Σφυροδρέπανος

Κλαίνε οι χήρες, κλαίνε κι οι παντρεμένες. Κλαίνε οι ακροδεξιοί, η σπορά των ηττημένων του 45′ -που νίκησαν όμως στη χώρα μας- κλαίνε ως συμπλήρωμα κι αυτοί που αυτοπροσδιορίζονται ως αριστεροί. Συριζοτρόλ και Μουρουτρόλ στο τουίτερ σε μια άμιλλα -την λες και σύμπνοια- άνευ προηγουμένου, για το άγαλμα του μεγάλου ευεργέτη Χάρι.

Οι λύκοι αγκαλιά με τα σκυλιά.

Ειδικά το τελευταίο πάει για “βραβείο χρυσόψαρου”, αφού το συγκεκριμένο Τρούμαν έχει γκρεμιστεί πολλές φορές και μάλιστα στο πρόσφατο παρελθόν. Αλλά όπως λέει ένας σύντροφος για το άγαλμα “σημασία δεν έχει πόσες φορές θα πέσεις, αλλά πόσες θα σηκωθείς…”

Κι άντε να ξεχωρίσεις τους “αριστερούς” από τους λαδέμπορες φασίστες, καθώς μ(ον)οιάζουν όλοι μαζί με το χαφιεδότσουρμο από το “Θίασο” του Αγγελόπουλου.

Δεν ήταν ένα απλό άγαλμα, αυτό που μπήκε στο στόχαστρο των κομμουνιστών. Αυτό ήταν έργο τέχνης και σύμβολο δημοκρατίας.
Να το προτείνουμε κι ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς στην UNESCO… Κι ας συγκινηθούμε όλοι μαζί (μπορούμε) για το αστικό περιβάλλον και την ελεύθερη καλλιτεχνική έκφραση, με αφορμή το άγαλμα του Χάρι.

Δεν ήταν διαδηλωτές αυτοί που πήγαν να το γκρεμίσουν. Δεν ήταν φοιτητές, μαθητές κι εργάτες. Αυτοί που λες ήταν Ταλιμπάν. Σήμερα γκρεμίζουν ένα άγαλμα, αύριο θα καίνε βιβλία, μεθαύριο θα κόβουν κεφάλια.
Το γεγονός πως αυτοί που έκαιγαν βιβλία κι αυτοί που κόβουν κεφάλια είναι γέννημα-θρέμμα του συστήματος που στηρίζουν είναι μικρή κι ασήμαντη λεπτομέρεια.

Δεν ήταν ωμή βία και καταστολή, το χτεσινό. Ήταν δίκαιη αντιμετώπιση ταραχοποιών -κι έγινε πράξη!
Θα μπορούσαμε να το πούμε και τίμιο ξύλο, λόγω των ημερών. Όπως λέμε “αριστερά χημικά”, “αριστερά ΜΑΤ” και “αριστεροί ασφαλίτες”, που αναβιώνουν το σπουδαστικό της Ασφάλειας. Ωραία χρόνια…

Ποιος ήταν όμως ο Χάρι Τρούμαν; Άγιος άνθρωπος. Μας “βοήθησε” και με το σχέδιο Μάρσαλ, τότε που… “δεν υπήρχαν πλούσιοι και φτωχοί”, (ήμασταν όλοι Έλληνες και μερικοί “απάτριδες”). Ας δούμε τι λέει σχετικά ο Πάμπλο Νερούδα.

“Ο Mr. Truman φτάνει στο νησί του Πουέρτο Ρίκο,
Έρχεται στα νερά
τα γαλανά των καθάριων μας Πελάγων..”

η συνέχεια στην εικόνα που ακολουθεί (κι αλιεύτηκε από εδώ).

Εντάξει όμως, Ναπάλμ και δύο ατομικές βόμβες έριξε. Δεν έκανε και χρήση χημικών όπλων, για να τον βομβαρδίσουμε, όπως λέει και ο Μώμος.

Πηγή: katiousa.gr

«Η λέξη θεός δεν είναι για μένα τίποτα περισσότερο από την έκφραση και το προϊόν των ανθρώπινων αδυναμιών. Η Βίβλος είναι μια συλλογή αξιότιμων, αλλά ακόμη πρωτόγονων μύθων που είναι εντούτοις αρκετά παιδαριώδεις. Καμιά ερμηνεία, ανεξάρτητα από το πόσο επιδέξια μπορεί να είναι, δεν πρόκειται να το αλλάξει για μένα αυτό…. Για μένα η εβραϊκή θρησκεία, όπως και όλες οι άλλες, είναι μια ενσάρκωση των πιο παιδαριωδών δεισιδαιμονιών».

Αλβέρτος Αϊνστάιν

Συμπληρώνονται σήμερα  63 χρόνια από το θάνατο του κορυφαίου Γερμανού φυσικού και φιλόσοφου Αλβέρτου Αϊνστάιν (14 Μάρτη 1879 – 18 Απρίλη 1955).

Δεν θα αναφέρουμε εδώ την βιογραφία του απλώς θα τονίζουμε ότι η διαβόητη Επιτροπή Αντιαμερικανικών Ενεργειών στην Μακαρθική εποχή, τον χαρακτήρισε κομουνιστή και πράκτορα των Σοβιετικών. Μάλιστα το 1965 διαπιστώθηκε ότι ο φάκελλος που είχε ανοίξει γι’ αυτόν το FBI ήταν τεράστιος αποτελούμενος από 1280 σελίδες και αποδιδόταν τόσο εξωφρενικά πράγματα γ' αυτόν που δικαίωναν απόλυτα την διαπίστωσή του ότι  "μόνο δύο πράγματα είναι άπειρα: το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία, και ως προς το σύμπαν διατηρώ κάποιες αμφιβολίες".

 Θα προτιμήσουμε, λοιπόν, να παραθέσουμε κάποια αποσπάσματα από το δοκίμιο «Why socialism» (γιατί σοσιαλισμός) που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1949 στο περιοδικό «Monthly Revue». (Με ένα βαθμό ίσως υπερβολής θα μπορούσαμε να λέγαμε ότι ο Αϊνστάιν συντάσσεται με την άποψη των κομμουνιστών ότι οι αυτοχαρακτηριζόμενες κοινοβουλευτικές δημοκρατίες δεν είναι τίποτε άλλο παρά δικτατορίες των αστών).

Το ιδιωτικό κεφάλαιο τείνει να συγκεντρωθεί σε μερικά χέρια, εν μέρει εξαιτίας του ανταγωνισμού μεταξύ των καπιταλιστών, και εν μέρει επειδή η τεχνολογική ανάπτυξη και η αύξηση του καταμερισμού εργασίας ενθαρρύνουν τη δημιουργία μεγαλύτερων παραγωγικών μονάδων σε βάρος των μικρότερων.

Το αποτέλεσμα αυτών των εξελίξεων είναι μια ολιγαρχία ιδιωτικού κεφαλαίου η τεράστια δύναμη της οποίας δεν είναι δυνατό να ελεγχθεί ουσιαστικά ακόμα και από μια δημοκρατικά οργανωμένη πολιτική κοινωνία.
Αυτό αληθεύει επειδή τα μέλη των νομοθετικών οργάνων επιλέγονται από πολιτικά κόμματα, που χρηματοδοτούνται σε πολύ μεγάλο βαθμό ή έστω επηρεάζονται από ιδιωτικούς καπιταλιστές που, για πρακτικούς λόγους, διαχωρίζουν το εκλογικό σώμα από το κοινοβούλιο.

Η συνέπεια είναι ότι οι εκπρόσωποι του λαού ντε φάκτο δεν υπερασπίζονται τα συμφέροντα των μη προνομιούχων τμημάτων του πληθυσμού. Επιπλέον, υπό τις παρούσες συνθήκες, οι ιδιωτικοί κεφαλαιοκράτες αναπόφευκτα ελέγχουν, άμεσα ή έμμεσα, τις κύριες πηγές πληροφόρησης (τύπος, ραδιόφωνο, εκπαίδευση).
Είναι λοιπόν εξαιρετικά δύσκολο, και σε πολλές περιπτώσεις σχεδόν αδύνατο, για τον εξατομικευμένο πολίτη να οδηγηθεί σε αντικειμενικά συμπεράσματα και να κάνει έξυπνη χρήση των πολιτικών δικαιωμάτων του.

Η παραγωγή γίνεται για το κέρδος, όχι για τη χρήση της. Δεν υπάρχει πρόνοια ότι όλοι εκείνοι που είναι ικανοί και πρόθυμοι να εργαστούν θα είναι πάντα σε θέση να βρίσκουν εργασία.
Ο «στρατός των ανέργων» υπάρχει σχεδόν πάντα. Ο εργάτης φοβάται συνεχώς μην χάσει τη δουλειά του. Μια και οι άνεργοι και οι κακοπληρωμένοι εργάτες δεν δημιουργούν μια επικερδή αγορά, η παραγωγή καταναλωτικών αγαθών  περιορίζεται, και η  συνέπεια είναι μεγάλα δεινά. ..

Το κίνητρο του κέρδους, σε συνδυασμό με τον ανταγωνισμό μεταξύ των καπιταλιστών, ευθύνεται για την αστάθεια στη συσσώρευση και στη χρήση του κεφαλαίου, που οδηγεί σε όλο και πιο σοβαρές υφέσεις. Ο απεριόριστος ανταγωνισμός οδηγεί σε τεράστια σπατάλη εργασίας, καθώς και στον ακρωτηριασμό της κοινωνικής συνείδησης των ατόμων, που ανάφερα προηγουμένως.

Είναι αυτός ο ακρωτηριασμός των ατόμων που θεωρώ ως το χειρότερο κακό του καπιταλισμού...

Είμαι πεπεισμένος ότι υπάρχει μόνον ένας τρόπος για να εξαλειφθούν αυτά τα σοβαρά κακά, καθαρά και ξάστερα μέσα από την εγκαθίδρυση μιας σοσιαλιστικής οικονομίας, που θα συνοδεύεται από ένα εκπαιδευτικό σύστημα προσανατολισμένο προς κοινωνικούς στόχους.

Σε μια τέτοια οικονομία, τα παραγωγικά μέσα είναι ιδιοκτησία της ίδιας της κοινωνίας και χρησιμοποιούνται με σχεδιασμένο τρόπο. Μια σχεδιασμένη οικονομία, που προσαρμόζει την παραγωγή στις ανάγκες της κοινότητας, θα διανέμει την απαιτούμενη εργασία μεταξύ όλων εκείνων που είναι ικανοί να εργάζονται και θα εξασφαλίζει τα προς το ζειν σε κάθε άνδρα, γυναίκα και παιδί. Η εκπαίδευση του ατόμου, πέρα από την ανάπτυξη των έμφυτων ικανοτήτων του καθενός, θα προσπαθεί να  αναπτύξει το αίσθημα ευθύνης απέναντι στους συνανθρώπους μας αντί να υμνεί την εξουσία και την επιτυχία, όπως γίνεται στη σημερινή κοινωνία μας.

Το ΑΚΕΛ επικρίνει την κυπριακή κυβέρνηση ότι δεν επιδίωξε να αποτρέψει τη βρετανική κυβέρνηση από τη χρήση των βάσεων Ακρωτηρίου για τις παράνομες, όπως τις χαρακτηρίζει, πολεμικές ενέργειες στη Συρία.

Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος Γιώργος Λουκαΐδης, σε γραπτή δήλωση, χαρακτηρίζει «αδικαιολόγητη τη στάση της κυπριακής κυβέρνησης», η οποία, προστίθεται στην δήλωση, «αντί της ανάληψης ευθύνης, προτίμησε να καταφύγει στην μετατόπιση και τον αποπροσανατολισμό».

Στην κριτική του ΑΚΕΛ απάντησε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Πρόδρομος Προδρόμου, ο οποίος επανέλαβε ότι οι βρετανικές βάσεις δεν είναι υπό τον έλεγχο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εδώ και χρόνια, πρόσθεσε, σταθμεύουν (στις βάσεις) πολεμικά αεροσκάφη, τα οποία έχουν χρησιμοποιηθεί και σε άλλες επιχειρήσεις.

Σε δήλωση στο ΡΙΚ ο κ. Προδρόμου ανέφερε επίσης ότι η Κυπριακή Δημοκρατία ως κράτος – μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης συντάσσεται με τις θέσεις της και θεωρεί ότι είναι απαράδεκτη η χρήση χημικών όπλων. Επιθυμία της Λευκωσίας, πρόσθεσε, είναι η διευθέτηση της κρίσης στο διπλωματικό πεδίο.

Πηγή: iskra.gr