Κατ΄ αρχή να ευχαριστήσω την Επιτροπή για την πρόσκληση που μας απεύθυνε να πάρουμε μέρος σήμερα εδώ και να εκφράσουμε την άποψή μας για το σχέδιο νόμου του ΥΕΝ που αφορά την "την κύρωση των Συμβάσεων Παραχώρησης που έχουν συναφθεί μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου και των Οργανισμών Λιμένος Α.Ε. - Διατάξεις για τη λειτουργία του συστήματος λιμενικής διακυβέρνησης και άλλες διατάξεις".

Μια πρώτη κεντρική εκτίμηση την οποία θέλουμε να καταθέσουμε είναι ότι η κυβέρνηση επιχειρεί για πολλοστή φορά μέσα από ένα ψευδεπίγραφο περί αξιοποίησης των Λιμένων αυτών να καλύψει μια νέα πράξη ξεπουλήματος και εκποίησης που έρχεται ως συνέχεια αντίστοιχων αποφάσεων για το ξεπούλημα του ΟΛΠ, του ΟΛΘ, γεγονός που αποδεικνύει ότι είτε με την μέθοδο της πολιτικής πλειοψηφικών μετοχικών πακέτων είτε με συμβάσεις μακροχρόνιας παραχώρησης, η κυβέρνηση εκχωρεί βασικές υποδομές στρατηγικού χαρακτήρα στο μεγάλο εγχώριο και διεθνές κεφάλαιο και με τον τρόπο αυτό παραδίδει τον δημόσιο πλούτο σε επιχειρηματικά συμφέροντα τα οποία προσδοκούν αυξημένη κερδοφορία από αυτές τις χρυσοφόρες επενδυτικές επιλογές τους.

Μια δεύτερη διαπίστωση που προκύπτει για εμάς από αυτή την πώληση είναι η αποδόμηση και η συντριβή του μύθου που προσπαθεί να περάσει η κυβερνητική προπαγάνδα περί του τέλους των μνημονίων.

Η πώληση - ιδιωτικοποίηση των 10 μεγάλων περιφερειακών λιμανιών και άλλες που θα ακολουθήσουν, είναι μέσα στο πλαίσιο των μνημονιακών δεσμεύσεων προς την Ε.Ε - Δ.Ν.Τ και κατά συνέπεια οι ισχυρισμοί της κυβέρνησης "περί εθνικής στρατηγικής" και νέο "εθνικό παραγωγικό μοντέλο" απέχουν έτη φωτός από την αλήθεια.

Είναι βαθύτατη πεποίθησή μας ότι η εκχώρηση αυτή υπηρετεί και ευρύτερους στόχους που δείχνουν μια εμπλοκή της κυβέρνησης στα παιχνίδια των γεωπολιτικών αντιπαραθέσεων ΗΠΑ - Ε.Ε - Κίνας - Ρωσίας.

Η κυβέρνηση δείχνει απόλυτη προθυμία, ενισχύει και διευρύνει τον ρόλο ΗΠΑ - ΝΑΤΟ παραχωρώντας σε αυτούς υποδομές και βάσεις με στόχο την αξιοποίηση της γεωστρατηγικής θέσης της χώρας μας και των δρόμων αξιοποίησης εμπορευμάτων.

Στην κατεύθυνση αυτή, παίρνοντας υπόψη ότι η χώρα μας μπορεί να καταστεί κόμβος συνδυασμένων μεταφορών σύμφωνα με τους σχεδιασμούς της αστικής τάξης, υλοποιεί την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων προκειμένου να υλοποιηθούν όχι μόνο οι επενδύσεις επιχειρηματικών ομίλων αλλά και στρατηγικές επιλογές των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.

Ισχυρά και μεγάλα διεθνή μονοπώλια όπως π.χ στον τουρισμό, στην κρουαζιέρα, στο διεθνές εμπόριο, στις μεταφορές επιδιώκουν την διείσδυσή τους στην χώρα και την επένδυση των υπερσυσσωρευμένων κεφαλαίων τους για την αποκόμιση μεγαλύτερης κερδοφορίας τους.

Η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων είναι κεντρική πολιτική επιλογή της Ε.Ε και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ την υλοποιεί πιστά όπως φάνηκε ξεκάθαρα με την πώληση των ΟΛΠ - ΟΛΘ αλλά και των αεροδρομίων στην κρατική Γερμανική FRAPORT!! Με τον τρόπο αυτό η χώρα μας παραδίδει όλα τα λιμάνια της σε ξένα πολυεθνικά και τρίτα κρατικά συμφέροντα.

Παράλληλα θεωρούμε εντελώς παραπλανητική και υποκριτική την θέση της κυβέρνησης ότι τάχα με την υπό παραχώρηση στον εκάστοτε οργανισμό Λιμένος διατηρείται η ιδιοκτησία του λιμανιού, η πρακτική αυτή κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις μπορεί να είναι ακόμη ευνοϊκότερη για την επένδυση τμημάτων του κεφαλαίου. Αντίστοιχα υπηρεσίες των λιμένων που θα μείνουν στο δημόσιο μπορεί να είναι ζημιογόνες με αποτέλεσμα για άλλη μια φορά να μεταφέρεται το φέσι στις πλάτες του λαού και των φορολογουμένων.

Για παράδειγμα είναι σαφές ότι η εκχώρηση της χρήσης δραστηριοτήτων και η διατήρηση της ιδιοκτησίας των λιμανιών στο ελληνικό δημόσιο μειώνουν το τίμημα, αφού οι επιχειρηματικοί όμιλοι απλώς νοικιάζουν τον εξοπλισμό και την γη χωρίς να τα αγοράζουν.

Ο επιχειρηματικός ανταγωνισμός απαιτεί ορισμένες υποδομές να βρίσκονται σε ουδέτερα χέρια με στόχο να μην έχει κανείς τον αποφασιστικό ρόλο και πλεονέκτημα. Κατά συνέπεια οι προτεινόμενες στο σχέδιο νόμου ρυθμίσεις που προωθεί η κυβέρνηση δεν αλλάζουν τον χαρακτήρα της απελευθέρωσης - ιδιωτικοποίησης αντίθετα μπορεί να ωφελήσουν πιο αποφασιστικά τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Το αναφερόμενο τέλος που προτείνει η κυβέρνηση δεν είναι τίποτα άλλο παρά προπέτασμα καπνού και σε κάθε περίπτωση κινείται σε συμβολικό και μόνο επίπεδο....

Η ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και η παράδοσή του στην Κινεζική COSCO, δείχνει ότι το μοντέλο αυτό (που είχε και την απόλυτη συναίνεση της Ν.Δ) είναι βαθύτατα επιζήμιο για τα εργατικά - λαϊκά και εθνικά συμφέροντα και οι προωθούμενες αλλαγές με το MASTERPLANτης COSCO μετατρέπουν το λιμάνι του Πειραιά σε μια εργασιακή ζούγκλα όπου κυριαρχεί το καπιταλιστικό πρότυπο της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας.

Η COSCO αποκομίζει κέρδη ρεκόρ από την απόκτηση του ΟΛΠ (όπως δείχνουν τα επίσημα στοιχεία για το 2018) ενώ από την άλλη τα εργατικά δικαιώματα, οι ΣΣΕ, η ασφάλεια και η προστασία της δουλειάς, η επιβάρυνση των εργασιακών σχέσεων , η εντατικοποίηση της εργασίας, η παραβίαση της εργατικής νομοθεσίας, η γενίκευση των ευέλικτων μορφών απασχόλησης, η έξαρση των ατυχημάτων, η απροκάλυπτη εργοδοτική τρομοκρατία καλά κρατούν!

Το νέο MASTERPLAN της COSCO με την επέκταση του χώρου για τα μεγαθήρια κρουαζιερόπλοια, οι ξενοδοχειακές μονάδες και το εμπορικό κέντρο το LOGISTIC CENTER που βρίσκονται στους σχεδιασμούς της αναμένεται να επιβαρύνουν δραματικά τον Πειραιά περιβαλοντολογικά - συγκοινωνιακά και οι συνέπειες θα θίξουν καίρια και τις μικρές επιχειρήσεις στο εμπόριο αλλά και αυτούς που αναπτύσσουν την δραστηριότητά τους στην ευρύτερη περιοχή της Ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης.

Αυτά είναι τα αποτελέσματα που παράγει η αντιλαϊκή πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων και οι εκχωρήσεις μεγάλων υποδομών και επιχειρήσεων του δημοσίου στα εγχώρια και διεθνή επιχειρηματικά σχήματα και συμφέροντα.

Είναι όψη του ίδιου νομίσματος με την κυβερνητική ναυτιλιακή πολιτική που είναι σταθερά προσανατολισμένη να υπηρετεί πιστά τα εφοπλιστικά συμφέροντα στην Ναυτιλία, να διαφημίζει και να βραβεύει τους μεγαλοσχήμονες του εφοπλιστικού κεφαλαίου, να αφήνει άθικτο το αντιλαϊκό θεσμικό πλαίσιο της φοροασυλίας, της μαύρης ανασφάλιστης και χαμηλόμισθης εργασίας, της μαζικής ανεργίας και του ανελέητου διωγμού των ελλήνων Ναυτεργατών που γίνονται θυσία στον βωμό της εφοπλιστικής ανταγωνιστικότητας και κερδοφορίας.

Είναι η ίδια πολιτική που απαρέγκλιτα εφάρμοσε και συνεχίζει να υλοποιεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ τσακίζοντας τα εργατικά δικαιώματα και κατακτήσεις στις ΣΣΕ, στα κοινωνικοασφαλιστικά, στα εργασιακά.

Μπροστά σε αυτή την κατάσταση οι εργαζόμενοι όχι μόνο δεν πρέπει να εξαπατηθούν με τα νέα επικοινωνιακά τερτίπια της κυβέρνησης αναφορικά με την "αξιοποίηση" των 10 μεγάλων περιφερειακών λιμανιών της χώρας μας, αντίθετα πρέπει να συγκροτήσουν ένα εργατικό - τοπικό και λαϊκό μέτωπο αντίστασης και πάλης για να μην περάσουν οι σχεδιασμοί της κυβέρνησης για το ξεπούλημα των λιμανιών αυτών και να συνδέσουν την πάλη αυτή με την συνολική αντιλαϊκή και αντεργατική κυβερνητική πολιτική.

Σε μια τέτοια κατεύθυνση καλούμε όλους τους εργαζόμενους να πορευτούμε ώστε να αποτύχει και να ναυαγήσει ο σχεδιασμός της κυβέρνησης για το ξεπούλημα των 10 λιμανιών.

Υ.Γ.: Τα υπό πώληση 10 λιμάνια είναι τα παρακάτω: Αλεξανδρούπολης - Βόλου - Ελευσίνας - Ηγουμενίτσας - Ηρακλείου - Καβάλας - Κέρκυρας - Λαυρίου - Πάτρας - Ραφήνας.  

   Νταλακογεώργος Αντώνης

Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ

Δείτε μαγνητοσκοπημένη την παρέμβαση του Προέδρου της ΠΕΝΕΝ στην Βουλή στο κανάλι της ΠΕΝΕΝ στο YOUTUBE:

Raoul Dufy, Le Concert Rouge (1946)

του Θανάση Σκαμνάκη

Οι σχηματισμοί της Αριστεράς φθίνουν. Η στράτευση είναι περιορισμένη και ο ενθουσιασμός ελλιπής. Τα όσα συμβαίνουν λίγο πολύ τα έχουμε πει και θα τα ξαναπούμε με άλλη ευκαιρία, όχι τώρα. Γιατί τώρα αισθάνομαι την ανάγκη να μιλήσουμε για ό,τι κινείται, είτε πέφτει στην αντίληψή μας είτε όχι.

Εικόνα ακίνητου τοπίου, οι άνεμοι έχουν κοπάσει, οι φλόγες που ευεργετούσαν έχουν υποκύψει, οι άνθρωποι που εξεγείρονταν έχουν αποκάμει, ηρεμία επικρατεί, μια συνεχής μονότονη και πληκτική διαδοχή ημερών που σχεδόν μπορείς να προβλέψεις τι θα φέρουν.

Τα βουνά παραμένουν αμετακίνητα και οι κοινωνίες επίσης!

Ένα αίσθημα αμηχανίας και απογοήτευσης κυριαρχεί στους ανήσυχους ανθρώπους, το οποίο μάλιστα χαρακτηρίζεται ως ρεαλισμός.

Στις συναντήσεις των αριστερών, επίσημες, ανεπίσημες ή καθημερινές, αυτή η επίδειξη “ρεαλισμού” ξεχυλίζει. Απέναντι στις επίμονα επαναλαμβανόμενες και χωρίς περιεχόμενο αφηγήσεις αισιοδοξίας στις οποίες κάποιοι επιμένουν ακόμα, προκύπτει ο “ρεαλισμός” της απογοήτευσης, ως βασικό επιχείρημα της πραγματικότητας.

Φυσικά το δικαίωμα στην αισιοδοξία, όσο και το δικαίωμα στην απογοήτευση, ακόμα και απελπισία, είναι αναφαίρετα, μη δε και αναγκαία, συνιστώντας πάντα τις δυο αποκλίνουσες όψεις της πραγματικότητας, οι οποίες όμως δεν φτάνουν κάθε μία μόνη για να την ερμηνεύσει, πολύ περισσότερο να την αλλάξει.

Γιατί κάθε φορά το ζητούμενο παραμένει η αναζήτηση του βάθους και η εύρεση (όχι εφεύρεση) μιας απάντησης στο τώρα. Ό,τι θα μπορούσε να ειπωθεί ως διαλεκτική αποτύπωση της ιστορικης πορείας.

Δεν θα το πάω μακριά, στην αναρώτηση για τη διαφορά ανάμεσα στον ιστορικό χρόνο και στο χρόνο των ανθρώπων, για την ιστορική προοπτική κ.ο.κ. Θέλω να κάνω φόκους, όπως λέμε πια, σε μικρά μεγέθη με ιδιαίτερη, πιθανόν και μεγάλη, αξία.

Οι σχηματισμοί της Αριστεράς φθίνουν. Η στράτευση είναι περιορισμένη και ο ενθουσιασμός ελλιπής. Τα όσα συμβαίνουν λίγο πολύ τα έχουμε πει και θα τα ξαναπούμε με άλλη ευκαιρία, όχι τώρα. Γιατί τώρα αισθάνομαι την ανάγκη να μιλήσουμε για ό,τι κινείται, είτε πέφτει στην αντίληψή μας είτε όχι.

Καθώς ό,τι δεν κάνουμε εμείς δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει! Και επί πλέον, ακόμα και στις δυσμενέστερες συνθήκες, οι άνθρωποι εξακολουθούν να έχουν ζωή και εξ αυτού δικαιώματα και θελήσεις να τα διεκδικήσουν.

Τα παραδείγματα της πρόσφατης περιόδου δεν είναι λίγα, είτε μιλήσουμε για τη Χαλκιδική και τις Σκουριές, είτε για, λίγα χρόνια πρίν, την Κερατέα, είτε για εργοστάσια και χώρους δουλειάς, είτε για μικρές κοινότητες που συγκροτούνται σε όλη την Ελλάδα, είτε για ατομικές πρωτοβουλίες με ποικίλες όψεις.

Θα είχε ενδιαφέρον αν έκανε κάποιος την απόπειρα να συνθέσει έναν χάρτη της ελληνικής χώρας, με σημάδια όπου υπάρχουν και δρουν συλλογικότητες οι οποίες προωθούν και διεκδικούν σε ποικίλες εκδοχές κοινωνικά δικαιώματα. Είτε πρόκειται για εργασιακά δικαιώματα, είτε για τη γη τους, είτε για την προστασία του περιβάλλοντος, είτε για την ισότητα των φύλων, είτε για την προστασία και αναγνώριση της διαφορετικότητας, είτε για τη διάσωση των σπόρων, είτε για την απόκρουση των εγκληματικών πολιτικών τραπεζών και πολιτείας, είτε… είτε…  

Ο χάρτης θα γινόταν πολύχρωμος και θα αποκτούσε έτσι περισσότερο χρώμα και η μουντή καθημερινότητά μας. Αρκεί να θέλαμε να καταλάβουμε πως όλες αυτές οι ομάδες και τα πρόσωπα αποτελούν ένα μέρος από το σώμα μας. Πως αυτή είναι η Αριστερά. Επίσης, πως αυτή μπορεί και να μην είναι Αριστερά. Εξαρτάται!..

Είναι συλλογικότητες ή και άτομα που με την έντονη παρέμβασή τους παράγουν ενθουσιασμό και συνείδηση συμμετοχής και δράσης, δημιουργούν σε πολλά πεδία, αποθέτουν το αποτύπωμα μιας ιδέας για καλύτερη ζωή, και για διεκδίκηση της καλύτερης ζωής, διατηρούν ζωντανές και ευαίσθητες κοινωνικές δυνάμεις.

Είναι εκείνοι οι άνθρωποι που επανδρώνουν πάντα τις μεγάλες κινητοποιήσεις, ακόμα κι όταν συχνά οδηγούνται στην επιλογή του μικρότερου κακού την ώρα της κρίσης, όπως ας πούμε στις εκλογές.

Είναι ακόμα, πολλοί ανάμεσά τους, άνθρωποι που αρνούνται την πολιτική έκφραση, γιατί όλα όσα συμβαίνουν στο πολιτικό προσκήνιο τους δημιουργούν απώθηση. Άνθρωποι με ελευθεριακές ή με στενά “δικαιωματικές” απόψεις, με αναρχικές αποκλίσεις ή στενά συνδεδεμένες με το ειδικό που αρνούνται τον συνολικό προσδιορισμό των επί μέρους προβλημάτων.

Είναι… είναι…

Ό,τι είναι ο κόσμος που κομματιάζεται. Αντανακλάσεις αυτού του κόσμου είναι - και είμαστε - εξ άλλου.

Αλλά επίσης είναι δρώντες, είναι υπαρκτοί, είναι εν δυνάμει δικοί μας, αν εμείς μπορούμε να καταλάβουμε πως μπορεί να είμαστε δικοί τους.     

Αν τους κοιτάξουμε με τα γυαλιά μιας πιστοποιημένης εγκυρότητας, δεν θα τους διακρίνουμε. Αν κοιτάξουμε με κανονικά μάτια θα τους βρούμε παρόντες. Να ασχολούνται με τα “μικρά”, τα οποία θεωρεί ανάξιά της μια “γνήσια” Αριστερά.  

Και εν πάση περιπτώσει ίσως πρέπει να συζητήσουμε κάποια στιγμή το γιατί σε όλες τις μεγάλες κινητοποιήσεις της εποχής μας δεν ήταν η Αριστερά ο πρωτεργάτης της δράσης, από τους “αγαναχτισμένους” μέχρι τα “Κίτρινα γιλέκα”.   

Μέρες που είναι να θυμίσουμε πως ξεκίνησε η Αναγέννηση. Στις 10 Φεβρουαρίου 1634, ο Γαλιλαίος καλείται στην Ιερά Εξέταση και απαρνείται τη θεωρία του πως η γη κινείται γύρω από τον ήλιο ως λανθασμένη και αιρετική.

Είναι η εποχή που το σκοτάδι ήταν η κυρίαρχη εικόνα. Όσα μάτια είχαν εξασκηθεί μπορούσαν πιθανόν να δουν πως το μαύρο δεν ήταν ενιαίο. Ακόμα κι αν ο Γαλιλαίος υποχρεώθηκε να αποκηρύξει τη θεωρία του, η θεωρία δεν έπαψε να υπάρχει και ο κόσμος να αλλάζει. Είτε μουρμούρισε, όπως λέει ο θρύλος, είτε όχι εκείνο το “Κι όμως γυρίζει”, η εικόνα του μεσαίωνα είχε ραγίσει.       

Κι όπως λέει ο ίδιος ο Γαλιλαίος δια χειρός Μπέρτολτ Μπρεχτ: “Η εξέλιξη της επιστήμης μου φαίνεται απαιτεί ξεχωριστή τόλμη. Πραγματεύεται τη γνώση που την κερδίζεις με την αμφιβολία. Προσφέροντας τη γνώση σε όλους για όλα, επιδιώκει να μας κάνει ν’ αμφιβάλλουμε για όλα…

Η δυστυχία των πολλών είναι παλιά σαν τα βουνά και Γραμματείς και Φαρισαίοι διαλαλούν ότι είναι αγκρέμιστη όπως τα βουνά. Η καινούργια μας τέχνη της αμφιβολίας συνεπήρε το μεγάλο κοινό. Μας άρπαξε το κυάλι απ’ τα χέρια και το γύρισε πάνω στους βασανιστές του…

Τον αγώνα για τη χωρομέτρηση του ουρανού τον κερδίσαμε με την αμφιβολία· η πίστη είναι η αιτία που η ρωμαία νοικοκυρά χάνει συνέχεια τον αγώνα για το γάλα”. (Μπ. Μπρεχτ: Ο βίος του Γαλιλαίου).

Ποιος αφαίρεσε το προνόμιο της αμφιβολίας από την Αριστερά και το αντικατέστησε με τις ακλόνητες βεβαιότητες που παρουσιάζει ως μοναδικές και απαρασάλευτες αλήθειες;

Tη δυνατότητα στους/στις μαθητές/-τριες του Τομέα Ναυτιλιακών Επαγγελμάτων των ΕΠΑΛ, οι οποίοι ναυτολογούνται, να αποκτούν εγχειρίδιο κατευθυνόμενης εκπαίδευσης σε πλοίο (ΚΕΠ) και πριν την απόκτηση του τίτλου σπουδών, δίνει τροπολογία του Υπουργείου Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων, που κατατέθηκε σε σχέδιο νόμου του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών με τίτλο: «Δοκιμασία προσόντων και συμπεριφοράς υποψηφίων οδηγών και οδηγών για τη χορήγηση αδειών οδήγησης οχημάτων, άλλες διατάξεις για τις άδειες οδήγησης και λοιπές διατάξεις».

Με τη ρύθμιση αυτή επιτυγχάνεται η σύντμηση του χρόνου απόκτησης αποδεικτικού ναυτικής ικανότητας και ταυτόχρονα διασφαλίζεται η επαρκής φοίτησή τους.

Επιπλέον, δίνεται παράταση για μια ακόμη ακαδημαϊκή χρονιά στη δυνατότητα εισαγωγής στις Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού (ΑΕΝ) αποφοίτων Λυκείων με όλους τους τρόπους που ίσχυαν μέχρι τη σχολική χρονιά 2017-18, και από το ακαδημαϊκό έτος 2020-2021 η εισαγωγή στις ΑΕΝ θα πραγματοποιείται μόνο μέσω του συστήματος Πανελλαδικών Εξετάσεων του Υπουργείου Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων.

politischios.gr

πηγη: e-nautilia.gr