Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Σάλος: Έγγραφο «My Market» στους εργαζόμενους. «Να χαμογελάτε γιατί έχετε δουλειά»
Έντονες αντιδράσεις έχει προκαλέσει η επιστολή της Περιφερειακής Διευθύντριας Λειτουργίας Καταστημάτων του My Market – Καλεί τους εργαζόμενους να χαμογελούν επειδή έχουν δουλειά
Σοκάρουν τα στοιχεία για το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας
Σύμφωνα με το πόρισμα της Διακομματικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για το Δημογραφικό που συζητείται στην Ολομέλεια της Βουλής, οι γυναίκες γεννούν όλο και λιγότερα παιδιά σε όλο και μεγαλύτερη ηλικία.
Στην ανάλυση των δεδομένων προκύπτει ένα πολύ σημαντικό και ταυτόχρονα απογοητευτικό εύρημα.
Η ατεκνία μεταξύ των Ελληνίδων δεν φαίνεται να αποτελεί συνειδητή επιλογή, όπως συμβαίνει σε άλλες ανεπτυγμένες χώρες, όπως π.χ. η Γερμανία ή η Ιαπωνία. Αντίθετα, είναι μάλλον το αποτέλεσμα καταστάσεων και συνθηκών που επιβάλλονται από το ευρύτερο κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον και δυσκολεύουν την απόφαση για τεκνοποίηση, με σημαντικό παράγοντα της επιδείνωσης, την οικονομική κρίση.
Ταυτόχρονα η συνεχής αύξηση της μέσης ηλικίας των γυναικών που μπορούν να τεκνοποιήσουν συμβάλλει και αυτή στην αύξηση του ποσοστού της ατεκνίας.
Χαρακτηριστικά είναι τα στοιχεία της Eurostat για τη μέση ηλικία στην γέννηση, που δείχνουν ότι ενώ στην Ελλάδα μια γυναίκα γεννούσε το 1960, κατά μέσο όρο στα 28,7 έτη της ηλικίας της, το 2015 γεννούσε στα 31,3 έτη.
Την ίδια ώρα ο αριθμός των μονογονεϊκών οικογενειών έχει αυξηθεί, κυρίως ως αποτέλεσμα της αύξησης των διαζυγίων αλλά και λόγω της αύξησης των εκτός γάμου γεννήσεων. Το φαινόμενο αφορά κυρίως τις γυναίκες. Ο αριθμός αυτών που μεγαλώνουν μόνες τα παιδιά τους είναι πενταπλάσιος του αριθμού των πατέρων. Οι εκτός γάμου γεννήσεις αν και παραμένουν σε ένα χαμηλό για τα ευρωπαϊκά δεδομένα επίπεδο, έχουν σχεδόν τριπλασιαστεί ως απόλυτο μέγεθος τα τελευταία 25 χρόνια. Έτσι ενώ το ποσοστό των εκτός γάμου γεννήσεων ήταν 2% το 1990, το 2017 αγγίζει το 9%.
Ταυτόχρονα το μέσο μέγεθος της οικογένειας μειώνεται, ενώ παράλληλα αυξάνεται ο αριθμός των οικογενειών χωρίς παιδιά. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2001, οι συζυγικές οικογένειες είχαν στην πλειονότητά τους δύο παιδιά. Το 2011, άνω του 65% των ζευγαριών (παντρεμένων και συμβιούντων) έχουν το πολύ ένα παιδί, το 27% έχουν δύο παιδιά και μόλις το 7% έχουν τρία ή περισσότερα παιδιά. Το 37% των παντρεμένων ζευγαριών και το 85% των ζευγαριών που συμβιώνουν, χωρίς να έχουν παντρευτεί, δεν έχουν παιδιά.
Οι προοπτικές εξέλιξης του πληθυσμού
Στο τέλος της επόμενης εικοσαετίας (2035) ο πληθυσμός της Ελλάδας θα κυμανθεί από 10,4 έως 9,5 εκατομμύρια.
Σύμφωνα με την επιστημονική έκθεση που περιλαμβάνεται στο πόρισμα της Διακομματικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για το Δημογραφικό, το 2015 ήταν 10,9 εκατομμύρια, ενώ η μείωση του πληθυσμού θα είναι 0,45% ή 1,4 εκατομμύρια σε απόλυτες τιμές. Επίσης, το 2050 ο πληθυσμός της Ελλάδας θα κυμανθεί από 10,0 έως 8,3 εκατομμύρια και, κατά συνέπεια, η μείωση θα είναι έως και 2,5 εκατομμύρια σε απόλυτε τιμές σε σχέση με το 2015.
Εκτός από τις διαφορές σε απόλυτα μεγέθη του συνολικού πληθυσμού, σημαντικές αλλαγές αναμένονται τα επόμενα χρόνια και στην ηλικιακή δομή (του πληθυσμού). Το 2035 το ποσοστό των άνω των 65 ετών και των άνω των 85 ετών στο συνολικό πληθυσμό (20,9% και 2,8% αντίστοιχα το 2015), αναμένεται να κυμανθεί από 27,9% έως 27,7% για τους άνω των 65 ετών και 4,1% έως 4,5% για τους άνω των 85 ετών. Τα ποσοστά των νέων θα κυμανθούν από 11% έως 12,4% για τους 0 έως 14 ετών και 15,8% έως 14,2% για τους 0 έως 18 ετών.
Το 2050 το ποσοστό των άνω των 65 ετών και των άνω των 85 ετών στον συνολικό πληθυσμό, αναμένεται να κυμανθεί από 33,1% έως 30,3% για τους άνω των 65 ετών και 6,5% έως 4,9% για τους άνω των 85 ετών. Το 2050 το ποσοστό των νέων, από 0 έως 14 ετών, αναμένεται να κυμανθεί από 14,8% έως 12%. Για τους νέους 0 έως 18 ετών θα είναι 19% έως 15,4%.
Η δημογραφική γήρανση δεν επέρχεται χωρίς συνεπακόλουθα. Η ποσοστιαία μείωση του πληθυσμού στις αποκαλούμενες παραγωγικές ηλικίες και η δυσανάλογη αύξηση του ποσοστού των ηλικιωμένων, θέτουν σε άμεσο κίνδυνο, εκτός των άλλων, και τη χρηματοοικονομική βιωσιμότητα του συνταξιοδοτικού συστήματος και του συστήματος υγείας. Οι συντάξεις και οι παροχές υγείας ενός διαρκώς αυξανόμενου αριθμού ατόμων θα καλύπτονται από τις εισφορές και τους φόρους που καταβάλλονται από ένα διαρκώς μειούμενο αριθμό εργαζομένων.
Εξάλλου, χάνοντας τη νεανικότητά του ένας πληθυσμός υστερεί σημαντικά στην έρευνα και την καινοτομία, τομείς καθοριστικούς για την ανάπτυξη της πραγματικής οικονομίας.
Πηγή: ΑΠΕ - enikos.gr
Ψήφισμα της ΠΕΝΕΝ: Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στους Κούρδους πολιτικούς κρατούμενους και απεργούς πείνας
Χιλιάδες Κούρδοι στα κάτεργα των Τουρκικών φυλακών έχουν ξεκινήσει απεργία πείνας από την 1η Μάρτη 2019. Ανάμεσα σε αυτούς και η LEYLAGUVENβουλευτίνα του δημοκρατικού κόμματος των λαών (HDP).
Κεντρικό αίτημα των χιλιάδων απεργών πείνας να τερματιστεί η απομόνωση του Αμπντουλάχ Οτσαλάν που η επιδείνωση των συνθηκών κράτησής του έχει επιβαρύνει την υγεία του.
Η πάλη του Κουρδικού λαού για ειρήνη όχι μόνο δεν βρήκε ανταπόκριση από το αυταρχικό καθεστώς της Τουρκίας αλλά αντιμετωπίζουν τον Κουρδικό λαό ως εχθρό της χώρας.
Μετά την απόπειρα πραξικοπήματος το 2016 ο Ερντογάν έχει εξαπολύσει μια βάρβαρη επίθεση στον Κουρδικό λαό και σε άλλες μειονότητες με εκκαθαρίσεις, συλλήψεις, φυλακίσεις και βασανιστήρια. Οι χιλιάδες φυλακισμένοι είναι σύμβολα ειρήνης, παλεύουν για ένα καλύτερο και ειρηνικό κόσμο. Το σύνθημά τους είναι "η αντίσταση φέρνει ζωή".
Απαιτούμε την απελευθέρωσή τους, τον απόλυτο σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα. Ζητάμε να τελειώσει εδώ και τώρα η απάνθρωπη και βάρβαρη μεταχείριση του ηγέτη των Κούρδων Αμπντουλάχ Οτσαλάν και το καθεστώς απομόνωσής του.
Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ
Η κόκκινη Ρόζα των φτωχών
Από το Γιώργο Αλεξάτο, ιστορικό, ερευνητή, συγγραφέα
«Η Κόκκινη Ρόζα χάθηκε κι αυτή / Κανείς δεν ξέρει πού το κορμί της παραχώσαν / Έλεγε την αλήθεια στους φτωχούς / Γι’ αυτό κι οι πλούσιοι τη σκοτώσαν».
Στους στίχους αυτούς του Μπέρτολντ Μπρεχτ περικλείεται όλη η ζωή της Ρόζας Λούξεμπουργκ, της μεγάλης επαναστάτριας και θεωρητικού του μαρξισμού, που γεννήθηκε σε μια μικρή πόλη της Πολωνίας στις 5 Μαρτίου 1870 και δολοφονήθηκε στο Βερολίνο στις 15 Ιανουαρίου 1919.
Από εβραϊκή μεσοαστική οικογένεια, η Ρόζα θα συνδεθεί από τα εφηβικά της χρόνια, σε ηλικία μόλις 16 ετών, με το εργατικό επαναστατικό κίνημα και θα αφιερώσει τη ζωή της στην υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης της εργατικής τάξης.
Δρώντας στις γραμμές του πολωνικού και αργότερα του γερμανικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, σε μια εποχή που η σοσιαλδημοκρατία αποτελούσε την πολιτική έκφραση του μαρξισμού, θα συνδυάσει την έντονη επαναστατική πολιτική της δραστηριότητα με την εμβάθυνση της μελέτης της επαναστατικής θεωρίας, την οποία αντιμετώπιζε ως επιστημονική διαδικασία μελέτης των ταξικών – κοινωνικών αντιθέσεων. Κατά συνέπεια, την εκλάμβανε πάντα ως υποκείμενη σε διαρκή ανάπτυξη, σε αντίθεση με την αντίληψη της δογματικής αποστέωσης και κωδικοποίησης, που κυριαρχούσε στη σκέψη των τότε «ιερών τεράτων» του μαρξισμού της Β΄ Σοσιαλιστικής Διεθνούς.
Έτσι, δεν θα διστάσει να έρθει σε αντιπαράθεση, όχι μόνο με τον απροκάλυπτο «ρεφορμισμό» που προωθούσαν θεωρητικοί όπως ο Έντουαρντ Μπερνστάιν, αλλά και με τον συγκαλυμμένο, που κυριαρχούσε στην πρακτική των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, τα οποία αντιμετώπιζαν τον σοσιαλιστικό κοινωνικό μετασχηματισμό ως ομαλή, λίγο-πολύ, μετεξέλιξη του καπιταλισμού, μέσα από την επέκταση της καπιταλιστικής ανάπτυξης και την κοινοβουλευτική τους ισχυροποίηση.
Κατά τη Λούξεμπουργκ, ήδη από τη δεκαετία του 1900, ο μεν καπιταλισμός είχε όριο ανάπτυξης την αδυναμία επέκτασής του μετά από την ολοκλήρωση της κυριαρχίας του σ’ ολόκληρο τον πλανήτη, ενώ ο σοσιαλισμός θα ήταν αποτέλεσμα της προλεταριακής επανάστασης, που θα είχε ως κύρια μορφή τη γενική απεργία για την ανατροπή της αστικής εξουσίας.
Η άποψή της αυτή, χαρακτηριστική των επιρροών από τη γραμμική και οικονομίστικη αντίληψη που κυριαρχούσε στο έργο των θεωρητικών στους οποίους αντιπαρατιθόταν (με πιο σημαντικό τον Καρλ Κάουτσκι), την εμπόδισε να κατανοήσει τη νέα πραγματικότητα του ιμπεριαλισμού, όπως και τις διαδικασίες ανισόμερης και ανισόμετρης ανάπτυξης. Κατά συνέπεια, δεν μπορούσε να κατανοήσει και την ιδιαίτερη βαρύτητα που είχε το ζήτημα των εθνικών αντιθέσεων.
Θεωρώντας πως η αναφορά στο ζήτημα της εθνικής αυτοδιάθεσης και οι αγώνες για την κατάκτησή της, αποπροσανατόλιζαν το εργατικό κίνημα και αλλοίωναν τον διεθνιστικό του χαρακτήρα, θα αντιταχθεί στην τοποθέτηση των Πολωνών μαρξιστών υπέρ της απελευθέρωσης της κατεχόμενης από την τσαρική Ρωσία χώρας τους.
Καθώς η ιστορική συγκυρία της έκρηξης του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου θα σηματοδοτήσει την κρίση της σοσιαλδημοκρατίας, με την εγκατάλειψη από το μεγαλύτερο μέρος της ηγεσίας της των αντιπολεμικών διεθνιστικών διακηρύξεων, η Ρόζα Λούξεμπουργκ θα βρεθεί, μαζί με τον Καρλ Λίμπκνεχτ και άλλους συνεπείς μαρξιστές επαναστάτες, επικεφαλής της μειοψηφίας του γερμανικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, που αντιτάχθηκε στον πόλεμο.
Η τοποθέτησή της αυτή θα έχει ως συνέπεια τη φυλάκισή της το 1916, μέχρι το ξέσπασμα της Γερμανικής Επανάστασης του Νοέμβρη 1918 και τον τερματισμό του πολέμου.
Ως μέλος της ηγεσίας της επαναστατικής αντιπολεμικής οργάνωσης του Σπάρτακου, θα συμμετάσχει στην ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας, τον Ιανουάριο 1919, και παρόλο που θα εκφράσει τη διαφωνία της με την εξέγερση κατά της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης –θεωρώντας την πρόωρη και καταδικασμένη σε αποτυχία-, θα πάρει μέρος σ’ αυτήν. Με την καταστολή της θα δολοφονηθεί, μαζί με τον Λίμπκνεχτ και θα αναδειχθεί σε σύμβολο της εργατικής τάξης και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος.
Προσηλωμένη σε μια βαθιά δημοκρατική αντίληψη για τη δομή και λειτουργία του εργατικού επαναστατικού κόμματος και της σχέσης κόμματος και εργατικής τάξης, η Λούξεμπουργκ θα εκφράσει την αντίθεσή της στις απόψεις του Λένιν για τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, ενώ θα αντιταχθεί και σε πρακτικές της Οκτωβριανής Επανάστασης που χαρακτήριζε αντιδημοκρατικές.
Εντούτοις, θα υποστηρίξει την Επανάσταση και τους μπολσεβίκους έναντι των αντιπάλων τους σοσιαλδημοκρατών, καθώς για τη Λούξεμπουργκ το δίλημμα δεν ήταν μεταξύ αστικού κοινοβουλευτισμού και μπολσεβικισμού, αλλά μεταξύ συγκεντρωτικής επαναστατικής εξουσίας και εξουσίας της ίδιας της εργατικής τάξης, όπως υλοποιούνταν από τα εργατικά συμβούλια, τα σοβιέτ.
Ανεξαρτήτως της άποψης που μπορεί να έχει κάποιος για ετούτες ή τις άλλες απόψεις της, κανένας δεν θα μπορούσε να αμφισβητήσει όχι μόνο την προσήλωσή της στην υπόθεση του εργατικού κινήματος, αλλά και την τεράστια συμβολή της στην ανάπτυξη της μαρξιστικής θεωρίας, μέσω των ζητημάτων που έθετε προς συζήτηση.
ΠΗΓΗ; ergasianet.gr
- Τελευταια
- Δημοφιλή