Συγκέντρωση και πορεία πραγματοποίησαν στο κέντρο της Αθήνας εργατικά σωματεία, στο πλαίσιο 24ωρης διακλαδικής απεργίας που έχουν κηρύξει εργαζόμενοι, απαιτώντας αυξήσεις στους μισθούς και συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Οι διαδηλωτές, με κεντρικό σύνθημα «η αλληλεγγύη όπλο των εργατών, πόλεμος στον πόλεμο των αφεντικών», συγκεντρώθηκαν αρχικά στα Χαυτεία και στη συνέχεια κατευθύνθηκαν μέχρι τον ΣΕΒ και τη Βουλή.

Στην απεργία μετείχαν: Σύλλογος Εργαζόμενων στα Φροντιστήρια Καθηγητών (ΣΕΦΚ), Σύλλογος Μεταφραστών – Επιμελητών – Διορθωτών (ΣΜΕΔ), Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου – Ψηφιακών Μέσων Αττικής (ΣΥΒΧΨΑ), Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στις ΜΚΟ (ΣΒΕΜΚΟ), Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στον χώρο της ψυχικής υγείας και κοινωνικής πρόνοιας (ΣΒΕΨΥΚΟΙ), Σωματείο Εργαζομένων στη ΝΟΚΙΑ Ελλάδος, Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και Λοιπών Εργαζομένων του Κλάδου του Επισιτισμού (ΣΣΜ), και Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και Λοιπών Εργαζομένων του Κλάδου του Επισιτισμού Κεντρικής Μακεδονίας. Επίσης, για σήμερα 1η Νοέμβρη 2018 στάση εργασίας κήρυξαν οι σύλλογοι εκπαιδευτικών ΠΕ «Αριστοτέλης», ΠΕ Άνω Λιοσίων-Ζεφυρίου Φυλής, ΠΕ Ανατ. Αττικής «Κ. Σωτηρίου», οι ΕΛΜΕ Α-Γ Β’ Αθήνας, Β΄Αθήνας, Ε’ Αθήνας, Δυτικής Αττικής και Ε’ Θεσσαλονίκης, το Σωματείο εργαζομένων ΠΓΝ «ΑΤΤΙΚΟΝ», ο Σύλλογος Εργαζομένων Κεντρικής Υπηρεσίας Υπουργείου Δικαιοσύνης, το Παράρτημα Ηρακλείου του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών και το Σωματείο Συμβασιούχων Εργαζομένων Υπηρεσίας Ασύλου (ΣΕΣΥΑ). Την απεργία και και τις απεργιακές κινητοποιήσεις στήριξαν ο Σύλλογος Αρχιτεκτόνων Διπλωματούχων Ανωτάτων Σχολών (ΣΑΔΑΣ) Αττικής, η Πανελλήνια Ένωση Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΝΕΝ), η Πανελλήνια Ομοσπονδία Προσωπικού Οργανισμών Κοινωνικής Πολιτικής (ΠΟΠΟΚΠ), αλλά και η συνδικαλιστική παράταξη ΜΕΤΑ (διαβάστε εδώ τη σχετική ανακοίνωση).

Πολλά μέλη της παράταξης παραβρέθηκαν στη σημερινή συγκέντρωση, με επικεφαλής το Γρηγόρη Καλομοίρη (μέλος της εκτελεστικής επιτροπής της ΑΔΕΔΥ και επικεφαλής των δυνάμεων του ΜΕΤΑ στο Δημόσιο), το γραμματέα του ΜΕΤΑ Γιώργο Χαρίση (μέλος ΓΣ ΑΔΕΔΥ) και το Χρήστο Βαγενά (μέλος ΔΣ ΠΟΠΟΚΠ).

Τα σωματεία διεκδικούν συλλογικές συμβάσεις εργασίας με αυξήσεις στους μισθούς «σύμφωνα με τις σύγχρονες ανάγκες», κατάργηση του υποκατώτατου μισθού και της νομοθετικής ρύθμισης που επιτρέπει ορισμό του κατώτατου μισθού με κρατική παρέμβαση, επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων, επαναφορά μισθών-ημερομισθίων στα επίπεδα των συμβάσεων πριν τα μνημόνια, κατάργηση των μνημονιακών νόμων για τον ΟΜΕΔ, επεκτασιμότητα των συλλογικών συμβάσεων, μείωση του χρόνου εργασίας κ.ά. Όπως σημειώνουν, «οι εργαζόμενοι σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα γνωρίζουμε ότι τίποτα δε μπορούμε να περιμένουμε από τα επικοινωνιακά τεχνάσματα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για «επαναφορά» των ΣΣΕ και αύξηση του κατώτατου μισθού».

Θεσσαλονίκη

Στο μεταξύ, και στη Θεσσαλονίκη συγκέντρωση και πορεία διαμαρτυρίας πραγματοποίησαν στο κέντρο της πόλης μέλη πρωτοβάθμιων σωματείων εργαζομένων, στο πλαίσιο διακλαδικής απεργίας. Με αιτήματα για καλύτερους και αξιοπρεπείς μισθούς, επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, κατάργηση της μισθολογικής διάκρισης σε βάρος των νέων ηλικιακά εργαζόμενων, οι διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν αρχικά στην Καμάρα και κινήθηκαν σε κεντρικούς δρόμους (Εγνατία, Βενιζέλου, Αγίου Δημητρίου). Με στάση μπροστά από το υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης, κατέληξαν τελικά μπροστά από το Εργατικό Κέντρο.

Να σημειωθεί πως οι απεργοί, στην πορεία τους προς το ΣΕΒ και τη Βουλή, συναντήθηκαν με τους εργαζομένους στη ΒΙΟΜΕ, που πραγματοποιούσαν συγκέντρωση έξω από το υπουργείο Εργασίας, αντιδρώντας στον πλειστηριασμό της και στην υφαρπαγή της από τα χέρια των εργαζομένων.

Τυνησία: Ο πατέρας αγνοούμενων προσφύγων κρατά φωτογραφίες των παιδιών του -πιθανώς να μην μάθει ποτέ τίποτα για την τύχη τους | AP Photo/Nariman El-Mofty

Δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες σε όλο τον κόσμο έχασαν τη ζωή τους ή εξαφανίστηκαν μέσα σε μια τετραετία, σύμφωνα με έρευνα του πρακτορείου Associated Press. Βάσει των στοιχείων που ήρθαν στο φως, από το 2014 έως σήμερα 56.800 άνθρωποι έχουν «χαθεί», αριθμός διπλάσιος των επίσημων καταγραφών του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης του ΟΗΕ (IOM), σύμφωνα με τους οποίους υπολογίζει τους νεκρούς ή εξαφανισμένους πρόσφυγες και μετανάστες σε περισσότερους από 28.500.

Όπως αναφέρεται στην έρευνα του Associated Press, ο IOM, προφανώς και εξαιτίας της μεταναστευτικής κρίσης που πλήττει την ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Δυτικής Ασίας, επικεντρώνεται κυρίως σε θανάτους στη Μεσόγειο, παρά το γεγονός ότι ερευνά και άλλες περιοχές του κόσμου.

Τα στοιχεία για τα επιπλέον 23.800 άτομα που αναφέρει το διεθνές πρακτορείο ειδήσεων προέρχονται από άλλους διεθνείς οργανισμούς, από εγκληματολογικές έρευνες, αναφορές θανάτων και αρχεία αναζήτησης και καταγραφής εξαφανισμένων ανθρώπων, τα οποία στη συνέχεια συνέκρινε με συνεντεύξεις και καταθέσεις προσφύγων και μεταναστών.

Μέσα στο 2018 ο ΙΟΜ έχει καταγράψει περισσότερους από 1.900 θανάτους στα ύδατα μεταξύ Αφρικής και Ευρώπης και περισσότερους από 17.000 από το 2014.

Αντίστοιχα το Associated Press εντόπισε περίπου 4.900 άτομα των οποίων οι οικογένειες δηλώνουν ότι απλά εξαφανίστηκαν χωρίς ίχνη στην Ευρώπη ή καθ’ οδόν προς αυτήν. Στον αριθμό αυτό συμπεριλαμβάνονται περισσότερα από 2.700 παιδιά, την εξαφάνιση των οποίων ανέφεραν οι οικογένειές τους στον Ερυθρό Σταυρό.

Όπως διευκρινίζει το Associated Press, ακόμη και ο αριθμός των 56.800 ανθρώπων μπορεί να είναι μικρός, καθώς ποτέ δεν θα μάθουμε ακριβώς πόσοι άνθρωποι χάθηκαν σε ναυάγια ανά τον κόσμο και όχι μόνο στη Μεσόγειο. Επίσης, είναι σχεδόν αδύνατο να βρεθούν ακριβείς πληροφορίες για το προσφυγικό-μεταναστευτικό ρεύμα στη Λατινική Αμερική, όπου χιλιάδες άνθρωποι φεύγουν για διάφορους λόγους από τις πατρίδες τους, όπως η Βενεζουέλα, η Ονδούρα, το Ελ Σαλβαδόρ κ.λπ. Άγνωστοι παραμένουν και οι πραγματικοί αριθμοί προσφύγων και μεταναστών από την Ανατολική Ασία.

• Πλοία που δεν έφτασαν στη Ευρώπη

Μπορεί στην Ευρώπη σύμβολο του προσφυγικού να έγινε ο μικρός Αϊλάν, ωστόσο στη Μεσόγειο ένας τεράστιος αριθμός πλοίων κάθε τύπου, συνήθως υπερφορτωμένα και σε κακή κατάσταση, έχουν χρησιμοποιηθεί για τη μεταφορά προσφύγων και μεταναστών από την Ασία ή την Αφρική.

Από το 2014 μέχρι σήμερα έχουν καταγραφεί δεκάδες ναυάγια, με αποτέλεσμα να χαθούν εκατοντάδες άνθρωποι κάθε φορά. Εκτός από την αδυναμία να μετρηθούν αποτελεσματικά αυτοί οι άνθρωποι, πολλές χώρες δεν δίνουν ή δεν έχουν ίσως στοιχεία για το πόσοι πρόσφυγες ή μετανάστες αναχώρησαν με πλοία από τα λιμάνια τους και προορισμό την Ευρώπη.

Παράδειγμα η Τυνησία ή η Αλγερία, από τις οποίες φεύγουν χιλιάδες πρόσφυγες με πλοιάρια.

• Χάνονται χωρίς ίχνη στην Αφρική

Πέρα από όσους Αφρικανούς προσπαθούν με κάθε τρόπο να φτάσουν στην Ευρώπη, άλλοι τόσοι μεταναστεύουν μέσα στην ίδια την ήπειρο, αναζητώντας καλύτερη τύχη ή ασφάλεια σε χώρες γειτονικές στην πατρίδα τους.

Συνολικά οι Αφρικανοί πρόσφυγες και μετανάστες και των δύο κατηγοριών υπολογίζονται σε 16 εκατομμύρια ανθρώπους. Σύμφωνα με τα στοιχεία, από το 2014 περίπου 18.400 πέθαναν ενώ ταξίδευαν μέσα στην Αφρική, εκ των οποίων δεν έχουν αναγνωριστεί οι σοροί 4.300 ανθρώπων, που πήγαινα προς την ευημερούσα Νότια Αφρική, ενώ 8.700 άνθρωποι έχουν αναφερθεί ως αγνοούμενοι από τους συντρόφους τους στο ταξίδι.

Στην Αφρική, όταν χάνεται ένας άνθρωπος, συνήθως δεν αφήνει κανένα ίχνος, τονίζει η έρευνα του AP, τόσο λόγω των εδαφικών και κλιματολογικών συνθηκών· άγνωστο πόσοι έχουν χαθεί στη Σαχάρα, πιθανώς περισσότεροι από τους ανθρώπους που χάθηκαν στη Μεσόγειο.

• ΗΠΑ: Τόσοι πρόσφυγες όσοι στη Μεσόγειο

Τουλάχιστον 3.861 μετανάστες έχουν χαθεί -επισήμως- στη διαδρομή από το Μεξικό προς τις ΗΠΑ. Στα 9.000 χλμ. των συνόρων ΗΠΑ-Μεξικού είναι αμέτρητος ο αριθμός των ανθρώπων που χάθηκαν προσπαθώντας να κερδίσουν κάτι από το αμερικανικό όνειρο και να γλιτώσουν από τη φτώχεια και τη βία στην Ονδούρα, τη Γουατεμάλα, το Ελ Σαλβαδόρ ή το Μεξικό.

Στους 3.861 αυτούς χαμένους ανθρώπους, περιλαμβάνονται καταγραφές τόσο από το Colibri - Κέντρο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για τις ΗΠΑ, τον IOM και την έρευνα του AP.

Εθελοντές των οργανώσεων αρωγής και ανθρωπίνων δικαιωμάτων ανακαλύπτουν διαρκώς σορούς μεταναστών, συχνά ολόκληρων οικογενειών, και από τις δύο πλευρές των συνόρων.

• Λατ. Αμερική: Κανείς δεν το ομολογεί

Εκτός από τους μετανάστες και πρόσφυγες της Κεντρικής Αμερικής, υπάρχουν ακόμη δύο εκατομμύρια άνθρωποι από τη Βενεζουέλα που έφυγαν στις γειτονικές Περού, Κολομβία, τον Ισημερινό και τα νησιά της Καραϊβικής.

Οι καταγεγραμμένες αναφορές για αγνοούμενους ξεπερνούν τους 3.410 ανθρώπους. Εκτιμάται ότι εκατοντάδες άνθρωποι χάθηκαν στα ορεινά μονοπάτια προς τις χώρες αυτές, τόσο εξαιτίας των καιρικών συνθηκών και της πείνας όσο και ως θύματα συμμοριών και των καρτέλ των ναρκωτικών. Πολλοί επίσης εκτιμάται ότι χάθηκαν στη θάλασσα, στην προσπάθειά τους να φτάσουν στα νησιά.

• Ασία: Χαώδεις αριθμοί

Η Ασία είναι από τις περιοχές με τους μεγαλύτερους αριθμούς μετανάστευσης, αλλά και τους μεγαλύτερους αριθμούς αγνοουμένων και εξαφανισμένων προσφύγων και μεταναστών. Οι κυβερνήσεις είτε από επιλογή είτε από αδυναμία, δεν δίνουν στοιχεία για το φαινόμενο, παρά το γεγονός το πρόβλημα εντείνεται διαρκώς.

Οι Ασιάτες είναι το 40% των μεταναστών παγκοσμίως και οι μισοί από αυτούς κινούνται στην Ασία, δεν πηγαίνουν στην Αμερική, την Ευρώπη ή την Αυστραλία. Το Associated Press κατόρθωσε να «μετρήσει» περισσότερους από 8.200 πρόσφυγες ή μετανάστες που πέθαναν ή χάθηκαν στον δρόμο για μια καλύτερη ζωή, ή για να γλιτώσουν από διώξεις και πολέμους, προερχόμενοι είτε από την Ανατολική Ασία είτε από τη Μέση Ανατολή.

Πολλοί από αυτούς ήταν Ινδονήσιοι ή Φιλιππινέζοι, ακόμη και Ινδοί. Επίσης, πρόσφυγες Ροχίνγκια, Αφγανοί, Σύροι κ.λπ. Πολλοί από αυτούς πέφτουν θύματα εμπόρων λευκής σαρκός και διακινητών.

Μια σημαντική αποκάλυψη για τον τρόπο λήψης των αποφάσεων του ΚΥΣΕΑ για τα εξοπλιστικά, μεταξύ των οποίων και το πρόγραμμα για τις φρεγάτες, φέρνει σήμερα, Πέμπτης στο φως η εφημερίδα «Εστία», η οποία κάνει λόγο περί τεσσάρων μυστικών συναντήσεων που είχαν προηγηθεί μεταξύ του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη και του τότε υπουργού Άμυνας Γιάννου Παπαντωνίου.

Αναλυτικότερα, η «Εστία» φιλοξενεί άρθρο του εκδότη του περιοδικού «Άμυνα & Διπλωματία», Αλέξανδρου Τάρκα, σύμφωνα με το οποίο, πριν από τη λήψη των επίμαχων αποφάσεων του ΚΥΣΕΑ προηγήθηκαν τέσσερις μυστικές συναντήσεις – συζητήσεις μεταξύ Σημίτη και Παπαντωνίου.

Όπως υποστηρίζει μάλιστα το δημοσίευμα, ο κ. Σημίτης  γνώριζε και ενέκρινε αυτές τις αποφάσεις ώστε σήμερα να μη δικαιολογείται να χαρακτηρίζει «απαράδεκτο» τον πρώην υπουργό του.

«Πρώτον, όλα – ανεξαιρέτως – τα υπογραφέντα συμβόλαια της περιόδου 2001-2004 δεν είχαν εγκριθεί απλώς από το ΚΥΣΕΑ, αλλά είχαν εξεταστεί λεπτομερειακά και προεγκριθεί από τον τότε πρωθυπουργό σε μακράς διάρκειας συναντήσεις με τον τότε υπουργό Εθνικής Άμυνας, πριν υποβληθούν στις επίσημες συνεδριάσεις με τα άλλα μέλη της κυβέρνησης. Πρόκειται, σύμφωνα με τον αδόκιμο όρο, για τέσσερα “προ-ΚΥΣΕΑ”, με συναντήσεις των κυρίων Σημίτη και Παπαντωνίου στις 12 Φεβρουαρίου 2002, την 1η Αυγούστου 2002, στις 20 Νοεμβρίου 2002 και την 4η Νοεμβρίου 2003. Ασφαλώς, πέραν αυτών των τεσσάρων “προ-ΚΥΣΕΑ”, υπήρχε και πλήθος άλλων συναντήσεών τους», σημειώνεται στο άρθρο του εκδότη του περιοδικού «Άμυνα & Διπλωματία».

Μάλιστα, σε άλλο σημείο του εν λόγω άρθρου ο κ. Τάρκας επισημαίνει ότι «στο πλαίσιο συνομιλίας με τον Γερμανό καγκελάριο Γκ. Σρέντερ στο Βερολίνο τον Νοέμβριο του 2002, ο πρωθυπουργός ανέφερε ότι, λόγω των Ολυμπιακών Αγώνων, είναι αδύνατη η δέσμευσή του για το Eurofighter, αλλά σύντομα θα εξεταζόταν η δυνατότητα εκταμιεύσεων για άλλα εκκρεμή προγράμματα γερμανικού ενδιαφέροντος, όπως τα Leopard και τα υποβρύχια. Λίγο μετά, τον Μάρτιο του 2003, οι κ. Σημίτης και Παπαντωνίου μεταβάλλουν ξαφνικά τις δύο αποφάσεις τους (Φεβρουαρίου 2001 και 2002) περί συγκράτησης δαπανών, εγκρίνοντας την έκδοση των τελικών “κατακυρωτικών διαταγών” για τα μεγάλα εξοπλιστικά προγράμματα, καθώς και για το συμβόλαιο ασφαλείας των Ολυμπιακών Αγώνων με τη SAIC (άνω των 650.000.000 ευρώ) τον Ιούνιο του 2003».

(Εφημερίδα «Εστία»)

ΠΗΓΗ: vathikokkino.gr

Η Γηραιά Ήπειρος αλλά και πολλές από τις κόρες της (ΗΠΑ, Βραζιλία, Αργεντινή και άλλες) οπισθοδρομούν προς ένα παρελθόν που έχει χαρακτηρισθεί από αντιδραστικές δικτατορίες πολλαπλών πολιτικών εκδοχών – από τον φασισμό έως τον περονισμό κι από τον ουγγρικό αυταρχισμό έως τον νορβηγικό εθνικισμό.

     Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, από τον έναν έως τον άλλο βαθμό η Ευρώπη (κι όχι μόνον η Ευρωπαϊκή Ένωση), οι ΗΠΑ και όλες οι κάθε τύπου δυτικές δυνάμεις οπισθοδρομούν σε ένα ρευστό status, που έχοντας από καιρό αναθεωρήσει τα αποτελέσματα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, τείνει πλέον σε μια εκ νέου κατάσταση Μεσοπολέμου.

     Όπως το Laissez-faire, η πρώτη παγκοσμιοποίηση, τίναξε τα πέταλα το 1914 έχοντας η ίδια οδηγήσει στον Μεγάλο Πόλεμο, έτσι και σήμερα – τηρουμένων των αναλογιών – η δεύτερη παγκοσμιοποίηση τινάζει επίσης τα πέταλα, καθώς ο νεοφιλελευθερισμός την αφήνει πίσω του και, σαν το φίδι, αλλάζει πουκάμισο προκειμένου να οργανώσει το χάος που προκαλεί ο ιμπεριαλισμός σε ένα νέο αποδοτικό στάδιο του συνεχούς των καπιταλιστικών κρίσεων – όλο και πιο προσοδοφόρο για το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού, όλο και πιο παράλογο.

     Στην καθ’ ημάς Ήπειρο, την Ευρώπη, η Γερμανία έχει ήδη προχωρήσει σε ένα ιδιότυπο (και γιγάντιο αυτήν τη φορά) Άνσλους, απορροφώντας όχι μόνον την Αυστρία αλλά ολόκληρα συστήματα ευρωπαϊκών χωρών.

     Ταυτοχρόνως με αυτήν τη συστημική πολιτική Επικυριαρχίας (Γερμανικής) και στην ίδια τη Γερμανία, και στην υπόλοιπη Ευρώπη, και εν γένει στη Δύση, εμφανίζεται ένα αντισύστημα στο οποίο ηγούνται δημαγωγοί που έχουν κοινό παρανομαστή τον ρατσισμό, την ξενοφοβία και τον εθνικισμό (Τράμπ, Όρμπαν, Μπολσονάρου, κ.ά.).

     Η εξήγηση που κατά κόρον δίνεται σε αυτά τα φαινόμενα αφορά στη διαρκή λιτότητα με τη διεύρυνση της φτώχειας που αυτή παράγει καθώς και στις συνέπειες του προσφυγικού φαινομένου (το οποίο διαρκώς διογκώνεται, λόγω της καπιταλιστικής ανισοκατανομής και των πολέμων, τείνοντας να πάρει στο εγγύς μέλλον μορφή μετακίνησης πληθυσμών).

     Αρκούν όμως αυτά τα δύο φαινόμενα για να εξηγήσουν το βρυκολάκιασμα του φασισμού; Ή μήπως κάτι άλλο σκοτεινό υφέρπει στην ψυχή (την ιστορία δηλαδή και τον πολιτισμό) της Γηραιάς Ηπείρου; Κάτι το οποίον ο τρόπος της εξέλιξης του καπιταλισμού αφυπνίζει και πάλι; Μήπως τώρα με την αναθεώρηση της Ιστορίας η Ευρώπη σκοτώνει τη μνήμη της; Μήπως ο «άνθρωπος από τα μαύρα δάση» που έλεγε και ο Μπρεχτ προστρέχει και πάλι μουγκανίζοντας στη «δημοκρατία της μπυραρίας»; Όταν οι Σοβιετικοί και οι Αγγλοαμερικανοί απελευθέρωναν τη Γερμανία απ’ τον ναζισμό, βρήκαν στο έδαφός της και γύρω-γύρω 480 Στρατόπεδα Συγκέντρωσης για τα οποία Γερμανοί, Πολωνοί, Ούγγροι, Αυστριακοί και άλλοι «δεν ήξεραν τίποτε». Με τον ίδιο τρόπο που η Χρυσή Αυγή σήμερα δεν «ξέρει τίποτα» για τον δωσιλογισμό και τα Τάγματα Ασφαλείας, έτσι και πλήθος κομμάτων και κινημάτων στη Δύση δεν «ξέρουν τίποτα» πια για τη θηριωδία των τεράτων - προγόνων των σημερινών επιγόνων.

     Το θεοστυγές άγος του φασισμού καθ’ α αφορούν τη νεκρανάστασή του, δεν έχει, ως φαίνεται, σχέση μόνον με την εφαρμοζόμενη οικονομική δικτατορία, ούτε με το προσφυγικό, ούτε με τη γελοία ρητορική της ενσωματωμένης Αριστεράς που τροφοδοτεί τους θιασώτες του, αλλά έχει σχέση επίσης με μια ενδημούσα τάση στα σπλάχνα της Γηραιάς Ηπείρου η οποία έχει να κάνει με τον φόβο. Τον φόβο που ο διαρκής εμφύλιος πόλεμος των Ευρωπαίων από την εποχή των θρησκευτικών πολέμων έως τους δύο παγκοσμίους πολέμους, ενστάλαξε στους περιαγώμενους κάθε φορά ανά τα πολεμικά σφαγεία λαούς.

     Σήμερα η αυτογνωσία των λαών βρίσκεται σε δραματική οπισθοχώρηση. Η αποβλάκωση που ο κυρίαρχος πολιτισμός επιχειρεί με την επιδοτούμενη (κι ελαφρόμυαλη) τέχνη (που ουδεμία σχέση έχει με τα προβλήματα των ανθρώπων), που διαδίδει με την τηλεόραση, που καλλιεργεί με την προπαγάνδα μέσω των ΜΜΕ, που διαχέει μέσα στο διαδίκτυο και έχει καθιερώσει στα ΑΕΙ, παράγει εκείνον τον τύπο του ιδιώτη που εύκολα γίνεται οπαδός – την πρώτη ύλη δηλαδή του θηράματος για τον φασισμό. Παρά ταύτα (κι εδώ υφέρπει η εντροπία ή η τιμωρία της εντροπίας) τα θηράματα κατά βάθος γνωρίζουν ότι είναι θηράματα! Και όταν ψηφίζουν φασίστες γνωρίζουν τι είναι οι φασίστες και ο φασισμός. Θα ήταν αυτή η συμπεριφορά ανεξήγητη, αν δεν είχε αποδειχθεί επανειλημμένως ότι τα θηράματα συνήθως πιστεύουν ότι απ’ τον Πολύφημο θα φαγωθούν τελευταία…

ΣΤAΘΗΣ Σ.

ΠΗΓΗ: topontiki.gr