ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΟΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ

Ανυποχώρητοι οι συνταξιούχοι συνεχίζουμε και συμμετέχουμε στο νέο Παναττικό Συλλαλητήριο που διοργανώνει η Σ.Ε.Α. των Συνεργαζόμενων Συνταξιουχικών Οργανώσεων, την Τετάρτη 27 Μάρτη και ώρα 10:30 π.μ. στην Πλ. Κλαυθμώνος  και πορεία στο Μέγαρο Μαξίμου ζητώντας συνάντηση με τον Πρωθυπουργό, απαιτώντας:

• Με πολιτική απόφαση να δοθούν τα αναδρομικά των αποφάσεων του ΣΤΕ στους συνταξιούχους χωρίς αιτήσεις και αγωγές.
• Όχι στην κατάργηση του ΕΚΑΣ και των συντάξεων χηρείας.
• Όχι στους πλειστηριασμούς Α΄ κατοικίας.
• Όχι στη μείωση του αφορολόγητου
• Δημόσια και δωρεάν υγεία για όλους.

Κλείστε τα αυτιά σας στις σειρήνες αυτών που έχουν στήσει βιομηχανία εις βάρος μας, σπρώχνοντας χιλιάδες συναδέλφους να καταθέτουν αγωγές στα δικαστήρια .

Συναδέλφισες και Συνάδελφοι, τα συμφέροντά τους οι συνταξιούχοι τα υπερασπίζονται οργανωμένα με κινητοποιήσεις και όχι στις αίθουσες αναμονής των δικηγορικών γραφείων!!!

Όχι συμπληρώνοντας αιτήσεις, δεν θα πάρουμε αυξήσεις παίρνοντας πρωτόκολλο στις αιτήσεις μας !!!

Κανένας από αυτούς που κυβερνάνε  ή θα κυβερνήσουν  δεν θέλει ανάπτυξη των λαϊκών αγώνων, κανένας από αυτούς δεν θέλει τους συνταξιούχους στον δρόμο να διεκδικούν και να νικάνε !!!

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΣΤΙΣ 27 ΜΑΡΤΙΟΥ ΚΑΙ ΩΡΑ 10:30 π.μ. ΣΤΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΤΑ ΚΛΕΜΜΕΜΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΜΑΣ.

Για την Διοίκηση

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ                       

ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ Ε.Τ.Ε.Α.Ε.Π (Π.Ο.Σ.Ε.Α.-ΕΤΕΑΕΠ)                     

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                           Ο ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΚΑΝΤΑΣ          ΔΑΜΙΑΝΟΣ ΑΓΑΠΑΛΙΔΗΣ

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Φτωχότερα έγιναν τα νοικοκυριά τα τελευταία χρόνια, ενώ η μεσαία τάξη λύγισε από τα αλλεπάλληλα φορολογικά χτυπήματα. Έξι στα δέκα νοικοκυριά εμφανίζουν πλέον στην εφορία εισοδήματα που δεν υπερβαίνουν τα 10.000 ευρώ, ενώ για τέσσερα στα δέκα το ετήσιο εισόδημά τους βρίσκεται κάτω από τα 5.000 ευρώ.

Το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα αποφάσισε - πρωτίστως για επικοινωνιακούς λόγους και ενδοπαραταξιακές ισορροπίες - να αναστείλει προσωρινά τη συμμετοχή του Βίκτορ Όρμπαν στο κόμμα. Ο ίδιος ο Ούγγρος πρωθυπουργός δήλωσε ικανοποιημένος από την απόφαση καθώς, όπως είπε, αποτελεί έναν «συμβιβασμό» και τόνισε πως θα συνεχίσει να υποστηρίζει τον Μάνφρεντ Βέμπερ για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Εξάλλου, οι ακροδεξιές θέσεις του συνεχίζουν να έχουν απήχηση σε μια μερίδα της ευρωπαϊκής συντηρητικής παράταξης και στην πραγματικότητα ο λόγος της επικοινωνιακής ρήξης ήταν η ακραία αντιευρωπαϊκή εκστρατεία του. Επιπλέον, οι πολιτικές του στην οικονομία είναι απόλυτα εναρμονισμένες με τον νεοφιλελευθερισμό του ΕΛΚ...

Η ουγγρική εργατική τάξη βρίσκεται σε αναταραχή και κινηματική εγρήγορση από την αρχή του χρόνου, όταν και τέθηκε σε ισχύ το νέο αντεργατικό νομοθετικό πλαίσιο της κυβέρνησης του ακροδεξιού πρωθυπουργού, Βίκτορ Όρμπαν, με το οποίο απορρυθμίζεται πλήρως το ωράριο εργασίας προς όφελος των εργοδοτών.  Από την 1η Ιανουαρίου η Ουγγαρία γνωρίζει ένα πρωτοφανές κύμα διαμαρτυριών, με επικεφαλής τα συνδικάτα, τα οποία «επιστρέφουν» δυναμικά στην πολιτική σκηνή, παρά το πολύ χαμηλό ποσοστό συνδικαλισμένων εργαζομένων, που δεν ξεπερνά το 9% σε εθνικό επίπεδο.

Ωστόσο, αφενός το παραπάνω ποσοστό δεν αφορά μόνο στην συνδικαλισμένη μισθωτή εργασία στην Ουγγαρία αλλά και σε όλη την Ευρώπη, αφετέρου, τα συνδικάτα κατάφεραν να πολλαπλασιάσουν γεωμετρικά την επιρροή τους στην κοινωνία, αναδεικνύοντας μια νέα γενιά ηγετών στο προσκήνιο και επιτυγχάνοντας να κινητοποιήσουν χιλιάδες ανθρώπους στη Βουδαπέστη ενάντια στον κυβερνητικό αυταρχισμό.

Όχι άδικα. Ο νέος νόμος επιτρέπει στην εργοδοσία να απαιτήσει από τους υπαλλήλους τους, οι οποίοι εργάζονται ήδη 40 ώρες την εβδομάδα, να δουλέψουν μέχρι και 400 ώρες υπερωριών ετησίως, έναντι 250 που επιτρεπόταν μέχρι και πέρυσι και 144 που ίσχυαν στις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Επιτρέπει επίσης στους εργοδότες να κατανείμουν το κόστος αυτών των 400 ωρών σε τρία χρόνια, αντί ενός χρόνου που ίσχυε μέχρι τώρα, και να τις πληρώνουν μόνο στο τέλος αυτής της περιόδου. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι οι εργαζόμενοι θα εξοντώνονται στην δουλειά και στις υπερωρίες, ενώ θα πληρώνονται όποτε βολεύει τους εργοδότες μέσα σε ένα διάστημα τριών χρόνων, ή ακόμη και στο τέλος της τριετίας. Στο μεταξύ, αν υποτεθεί ότι μια επιχείρηση πληρώσει τις υπερωρίες στο τέλος της τριετίας, η υπεραξία που θα έχει παραχθεί και οδηγηθεί στα ταμεία της από αυτή την ακόμη μεγαλύτερη εκμετάλλευση των εργαζομένων και η κερδοφορία που θα προκύψει από την επανεπένδυση αυτού του κέρδους, θα έχει καταστήσει ακόμη φθηνότερο για την επιχείρηση το μισθολογικό κόστος αυτών των υπερωριών.

Εύλογα, η μεγαλύτερη τριτοβάθμια συνδικαλιστική οργάνωση της χώρας, η Εθνική Συνομοσπονδία Ουγγρικών Συνδικάτων, δηλώνει ότι αυτό θα οδηγήσει σε «σημαντική επιδείνωση των συνθηκών εργασίας και σε υψηλό επίπεδο εκμετάλλευσης των εργαζομένων». Και για πρώτη φορά από τότε που το κόμμα Fidesz του Όρμπαν ήρθε στην εξουσία το 2010, ακούστηκε το σύνθημα «Δεν θα είμαστε σκλάβοι!», σε πλήθος μαζικών συγκεντρώσεων σε όλη τη χώρα.

Μύθοι και αλήθειες

Ωστόσο, όπως σημειώνει η Le Monde diplomatique, παρά την επιστροφή της εργατικής νομοθεσίας της Ουγγαρίας στον εργασιακό Μεσαίωνα, με τον περιορισμό των δικαιωμάτων των εργαζομένων και την προσπάθεια περιθωριοποίησης των συνδικάτων, ο ‘Ορμπαν αυτοπροσδιορίζεται ως «υπερασπιστής» του λαού «ενάντια« στον νεοφιλελευθερισμό, την Ευρωπαϊκή Ένωση, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Παγκόσμια Τράπεζα. Ισχυρίζεται ότι έχει απομακρύνει «τα ηλίθια διοικητικά εμπόδια» για όσους επιθυμούν να «δουλέψουν περισσότερο για να κερδίσουν περισσότερα», όπως το έθετε συνήθως ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας, Νικολά Σαρκοζί, ο οποίος, παρεμπιπτόντως, επισκέφθηκε τον Όρμπαν στις 15 Δεκεμβρίου, τρεις μέρες μετά την ψήφιση του αντεργατικού νόμου, παραμένοντας άγνωστοί οι λόγοι αυτής της συνάντησης.

Το Fidesz προσπαθεί να εμφανίσει τον νόμο ως ένα είδος «απάντησης» στην έλλειψη εργατικού δυναμικού που πλήττει την Ουγγαρία όπως και τις άλλες χώρες της περιοχής. Δημογραφικές έρευνες εκτιμούν, ότι από τις αρχές του 2010 έχουν μεταναστεύσει περισσότεροι από 600.000 άνθρωποι (σε συνολικό πληθυσμό 9,8 εκατομμυρίων) με τους 350.000 από αυτούς να εργάζονται στο Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γερμανία και την Αυστρία. Λόγω του ανταγωνισμού από χώρες με καλύτερη προετοιμασία έναντι αυτού του προβλήματος, όπως η Πολωνία, η Τσεχία ή η Γερμανία (η οποία σκοπεύει να ανοίξει την αγορά εργασίας της για τους Ουκρανούς), η Ουγγαρία δεν προσελκύει πολλούς «πολιτιστικά συμβατούς» (sic) εργαζόμενους από γειτονικές χώρες, όπως θα ήθελε το οικονομικό υπουργείο της.

Η κατάσταση αυτή έχει δώσει στους εργαζόμενους και στα συνδικάτα μεγαλύτερο περιθώριο ελιγμών. Έτσι, τον Ιανουάριο, μετά από απεργία μιας εβδομάδας, οι 13.000 εργαζόμενοι στο εργοστάσιο της Audi στην πόλη Γκιουρ κέρδισαν αύξηση 18%. Λίγες εβδομάδες νωρίτερα 4.000 εργαζόμενοι στο εργοστάσιο της Mercedes-Benz στο Κετσκέμετ δεν χρειάστηκε καν να κατεβάσουν διακόπτες στη γραμμή παραγωγής για να κερδίσουν διετή αύξηση άνω του 20%, ενώ οι 7.000 εργαζόμενοι στο ουγγρικό εργοστάσιο της Bosch χρειάστηκαν μόνο έξι ώρες διαπραγματεύσεων για να κερδίσουν σχεδόν ό,τι απαίτησαν.

Οι εργαζόμενοι του δημόσιου τομέα, οι οποίοι υποχρεούνται να εργάζονται υπερωριακά και φοβούνται ότι θα επηρεαστούν έντονα και προς το χειρότερο από τον νέο νόμο, παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις και ήδη γίνονται ζυμώσεις για γενική απεργία. Ορισμένα εκπαιδευτικά και αστυνομικά σωματεία έχουν ήδη συστήσει απεργιακές επιτροπές.

Τα παραπάνω αποδεικνύουν, ότι το Fidesz, με το νέο νομοθετικό πλαίσιο, δεν «απαντά» στην έλλειψη εργατικών χεριών, αλλά στην απαίτηση των επιχειρήσεων για ακόμη μεγαλύτερη αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων που θα πρέπει να συνοδεύεται από «εργασιακή ειρήνη», όπως την ονειρεύονται: Χωρίς συνδικάτα.

ΠΗΓΗ: tvxs.gr

Οι αντιπρόσωποι της Αγωνιστικής Ταξικής Eνότητας καταγγέλλουμε τα σκηνικά βίας, απροκάλυπτης νοθείας και πρωτοφανούς σαπίλας και εκφυλισμού με την παρουσία της αστυνομίας και εισαγγελέα, που κυριάρχησαν στο κατ’ ευφημισμόν (37ο) συνέδριο της ΓΣΕΕ στην Καλαμάτα που υποτίθεται θα ξεκινούσε την Πέμπτη, αλλά δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.

Ενδεικτικό της σαπίλας είναι το γεγονός ότι κυκλοφορούσαν ακόμα και πλαστές κάρτες συνέδρων, με τις παρατάξεις να διαχειρίζονταν γύρω στις 950 κάρτες για 350 περίπου συνέδρους. Πολλοί από τους επίδοξους αντιπροσώπους του συνεδρίου βρήκαν τις κάρτες τους στα δωμάτιά τους, κάτω από τα σεντόνια τους, χωρίς να γίνει καμία ταυτοποίηση. Στο επίκεντρο της συζήτησης βρέθηκαν 53 αντιπρόσωποι, όπου σύμφωνα με καταγγελίες του ΠΑΜΕ είναι νόθοι και πλαστοί και στους οποίους η ηγεσία της ΓΣΕΕ είχε διανείμει κάρτες.

Όλες αυτές τις μέρες πραγματοποιήθηκε ένα σκληρό παζάρι μηχανισμών των επίσημων παρατάξεων για το μοίρασμα των συσχετισμών σε μια συνομοσπονδία που δεν έχει καμιά σχέση με την εργατική τάξη. Αυτά αποτελούν λογική συνέχεια του εκφυλισμού που είδαμε στα συνέδρια της Ομοσπονδίας ιδιωτικών Υπαλλήλων και άλλων δευτεροβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων. Η εικόνα αυτή επιβεβαιώνει ότι κανένα πραγματικό συνέδριο δεν μπορούσε να γίνει όπως εξάλλου δεν έγινε και τις προηγούμενες φορές. Όλα τα συνέδρια των μεγάλων ομοσπονδιών και της ΓΣΕΕ τα τελευταία χρόνια είναι «συνδικαλιστικά νεκροταφεία», εντελώς μακριά από κάθε αγωνία, ανάγκη και συζήτηση των εργαζομένων. Όμως αυτή την φορά ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός ξεπέρασε κάθε προηγούμενο, αφού δεν μπόρεσε να κρατήσει ούτε τους τύπους.

Η “βία, η νοθεία και η εργοδοτική τρομοκρατία” στα συνδικάτα, τις βασικές ομοσπονδίες και την ίδια τη ΓΣΕΕ είναι επακόλουθο της γραμμής συνθηκολόγησης της με το κεφάλαιο, την ΕΕ και τις κυβερνήσεις. Της γραμμής του κοινωνικού εταιρισμού και της ταξικής συνεργασίας που κυριαρχεί εδώ και δεκαετίες στο συνδικαλιστικό κίνημα. Της γραμμής της “κοινωνικής συμμαχίας”, όπου η ηγεσία της ΓΣΕΕ καλεί την εργατική τάξη να συμπαραταχτεί ενεργητικά με τις «αναπτυξιακές μεταρρυθμίσεις» του κεφαλαίου. Της μετατροπής της ΓΣΕΕ σε εταιρεία διαμεσολάβησης κρατικής, εργοδοτικής και ευρωπαϊκής χρηματοδότησης και οργάνωσης προγραμμάτων κατάρτισης για φτηνό δυναμικό στις επιχειρήσεις. Σήμερα υποταγμένος συνδικαλισμός δεν είναι απλώς μια γραφειοκρατική ελίτ. Είναι ένας καλολαδωμένος μηχανισμός που εκπροσωπεί τα συμφέροντα των εργοδοτών μέσα στην εργατική τάξη και καλεί τους εργαζόμενους να παλέψουν για την σωτηρία των καπιταλιστικών κερδών.

Η κατάσταση αυτή είναι μη αναστρέψιμη και δεν αλλάζει με μάχες μηχανισμών στα ανώτερα όργανα, όπως επιχειρεί το ΠΑΜΕ, που έχει διαχρονικές ευθύνες για αυτή την κατάσταση. Ακραία έκφραση αυτής της αντίληψής του είναι και η προσφυγή στα αστικά δικαστήρια για το διορισμό προσωρινής μονοπαραταξιακής διοίκησης στην ΟΙΥΕ!. Το τελευταίο διάστημα καταγράφει υποχώρηση στις δυνάμεις του. Στο εργατικό κίνημα δεν προτείνει – ούτε οργανώνει κανένα διαφορετικό αγωνιστικό σχέδιο, αλλά μόνο διαμαρτύρεται, ακολουθώντας κατά βάση τον “αγωνιστικό” σχεδιασμό ήττας και εκφυλισμού της ΓΣΕΕ. Το γεγονός αυτό αποτελεί σοβαρό πλήγμα στη μάχιμη απεργιακή δράση, απαξιώνει τα συνδικάτα και τους αγώνες και δεν δίνει διέξοδο στις χειραφετητικές τάσεις των εργαζομένων.

Διέξοδο μπορεί να δώσει η πάλη για την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος. Μέσα από τα πρωτοβάθμια σωματεία, τις συνελεύσεις των εργαζόμενων, μέσα στην ίδια την εργατική βάση. Με την δημιουργία ενός κέντρου αγώνα, ώστε σε επίπεδο συνδικάτων, σωματείων και συνολικά στο εργατικό κίνημα, να μπορεί να οργανώνει τους αγώνες, να συντονίζει τις μάχες. Με αιτήματα που θα καλύπτουν τις εργατικές ανάγκες κόντρα στις προτεραιότητες των μνημονίων, του χρέους και την κερδοφορία του κεφαλαίου, κόντρα στην φυλακή του ευρώ και της ΕΕ. Με νέες μορφές συσπείρωσης και αγώνα της εργατικής τάξης, μακριά από τον υποταγμένο συνδικαλισμό, ελεύθερα και ακηδεμόνευτα από κράτος-εργοδοσία.

Οι αντιπρόσωποι της Αγωνιστικής Ταξικής Ενότητας στο 37ο συνέδριο της ΓΣΕΕ

ΠΗΓΗ:  pandiera.gr