Το σύνθημα των εκπαιδευτικών «τα βρίσκουν δεν τα βρίσκουν στο κτίριο της Βουλής, η μόνη αντιπολίτευση είμαστε εμείς» δείχνει πως ο μόνος αντίπαλος του πολιτικού κατεστημένου είναι το κίνημα. Η ρωγμή που άνοιξε αυτός ο αγώνας πρέπει να βαθύνει, λέει στο Πριν η Άννα Μπαχτή, συνδικαλίστρια εκπαιδευτικός και μέλος της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. «Γελοιογραφία το δίλημμα ΣΥΡΙΖΑ ή ΝΔ», το ζητούμενο είναι η ανατροπή της μνημονιακής βαρβαρότητας, τονίζει.

Συνέντευξη στον Κυριάκο Νασόπουλο και στο ΠΡΙΝ

Η κυβέρνηση πήρε ψήφο εμπιστοσύνης, αλλά την επόμενη μέρα χιλιάδες εκπαιδευτικοί και εργαζόμενοι περικύκλωσαν τη βουλή. Ποιο είναι το μήνυμα;

Οι απεργίες και οι μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις των χιλιάδων εκπαιδευτικών στην Αθήνα και σε όλη τη χώρα, με τη μαχητικότητα την αποφασιστικότητά τους, έστειλαν ηχηρό μήνυμα πως οι εργαζόμενοι μπορούν να βγουν στο προσκήνιο. Απέναντι στα άθλια αλισβερίσια που παίχτηκαν στη Βουλή για την ψήφο εμπιστοσύνης βροντοφώναξαν πως δεν δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση και την πολιτική λεηλασίας των εργασιακών τους δικαιωμάτων, καθώς και των μορφωτικών δικαιωμάτων των μαθητών τους.

Κυβέρνηση και αστική αντιπολίτευση θέλουν να επιβάλλουν μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο. Υπάρχει περιθώριο για αγώνες;

Η κυβέρνηση, παρά την προεκλογική παροχολογία, προωθεί με εντατικούς ρυθμούς τις αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις που έχει συμφωνήσει με θεσμούς και κεφάλαιο. Αποτελεί στοίχημα συνεπώς για το εργατικό και λαϊκό κίνημα να δυναμώσει τους αγώνες του για να υπερασπιστεί τη ζωή και τα δικαιώματα του, να καθορίσει τις πολιτικές εξελίξεις κόντρα στο στημένο πολιτικό σκηνικό. Δεν είναι όμως μόνο η εκπαίδευση. Οι απεργίες πρωτοβάθμιων σωματείων με σταθμό την 1η Νοέμβρη, οι αγώνες ενάντια στην ελαστική εργασία, ο αγώνας των κατοίκων του Μαραθώνα ενάντια στη λειτουργία του ΧΥΤΑ Γραμματικού, οι πρωτοβουλίες υπεράσπισης της δημόσιας περιουσίας ενάντια στο ξεπούλημα του Υπερταμείου δείχνουν τις δυνατότητες να σπάσει το κλίμα της παρατεταμένης προεκλογικής περιόδου.

Πως απαντάτε στο δίλημμα ΣΥΡΙΖΑ ή ΝΔ;

Πρόκειται για γελοιογραφία, αφού στην ουσία συναινούν στο βασικό πλαίσιο, στον πυρήνα της ασκούμενης πολιτικής. Θα διαλέξει ο κόσμος της δουλειάς ανάμεσα στη μνημονιακή κανονικότητα με «ευαισθησία», όπως διακηρύσσει η ο ΣΥΡΙΖΑ ή στον ακραίο νεοφιλελευθερισμό όπως υπόσχεται η ΝΔ; Εμείς θεωρούμε πως το πραγματικό δίλλημα είναι εάν θα συνεχίσουμε να ζούμε κάτω από τη μπότα της μνημονιακής βαρβαρότητας ή θα αγωνιστούμε για την ανατροπή της. Το σύνθημα των εκπαιδευτικών «τα βρίσκουν δεν τα βρίσκουν στο κτίριο της Βουλής, η μόνη αντιπολίτευση είμαστε εμείς» δείχνει πως ο μόνος αντίπαλος του πολιτικού κατεστημένου είναι το κίνημα. Η ρωγμή που άνοιξε αυτός ο αγώνας πρέπει να βαθύνει.

Οι αγωνιστές της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι στην πρώτη γραμμή των αγώνων. Ποια προοπτική αναδεικνύετε;

Η παρέμβαση των αγωνιστών της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, της ταξικής πτέρυγας του εκπαιδευτικού κινήματος ήταν καταλυτική. Ανέδειξαν σχέδιο ανυποχώρητου αγώνα για να μην περάσει η αντιδραστική αναδιάρθρωση στην εκπαίδευση με κομβικής σημασίας αίτημα τους μόνιμους μαζικούς διορισμούς όλων των ελαστικά εργαζόμενων εκπαιδευτικών αποκλειστικά με την προϋπηρεσία και το πτυχίο κόντρα στη διάσπαση και τον κοινωνικό εμφύλιο μεταξύ των εργαζόμενων. Το αίτημα σταθερής και μόνιμης δουλειάς για όλους επιδιώξαμε να δεθεί με το μαθητικό και το φοιτητικό κίνημα στην πάλη για την υπεράσπιση της δημόσιας εκπαίδευσης και των μορφωτικών δικαιωμάτων. Πρόβαλαν την γραμμή του ανυποχώρητου αγώνα για κατακτήσεις κόντρα στη γραμμή της συνδιαλλαγής και της ήττας του εργοδοτικού, κυβερνητικού, αστικοποιημένου συνδικαλισμού των ΟΛΜΕ, ΔΟΕ που προετοίμαζαν ένα «μνημόσυνο» την μέρα ψήφισης. Έδωσαν μάχη για να περάσει η οργάνωση του αγώνα στη βάση μέσα στις γενικές συνελεύσεις, με επιτροπές αγώνα, με δημιουργία ανεξάρτητου κέντρου αγώνα όπως αναδείχθηκε η κατειλημμένη πρυτανεία, διαδηλώσεις, καταλήψεις. Επεδίωξαν να συνδέσουν τον αγώνα των εκπαιδευτικών με τους ευρύτερους αγώνες του εργατικού κινήματος ιδιαίτερα με τα κομμάτια της ελαστικής εργασίας με οριζόντιο συντονισμό σωματείων. Ανέδειξαν με κάθε τρόπο πως απέναντι στη βάρβαρη αντιδραστική πολιτική τους χρειάζεται να αντιτάξουμε τον συνολικό αγώνα για ανατροπή της πολιτικής κυβέρνησης, ΕΕ κεφαλαίου.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ από την αρχή της επίθεσης κεφαλαίου-ΕΕ-ΔΝΤ μιλούσε για την ανάγκη αλλά και τη δυνατότητα ενός άλλου δρόμου. Σε τι συνίσταται;

Για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ο άλλος δρόμος της ρήξης και της ανατροπής της επίθεσης κεφαλαίου, ΕΕ και ΔΝΤ είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαίος. Η μόνη επιλογή πραγματικής αντιπολίτευσης στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αλλά και τη ΝΔ είναι η συγκρότηση ενός αριστερού αντικαπιταλιστικού μπλοκ δυνάμεων, στη βάση ενός αντικαπιταλιστικού προγράμματος πάλης με βασικούς άξονες: Ανατροπή του μνημονιακού καθεστώτος που έχει επιβληθεί τα προηγούμενα χρόνια. Επιστροφή των κλεμμένων εισοδημάτων και δικαιωμάτων. Μόνιμη, σταθερή, πλήρη, ασφαλισμένη εργασία. Παύση πληρωμών και διαγραφή του ληστρικού και χιλιοπληρωμένου χρέους. Ρήξη και έξοδο από ευρώ και ΕΕ. Υπεράσπιση της ειρήνης, ενάντια στην πολεμική εκστρατεία του κεφαλαίου σε διεθνή και εσωτερική κλίμακα. Έξοδο από το ΝΑΤΟ. Δημοκρατικές ελευθερίες και πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα της εποχής μας ενάντια στον κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό και την επιτροπεία. Συντριβή των φασιστικών και ρατσιστικών συμμοριών.

Στην εκπαίδευση και όχι μόνο αναδεικνύετε τον αντιδραστικό ρόλο της ΕΕ. Υπάρχει δυνατότητα ενός λαϊκού αντιΕΕ ρεύματος; Θα μπορούσε αυτό να εκφραστεί και στις ευρωεκλογές και πως;

Η ΕΕ αναδεικνύεται ως ο ενορχηστρωτής της επίθεσης του κεφαλαίου στον κόσμο της εργασίας σε όλη την Ευρώπη .Ο ελληνικός λαός το έχει ζήσει στο πετσί του όλα αυτά τα χρόνια. Για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ η πάλη για την υπεράσπιση των εργατικών λαϊκών δικαιωμάτων, για αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις, για υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών και απελευθέρωση από το καθεστώς της διαρκούς επιτροπείας, ενάντια στον ρατσισμό και τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς συνδέεται άρρηκτα με τον αγώνα ενάντια στην ΕΕ, για ρήξη και αποδέσμευση από τον μηχανισμό αυτό, από θέσεις αντικαπιταλιστικές, ταξικές, διεθνιστικές. Ενάντια τόσο στον εθνικισμό και τον φασισμό, όσο και στον αστικό κοσμοπολιτισμό, που ταυτίζουν τον διεθνισμό των λαών με την ΕΕ, που αποτελεί διεθνή πολιτική ένωση του κεφαλαίου.

Με βάση αυτό το περιεχόμενο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα επιδιώξει τη συσπείρωση κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων για την παρέμβαση στις ευρωεκλογές και τη συγκρότηση ενός ισχυρού λαϊκού αντιΕΕ ρεύματος. Απευθυνόμαστε τόσο σε οργανωμένες δυνάμεις, όσο κυρίως σε συλλογικότητες και αγωνιστές του εργατικού, νεολαιίστικου, αντιρατσιστικού και οικολογικού κινήματος που έχουν δώσει αγώνες μέσα στα κινήματα που έχουν αναπτυχθεί όλο αυτό το διάστημα.

Σε ποιους απευθύνεστε και σε ποια βάση;

Απευθυνόμαστε στους αγωνιστές του κινήματος και τον κόσμο της μαχόμενης αριστεράς που δώσαμε τις μάχες του προηγούμενου διαστήματος, δεν βολεύονται με τη ζοφερή κοινωνική πραγματικότητα και αναζητούν διέξοδο αλλά και σε πολιτικές οργανώσεις – κινήσεις για τη συγκρότηση ενός ευρύτερου ανατρεπτικού αντικαπιταλιστικού ρεύματος, που θα παρέμβει στο μαζικό κίνημα, τα μεγάλα μέτωπα της περιόδου και στις επερχόμενες εκλογικές μάχες. Με αιχμηρό ανατρεπτικό πολιτικό περιεχόμενο που θα συγκρούεται σε όλη τη γραμμή του μετώπου με την πολιτική κυβέρνησης, ΕΕ, ΗΠΑ/ΝΑΤΟ και κεφαλαίου. Υπάρχει αυτό το δυναμικό, αλλά πρέπει να βοηθήσουμε όλοι να μπει πιο αποφασιστικά στον πολιτικό αγώνα.

ΠΗΓΗ:   pandiera.gr

Τότα Καρλατήρα

Κατά 355.000 ανθρώπους - όσοι είχαν απογραφεί στην Ήπειρο το 2011- μειώθηκε ο ελληνικός πληθυσμός - Η προϋπάρχουσα τάση μείωσης των γεννήσεων επιδεινώθηκε λόγω της οικονομικής κρίσης

Τέσσερα χρόνια μετά την εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ και καθώς κάποιοι μιλούν για επιστροφή στο «αριστερό πρόγραμμα», θυμίζουμε πως επιλογή της πρώτης κυβέρνησης Α. Τσίπρα ήταν από την αρχή να τα βρει με το κεφάλαιο και την ΕΕ. Σταθμός η 20η Φεβρουαρίου 2015, που σηματοδότησε την πορεία προς το 3ο μνημόνιο

Ανάλυση

Γιάννης Ελαφρός

Δεν ήταν (ούτε είναι) μονόδρομος η υποταγή

Τέσσερα χρόνια συμπληρώνονται από την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις 25 Ιανουαρίου 2015, με 2.245.978 ψήφους (36,34%) και 149 βουλευτές. Πολλοί, ακόμα και μέσα στην Αριστερά (προφανώς δεν περιλαμβάνουμε τον ΣΥΡΙΖΑ), εμφανίζουν πως ο ΣΥΡΙΖΑ «στην αρχή προσπάθησε αλλά δεν τα κατάφερε» ή πως «ο λαός δεν άντεχε τη ρήξη» (το 61,2% «Όχι» στο δημοψήφισμα δείχνει πως υπήρχαν δυνατότητες). Οι κυβερνητικοί ισχυρίζονται πλέον «πως ό,τι γίνει θα είναι εντός της ΕΕ και του συστήματος», ενώ κάποιοι διασπείρουν νέες αυταπάτες πως μετά το (βελούδινο) διαζύγιο με τους ΑΝΕΛ και την «έξοδο» από τα μνημόνια, ο ΣΥΡΙΖΑ θα επιστρέψει στο αριστερό του πρόγραμμα!

Η ιστορία της κυβερνητικής διαχείρισης του ΣΥΡΙΖΑ δεν αφορά κάποιον που προσπάθησε αλλά απέτυχε, αλλά μια κυρίαρχη πολιτική που είχε ως βασική επιλογή την ενσωμάτωση και εξουδετέρωση τελικά του εργατικού και λαϊκού ριζοσπαστισμού που γεννήθηκε από την καπιταλιστική κρίση και την επιδρομή ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίου.

Οι επιλογές ενσωμάτωσης του ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησαν από το βράδυ της εκλογικής νίκης: «Ούτε ρήξη, ούτε υποταγή», ήταν η βασική ατάκα του Α. Τσίπρα στην ομιλία του στα Προπύλαια. Ήδη από την επόμενη μέρα ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκαθάρισε πως πάει για κυβερνητική συνεργασία με το δεξιό εθνικιστικό κόμμα των ΑΝΕΛ, κάτι που δεν ήταν μονόδρομος.  Στη σύνθεση της πρώτης κυβέρνησης τα υπουργεία του σκληρού κρατικού μηχανισμού (Άμυνας, Δημόσιας Τάξης κλπ.) δίνονται σε Π. Καμμένο και Γ. Πανούση. Στις 17 Φεβρουαρίου ο ΣΥΡΙΖΑ ανακοινώνει τη στήριξη στον δεξιό Π. Παυλόπουλο (υπουργό Εσωτερικών τον Δεκέμβρη του ΄08) για πρόεδρο της δημοκρατίας. Το τρενάκι έχει μπει στις ράγες, από τον ίδιο τον Τσίπρα.

Όταν το «σκληρό όχι» έγινε με το καλημέρα 70% ΝΑΙ  

«Διαφωνούμε με τους κανόνες της σκληρής και αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας, με το Σύμφωνο Σταθερότητας. Είμαστε υποχρεωμένοι να τους σεβαστούμε, διότι αποτελούν ιδρυτικούς κανόνες των Συνθηκών της ΕΕ», δήλωνε ο Α. Τσίπρας στις 11 Φλεβάρη 2015. Στις 9 Φλεβάρη ο Γ. Βαρουφάκης λέει στη βουλή: «Ως σώφρονες άνθρωποι, δεν έχουμε καμία αντίρρηση στο 70% των μεταρρυθμίσεων που περιέχει το Μνημόνιο».

Στις 20 Φλεβάρη η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ καταλήγει στη συμφωνία γέφυρα με το γιούρογκρουπ:  «Οι ελληνικές αρχές δεσμεύονται να απέ­χουν από κάθε υπαναχώρηση από μέτρα (που έχουν ήδη ληφθεί) και από μονομερείς αλλα­γές στις πολιτικές και τις δομικές μεταρρυθμί­σεις, που θα μπορούσαν να επιδράσουν αρνη­τικά στους δημοσιονομικούς στόχους, την οι­κονομική ανάκαμψη και τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα, όπως αυτές ορίζονται από τους θε­σμούς». Επιπλέον υπήρχε η δέσμευση για αποπληρωμή του χρέους «πλήρως και εγκαίρως», ενώ παραδόθηκαν τα 11 δισ. του ταμείου ανακε­φαλαίωσης των τραπεζών στον EFSF! Όλα αυτά τα συνυπέγραψε πέρα από τον Α. Τσίπρα ο πολύς Βαρουφάκης, ενώ η αριστερή πλατφόρμα του ΣΥΡΙΖΑ (Π. Λαφαζάνης κ.α.) και η τότε πρόεδρος της Βουλής Ζ. Κωνσταντοπούλου κάνοντας λάθος εκτιμήσεις συγκάλυψαν την κρίσιμη σημασία του προ-μνημονίου της 20^ης Φεβρουαρίου.

Η πρώτη αντικυβερνητική διαδήλωση έγινε στις 27 Φεβρουαρίου 2015, υπό καταρρακτώδη βροχή, με πρωτοβουλία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ: «Κάτω η νέα συμφωνία κυβέρνησης-ΕΕ, Διαγραφή του χρέους – Έξω από την ΕΕ» έγραφε το πανό της.

Από τότε οι κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑ: Σταθεροποίησαν και δεν έσκισαν το 1^ο και 2^ο μνημόνιο. Η συντριπτική πλειονότητα των μνημονιακών νόμων Γ. Παπανδρέου ή Σαμαρά/Βενιζέλου εφαρμόστηκε στην εντέλεια, πλην ελάχιστων εξαιρέσεων (ΕΡΤ, καθαρίστριες, που είχαν γίνει σκληροί αγώνες). Πέταξαν στα σκουπίδια πραξικοπηματικά το «Όχι» στο δημοψήφισμα και υπέγραψαν-εφάρμοσαν το 3^ο μνημόνιο. Προώθησαν αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις: ασφαλιστικό Κατρούγκαλου (όχι μόνο μείωσε τις συντάξεις αλλά επιβλήθηκε η τριχοτόμησή τους –εθνική, ανταποδοτική, προσωπική διαφορά), εκπαίδευση, υγεία, επέκταση της ελαστικής εργασίας. Αλυσόδεσαν το λαό στη φυλακή της ΕΕ και σε μνημονιακές δεσμεύσεις αιματηρών πλεονασμάτων μέχρι το 2022 και στη συνέχεια μέχρι το 2060, ενώ υποθήκευσαν τη δημόσια περιουσία για 99 χρόνια! Αναδείχθηκαν σε «καλούς στρατιώτες» των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην περιοχή, εξυπηρετώντας και τα συμφέροντα του ελληνικού κεφαλαίου, ενισχύοντας την πολεμική απειλή. Δεν προώθησαν ούτε βασικές δημοκρατικές αλλαγές, όπως για την αντιμετώπιση της κρατικής καταστολής ή το διαχωρισμό κράτους-εκκλησίας.

Η κυβερνητική πολιτική συνολικά έχει σαφή ταξική ουσία: το κεφάλαιο βγαίνει ενισχυμένο στην Ελλάδα (εξάλλου τα επιχειρηματικά κέρδη άρχισαν να ανακάμπτουν από το 2016 και μετά), ενώ ο κόσμος της εργασίας δεν κερδίζει, συνεχίζει να χάνει (οι μισθοί μειώθηκαν το 2016-17). Το κυριότερο: έπληξαν την ελπίδα και λέρωσαν την Αριστερά.

ΠΗΓΗ:  prin.gr