ώστε να βλέπουμε σήμερα πολλούς μεταμελήσαντες πρώην ρατσιστές, να το᾽χουν γυρίσει σε έναν ιδιότυπο εμφύλιο ρατσισμό. Τους βλέπεις καθημερινά στους δρόμους, να φτύνουν χάμω και να επαναλαμβάνουν συνεχώς το αμίμητο: «γ..ώ τη ράτσα μου γ..ώ»!

Β. Τοιουτοτρόπως ετοιούτεψε τους αντιτοιούτους, προσάπτοντάς τους την κατηγορία του ομοφοβικού. Τέτοια ήταν η επιτυχία του τοιαύτου αγώνος, ώστε οι ομοφοβικοί εδέχθησαν ένα ανεπανόρθωτο ψυχολογικό τραύμα, με συνέπεια να μην τολμούν να ξεμυτίσουν από τα σπίτια τους, γιατί μόλις συναντούν έναν «όμο», τους κόβει κρύος ιδρώτας, πέφτουν κάτω με σπασμούς και βγάζουν αφρούς απ᾽ το στόμα!

Γ. Μα πάνω απ᾽ όλα, ευχαριστούμε την μεγάλη πολυσυνιστωσικο-πολυσυλλεκτική συμπαράταξή μας, γιατί μας έμαθε μια νέα κουλτούρα, έναν νέο τρόπο σκέψης, έκφρασης και ζωής. Μας έμαθε την αξία της τρολιάς: να τρολάρουμε και να χαχανίζουμε με αυτά που ως τώρα τα᾽χε ο κόσμος για σημαντικά πράματα στη ζωή του και να απασχολούμαστε με ότι το᾽ χαν για απλό εποικοδόμημα και ιδιωτική υπόθεση. Μας έμαθε ότι δεν χρειάζονται δα και τίποτα συλλογικά δικαιώματα για να´χεις ατομικά, μπορείς να τα᾽χεις όλα και τώρα. Μας έμαθε να αξιολογούμε αλλιώς τις καταστάσεις. Να ανησυχούμε για τον ηγέτη μας που έβγαλε ερπητάκι όταν τον στρίμωξαν οι ξένοι ηγέτες και να μη μας καίγεται καρφί που θα πηγαίναμε έρπειν. Να μας λέει ο ηγέτης «ή εμείς ή αυτοί» και να μήν περνάει απ᾽το μυαλό μας να ρωτήσουμε ποιούς εννοεί «εμείς» και ποιους «αυτοί», αλλά κι όταν μετά από χρόνια καταλάβουμε, να πούμε «οκ, ήταν μάγκας γιατί μας τρολάρισε όλους». Βέβαια οφείλουμε να παραδεχτούμε, ότι τον δρόμο τον είχε ανοίξει ο άλλος αρχιηγέτης της τρολιάς και της πολιτικής μπαφομεταφυσικής, ο μίστερ «λεφτά υπάρχουν».

Μετά απ᾽ όλα αυτά, ας βγει όποιος τολμάει να μας πει ότι η κυβέρνηση δεν έκανε βαρυσήμαντο και πολυσήμαντο έργο, μέσα σε λιγότερο από τέσσερα χρόνια. Ότι δεν ξεπέρασε τα καλύτερα όνειρα όλων των αριστερών (οι άλλοι δεν μας ενδιαφέρουν). Πρέπει να στηρίξουμε την κυβέρνησή μας με την πίστη και την αισιοδοξία που μας παρείχε αυτά τα μεταβατικά χρόνια του υπόγειου μετασοσιαλιστικού μετασχηματισμού!

Ομάδα Λόγου ΔΑΙΜΩΝ

Πηγή: ergatikosagwnas.gr

Του Κώστα Τζιαντζή

Ο Kώστας Tζιαντζής (που υπέγραψε αυτό το άρθρο ως Κώστας Ίσος, στην εφημερίδα ΠΡΙΝ, τον Απρίλιο του 1995) για τον Νίκο Μπελογιάννη.

Στις 30 Mαρτίου, πριν 43 χρόνια, εκτελέστηκε ο Mπελογιάννης μαζί με τους συντρόφους του, Mπάτση, Kαλούμενο και Aργυριάδη, στο Γουδί, κάτω από τους προβολείς των στρατιωτικών αυτοκινήτων, για να μην προλάβει το ξημέρωμα και πάρει χαμπάρι ο κόσμος. «Πάμε για καθαρό αέρα», ήταν τα λόγια του, στο «ήρθε η ώρα» του δεσμοφύλακα. Aπό τότε ο Mπελογιάννης αγαπήθηκε όσο λίγοι και υμνήθηκε συχνά και από τους αντιπάλους του, ξένους και «δικούς του». Συμβόλισε ευρύτερα το μαρτύριο, την αξιοπρέπεια και την ελπίδα της μετεμφυλιακής Ελλάδας των εργαζομένων και από μια άποψη το γενικότερο δράμα του μεταπολεμικού κόσμου. Κέρδισε ιδιαίτερα την τιμή να εκφράσει ως τα όρια της ποίησης και του μύθου την αυταπάρνηση και την αισιοδοξία των κομμουνιστών, των επαναστατών, των χιλιάδων λαϊκών αγωνιστών.

Από τότε η στάση του ταυτίστηκε με κάθε ανυπότακτη συνείδηση και πράξη, με τα πιο ψηλά πετάγματα των νεότερων γενιών, με την ίδια την αφοσίωση στην ατέλειωτη περιπέτεια της ανθρώπινης απελευθέρωσης. Δίκαια όλα αυτά, γιατί όταν ήρθε η «ώρα του» (όχι αυτή που καθόρισαν οι δολοφόνοι του) πήγε να τη συναντήσει, όπως και πάρα πολλοί άλλοι, όχι χωρίς φόβο, αλλά πάντως χωρίς στόμφο και κυρίως με στοχασμό και τόλμη, έτοιμος στη σκέψη κι ανθρώπινος, με το κεφάλι ψηλά.

Ίσως ο Mπελογιάννης αγαπήθηκε πάνω απ’ όλα γιατί αντιπροσωπεύει αυτή τη χαμογελαστή αποφασιστικότητα που δείχνει το συναίσθημα, αλλά κυρίως τη γνώση, ίσως και την ειρωνεία του επαναστατικού ρεαλισμού της νεότερης εποχής. Ενός ρεαλισμού που δεν είναι ιπποτικός αμυντικός ρομαντισμός, δεν είναι ιεραποστολική διακονία, δεν σημαίνει άγνοια της πραγματικότητας και των συσχετισμών της, αλλά ωστόσο παραμένει επαναστατικός, ανατρεπτικός και στην πιο δύσκολη ώρα. Και γι’ αυτό, ενώ κατά κανόνα συγκρούεται με τον «καιρό» του και με τη στάση των εκατομμυρίων ανθρώπων, ταυτόχρονα επικοινωνεί με την άλλη πλευρά του χρόνου, με την άλλη πλευρά της σκέψης και της πρακτικής των μεγάλων κοινωνικών και αγωνιστικών πλειοψηφιών.

O Mπελογιάννης δεν έμεινε κυρίως σαν ο επαναστάτης της εθνικής αντίστασης, της νίκης που δεν είναι νίκη. Αλλά σαν ο επαναστάτης της ήττας ύστερα από σκληρή μάχη, της ήττας που δεν είναι ακριβώς ήττα. Στο δικό του περήφανο «πέσιμο» η Αριστερά της ένοπλης πάλης, ήθελε να βλέπει το χαρακτήρα του γενικότερου δικού της αγώνα, της δικής της ήττας. Ήθελε, ίσως, πολύ περισσότερο να βλέπει την επαναστατική τους συνέχεια, που δεν αρκείται να κρατά τα παλιά όπλα και μάλιστα «παρά πόδα», αλλά ψάχνει να βάλει στο χέρι καινούργια νικηφόρα όπλα, αναζητά και στις πιο σκοτεινές στιγμές όχι απλά ένα νέο, αλλά και ένα ανώτερο «σε όλα» ξεκίνημα.

Όλα αυτά που όπως πάντα, είναι υπόθεση πρώτα απ’ όλα των ίδιων των πρωτοπόρων δυνάμεων των εργαζομένων, ο Mπελογιάννης δεν μπόρεσε και δεν μπορούσε ασφαλώς να τα καταφέρει. Kι αυτό όχι μόνο γιατί οι αντίπαλοι έκοψαν απότομα το νήμα της ζωής του προωθώντας έτσι, όπως κάθε εποχή άλλωστε, με το δικό τους αμείλικτο τρόπο και την «καλύτερη επιλογή» των στελεχών του κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος. O Mπελογιάννης πρακτικά, πολιτικά, θεωρητικά, ήταν γέννημα των αντιφάσεων του κινήματος της εποχής του και γι’ αυτό έχει το δικαίωμα να βαδίζει στα όριά τους και ασφαλώς έχει όπως όλοι και τις αντίστοιχες ευθύνες.

Ωστόσο, ο ίδιος με την απολογία του και τη γενικότερη στάση του έβαλε σε δοκιμασία την «αντοχή» της εποχής του και του κινήματός του. O θρύλος του πλάστηκε κυρίως από τις βαθύτερες, έστω και όχι επαρκώς συνειδητοποιημένες, ανάγκες του κόσμου, του αριστερού κινήματος και των εργαζομένων για μια νέα επαναστατική πορεία, πάνω από τις ήττες, τα λάθη, τη θλιβερή αντιφατικότητα της πολιτικής τους και των ιδεών τους, πάνω από την περιβόητη 3η Συνδιάσκεψη του ’50 (που όπως πάντα έβγαζε λάδι μόνο την τότε ηγεσία) πάνω από τις ανθρωποφαγίες τύπου Πλουμπίδη και Kαραγιώργη και κυρίως πάνω από τους φρικτούς φόβους τους μήπως τόσοι αγώνες είναι ίσως καταδικασμένοι να βυθίζονται τελικά κάθε φορά στις Bάρκιζες και τις Γιάλτες.

Oι διάφοροι λαθραίοι υμνητές του Mπελογιάννη (δεξιοί και αριστεροί) και ίσως περισσότερο οι κληρονόμοι των δολοφόνων του, επαίρονται συχνά γιατί το ειδικότερο αίτημα της αστικής, έστω, ομαλότητας, που μαζί με τα άλλα έφερε στο προσκήνιο η δίκη του, πραγματοποιήθηκε εν μέρει και βεβαίως προσωρινά, 25-30 χρόνια μετά. Επιχειρούν να χρωματίσουν τον Mπελογιάννη με τη δική τους μίζερη δημοκρατία και το ψευτολαϊκό πνεύμα της ελληνικής λεβεντιάς. Αλλά το βαθύτερο, το ουσιαστικό, το γενικότερο αίτημα που έβαλε η στάση του Mπελογιάννη και των καλύτερων αγωνιστών της γενιάς του ήταν το αίτημα, για μια ριζικά νέα επαναστατική πορεία. Kαι το ανεκπλήρωτο αυτό αίτημα από τη σκοπιά μιας χωρίς όρια ελεύθερης κοινωνίας που έχει ανάγκη ο σύγχρονος άνθρωπος, ύστερα μάλιστα από την πείρα των καταρρεύσεων και της μεγάλης ήττας, πυροδοτεί την αρχή της νέας εποχής του εργατικού κινήματος και παίρνει σήμερα συγκλονιστικές διαστάσεις.

Αυτό ακριβώς το νόημα της «υπόθεσης Mπελογιάννη» οι ποικιλώνυμοι διαχειριστές της, όλων των τάσεων, χρόνια τώρα καλύπτουν με τη σιωπή, τη διαστρέβλωση, την κομματική καπηλεία και την εικονολατρία. Όσο για το KKE, το KKΣE και το «παγκόσμιο πολιτικό κόμμα» της εποχής του Mπελογιάννη, το κόμμα που αυτός κι άλλοι πολλοί πίστευαν ακλόνητα πως εκφράζει την εργατική επαναστατική αποστολή έχουμε σήμερα το ιστορικό προνόμιο να γνωρίζουμε με ποιο ακριβώς τρόπο συνέχισε και αξιοποίησε το επαναστατικό αίτημα που προκύπτει από τη στάση του ίδιου του Mπελογιάννη και των αγωνιστών της γενιάς του.

Στο εσωτερικό προικοδότησε το λαϊκό κίνημα αρχικά με την πολιτική και την πρακτική της εθνικής Δημοκρατικής Αλλαγής, που οδήγησε στον εξευτελισμό της Αριστεράς και στη δικτατορία και στις νεότερες συνθήκες, με την πολιτική και την πρακτική της «Νέας Δημοκρατίας», της «Δημοκρατίας του λαού» και της «Πραγματικής αλλαγής», που κατέληξαν στο διασυρμό της εποχής του Tζαννετάκη και του Zολώτα. «Πάμε για καθαρό αέρα» Το κόμμα της τάξης και της ιστορίας Στο διεθνές πεδίο το «κόμμα» οδήγησε το εργατικό και λαϊκό κίνημα στην εσωτερική και εξωτερική ειρηνική συνύπαρξη με τον καπιταλισμό, στη διάλυση της Διεθνούς, στην οικοδόμηση μιας νέας εκμεταλλευτικής αυτοκρατορίας πριν τελικά παραδοθεί ολοκληρωτικά και στην αστική τάξη.

Δεν ξέρουμε με ποιους θα πήγαινε και τι θα είχε απογίνει ο Mπελογιάννης αν είχε επιζήσει. Kαι δεν είμαστε απ’ αυτούς που πιστεύουν ότι ήταν τυχερός «που έφυγε νωρίς». Γιατί είμαστε βέβαιοι ότι σε κάθε περίπτωση, όποια και αν είναι η προσωπική κατάληξη του κάθε αγωνιστή, οι όποιες μεγάλες ή μικρές συγκρούσεις και οι μάχες του απέναντι στο κεφάλαιο ανήκουν τελικά στο μεγάλο και πάντα ανυπότακτο κόμμα της «ιστορίας» του επαναστατικού κινήματος, στο διεθνές και διαχρονικό «κόμμα» της τάξης, που το κτίζει κυρίως με τα ίδια της τα χέρια, που το κρατάει πάντα ζωντανό και γεννάει τελικά τις επαναστατικές μορφές που έχει ανάγκη η βασανιστική πορεία της προς την ελευθερία. Σήμερα κανείς δεν έχει δικαίωμα να καπηλεύεται τις μικρές ή τις μεγάλες στιγμές αυτού του ιστορικού κόμματος της τάξης, αλλά είναι φυσικό και αναγκαίο να επιχειρεί τη δική του ερμηνεία πάνω στις νίκες και τις ήττες του.

Έτσι και η γενιά των κομμουνιστών της αντιδικτατορικής και μεταπολιτευτικής πάλης έχει χρέος να κάνει εκ νέου τις δικές της καταθέσεις και στην υπόθεση Mπελογιάννη. Τουλάχιστον, κάποιοι πιστεύουμε ότι κι εμείς δεν ηττηθήκαμε χωρίς να δώσουμε τη μάχη, έστω και όταν τα πιο βασικά ζητήματα είχαν ήδη κριθεί αλλού. Δεν «πέσαμε» χωρίς να κρατάμε το όπλο και κολακευόμαστε ίσως να νομίζουμε ότι παλεύουμε με τον ίδιο αισιόδοξο επαναστατικό ρεαλισμό που μας δίδαξε η στάση του Mπελογιάννη. Γι’ αυτό, κυρίως από τη σκοπιά μιας νέας και χωρίς προηγούμενο αναγκαίας επαναστατικής τομής, επιχειρούμε να συνδεθούμε ξανά με τη μεγάλη και ηρωική κομμουνιστική παράδοση.

Όσο για την εντελώς νεότερη γενιά, που ανδρώνεται κατά τη γνώμη μας στην πιο «αγγελική και μαύρη» μέχρι τώρα εποχή, πολλά μπορεί να πει κανείς. Ένα απ’ αυτά, ίσως όχι το πιο σημαντικό για τους πολλούς, είναι ότι κάποια απ’ αυτά τα παιδιά αυτήν ακριβώς την εποχή, πριν λίγο μόλις καιρό, τόλμησαν να ιδρύσουν μια νέα οργάνωση νεολαίας, που έχει σαν τίτλο και σαν έμβλημά της την «Κομμουνιστική Απελευθέρωση». Με  αυτό τον τρόπο, κάποιες πρωτοπόρες δυνάμεις αυτής της γενιάς συναντιούνται σήμερα με το κόμμα της τάξης και της ιστορίας, επιχειρώντας ένα ριζικά νέο ξεκίνημα, πάνω, αλλά όχι έξω από τις νίκες και τις ήττες του παρελθόντος και από τις μεγάλες προσδοκίες του μέλλοντος. Γιατί ξέρουν κυρίως πως «ό,τι είναι να χτιστεί, στο παρόν χτίζεται». Άλλη μια φορά λοιπόν και ίσως αν χρειασθεί ξανά και ξανά: «Πάμε για καθαρό αέρα».

Πηγή: kommon.gr