Απολύθηκε λόγω δακτυλικών αποτυπωμάτων

Κώστας Ζαφειρόπουλος -Εφημερίδα των Συντακτών

Η ιδιωτικότητα είναι κλοπή. Αυτό είναι το μότο της πανίσχυρης διαδικτυακής εταιρείας «Ο Κύκλος», που απασχολεί περισσότερους από δέκα χιλιάδες υπαλλήλους, διαθέτει γραφεία σε όλη την υδρόγειο και προσλαμβάνει τα πιο χαρισματικά μυαλά. Στον «Κύκλο» των υπερεξελιγμένων επικοινωνιακών δικτύων όλα είναι διάφανα, συνδεδεμένα και ανιχνεύσιμα.

Ευτυχώς, ο Κύκλος ήταν απλώς ένα δυστοπικό μπεστ σέλερ (2013) του Αμερικανού συγγραφέα Ντέιβ Εγκερς. Δυστυχώς, η πραγματικότητα μπορεί να μην απέχει τόσο πολύ.

Πριν από λίγες μέρες ένας εργαζόμενος αρνήθηκε να δώσει το δακτυλικό του αποτύπωμα στον εργοδότη και να συναινέσει στην παραβίαση των προσωπικών του δεδομένων στον χώρο εργασίας του και απολύθηκε!

Ο λόγος για υπάλληλο της εταιρείας Seller Hellas (κατασκευάζει ηλεκτρολογικά υλικά), ο οποίος αντέδρασε στην απόφαση να συγκροτήσει η επιχείρηση βάση δεδομένων με δακτυλικά αποτυπώματα και άλλα βιομετρικά στοιχεία για να ελέγχει την είσοδο στην εταιρεία.

Το θέμα είχε αναδείξει η «Εφ.Συν.» («Big Brother για το… ωράριο», 6/8/2018) και στα τέλη Αυγούστου ενημερώθηκε ο εργαζόμενος για την απόλυσή του για λόγους… παραγωγικότητας.

Δεν ήταν ο μόνος που είχε διαφωνήσει με το σύστημα παρακολούθησης, ήταν όμως ο μοναδικός που κάλεσε το σωματείο στο οποίο ανήκει, το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών.

Τα μέλη του κάνουν λόγο για εκδικητική απόλυση η οποία ποινικοποιεί τη συλλογική δράση.

Το πρωί της Τρίτης 4 Σεπτέμβρη πραγματοποιήθηκε μαζική κινητοποίηση του εν λόγω σωματείου στην εταιρεία με στόχο την ανάκληση της απόλυσης.

Είχε προηγηθεί παρέμβαση του σωματείου τον Αύγουστο, μετά την οποία ο εργοδότης Χαράλαμπος Κουτσούρης δεσμεύτηκε πως δεν θα προχωρήσει στα σχέδιά του.

Μέχρι σήμερα δεν έχει εγκαταστήσει το σύστημα με τα αποτυπώματα και τις κάμερες παρακολούθησης, απέλυσε όμως τον υπάλληλο.

Για τις κάμερες είχε ειπωθεί στους εργαζόμενους πως θα τοποθετηθούν «για να διαπιστώσουν οι ίδιοι πόσο παραγωγικό χρόνο χάνουν στη διάρκεια του ωραρίου τους».

Για το θέμα έχει ήδη γίνει καταγγελία στην Επιθεώρηση Εργασίας και η τριμερής συνάντηση ορίστηκε στο ΣΕΠΕ Ανοιξης στις 20 Σεπτέμβρη στις 11 π.μ., όπου θα γίνει νέα κινητοποίηση του Σωματείου και θα ακολουθήσει παρέμβαση στο υπουργείο Εργασίας.

«Οπως φαίνεται η εργοδοσία, αποθρασυμένη από το αντεργατικό μνημονιακό νομοθετικό πλαίσιο, φτάνει σε νέο αντεργατικό οίστρο. Δεν θα ανεχθούμε καμιά απόλυση εργαζόμενου που αρνείται την παραβίαση των προσωπικών του δεδομένων»,

αναφέρει η ανακοίνωση του Σωματείου.

Στη συγκεκριμένη εταιρεία δεν υπάρχει σύλλογος εργαζομένων. Πριν από λίγες μέρες, ως απάντηση στις κινητοποιήσεις, έφτασε στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών μια επιστολή αγνώστου αριθμού εργαζομένων στη Seller, οι οποίοι διαμαρτύρονται για την έκταση που πήρε το θέμα και αναφέρουν:

«Αγαπητέ συνάδελφε, είναι πλήγμα να απολύεται ένας εργαζόμενος και συνάδελφός σας, αλλά φωνάζοντας ανακρίβειες με τις ντουντούκες δημιουργείτε αντιστάσεις σε όλους εμάς που δουλεύουμε στη SELLER. Οι θέσεις εργασίες δεν κατοχυρώνονται έτσι, αλλά βοηθώντας τον εαυτό μας να αποκτήσει προσόντα και ικανότητες. Και εάν διαβάζοντας όλα αυτά σκέφτεσαι πως μας έβαλε η εργοδοσία να τα γράψουμε, σου λέμε πως και πάλι μας προσβάλλεις».

Στο ίδιο κείμενο υπεράσπισης της εταιρείας αναφέρεται πως

«η χρήση δακτυλικού αποτυπώματος θα γινόταν αυστηρά και μόνο για τον έλεγχο της εισόδου-εξόδου από το εργοστάσιο και εκτός αυτού είχαμε το δικαίωμα επιλογής, στο έντυπο που μας δόθηκε, να δηλώσουμε την άρνησή μας. Δεν τοποθετήθηκαν κάμερες παρακολούθησης και δεν απολύθηκε συνάδελφος ηλεκτρολόγος που αντέδρασε. Ο Π. εργάστηκε δύο μήνες μαζί μας, χρονικό διάστημα αρκετό να αποφασίσει η διοίκηση εάν καλύπτει με τα προσόντα του τη θέση που του ανατέθηκε».

Κανένας βέβαια από τους… συναδέλφους του απολυμένου δεν είχε το θάρρος να υπογράψει μια τόσο αποθεωτική για τον εργοδότη επιστολή.

«Η συλλογή προσωπικών δεδομένων είναι παράνομη. Τα δακτυλικά αποτυπώματα συνιστούν προσβολή της προσωπικότητας, δεν εξυπηρετούν κανένα σκοπό της εργασιακής σύμβασης, δεν σχετίζονται με την άσκηση του διευθυντικού δικαιώματος και παραβιάζουν τα άρθρα 2 και 5 του Συντάγματος»

απαντά στην «Εφ.Συν.» ο εργατολόγος Παλ. Παλαιολόγος.

Σύμφωνα με δεκάδες δικαστικές αποφάσεις στο εξωτερικό (και τα τελευταία χρόνια και στην Ελλάδα), παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας σε σχέση με τον συγκεκριμένο σκοπό, τον έλεγχο του ωραρίου, και δυσανάλογη παρέμβαση στην ιδιωτική ζωή αποτελούν τα δακτυλικά αποτυπώματα που αφήνουν εργαζόμενοι εισερχόμενοι στον χώρο εργασίας τους.

Το 2017, υπάλληλοι σε δήμο του νομού Ηρακλείου Κρήτης υπέβαλαν ένσταση στην Αρχή προστασίας προσωπικών δεδομένων σχετικά με την απόφαση του δήμου να εγκαταστήσει ανάλογο σύστημα με δακτυλικά αποτυπώματα.

Η απάντηση

Σύμφωνα με την απάντηση της Αρχής,

«η μέθοδος εισάγει μία επαχθή και δυσανάλογη για τα υποκείμενα επεξεργασία σε σχέση με τον ανωτέρω σκοπό, χωρίς αυτό να είναι απαραίτητο, καθώς ο έλεγχος μπορεί να πραγματοποιηθεί επαρκώς και με άλλα ηπιότερα εναλλακτικά μέσα (όπως με τη χρήση μαγνητικών καρτών χωρίς βιομετρικά στοιχεία, με συνδυασμό δειγματοληπτικών ελέγχων προς επιβεβαίωση της παρουσίας των υπαλλήλων)».

Εξίσου σημαντική ήταν και πρόσφατη απόφαση διοικητικού δικαστηρίου, το οποίο επικύρωσε απόφαση του Επιτρόπου Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων.

Ο τελευταίος είχε απορρίψει την εγκατάσταση συστήματος με δακτυλικά αποτυπώματα σε ιδιωτικό νοσοκομείο, ύστερα από καταγγελίες εργαζομένων.

Το νοσοκομείο προσέβαλε τη νομιμότητα της απόφασης του Επιτρόπου, αλλά δεν δικαιώθηκε.

Το Διοικητικό Δικαστήριο στις 19 Μαΐου 2017 έκανε δεκτή την κρίση του Επιτρόπου ότι η συλλογή και επεξεργασία βιομετρικών δεδομένων με μοναδικό σκοπό τον έλεγχο του ωραρίου εργασίας των υπαλλήλων αντιβαίνει στην αρχή της αναλογικότητας, παραβιάζει τα προβλεπόμενα στο άρθρο 4 Ν.138(Ι)/2001, καθώς και ότι η εν λόγω μέθοδος είναι αποδεκτή μόνο όταν εξυπηρετεί σκοπούς αντεγκληματικής πολιτικής των διωκτικών αρχών και ενδεχομένως να δικαιολογείται η χρησιμοποίησή της σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις ή σε χώρους υψίστης ασφαλείας.

Προς το παρόν, καμία επιχείρηση δεν θεωρείται στρατόπεδο.

Πηγή: efsyn.gr

Σήμερα, 15 Σεπτεμβρίου, συμπληρώνονται δέκα χρόνια από την κατάρρευση της Lehman Brothers και την παραλίγο κατάρρευση της Wall Street, που πυροδότησε τη Μεγάλη Υφεση.

Αφού «έπιασε πάτο» το 2009, η οικονομία παρουσίασε σταθερή ανάπτυξη και το χρηματιστήριο εκτοξεύτηκε στα ύψη, όπως και τα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων.

Αλλά οι περισσότεροι Αμερικανοί ζουν ακόμη στη σκιά της Μεγάλης Υφεσης. Τα ποσοστά απασχόλησής τους αυξήθηκαν βέβαια. Αλλά ο μέσος όρος των αποδοχών δεν έχει αυξηθεί, αν συνυπολογιστεί ο πληθωρισμός.

Και πολλοί εξ αυτών βρίσκονται σήμερα σε χειρότερη θέση, λόγω του αυξανόμενου κόστους για κατοικία, περίθαλψη και εκπαίδευση – ενώ και η αξία των ακινήτων και των άλλων περιουσιακών στοιχείων τους παραμένει συγκριτικά μικρότερη σε σχέση με το 2007.

Πέρσι, σύμφωνα με μια έρευνα του Urban Institute, περίπου τέσσερις στις δέκα αμερικανικές οικογένειες δυσκολεύτηκαν να καλύψουν τουλάχιστον μία βασική τους ανάγκη – είτε για τη διατροφή των μελών τους, είτε για ιατρικές ανάγκες, ενοίκια ή λογαριασμούς.

Ολα τα παραπάνω στοιχεία συντείνουν στο ότι οδεύουμε προς το ίδιο είδος «κραχ» που ζήσαμε το 2008, το οποίο μπορεί να αποδειχθεί εξίσου καταστροφικό με εκείνο του 1929.

Αν απομακρύνει κανείς τα χρηματο-οικονομικά «μπάζα» από αυτά τα δύο παλαιότερα κραχ, θα διαπιστώσει ότι αμφότερα τροφοδοτήθηκαν από διευρυνόμενες ανισορροπίες ανάμεσα στην αγοραστική δύναμη της πλειονότητας των ανθρώπων και την παραγωγική τους ικανότητα ως εργαζομένων. Και στις δύο περιπτώσεις, αυτή η ανισορροπία ήταν που οδήγησε στην οικονομική κατάρρευση.

Η συγκεκριμένη ανισορροπία αυξάνεται ξανά. Το πλουσιότερο 1% των Αμερικανών «τσεπώνουν» σήμερα το 20% του συνολικού διαθέσιμου εισοδήματος και κατέχουν πάνω από το 40% του συσσωρευμένου πλούτου στις ΗΠΑ. Τα νούμερα αυτά προσεγγίζουν τις αντίστοιχες στατιστικές «κορυφές» του 1928 και του 2007.

Τα κραχ συμβαίνουν στην αμερικανική οικονομία όταν αυτή γίνεται υπερβολικά εμπροσθοβαρής – διότι η οικονομία έχει ανάγκη από την καταναλωτική δαπάνη για να παραμένει λειτουργική, αλλά οι πλούσιοι δεν ξοδεύουν ανάλογο ποσοστό από τα σωρευμένα χρήματά τους, όπως κάνουν η μεσαία τάξη και οι φτωχοί.

Για ένα διάστημα, η μεσαία τάξη και οι φτωχοί μπορούν να κρατήσουν ενεργή την οικονομία και χωρίς τα χρήματα των πλουσίων, μέσω του δανεισμού.

Αλλά, όπως το 1929 και το 2008, οι φούσκες του χρέους κάποια στιγμή σκάνε. Πλησιάζουμε επικίνδυνα σε αυτό το σημείο.

Το πρώτο τρίμηνο του 2018, τα χρέη των αμερικανικών νοικοκυριών σημείωσαν νέο ιστορικό ρεκόρ, φτάνοντας τα 13,2 τρισεκατομμύρια δολάρια. Σχεδόν το 80% των Αμερικανών ζουν σήμερα «μήνα με τον μήνα», από μισθό σε μισθό.

Σε πρόσφατη έρευνα της Ομοσπονδιακής Τράπεζας Fed, το 40% των ερωτηθέντων δήλωσαν πως δεν θα μπορούσαν να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους αν ξαφνικά αντιμετώπιζαν μια έκτακτη ανάγκη μόλις 400 δολαρίων. Ως τώρα εξυπηρετούσαν τα χρέη τους επειδή τα επιτόκια δανεισμού παρέμεναν χαμηλά. Αλλά η εποχή των χαμηλών επιτοκίων πλησιάζει στο τέλος της.

Το κεντρικό πρόβλημα δεν είναι ότι οι Αμερικανοί ξοδεύουν περισσότερα χρήματα απ’ όσα βγάζουν. Το πρόβλημα είναι πως δεν βγάζουν αρκετά για να συμβαδίζουν με την πορεία της οικονομίας. Τα περισσότερα κέρδη πηγαίνουν στην κορυφή.

Παρόμοια κατάσταση επικρατούσε τα χρόνια πριν από το κραχ του 2008. Μεταξύ 1983 και 2007, τα χρέη των νοικοκυριών αυξάνονταν, ενώ τα περισσότερα οικονομικά οφέλη πήγαιναν στις τσέπες του 1%. Αν η πλειονότητα των νοικοκυριών έπαιρνε μεγαλύτερο μερίδιο από τα οφέλη της οικονομίας, δεν θα αναγκαζόταν να βυθιστεί τόσο βαθιά στα χρέη.

Αντιστοίχως, ανάμεσα στο 1913 και το 1928, η αναλογία ανάμεσα στα ιδιωτικά χρέη και το ΑΕΠ σχεδόν διπλασιάστηκε.

Οπως είχε εξηγήσει αργότερα ο Μάρινερ Εκλις, διοικητής της Fed από το 1934 ώς το 1948: «Είναι σαν ένα παιχνίδι πόκερ, όπου οι μάρκες συγκεντρώνονται σε όλο και λιγότερα χέρια: οι υπόλοιποι παίκτες μπορούν να μείνουν στο παιχνίδι μόνο αν δανείζονται μάρκες από τους έχοντες. Αλλά κάποια στιγμή ο δανεισμός επί πιστώσει τερματίζεται και τότε το παιχνίδι σταματά».

Μετά το κραχ του 1929, η κυβέρνηση εφηύρε νέους τρόπους για να ενισχύσει τις απολαβές και την κατανάλωση: το συνταξιοδοτικό σύστημα (Social Security), τα επιδόματα ανεργίας, τις πληρωμένες υπερωρίες, τον κατώτατο εξασφαλισμένο μισθό, τις υποχρεωτικές συλλογικές διαπραγματεύσεις μεταξύ εργοδοτών και συνδικάτων και τελικά το μεγάλο πρόγραμμα πλήρους απασχόλησης, που έγινε γνωστό σαν Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος.

Μετά το κραχ του 2008, η αμερικανική κυβέρνηση έσπευσε να διασώσει τις τράπεζες και να «τρομπάρει» αρκετά χρήματα στην οικονομία ώστε να σταματήσει την πτώση. Ωστόσο, αν εξαιρέσει κανείς το «Affordable Care Act» (τη μεταρρύθμιση του συστήματος περίθαλψης από τον Ομπάμα, γνωστή στον υπόλοιπο κόσμο ως «Obamacare»), δεν έκανε τίποτα για να αντιμετωπίσει το κυρίαρχο πρόβλημα των παγωμένων μισθών.

Ο Τραμπ και οι Ρεπουμπλικάνοι μεγαλοπαράγοντες που τον στηρίζουν καταργούν σήμερα τους κανόνες που εγκρίθηκαν για να σταματήσουν τον υπερβολικά επικίνδυνο δανεισμό της Wall Street.

Αλλά η μεγαλύτερη συμβολή του Τραμπ στο επόμενο κραχ είναι το ενεργό σαμποτάζ του «Affordable Care Act», η ουσιαστική κατάργηση των πληρωμένων υπερωριών, τα εμπόδια στη συμμετοχή των εργαζομένων στα συνδικάτα, οι φοροπερικοπές για τις μεγάλες επιχειρήσεις και τους πλουσίους, αλλά όχι και για την πλειονότητα των εργαζομένων, το «ψαλίδι» στα προγράμματα υποστήριξης των φτωχών και οι προτεινόμενες περικοπές στα εναπομείναντα ομοσπονδιακά προγράμματα περίθαλψης Medicare and Medicaid – μια δέσμη μέτρων που άμεσα ή έμμεσα συμπιέζουν το τελικό εισόδημα των περισσότερων Αμερικανών.

Δέκα χρόνια μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι η πραγματική ρίζα της Μεγάλης Υφεσης δεν ήταν η τραπεζική κρίση.

Ηταν η αυξανόμενη ανισορροπία ανάμεσα στην καταναλωτική δαπάνη και τη συνολική οικονομική παραγωγή, όπως διαμορφώθηκε από τους λιμνάζοντες μισθούς και τη διευρυνόμενη ανισότητα.

Η ανισορροπία αυτή επέστρεψε. Τον νου σας στα πορτοφόλια σας.

*Ο Ρόμπερτ Ράιχ είναι καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ, πρώην υπουργός Εργασίας στην κυβέρνηση του Μπιλ Κλίντον και διάσημος επικριτής του μοντέρνου καπιταλισμού. Στην Ελλάδα κυκλοφορεί το βιβλίο του «Καπιταλισμός για τους πολλούς, όχι για τους λίγους» (Λιβάνης), ενώ πολύ γνωστό είναι και το ντοκιμαντέρ «Inequality for All» («Ανισότητα για όλους», 2013), για τις ρίζες αλλά και τις συνέπειες της κρίσης του 2008. Το παραπάνω άρθρο του δημοσιεύτηκε στην προσωπική του ιστοσελίδα και μεταφράζεται για πρώτη φορά στα ελληνικά.

**Πηγή: efsyn.gr

Έκφραση και αναβάθμιση της επιθετικότητας του δυτικού ιμπεριαλισμού θα αποτελέσει η Σύνοδος του ΝΑΤΟ που θα διεξαχθεί στις 11 και 12 Ιουλίου στις Βρυξέλλες. Αναμένονται επικίνδυνες αποφάσεις στο φόντο του εντεινόμενου στρατιωτικού, πολιτικού, οικονομικού ανταγωνισμού, με κύριους αντιπάλους πλέον Ρωσία και Κίνα και όχι τους τζιχαντιστές, όπως διακηρυσσόταν την προηγούμενη δεκαπενταετία.

Δημήτρης Γρηγορόπουλος

Σύνοδος 11-12 Ιουλίου στις Βρυξέλες

Επιθετική συμμαχία από την ίδρυσή του το ΝΑΤΟ

Η Βορειοατλαντική Συμμαχία, γνωστή ως ΝΑΤΟ, είναι στρατιωτική επιθετική συμμαχία χωρών της Δύσης, που έχει ως σκοπό την προώθηση των γεωπολιτικών συμφερόντων τους και την απόκρουση ένοπλης επίθεσης εναντίον κάποιας χώρας-μέλους του ΝΑΤΟ. Η συμμαχία υπογράφτηκε τον Απρίλιο του 1949 στην Ουάσινγκτον από 12 χώρες της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής. Το 1955 προσχώρησε στη συμμαχία η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (ΟΔΓ). Η προσχώρηση της τελευταίας στο ΝΑΤΟ προκάλεσε ως αντίδραση τη σύναψη του Συμφώνου της Βαρσοβίας από τα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης. Σήμερα το ΝΑΤΟ αριθμεί 29 χώρες-μέλη.

Το ΝΑΤΟ ιδρύθηκε το 1949, όταν είχαν εκλείψει οι προσδοκίες και αυταπάτες για διατήρηση της Αντιαξονικής Συμμαχίας και είχε προηγηθεί η κατανομή των σφαιρών επιρροής μεταξύ ΗΠΑ και ΕΣΣΔ, σύμφωνα με τους γεωπολιτικούς συσχετισμούς του πολέμου. Η ίδρυση σηματοδότησε την έναρξη του Ψυχρού Πολέμου και την εγκαινίαση συστηματικής επιθετικής πολιτικής των ΗΠΑ κατά της ΕΣΣΔ και των χωρών του υπαρκτού σοσιαλισμού, αλλά και εναντίον χωρών που επιχειρούσαν να αποτινάξουν τον αποικιακό ζυγό ή και να ακολουθήσουν μια πορεία προς την προοδευτική ή και ριζοσπαστική μετεξέλιξη. Ο επιθετικός χαρακτήρας του ΝΑΤΟ πιστοποιείται και από τον χρόνο ίδρυσής του (1949), χρόνος που αναιρεί την επιχειρηματολογία της προστασίας από τις βλέψεις του «σοσιαλιστικού» στρατοπέδου. Απεναντίας, το Σύμφωνο Βαρσοβίας ιδρύθηκε το 1953 ως απάντηση στην ίδρυση και την αποστολή του ΝΑΤΟ. Η επιθετικότητα του ΝΑΤΟ εντείνεται, αφού παρά τη διάλυση του Συμφώνου Βαρσοβίας, όχι μόνον δεν αυτοδιαλύθηκε αλλά αύξησε τα μέλη και τις δραστηριότητές του. Οι περισσότερες από τις πρώην «σοσιαλιστικές» χώρες εντάχτηκαν στο ΝΑΤΟ. Στην επικείμενη Σύνοδο του ΝΑΤΟ προβλέπεται εντατικοποίηση της επιθετικής πολιτικής του.

Το ΝΑΤΟ δραστηριοποιείται έντονα στο χώρο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, στον οποίο οξύνονται επικίνδυνα και συμπυκνώνονται οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις

Η δομική κρίση του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, που παρά τις συγκυριακές ανακάμψεις αναπαράγεται, οξύνει την επιθετικότητα του καπιταλισμού και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Η εσωτερική αδυναμία των καπιταλιστικών χωρών, και δη των ηγετικών, οδηγεί σε αλλαγή των οικονομικών, και σε δεύτερο στάδιο των πολιτικών και στρατιωτικών συσχετισμών σε παγκόσμιο επίπεδο. Η οικονομική πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ κλονίζεται, λιγότερο η πολιτική επιρροή της. Διατηρεί όμως σαφή στρατιωτική υπεροπλία. Η Κίνα διεκδικεί σε βραχύ χρονικό ορίζοντα την πρωτιά στην παγκόσμια οικονομία. Η Ρωσία αναδεικνύεται σε οικονομική και κυρίως σε στρατιωτική υπερδύναμη, στον τομέα, δηλαδή, που η υπεροχή των ΗΠΑ αποτελούσε «ταμπού» της γεωπολιτικής στρατηγικής. Απ’ τις αναδυόμενες οικονομικές δυνάμεις (BRICS) απειλούνται και οι ιμπεριαλισμοί της Ευρώπης, όπως και από τον ανταγωνισμό των ΗΠΑ. Οι ριζικές αναδιατάξεις συσχετισμών στον καπιταλισμό (αγορών, πρώτων υλών, σφαιρών επιρροής) οδηγούν σε έκρηξη των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.

Ο πόλεμος ως έσχατη έκφραση της επίλυσης των ανταγωνισμών τους προσεγγίζει. Μέχρι στιγμής οι πόλεμοι στους οποίους εμπλέκονται διεξάγονται δι’ αντιπροσώπων. Ήδη όμως σε μια περίπτωση φτάσαμε στα πρόθυρα άμεσης αναμέτρησης. Πρόσφατος είναι ο βομβαρδισμός με πυραύλους των ΗΠΑ και συμμετοχή Άγγλων και Γάλλων συμμάχων τους στρατιωτικών εγκαταστάσεων του Άσαντ, όπου υπήρχαν και ρωσικές δυνάμεις. Εντείνεται σε βαθμό παροξυσμού η κούρσα όλο και πιο προηγμένων εξοπλισμών, βάσεων, στρατιωτικής παρουσίας ή και άμεσων στρατιωτικών επεμβάσεων των ιμπεριαλιστών (Λιβύη, Συρία). Σ’ αυτήν πρωταγωνιστούν ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και το ΝΑΤΟ αλλά και άλλοι ιμπεριαλισμοί (γαλλικός, αγγλικός, ρωσικός) προωθώντας έναν πολεμικό Αρμαγεδδώνα γαι την ανθρωπότητα.

Έκφραση και αναβάθμιση της επιθετικότητας του δυτικού ιμπεριαλισμού με αιχμή το ΝΑΤΟ θα αποτελέσει η Σύνοδος Κορυφής, που θα διεξαχθεί στις 11 και 12 Ιουλίου στις Βρυξέλλες. Η Σύνοδος Κορυφής θα επιχειρήσει να συγκεράσει τη «Νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας» του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, που διακήρυξε ο Τραμπ τον Δεκέμβριο του 2017, με το νέο δόγμα της εξωτερικής πολιτικής της Γερμανίας που εξήγγειλε ο υπουργός Εξωτερικών Γκάμπριελ επίσης τον Δεκέμβριο του 2017. Η σύνοδος θα κινηθεί με βάση την εκτίμηση ότι ένας σκληρός στρατιωτικός, πολιτικός, οικονομικός ανταγωνισμός βρίσκεται σε εξέλιξη στον κόσμο, στον οποίο με βάση το αμερικάνικο δόγμα -στο οποίο προσαρμόζονται και οι Ευρωπαίοι- κύριος εχθρός είναι η Ρωσία και η Κίνα και όχι πλέον η τρομοκρατική απειλή των τζιχαντιστών, όπως διακηρυσσόταν την προηγούμενη δεκαπενταετία. Μάλιστα, ο υφυπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Κόλμπι, δήλωσε ωμά ότι «θα εστιάσουμε στη προετοιμασία για πόλεμο μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων».

Ήδη σε προηγούμενες συνόδους του ΝΑΤΟ έχουν ληφθεί αποφάσεις για την περικύκλωση της Ρωσίας απο ξηρά, αέρα και θάλασσα, με εκστρατευτικό σώμα πολλών χιλιάδων ανδρών με μόνιμη παρουσία στην Αν. Ευρώπη και σε χώρες της Βαλτικής. Επίσης, από τις δύο νέες διοικήσεις του ΝΑΤΟ καθορίστηκε ως κύριος στόχος η συνοριογραμμή με τη Ρωσία, τα Δ. Βαλκάνια, την Α. Μεσόγειο, τη Β. Αφρική, αλλά και κάθε χώρα που βρίσκεται υπό την επιρροή της Ρωσίας και της Κίνας.

Στη σύνοδο των Βρυξελλών επιδιώκεται ο στρατιωτικός συντονισμός ΕΕ και ΝΑΤΟ, η συμπληρωματική και όχι ανταγωνιστική προς τις ΗΠΑ, περαιτέρω στρατιωτικοποίηση της ΕΕ. Στα πλαίσια της στρατιωτικής σύμφυσης της ΕΕ με το ΝΑΤΟ, δημιουργείται, με πρόταση Μακρόν, η «Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Επεμβάσεων», που συγκροτήθηκε από εννέα χώρες.

Βασικός, αν όχι κορυφαίος στόχος της συνόδου, είναι η «στρατιωτική κινητικότητα». Η κινητικότητα προβλέπει δημιουργία δυνάμεων άμεσης επέμβασης σε περιοχές κρίσης, νέα φονικά οπλικά συστήματα, αύξηση των στρατιωτικών δαπανών, πλήρη ελευθερία κίνησης, εκπαίδευσης, ασκήσεων αυτών των δυνάμεων στις χώρες τις ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

Πρώτιστο ενδιαφέρον των ΗΠΑ και εν μέρει των δυτικών συμμάχων τους αποτελεί η ματαίωση του «Δρόμου του Μεταξιού», που συνδέει άμεσα την Κίνα με Κεντρική Ασία, Ευρώπη και Αφρική. Αυτός ο γιγάντιος εμπορικός δρόμος επιφέρει σοβαρά πλήγματα κατά των ΗΠΑ και των δυτικών ιμπεριαλιστών. Οι ΗΠΑ επιχειρούν με την οικονομική, πολιτική και, κυρίως, με τη στρατιωτική υπεροπλία τους να αποτρέψουν τη δημιουργία ή να περιορίσουν τουλάχιστον τον «Δρόμο του Μεταξιού». Δεν είναι τυχαίο ότι η Κίνα ως αντίδραση προχωρεί σε ριζική ενίσχυση και εκσυγχρονισμό του οπλοστασίου της (βλ. αεροπλανοφόρα).

Το ΝΑΤΟ δραστηριοποιείται έντονα στο χώρο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, στον οποίο οξύνονται επικίνδυνα και συμπυκνώνονται οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις. Με επίκεντρο τη Συρία έχει δημιουργηθεί ένα εύφλεκτο πολεμικό τόξο από Τουρκία, Συρία, Ιράκ, Ιράν, Λίβανο, Ισραήλ, Παλαιστίνη, Αίγυπτο ως τη Λιβύη. Ο βασικός άξονας σύγκρουσης περιλαμβάνει, από τη μια τις αμερικανονατοϊκές δυνάμεις και τους συμμάχους τους (Ισραήλ, Ελλάδα, Σαουδική Αραβία, Αίγυπτο) και απ’ την άλλη τη συμμαχία Ιράν-Ρωσίας-Συρίας και καιροσκοπικά της Τουρκίας, ενώ στηρίζεται και από την Κίνα, που διασφαλίζει διόδους για τον «Δρόμο του Μεταξιού». Ο συσχετισμός είναι εις βάρος των ΗΠΑ και της Δύσης, που εντείνουν την πολιτική και στρατιωτική πίεση. Ο τελευταίος βομβαρδισμός της Συρίας από αεροπλανοφόρα του ΝΑΤΟ είναι ενδεικτικός της αυξανόμενης επιθετικότητάς του. Απ’ την άλλη, επιχειρούν να πείσουν (ΗΠΑ και ΕΕ) την Τουρκία ν’ απαγκιστρωθεί από τη Ρωσία, με οικονομικά και στρατιωτικά ανταλλάγματα. Οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι δεν είναι καθόλου διατεθειμένοι να επιτρέψουν στην Τουρκία να συμμαχήσει με τη Ρωσία. Η ΕΕ την εκβιάζει οικονομικά, αφού αποτελεί τον πρώτο οικονομικό εταίρο της και την αιμοδοτεί με κολοσσιαία ποσά για τους πρόσφυγες (3 δισ. πρόσφατα), ενώ οι ΗΠΑ για να παραχωρήσουν εξοπλισμό τελευταίας τεχνολογίας (F35), απαιτούν η Τουρκία να μην εφοδιαστεί με πυραύλους S400 από τη Ρωσία.

Παράλληλα, οι ΗΠΑ ενισχύουν τον κύριο σύμμαχό τους στη Μ. Ανατολή, το Ισραήλ, για να οξύνει την αντιπαράθεσή του με Συρία και Ιράν. Γι’ αυτό το Ισραήλ έχει αυξήσει τις πυραυλικές επιθέσεις σε Ιρανικούς στόχους εγκατεστημένους στη Συρία. Μάλιστα, οι ΗΠΑ αποσύρθηκαν από τη συμφωνία με το Ιράν για τα πυρηνικά, σε αντίθεση με Αγγλία και Γαλλία. Η στάση αυτή ενθαρρύνει την επιθετικότητα του Ισραήλ, που απειλεί το Ιράν με πυρηνικό βομβαρδισμό, αν δεν εγκαταλείψει το πυρηνικό πρόγραμμά του.

Υπό την αιγίδα των ΗΠΑ, του πανίσχυρου 6ου στόλου και γενικότερα του ΝΑΤΟ έχει συγκροτηθεί στρατιωτική συμμαχία Ισραήλ, Ελλάδας, Κύπρου και Αιγύπτου. Αυτή η συμμαχία αποβλέπει στα οικονομικά και γεωστρατηγικά οφέλη των μελών της, αποτελεί άξονα κατά της Τουρκίας, εκτελεί στρατιωτικές αποστολές στην περιοχή στα πλαίσια των στρατιωτικών στόχων του ΝΑΤΟ. Με πρόσχημα την αντιμετώπιση των προσφυγικών ροών έχει ενισχυθεί η στρατιωτική παρουσία των Αμερικανονατοϊκών και στο Αιγαίο, ενώ υπάρχει παρουσία και της Frontex. Στρατιωτικές αποστολές μελών του ΝΑΤΟ παραμένουν στη Λιβύη, στην οποία δεν έχει σταθεροποιηθεί η πολιτική κατάσταση.

Η υποταγή στο ΝΑΤΟ κρύβει κινδύνους

Απειλή εμπλοκής σε τυχοδιωκτισμούς για τα συμφέροντα του κεφαλαίου

Η ανακάλυψη υδρογονανθράκων σε ευρεία έκταση της νοτιοανατολικής Μεσογείου θεωρούνται από την ελληνική αστική τάξη και τους πολιτικούς της «χρυσή ευκαιρία» για να λύσουν τα προβλήματα του ελληνικού καπιταλισμού και να διευθετήσουν ευνοϊκά για τη χώρα τις οξυμένες αντιθέσεις με τη Τουρκία. Η μετατροπή της χώρας σε ενεργειακό κόμβο των ΗΠΑ και της ΕΕ, αφήνει και κάποια ψιχία για το ελληνικό κεφάλαιο, που οι Λάτσηδες και οι Βαρδινογιάννηδες με τη λογική της Ψωρωκώσταινας τα θεωρούν ικανοποιητικά. Αδιαφορούν, φυσικά, και για το γεγονός ότι η εκμετάλλευση ενεργειακών αποθεμάτων από τον ιμπεριαλισμό, κατά κανόνα, οδηγεί σε πολέμους.

Η πλήρης ενσωμάτωση της ελληνικής πολιτικής στα συμφέροντα του δυτικού ιμπεριαλισμού και οι αντιθέσεις της Τουρκίας με ΕΕ και ΝΑΤΟ, δημιουργούν στην αστική τάξη την πεποίθηση ότι η στρατηγική και οικονομική θέση της στη δυτική συμμαχία θα αναβαθμιστεί σημαντικά. Γι’ αυτό, το ελληνικό κεφάλαιο με αμοραλισμό και αυταπάτες μετατρέπει απερίσκεπτα τη χώρα σε «καλό στρατιώτη Ράιαν» για τους βάρβαρους πολεμικούς στόχους του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Επιπλέον, συνδράμει τις οικονομικές και πολιτικές βλέψεις τους, όπως η ευρωνατοϊκή ολοκλήρωση των Βαλκανίων. Για να υπηρετήσουν τα δικά τους και όχι τα λαϊκά συμφέροντα οι Έλληνες αστοί προσφέρουν πολύτιμες υπηρεσίες στους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ, ενώ συνεργάζονται χωρίς ηθικούς ενδοιασμούς με τον σφαγέα των Παλαιστινίων, το Ισραήλ, και τους δικτάτορες της Αιγύπτου.

Η βεβαιότητα προνομιακής μεταχείρισης της χώρας από ΕΕ και ΝΑΤΟ, έναντι της Τουρκίας, είναι αυθαίρετη και ανιστόρητη. Οι αντιθέσεις της Δύσης με τη Τουρκία, λόγω κοινών συμφερόντων, οικονομικών κυρίως, μάλλον τείνουν προς σχετική άμβλυνση παρά σε όξυνση. Όποτε η άρχουσα τάξη πόνταρε αλόγιστα στις υπερδυνάμεις, η χώρα γνώρισε εθνικές καταστροφές. Το 1922 και το 1974 είναι εύγλωττα…

Αντιιμπεριαλιστικό αντιπολεμικό κίνημα φραγμός σε ΝΑΤΟ και ΕΕ

Εκτός απ’τους προαναφερθέντες στόχους, η επικείμενη Σύνοδος των Βρυξελλών θα θέσει κι άλλα ζητήματα, καθόλου αμελητέα, που υπηρετούν τον αμερικάνικο και γερμανικό ιμπεριαλισμό, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ: Θα ανατεθεί στην Τουρκία η διοίκηση της Δύναμης Ταχείας Επέμβασης Υψηλής Ετοιμότητας, η οποία θ’ αρχίσει να λειτουργεί το 2021 και θα παρεμβαίνει ταχύτατα, όπου απαιτείται στην περιοχή. Θα διασφαλιστεί η προστασία των εξορύξεων στα κοιτάσματα της περιοχής και η δημιουργία-προστασία ενεργειακών κόμβων και δρόμων,προς όφελος κατ’ εξοχήν του δυτικού ιμπεριαλισμού.

Προωθείται η δημιουργία νέων και η αναβάθμιση παλιών νατοϊκών βάσεων σε νευραλγικές περιοχές Ελλάδας και Κύπρου (και αλλού). Σχεδιάζεται η αναβάθμιση ιδιαίτερα της Σούδας, για να φιλοξενεί τα πιο σύγχρονα αεροπλανοφόρα. Προωθείται η μεταφορά και εγκατάσταση «ειδικών όπλων» στον Άραξο. Στο Άκτιο της Πρέβεζας δημιουργείται βάση για ιπτάμενα ραντάρ (AWACS). Παραχωρείται στο ΝΑΤΟ το αεροδρόμιο και το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, το λιμάνι της Θεσσαλονίκης και έπεται συνέχεια…

Άμεσος και σοβαρός στόχος της Συνόδου είναι η προώθηση της Ευρωατλαντικής ένταξης των Βαλκανίων. Σ’αυτή τη στόχευση πρωταγωνιστεί η ελληνική αστική τάξη σε ρόλο πολιτικού «μεταπράτη». Με όπλο τη διευθέτηση των διαφορών των βαλκανικών χωρών και την οικονομική τους ανάπτυξη με την ένταξή τους στην ΕΕ, επιχειρεί να πρωταγωνιστήσει στην πρόσδεση αυτών των χωρών στο φιλοπόλεμο άρμα του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, αποβλέποντας πρώτιστα στα δικά της συμφέροντα.

Η όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, η αναβάθμιση και ο επείγων χαρακτήρας των πολεμοκάπηλων στόχων της Συνόδου μόνο με την αποφασιστική αντίδραση του λαϊκού αντιπολεμικού κινήματος μπορούν να ανακοπούν και να ματαιωθούν.

πηγη: prin.gr

"Όσα έχουν συμφωνηθεί πρέπει να υλοποιηθούν" απάντησε ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ σε ερώτηση της "Καθημερινής" για τις συντάξεις στη διάρκεια συνέντευξης που έδωσε σε 12 ΜΜΕ στο Στρασβούργο.

Πηγή: enikonomia.gr