Δημήτρης Σταμούλης

(φωτογραφίαπάνω Μάριος Λώλος)

Βήμα μπροστά η διακλαδική απεργία σωματείων της 1^ης Νοέμβρη

Μετά από πολύμηνη προετοιμασία από τα κάτω στην 24ωρη απεργία 8 σωματείων σημειώθηκε αυξημένη συμμετοχή, ενώ περίπου 2.000 εργαζόμενοι πήραν μέρος στη διαδήλωση, στην οποία καλούσαν αρκετά ακόμα σωματεία

Οι προσπάθειες των πρωτοβάθμιων σωματείων του ιδιωτικού τομέα που από το περασμένο καλοκαίρι ήδη προετοίμασαν μέσα από διαδικασίες βάσης, γενικών συνελεύσεων και συντονισμού την διακλαδική απεργία της 1ης Νοεμβρίου απέδωσαν καρπούς. Τόσο η απεργιακή κινητοποίηση όσο και η διαδήλωση από τα Χαυτεία στο υπουργείο Εργασίας, τον ΣΕΒ και τη βουλή είχαν πολύ μαζική συμμετοχή και άφησαν μια σημαντική παρακαταθήκη για τις μεγάλες δυνατότητες που υπάρχουν για την οργάνωση εργατικών αγώνων σε ανεξαρτησία από τον αστικοποιημένο και κυβερνητικό συνδικαλισμό.

Εικοσιτετράωρη απεργία είχαν κηρύξει ο Σύλλογος Εργαζόμενων στα Φροντιστήρια Καθηγητών (ΣΕΦΚ), ο Σύλλογος Μεταφραστών – Επιμελητών – Διορθωτών, ο Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου–Χάρτου-Ψηφιακών Μέσων Αττικής, τα Σωματεία βάσης εργαζομένων στις ΜΚΟ, εργαζομένων στην ψυχική υγεία και κοινωνική πρόνοια, τα σωματεία Σερβιτόρων Μαγείρων Αττικής και Κεντρικής Μακεδονίας, και το Σωματείο Εργαζομένων στη ΝΟΚΙΑ Ελλάδος. Επίσης την απεργιακή κινητοποίηση στήριξαν με στάσεις εργασίας και αποφάσεις: Ο σύλλογος εργαζομένων στις κεντρικές υπηρεσίες του Υπ. Δικαιοσύνης, το σωματείο εργαζομένων στην ΗΔΙΚΑ, το Σωματείο Μισθωτών Μηχανικών Ηρακλείου, ο ΣΑΔΑΣ (διπλωματούχοι αρχιτέκτονες), η ΠΟΠΟΚΠ (ομοσπονδία ασφαλιστικών ταμείων), ενώ στάση εργασίας μέσα από γενικές συνελεύσεις είχαν κηρύξει οι σύλλογοι εκπαιδευτικών Π.Ε. Αριστοτέλης και Κ. Σωτηρίου και οι ΕΛΜΕ Α’ Αθήνας, Β’ Αθήνας, Γ΄ Αθήνας, Ε΄ Αθήνας, Άνω Λιοσίων – Ζεφυρίου – Φυλής, Ελευσίνας και Ε΄ Θεσσαλονίκης.

Κύρια αιχμή της κινητοποίησης ήταν η διεκδίκηση Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και οι αυξήσεις στους μισθούς σύμφωνα με τις ανάγκες των εργαζομένων. Οι απεργιακές περιφρουρήσεις σε μια σειρά μεγάλες επιχειρήσεις των κλάδων που συμμετείχαν στην απεργία ξεκίνησαν από νωρίς το πρωί. Ο Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου έκανε απεργιακά μπλόκα σε μεγάλα βιβλιοπωλεία και πρακτορεία διακίνησης βιβλίου σε Μπενάκη και Ιπποκράτους. Την ίδια ώρα το σωματείο εργαζομένων στις ΜΚΟ έκλεινε τα κεντρικά γραφεία ΜΚΟ στην Αθήνα, ενώ μαζική ήταν η παρέμβαση του σωματείου εργαζομένων στη ΝΟΚΙΑ στις εγκαταστάσεις της εταιρείας στην Κηφισιά. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των σωματείων που διοργάνωσαν την απεργία, η συμμετοχή των εργαζομένων στους κλάδους στους οποίους δόθηκε η μάχη της ήταν αυξημένη, καθώς απήργησαν περισσότεροι από τα συνήθη ποσοστά, ενώ έκλεισαν καταστήματα και γραφεία.

Μετά τη μάχη των περιφρουρήσεων, ακολούθησαν οι συγκεντρώσεις των σωματείων. Στις 11 πμ η απεργιακή συγκέντρωση των σωματείων ΣΕΦΚ, ΣΥΒΧΨΑ, ΣΜΕΔ που ήταν στη συμβολή των οδών Σόλωνος και Ασκληπιού, με πορεία κατευθύνθηκε στα γραφεία των εργοδοτικών οργανώσεων. Πρώτη στάση ήταν στην ΕΝΕΛΒΙ (Ένωση Ελληνικού Βιβλίου, όπου συμμετέχουν οι μεγαλύτεροι εκδότες του κλάδου) και κατόπιν στην Ένωση Ιδιοκτητών Φροντιστηρίων. Στη συνέχεια η πορεία έφτασε στα Χαυτεία, όπου στις 12 το μεσημέρι ήταν η κοινή απεργιακή συγκέντρωση όλων των σωματείων που είχαν κηρύξει την απεργία, των συλλόγων και σωματείων του δημοσίου που είχαν κηρύξει στάση εργασίας, φοιτητικών συλλόγων και άλλων συλλογικοτήτων από εργατικούς χώρους και γειτονιές.

Στη συγκέντρωση διαβάστηκαν οι ανακοινώσεις και τα καλέσματα όλων των σωματείων και συλλογικοτήτων που στήριξαν την διακλαδική απεργία, και στη συνέχεια ξεκίνησε η απεργιακή διαδήλωση προς το υπουργείο Εργασίας. Στην κεφαλή, ήταν το κοινό πανό των σωματείων που κήρυξαν την απεργία και ακολουθούσαν τα μπλοκ και πανό των σωματείων (Βιβλίου-Χάρτου, ΝΟΚΙΑ, ΣΕΦΚ, ΣΣΜ, ΣΒΕΜΚΟ, ΣΜΕΔ, ενώ ακολουθούσαν ο σύλλογος ΠΕ Αριστοτέλης, η ΠΟΠΟΚΠ, η Πρωτοβουλία Πρωτοβάθμιων Σωματείων για συντονισμό, η Attack στην ανεργία και την επισφάλεια, εργατικές κινήσεις και συλλογικότητες, ΕΕΚ, ΕΣΕ κ.α.

Με μεγάλη μαζικότητα και πυκνά μπλοκ οι συγκεντρωμένοι φώναζαν συνθήματα με τις διεκδικήσεις τους: «Η Σύμβαση δεν πέφτει από τον ουρανό, η σύμβαση κερδίζεται με αγώνα ταξικό», «Κανένας δεν ζει με 500 ευρώ, μήπως θα μπορούσες εσύ αφεντικό;», «Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά-εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά», «Οι εργάτες δεν έχουν καμία απορία-ΣΕΒ και ΓΣΕΕ έχουν συμμαχία», «ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, Νέα Δημοκρατία, ίδια η λιτότητα και η εργοδοσία», δόνησαν τους δρόμους. Η μαζική διαδήλωση περίπου 2.000 απεργών, εργαζομένων και νέων έκανε μια πρώτη στάση στην είσοδο του υπουργείου Εργασίας, όπου παραδόθηκαν τα ψηφίσματα-αιτήματα των σωματείων. Κατόπιν, η πορεία συνέχισε προς τα γραφεία του ΣΕΒ στο Σύνταγμα, όπου βρέθηκε αντιμέτωποι με διμοιρίες ΜΑΤ που απαγόρευσαν τη διέλευση από την οδό Ξενοφώντος μπροστά στα γραφεία του ΣΕΒ. Οι συγκεντρωμένοι σταμάτησαν αρκετή ώρα φωνάζοντας συνθήματα κατά της εργοδοσίας και της κυβέρνησης. Τελικά η διαδήλωση συνεχίστηκε μέσω οδού Αμαλίας και πέρασε μπροστά από τη Βουλή, για να ολοκληρωθεί αργά το μεσημέρι στα Προπύλαια. Αντίστοιχη απεργιακή πορεία πραγματοποιήθηκε και στη Θεσσαλονίκη, στις 12.00 από την Καμάρα.

Η απεργία των 8 σωματείων έγινε σε πείσμα και σε κόντρα σχεδόν με το σύνολο των κυρίαρχων δυνάμεων του επίσημου συνδικαλισμού. Οι πιο πιστοί υπηρέτες της εργοδοσίας και της κυβέρνησης στο εργατικό κίνημα, οι ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ καταψήφισαν σε όλα τα σωματεία, σε δευτεροβάθμιες οργανώσεις και στην ΑΔΕΔΥ, την πρόταση για απεργία την 1/11. Όταν διαμορφώθηκε μια δυναμική για απεργία ανεξάρτητα από τη στάση της ΓΣΕΕ της «κοινωνικής συμμαχίας» με τους εργοδότες, σε ΑΔΕΔΥ και ΕΚΑ, έγραψαν στα παλιά τους τα παπούτσια τις αποφάσεις δεκάδων συνελεύσεων σωματείων , και ανακοίνωσαν διασπαστική απεργία στις 14/11. Δυστυχώς για άλλη μια φορά, ΠΑΜΕ αλλά και ΜΕΤΑ, είδαν… κλιμάκωση πίσω από αυτή την απόφαση, την οποία στήριξαν , μη ανταποκρινόμενες στην αναγκαία ταξική και απεργιακή ενότητα πριν απ΄ όλα των πρωτοβάθμιων σωματείων, κόντρα στο συμβιβασμό ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Προτίμησαν ξανά το δρόμο της ουράς στις αποφάσεις του υποταγμένου συνδικαλισμού, και της περιφρόνησης ακόμα και των σωματείων όπου πρότειναν απεργία για τις 8 Νοέμβρη, και μάλιστα σε λυσσαλέα αντιπαράθεση με την απεργία στη 1/11. Η πρόσφατη απόφαση της ΓΣΕΕ για νέα μετατόπιση της απεργίας στις 28/11 αποδεικνύει με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο το απροκάλυπτο παιχνίδι που παίζει στις πλάτες των εργατών ο συνδικαλιστικός γραφειοκρατικός εσμός των Παναγόπουλων και Σία. Σε αυτό το σκηνικό, όλες οι δυνάμεις που αναφέρονται στο ταξικό κίνημα οφείλουν να δώσουν την απαιτούμενη απάντηση, διαφορετικά θα είναι υπόλογες στο μαχόμενο ταξικό κίνημα.

Προκλητική απεργοσπαστική απόφαση της ΓΣΕΕ

Ξεκάθαρα απεργοσπαστική είναι η απόφαση της ολομέλειας της διοίκησης της ΓΣΕΕ την Πέμπτη 1^η Νοέμβρη να προκηρύξει απεργία στις 28 Νοέμβρη, καλώντας μάλιστα πάλι και τις εργοδοτικές δυνάμεις της «κοινωνικής συμμαχίας» για συμμετοχή! Η προκλητική αυτή απόφαση, που δίνει καθαρό χέρι βοηθείας στην κυβέρνηση, ψηφίστηκε από ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ. Η ΓΣΕΕ επιχειρεί έτσι να ακυρώσει την απεργία της 14^ης Νοέμβρη, που έχει προκηρύξει το Γενικό Συμβούλιο της ΑΔΕΔΥ, το ΕΚ Αθήνας, 18 ακόμα Εργατικά Κέντρα (μεταξύ αυτών του Πειραιά, της Πάτρας), 12 Ομοσπονδίες, και τουλάχιστον 236 πρωτοβάθμια συνδικάτα (σύμφωνα με το ΠΑΜΕ).

Η διοίκηση της ΓΣΕΕ προφανώς δεν ενδιαφέρεται για απεργία. Με την απόφασή της επιχειρεί να επιφέρει σύγχυση και να σπάσει την απεργία της 14^ης Νοέμβρη, η οποία ανέπτυσσε μια δυναμική αφήνοντας την ΓΣΕΕ απέξω. Ταυτόχρονα, επιδιώκει να «καπελώσει» την ανερχόμενη εργατική διεκδικητική κίνηση για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς και συλλογικές συμβάσεις εργασίας, σε ρήξη με την κυβέρνηση, το κεφάλαιο και το ευρω-μνημονιακό ασφυκτικό πλαίσιο, επιβάλλοντας το αντιδραστικό αστικό περιεχόμενο της «κοινωνικής συμμαχίας».

Η απόφαση της ΓΣΕΕ, αλλά και όσων επιχειρήσουν για ακόμα μία φορά να αλλάξουν τις αποφάσεις των σωματείων, είναι εκτός των άλλων και κατάφωρα αντιδημοκρατική και πραξικοπηματική. Όταν το μαχόμενο δυναμικό, εκατοντάδες σωματεία και συνδικάτα, έχουν λάβει μια αγωνιστική απεργιακή απόφαση, με ποιο δικαίωμα οι καρεκλοκένταυροι της Πατησίων επιχειρούν να την ακυρώσουν; Και ποιοι άραγε θα συνεργήσουν σε αυτό;

Βεβαίως για την ταξική πτέρυγα η εξέλιξη αυτή δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Είχαμε προειδοποιήσει πολύ έγκαιρα για τα παιχνίδια της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, συνολικά του αστικοποιημένου συνδικαλισμού, το ΠΑΜΕ και το ΜΕΤΑ που έσπευσαν να υπονομεύσουν τη δυναμική της 1^ης Νοέμβρη και στη συνέχεια να μετακινήσουν την απεργία της 8^ης Νοέμβρη (που οι ίδιοι πρότειναν) στις 14/11.

Να γίνει η απεργία στις 14 Νοέμβρη κόντρα στην υποταγή

«Το ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση θα συμβάλει ώστε οι ταξικές δυνάμεις να καταγγείλουν την απεργοσπαστική δράση της ΓΣΕΕ και να δοθεί η μάχη της απεργίας στις 14 Νοέμβρη που έχει αποφασιστεί. Τυχόν ακύρωση της αποφασισμένης απεργίας για χάριν της 28 Νοέμβρη, θα αποτελούσε απόλυτη συνθηκολόγηση με τον εργοδοτικό συνδικαλισμό. Οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ οφείλουν να σταθούν με ταξική ευθύνη», τονίζει σε ανακοίνωσή του την Παρασκευή το ΝΑΡ. Σημειώνει πως η απόφαση για τις 28 Νοέμβρη είναι «πολιτική πρωτοβουλία του υποταγμένου και αστικοποιημένου συνδικαλισμού με στόχο να διασφαλιστεί, ότι οι κινήσεις τόσο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ όσο και της δεξιάς και ακροδεξιάς αντιπολίτευσης, θα έχουν ‘’πολιτικά ασφαλισμένη την πλάτη τους’’ και χωρίς εργατική πίεση, σε μια κρίσιμη πολιτική περίοδο».

Ήδη μια σειρά δυνάμεις του εργατικού κινήματος τοποθετούνται αποφασιστικά υπέρ της διεξαγωγής της απεργίας στις 14 Νοέμβρη, κόντρα στην απεργοσπαστική απόφαση της ΓΣΕΕ. Η Αγωνιστική Ταξική Ενότητα του ΕΚΑ «καλεί κάθε ταξική δύναμη να πάρει σαφή θέση ώστε να μην γίνει ούτε βήμα πίσω από την απόφαση για απεργία στις 14/11». Η ΑΤΕ καλεί σε παράσταση διαμαρτυρίας στη συνεδρίαση του ΔΣ του ΕΚΑ, αύριο 5 Νοέμβρη στις 5 μμ «για να αποτρέψουμε τα σχέδια του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού να ακυρωθεί η απεργία της 14/11 και να συμπορευτεί με την YES-EE».

Η Πανελλήνια Ένωση Ναυτών (ΠΕΝΕΝ) καλεί «ούτε βήμα πίσω από την απεργία της 14^ης Νοέμβρη» και τονίζει πως πρέπει να «πολλαπλασιαστούν οι αποφάσεις και από άλλες οργανώσεις έτσι ώστε να μην περάσει η πολιτική της αντιδραστικής κοινωνικής συμμαχίας». Αντίστοιχη κατεύθυνση υπήρξε και στη σύσκεψη της Πρωτοβουλίας Πρωτοβάθμιων Σωματείων την Παρασκευή το απόγευμα στην Αθήνα.

Επίσης, το ΜΕΤΑ καλεί «τις συνδικαλιστικές οργανώσεις να καταγγείλουν την απεργοσπαστική παρέμβαση της γραφειοκρατικής ηγεσίας της ΓΣΕΕ, να την αγνοήσουν και να οργανώσουν με ακόμη μεγαλύτερη πυγμή την επιτυχία της απεργίας στις 14 Νοέμβρη, αλλά και την κλιμάκωση των κινητοποιήσεων απέναντι στον προϋπολογισμό λιτότητας που κατέθεσε η κυβέρνηση και θα ψηφίσει μέσα στον Δεκέμβρη».

Το ΠΑΜΕ καταγγέλλει βεβαίως την «υπονόμευση της απεργίας» από την ΓΣΕΕ αλλά δεν υπερασπίζεται την απόφαση για τις 14 Νοέμβρη. Συνδικάτα που συμμετέχουν στο ΠΑΜΕ καλούν σύσκεψη την Τετάρτη 7 Νοέμβρη με θέμα: «Την οργάνωση της απεργιακής μάχης μετά από τις τελευταίες εξελίξεις που προκύπτουν από την απόφαση της ΓΣΕΕ για Γενική απεργία στις 28 Νοέμβρη». Για δεύτερη συνεχόμενη Κυριακή ο Ριζοσπάστης καλεί σε μια απεργία χωρίς ημερομηνία! Βρισκόμαστε ενόψει μιας νέας κωλοτούμπας, που δεν αντιστοιχεί στους αγώνες που δίνουν οι εργαζόμενοι του ΠΑΜΕ;

ΠΗΓΗ:  prin.gr

«Ποιο είναι το νόημα των πυρηνικών όπλων αν δεν μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε;» Το ερώτημα αυτό δεν διατυπώθηκε σε κάποιο τηλεοπτικό ριάλιτι που είναι γνωστό ότι κανείς από τους πρωταγωνιστές του δεν διεκδικεί την πρώτη θέση σε τεστ ευφυίας.

Απευθύνθηκε από τον αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ σε ειδικό της εξωτερικής πολιτικής. Για να μη μείνει δε καμιά αμφιβολία για την ακρίβεια του περιστατικού, το επικαλείται η Νίνα Τάνενβαλντ, αρθρογράφος του τελευταίου τεύχους του αμερικανικού περιοδικού Foreign Affairs, συγγραφέας και διευθύντρια του Προγράμματος Διεθνών Σχέσεων μεγάλου αμερικανικού πανεπιστημίου! Συνεχίζει δε με τα εξής στο άρθρο της στο αμερικανικό κορυφαίο περιοδικό για θέματα εξωτερικής πολιτικής που έφτασε σε όλους του ηλεκτρονικούς συνδρομητές του στις 18 Οκτωβρίου, μόλις δηλαδή δύο μέρες πριν ο Τραμπ εξαγγείλει την έξοδο των ΗΠΑ από τη συμφωνία για τα πυρηνικά μέσου βεληνεκούς: «Για πρώτη φορά από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου η πιθανότητα ένας Αμερικανός πρόεδρος να σκέφτεται πραγματικά τη χρήση πυρηνικών έχει γίνει μια τρομακτικά πραγματική προοπτική»! Το βασικό της δε συμπέρασμα, που υπογραμμίζει ότι η απόφαση του Τραμπ ούτε εν θερμώ λήφθηκε, ούτε εύκολα αναστρέψιμη είναι, συμπυκνώνεται στο εξής: «Από την αυγή της πυρηνικής εποχής, ο κόσμος έχει σταδιακά αναπτύξει μια συναίνεση ότι τα πυρηνικά όπλα είναι τόσο καταστροφικά και απεχθή που θα ήταν απαράδεκτο να χρησιμοποιηθούν. Είναι μια έννοια που συχνά περιγράφεται ως “το πυρηνικό ταμπού”. Αλλά οι κανόνες και οι θεσμοί της πυρηνικής ανάσχεσης αναδιπλώνονται. Οι συμφωνίες για τον έλεγχο των όπλων καταργούνται. Η συνεργασία αντικαθίσταται από την μονομέρεια. Η συγκράτηση αντικαθίσταται από την υπερβολή. Τώρα περισσότερο από ποτέ, η ανθρωπότητα διακινδυνεύει να αντιμετωπίσει ένα μέλλον όπου το πυρηνικό ταμπού, ένα κανόνας που κατακτήθηκε δύσκολα και κάνει τον κόσμο ασφαλές μέρος, είναι σε υποχώρηση»! Να σημειωθεί τέλος, ότι το Foreign Affairs δεν το εκδίδει το φιλειρηνικό κίνημα ων ΗΠΑ…

Η ανακοίνωση του Αμερικανού προέδρου ότι οι ΗΠΑ θα αποσυρθούν από την συμφωνία για τα πυρηνικά μεσαίου βεληνεκούς (Intermediate-Range Nuclear Forces Treaty – INF), προκάλεσε ένα πλανητικό κύμα αποδοκιμασιών. Η συμφωνία που υπογράφτηκε 1987 από τους τότε ηγέτες των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ,  Ρόναλντ Ρέιγκαν και Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, επικυρώθηκε από το Κογκρέσο το 1988 και απαγορεύει την  ανάπτυξη, παραγωγή και εγκατάσταση πυρηνικών όπλων μέσου βεληνεκούς (από 500 ως 5.500 χλμ.).  Η συμβολή της στην ειρήνη αυτή την 30ετία συμπυκνώνεται στην απόσυρση και καταστροφή 3.000 πυραύλων με πυρηνικές κεφαλές!

Εναντίον της αμερικανικής πρωτοβουλίας στράφηκε η εκπρόσωπος της Φεντερίκα Μογκερίνι, επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας, που χαρακτήρισε τη συμφωνία «έναν από τους θεμέλιους λίθους της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής ασφάλειας». Κριτική επίσης άσκησε ο γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν που δήλωσε ότι η κατάργηση της διμερούς συμφωνίας θα πλήξει την ευρωπαϊκή ασφάλεια και τη στρατηγική σταθερότητα, όπως και ο γερμανός υπουργός Εξωτερικών, Χάικο Μάας, που δήλωσε ότι θα χρησιμοποιήσουν όλα τα διπλωματικά μέσα για να αποτρέψουν την κατάργηση της συμφωνίας. Κριτική στην απόφαση του Τραμπ άσκησαν επίσης η Κίνα και η Ρωσία που χαρακτήρισαν λάθος κι επικίνδυνη την απόφαση του Λευκού Οίκου. Αντιδράσεις σημειώθηκαν ακόμη κι από το εσωτερικό των ΗΠΑ! Το πρώην μέλος του Κογκρέσου, που προέρχεται μάλιστα από τους Ρεπουμπλικάνους, Ρον Πολ, επικεφαλής του ομώνυμου Ινστιτούτου για την Ειρήνη και την Ευημερία δήλωσε στο δίκτυο Russia Today ότι είναι μια απόφαση που δεν ενισχύει την ασφάλεια των ΗΠΑ. «Έχουμε αρκετά όπλα όχι μόνο για να αυτοκαταστραφούμε αλλά και για να καταστρέψουμε τον κόσμο πάνω από δέκα φορές και δε χρειάζεται να ανησυχούμε ότι δεν έχουμε αρκετά όπλα», ήταν το σχόλιο του, αναφερόμενος φυσικά στα 15.000 πυρηνικά όπλα που υπάρχουν σε όλο τον κόσμο, σε υψηλή μάλιστα ετοιμότητα.

Η απόφαση του Τραμπ κλείνει την αυλαία σε μια εποχή που έκανε το ντεμπούτο της με τον αδικαιολόγητο βομβαρδισμό από τον Τρούμαν της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι το 1945 και στη διάρκεια της οποίας μπορεί η μια χώρα μετά την άλλη να αποκτούσαν όπλα και ντε φάκτο να έμπαιναν στο ολιγομελές πυρηνικό κλαμπ (βλ. Ισραήλ), παρόλα αυτά όλοι όμνυαν στον πυρηνικό αφοπλισμό. Οι περισσότεροι τουλάχιστον γιατί δεν έλειπαν και ηχηρές αντιδράσεις, όπως για παράδειγμα η παραίτηση του υπουργού Άμυνας και του αναπληρωτή του, Γουάινμπεργκερ και Περλ, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την υπογραφή από τον Ρέιγκαν της συμφωνίας που τώρα καταργεί ο Τραμπ. Τελευταία και κορυφαία στιγμή αυτής της περιόδου ήταν η εξαγγελία από τον Μπαράκ Ομπάμα στις 5 Απριλίου 2009 ενώπιον ενός πολυπληθούς ακροατηρίου στην Πράγα «ενός κόσμου χωρίς πυρηνικά όπλα». Ήταν μια δήλωση που ενώ δεν συνοδεύτηκε από κανένα πρακτικό μέτρο, αντίθετα οι ΗΠΑ όπως και τα άλλα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ υπονόμευσαν μια σχετικά καμπάνια των Ηνωμένων Εθνών, εν τούτοις εξασφάλισε στον πρώτο μαύρο πρόεδρο της παγκόσμιας υπερδύναμης βραβείο Νομπέλ Ειρήνης.

Η ανακοίνωση του Τραμπ έκλεισε εκείνη την περίοδο που κυριαρχούσαν τα ευχολόγια και μια σχετική συγκράτηση του πυρηνικού ανταγωνισμού μεταξύ πρώτα και κύρια ΗΠΑ και Ρωσίας που έχουν στα οπλοστάσιά τους το 90% των πυρηνικών, κι ανοίγει μια νέα περίοδο, που θα χαρακτηριστεί από την επέκταση του ανταγωνισμού στο πεδίο των πυρηνικών όπλων και τη χρήση τους στα πεδία των μαχών. Το είχε θέσει πολύ ωμά ο Τραμπ τις πρώτες ημέρες που εξελέγη, όταν ρωτήθηκε κατά πόσο έχει την πρόθεση να αυξήσει το πυρηνικό οπλοστάσιο. Η απάντησή του ήταν αφοπλιστική: «Ας γίνει μια κούρσα εξοπλισμών. Θα τους ξεπεράσουμε όλους σε κάθε τομέα και θα επιβιώσουμε έναντι όλων!» Ο Τραμπ δεν έκανε τίποτε άλλο από το να μεταφέρει την τακτική με την οποία οι ΗΠΑ αν δε γονάτισαν, τουλάχιστον όξυναν στο έπακρο τις αντιφάσεις της Σοβιετικής Ένωσης, μέχρι τη διάλυσή της. «Αν αυτή η τακτική πέτυχε τότε γιατί να πετύχει και τώρα», σκέφτεται πιθανότατα ο Τραμπ και οι σύμβουλοί του, που αποφάσισαν να την υιοθετήσουν (παρότι ακόμη και για τις ΗΠΑ στοίχισε ένα μυθικό ποσό από 5 ως 10 τρισ. δολ. το οποίο κάλλιστα θα μπορούσε να είχε χρησιμοποιηθεί σε δραστηριότητες με μεγαλύτερη κοινωνική ωφέλεια) εναντίον όχι μόνο της Ρωσίας, την οποία κατηγορούν ότι παραβιάζει τη συνθήκη, αλλά και της Κίνας, ακόμη και των Ευρωπαίων. Πολύ περισσότερο όταν ξέρουν ότι οι Ευρωπαίοι, λόγω της μικρής απόστασης (σε σχέση με τις ΗΠΑ) που τους χωρίζει από τη Ρωσία θα είναι τα πρώτα θύματα ενός αμερικανο-ρωσικού πυρηνικού πολέμου. Και δεν αναφερόμαστε μόνο στο οικονομικό κόστος…

Οι κίνδυνοι που εγκυμονούνται για τη Ρωσία από την κατάργηση της συμφωνίας για τα πυρηνικά μέσου βεληνεκούς υπογραμμίζονται αν πάρουμε επίσης υπ’ όψη μας την επιμονή των ΗΠΑ να πραγματοποιούν όλο και συχνότερα στρατιωτικά γυμνάσια όλο και πιο κοντά στα δυτικά σύνορα της Ρωσίας, αξιοποιώντας τα αντιρωσικά συναισθήματα των λαών της Βαλτική, της Πολωνίας κι άλλων χωρών. Φαίνεται έτσι ότι οι αμερικανικές καταγγελίες για παραβίαση της συμφωνίας εκ μέρους της Ρωσίας, με αφορμή ένα σύστημα ρωσικών πυραύλων 9Μ729 δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η αφορμή για να καταργηθεί κάθε είδους περιορισμός και ρύθμιση στους πυρηνικούς εξοπλισμούς.

Τέλος, υπό το φως της πρόσφατης απόφασης του Τραμπ για τη ρωσο-αμερικανική συμφωνία INF είναι αναγκαίο να επανεξεταστεί και η έξοδος των ΗΠΑ πάλι με απόφαση του Τραμπ από τη συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν, που είχε υπογράψει ο Ομπάμα το 2015. Δεν αποκλείεται πίσω από τις καταγγελίες, για μια ακόμη φορά της Ουάσιγκτον, ότι η Τεχεράνη παραβιάζει τη συμφωνία να κρύβεται η προσπάθεια των ΗΠΑ να οδηγήσουν τον πυρηνικό ανταγωνισμό στα άκρα σπρώχνοντας στο τερέν της μικρά και μεγάλα κράτη, νομιμοποιώντας έτσι το δικό της πυρηνικό πρόγραμμα, που θα της επιτρέψει την επικράτηση έναντι των ανταγωνιστών της.

Πηγή: Εφημερίδα Νέα Σελίδα

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Μετά το κοινό ανακοινωθέν κυβέρνησης – Εκκλησίας αλλά και τις δηλώσεις των Τσίπρα – Ιερώνυμου, είναι φανερό ότι και ο διαχωρισμός των σχέσεων Κράτους – Εκκλησίας υπάγεται πλέον στην κατηγορία των ζητημάτων που η πολιτική απάτη τα έχει μετατρέψει σε ανέκδοτα. Όπως εκείνο το «φεύγουν οι βάσεις» που… μένουν καθώς φυσικά και το πιο πρόσφατο που βαφτίζει «τέλος των Μνημονίων» την διαιώνιση των Μνημονίων.

  Επί του πιεστηρίου, λοιπόν, μετά και τις ανακοινώσεις των δύο πλευρών (εδω):

α) Η κυβέρνηση ενώ ισχυρίζεται ότι καταργεί την έννοια του κληρικού – δημοσίου υπαλλήλου, εντούτοις δεσμεύεται ότι το κράτος αναλαμβάνει εσαεί το βάρος της μισθοδοσίας των κληρικών που, όμως, δεν θα καταβάλλεται πλέον ως μισθός στους κληρικούς, αλλά που το Κράτος αναλαμβάνει να το καταβάλλει εσαεί στην Εκκλησία με τη μορφή επιδότησης. Πρόκειται, δηλαδή, για λαμπρή εφαρμογή του «θαύματος» που βαφτίζει το «κρέας – ψάρι» (κοινό ανακοινωθέν, παράγραφος 4)…

β) Η κυβέρνηση προχωρά στην παραίτηση του Δημοσίου από την διεκδίκηση του όλου της διαφιλονικούμενης λεγόμενης «εκκλησιαστικής περιουσίας». Με αυτό τον τρόπο παραχωρεί το 50% της περιουσίας αυτής στην Εκκλησία αποσύροντας την αμφισβήτηση που εγείρει το ελληνικό δημόσιο από το 1952 για αυτές τις τεράστιες εκτάσεις και περιουσίες και παραδίδοντας το ήμισυ αυτών στην Εκκλησία και στις μητροπόλεις (κοινό ανακοινωθέν, άρθρα 11,12,13).

γ) Η κυβέρνηση, όπως προέκυψε από τις δηλώσεις και τις σχετικές ευχαριστίες του Αρχιεπισκόπου προς τον Τσίπρα, αφενός αφήνει ανέγγιχτο στην αναθεώρηση που προωθεί το προοίμιο του Συντάγματος και την αναφορά του «Eις τo όνoμα της Aγίας και Oμooυσίoυ και Aδιαιρέτoυ Tριάδoς», αφετέρου με την διατήρηση στο άρθρο 3 των αναφορών περί «επικρατούσας» θρησκείας στην Ελλάδα, παραπέμπει τον διαχωρισμό Κράτους – Εκκλησίας στις ελληνικές (άμα τε και ορθόδοξες) καλένδες, διατηρώντας αυτές τις σχέσεις και διασυνδέσεις εξουσίας επί του μάταιου τούτου κόσμου στον αιώνα τον άπαντα.

   Κατόπιν τούτων προκύπτει το ασφαλές συμπέρασμα:

   Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορούσε παρά είναι ο… εαυτός του και στο ζήτημα των σχέσεων Κράτους – Εκκλησίας. Ως γνήσιος εκπρόσωπος του «άλλα λέω, άλλα εννοώ, άλλα πιστεύω, άλλα κάνω κι άλλα λέω ότι κάνω», ο ΣΥΡΙΖΑ σε πλήρη συμφωνία με την Ιεραρχία θα παριστάνει ότι προχωρά σε «διαχωρισμού» Κράτους – Εκκλησίας την στιγμή που με τη δική του σφραγίδα αυτή η σκοταδιστική και αντιδραστική σύμφυση διατηρείται μέχρι… Δευτέρας Παρουσίας.

πηγη: imerodromos.gr

Tην παρέμβαση των Ηνωμένων Εθνών ζητεί η Τεχεράνη για τις αμερικανικές κυρώσεις, που χαρακτηρίζει «παράνομες» και «ανεύθυνες».

Ο πρεσβευτής του Ιράν στον ΟΗΕΓολαμαλί Χόσρου, σε επιστολή του προς τον γ.γ. του Οργανισμού, Αντόνιο Γκουτέρες, καλεί τον ΟΗΕ να φέρει τις ΗΠΑπρο των ευθυνών τους για την απόφασή τους να αποσυρθούν μονομερώς από την πολυμερή συμφωνία του 2015 για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα και την επιβολή κυρώσεων.

«Τα Ηνωμένα Έθνη και τα κράτη-μέλη τους, όπως ορίζει ο καταστατικός χάρτης (του ΟΗΕ) και το διεθνές δίκαιο, οφείλουν να αντισταθούν σε αυτές τις παράνομες ενέργειες και να καταστήσουν τις ΗΠΑ υπεύθυνες για αυτές τις ενέργειες», επισημαίνει ο Χόσρου στην επιστολή.

Υπενθυμίζεται ότι τη συμφωνία του 2015 είχε εγκρίνει το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, ενώ εξακολουθούν να τη στηρίζουν η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ρωσία και η Κίνα.

ΠΗΓΗ: iskra.gr