Η ΔΕΗ αυτό που χρειαζόταν και χρειάζεται είναι στήριξη, σχέδιο και ανασυγκρότηση. Αν εξαιρέσουμε το διάλειμμα Λαφαζάνη στο υπουργείο Ενέργειας, όλες οι κυβερνήσεις το μόνο που έκαναν ήταν να εγκληματούν σε βάρος της ΔΕΗ και να τη διαλύουν, στο όνομα της απελευθέρωσης της αγοράς και των χαριστικών ρυθμίσεων υπέρ των πολυεθνικών και των εγχώριων ολιγαρχών της ενέργειας.

Αυτό το εγκληματικό έργο συνεχίζει και η κυβέρνηση Μητσοτάκη με τον Κ. Χατζηδάκη και τη νέα Διοίκηση της ΔΕΗ.

Η ΔΕΗ, με βάση τον νέο κυβερνητικό σχεδιασμό, θα φορτώσει στους καταναλωτές και την οικονομία με νέες αυξήσεις άνω του 10% στο ήδη ασήκωτο βάρος του ηλεκτρικού ρεύματος συν νέα πρόσθετα βάρη με πρόσχημα το κόστος των ρύπων από τον λιγνίτη.

Η δήθεν αντιστάθμευση των αυξήσεων από τη μείωση του ΦΠΑ και τα αποθέματα του λογαριασμού ενίσχυσης των ΑΠΕ (ΕΤΜΕΑΡ) είναι περισσότερο προπαγάνδα παρά αλήθεια. Και πέραν των άλλων, η μείωση του υπερβολικού ΦΠΑ στο ηλεκτρικό ρεύμα είχε εξαγγελθεί για να ανακουφίσει τους καταναλωτές και όχι για να γίνει θυσία σε νέες αυξήσεις του ηλεκτρικού ρεύματος.

Πέραν αυτού, η ΔΕΗ πληρώνει, επιπλέον, το γεγονός ότι οι κυβερνήσεις δεν διεκδίκησαν εξαιρέσεις και εκπτώσεις από το κόστος των ρύπων, σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, στην οποία είχε και έχει ειδικό βάρος ο λιγνίτης.

Ταυτόχρονα, ο νέος σχεδιασμός προβλέπει (άκουσον άκουσον!) να εμμείνει η ΔΕΗ να προσφέρει πελάτες της στους ανταγωνιστές της και μάλιστα χωρίς κανένα αντάλλαγμα, για να διευκολύνει (άκουσον άκουσον!) την ισχυροποίησή τους και τον ανταγωνισμό τους σε βάρος της. Αντί του μεριδίου των 50% των πελατών το οποίο θα έπρεπε η ΔΕΗ να διατηρήσει, τώρα θα διεκδικήσει να κρατήσει το 60%. Αυτή είναι η πρόοδος με τη νέα κυβέρνηση και αυτό σημαίνει απελευθέρωση της αγοράς. Η Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού να εξαναγκάζει και να δίνει με το ζόρι τους πελάτες της στους ανταγωνιστές της, προκειμένου να σταθούν στα πόδια τους στην αγορά.

Τέλος, αν και δεν υπάρχει τέλος, η ΔΕΗ θα προχωρήσει αδικαιολόγητα στην ιδιωτικοποίηση, μερική στην αρχή, των μονοπωλίων της ΔΕΔΗΕ που έχει σίγουρα κέρδη και μεγάλες προοπτικές.

Το συμπέρασμα: Η ΔΕΗ αργοσβήνει, πεθαίνει και η ηλεκτρική ενέργεια παραδίδεται στα πιο ληστρικά ιδιωτικά συμφέροντα, πράγμα που αποτελεί ένα ανυπέρβλητο βάρος για τους καταναλωτές και κυρίως ταφόπετρα για την ανάπτυξη της χώρας.

Το τραγικό είναι ότι όλα τούτα περνάνε απαρατήρητα. Και μόνο όταν η κεραμίδα πέσει στο κεφάλι μας με ακόμα μεγαλύτερη δύναμη, τότε μόνο, ως συνήθως, θα αντιληφθούμε τις συνέπειες, αλλά μπορεί να είναι πολύ αργά.

πηγη: iskra.gr

του Γιώργου Μητραλιά

Τα παράπλευρα οφέλη της εισβολής του Μπέρνι Σάντερς στην καρδιά της αμερικανικής πολιτικής σκηνής είναι ήδη πολλά, σημαντικά και αρχίζουν να γίνονται αισθητά πολύ μακριά από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ακόμα και στη Μέση Ανατολή. Τρανή απόδειξη ο πραγματικός σεισμός που προκαλούν εδώ και μερικές μέρες τόσο στις ΗΠΑ και στη Μέση Ανατολή όσο και στους κόλπους της εβραϊκής Διασποράς δυο σύμμαχοι του Μπέρνι, οι γενναίες νεαρές αμερικανίδες βουλεύτριες Ιλάν Ομάρ και Ρασίντα Τλαΐμπ.

Άρκεσε λοιπόν η αναγγελία της επίσκεψης στα κατεχόμενα εδάφη αυτών των δυο ορκισμένων εχθρών του Τραμπ και του Νετανιάχου, για να γίνουμε μάρτυρες του εντελώς πρωτόγνωρου θεάματος ενός προέδρου των ΗΠΑ που άφριζε και προέτρεπε δημόσια τον πρωθυπουργό του Ισραήλ -που έσπευδε να υπακούσει- να απαγορεύσει την είσοδο στη χώρα του, που είναι και ο πιο στενός σύμμαχος των ΗΠΑ, σε δυο εκλεγμένα μέλη του αμερικανικού κοινοβουλίου! Κατά κοινή ομολογία, ήταν κάτι σοκαριστικό, σκανδαλώδες και χωρίς προηγούμενο! Όμως, είναι η συνέχεια των γεγονότων που μας ενδιαφέρει καθώς είναι διδακτική και κυρίως, πολλά υποσχόμενη για εξελίξεις που, μακροπρόθεσμα, θα μπορούσαν να ανατρέψουν θανατερές ισορροπίες που παραμένουν ακλόνητες εδώ και πάνω από μισό αιώνα!

Πράγματι, προκαλώντας αλυσιδωτές αντιδράσεις, η παραδειγματική σύγκρουση των νεαρών αμερικανίδων βουλευτριών, με καταγωγή η μια (Ιλάν Ομάρ) από τη Σομαλία και η άλλη (Ρασίντα Τλαΐμπ) από την Παλαιστίνη, με το αλαζονικό και παντοδύναμο δίδυμο των Τραμπ-Νετανιάχου, είχε αμέσως απίστευτες συνέπειες. Όπως για παράδειγμα, την καταδίκη της απαγόρευσης του Νετανιάχου από πολλούς τενόρους του ...Ρεπουμπλικανικού κόμματος καθώς και από σχεδόν όλα τα μεγάλα αμερικανικά ΜΜΕ που είναι γνωστά για την άνευ όρων υποστήριξή τους στο σιωνισμό, στο Ισραήλ και στην ακροδεξιά κυβέρνηση Νετανιάχου. Και κυρίως, την «αδιανόητη» καταδίκη της στάσης του Νετανιάχου από την …AIPAC (American Israel Affairs Committee), το διαβόητο φιλοϊσραηλινό λόμπυ, που συνδέεται παραδοσιακά με το Λικούντ και τον πιο δεξιό σιωνισμό, και που χαίρει πάντα της άνευ όρων υποστήριξης του επικοινωνιακού, οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου των Ηνωμένων Πολιτειών!

Ήταν φανερό ότι η επίδειξη ισλαμοφοβικού ρατσισμού και αυταρχισμού από τους Τραμπ και Νετανιάχου γινόταν μπούμερανγκ και, όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, οι απόπειρές τους να αναστρέψουν την κατάσταση την επιδείνωσε ακόμα περισσότερο. Έτσι, και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των μεγάλων διεθνών ΜΜΕ (CNN, Euronews,…) να παρουσιάσουν την Ρασίντα Τλαΐμπ σαν έτοιμη να αποδεχτεί τους «ταπεινωτικούς όρους» της άδειας να συναντήσει την γιαγιά της στα Κατεχόμενα, η κατηγορηματική άρνηση της Τλαΐμπ να πέσει στην παγίδα και η απόρριψη από μέρους της της δήθεν «ανθρωπιστικής» πρότασης, έσπρωχνε τους Τραμπ και Νετανιάχου ακόμα πιο βαθιά μέσα στην κρίση και επέτεινε την απελπισία των υποστηρικτών τους. Και όλα αυτά ενώ ο παλαιστινιακός πληθυσμός, και κυρίως οι διπλά καταπιεσμένες Παλαιστίνιες γυναίκες, πανηγύριζαν και η αμερικανική αριστερά, με επικεφαλής τον (εβραίο) Μπέρνι Σάντερς, έσπευδε να κεφαλαιοποιήσει το λαμπρό επίτευγμα που συνιστούσε ήττα και του παραδοσιακά φιλο-σιωνιστικού και αντιπαλαιστινιακού Δημοκρατικού κατεστημένου. 

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι μεγάλες ρωγμές που άνοιξαν αυτές τις μέρες στην άνευ όρων υποστήριξη του Νετανιάχου από τις κυβερνήσεις αλλά και από την κοινή γνώμη των ΗΠΑ, είναι αποτέλεσμα των διαδοχικών παραδειγματικών πρωτοβουλιών πού πήραν τους τελευταίους μήνες οι κακοί δαίμονες του Τραμπ που είναι οι αδάμαστες αγωνίστριες Ιλάν Ομάρ και Ρασίντα Τλαΐμπ. Ωστόσο, αυτό το αληθινό κατόρθωμα, που ήταν αδιανόητο ακόμα και πριν από λίγες μέρες, δεν πέφτει από τον ουρανό. Είναι καρπός της καλπάζουσας ριζοσπαστικοποίησης της αμερικανικής νεολαίας στα τελευταία 3-4 χρόνια, η οποία γέννησε το μαζικό κίνημα που υποστηρίζει την υποψηφιότητα του Μπέρνι Σάντερς. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι οι Ομάρ και Τλαΐμπ καθώς και οι φίλες και συντρόφισές τους Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτές και Αγιάνα Πρίσλεϋ αποτελούν τη διάσημη πια «Bunch» (παρέα, ομάδα) που τόσο μισεί ο Τραμπ, την ομάδα των νεαρών ριζοσπαστριών και σοσιαλιστριών βουλευτριών, που είναι εμβληματικές αυτής της νέας γενιάς αμερικανών αγωνιστριών και αγωνιστών που δίνουν έμφαση στην ταξική πάλη, στον έμπρακτο διεθνισμό και στην άμεση δράση...

Όμως, υπάρχει και συνέχεια. Τα μεσανατολικά κατορθώματα των Ομάρ και Τλαΐμπ δεν θα είχαν υπάρξει αν το έδαφος αλλά και ...τα πνεύματα δεν είχαν προηγουμένως προετοιμαστεί κατάλληλα από τους εκπληκτικούς νεαρούς αμερικανοεβραίους και νεαρές αμερικανοεβραίες του κινήματος «If Not Now...», που αναβιώνουν τις καλύτερες ανθρωπιστικές, σοσιαλιστικές και διεθνιστικές παραδόσεις του ιστορικού ιουδαϊσμού. (1) Ξεκινώντας πριν από περίπου δυο χρόνια με μερικές εκατοντάδες ιδιαίτερα νεαρούς ριζοσπάστες και αντισιωνιστές Εβραίους και Εβραίες που έλαμψαν με τις τολμηρές, παραδειγματικές και καλά στοχευμένες δράσεις τους, το κίνημα «If Not Now...» κατάφερε σε χρόνο ρεκόρ, να ανοίξει όλο και μεγαλύτερες ρωγμές στο τείχος της φιλο-ισραηλινής ομοφωνίας που κυριαρχεί τόσο στην εβραϊκή Διασπορά όσο και στην αμερικανική κοινή γνώμη. Τα αποτελέσματα είναι θεαματικά: Οι νεαροί αγωνιστές του «If Not Now...», που δεν δίστασαν να αναλάβουν δράση και μέσα στο Ισραήλ πριν τους απαγορευτεί η είσοδος σε αυτό, διεύρυναν σιγά-σιγά την απήχησή τους και δημιούργησαν ένα κλίμα που ευνοεί την ακόμα και άμεση αμφισβήτηση των ρατσιστικών και αντιδραστικών πολιτικών του Τραμπ και του Νετανιάχου! Και έτσι είναι πια χιλιάδες οι αμερικανοί Εβραίοι που αφού εισέβαλαν στη ρωγμή που είχε ανοίξει το «If Not Now...», βρίσκονται τώρα στην εμπροσθοφυλακή, αν όχι επικεφαλής, κινημάτων όπως εκείνο που παλεύει ενάντια στην επαίσχυντη αντιμεταναστευτική αστυνομία (ICE) και στο πλευρό των μεταναστών χωρίς χαρτιά, ή στο άλλο που αγωνίζεται ενάντια στα ισλαμοφοβικά μέτρα του Τραμπ και υπερασπίζεται τους καταπιεζόμενους και κατατρομοκρατούμενους μουσουλμάνους. Και φυσικά, κυριαρχούν στο αντιφασιστικό κίνημα που μάχεται, κάτω από το εύγλωττο σύνθημα «Never Again», ενάντια στις βίαιες νεοναζιστικές, ρατσιστικές και αντισημιτικές συμμορίες και πολιτοφυλακές.

Δεν συνιστά λοιπόν έκπληξη ότι η ίδια κυβέρνηση Νετανιάχου που αναπτύσσει προνομιακές σχέσεις και κλείνει προνομιακές συμμαχίες με τον πιο αντιδραστικό, ρατσιστικό και αντισημιτικό συρφετό του κόσμου (από τον Ορμπάν και τον Μπολσονάρου μέχρι τον Τραμπ και τον Σαλβίνι) με αντάλλαγμα την άνευ όρων υποστήριξη των απάνθρωπων και βάρβαρων πολιτικών της, ...απαγορεύει την είσοδο στο Ισραήλ σε όλους αυτούς τους νεαρούς αντισιωνιστές Εβραίους και Εβραίες, που χαρακτηρίζει εξάλλου ...αντισημίτες(!) και υπ’ αριθμό ένα εχθρό του Ισραήλ! Είναι αυτής ακριβώς της χωρίς προηγούμενο «αντίφασης», που οι Ιλάν Ομάρ, Ρασίντα Τλαΐμπ και οι σύντροφοι και συντρόφισσές τους, μεταξύ των οποίων και ο (εβραίος) Μπέρνι Σάντερς, αποφάσισαν να κάνουν τα αποκαλυπτήρια μπροστά σε όλο τον κόσμο, με τις πρωτοβουλίες και τις καλά στοχευμένες δράσεις τους. (2) Αυτός είναι εξάλλου και ο λόγος που οι κατηγορίες για αντισημιτισμό που ο Τραμπ, ο Νετανιάχου και οι παρατρεχάμενοί τους απηύθυναν στους προοδευτικούς αντιπάλους τους έπεσαν στο κενό πριν γίνουν μάλιστα μπούμερανγκ ενάντια στους εμπνευστές τους, ενώ την ίδια ώρα στην Ευρώπη, η ιστορική υποχώρηση της Αριστεράς και των κινημάτων άφησε σχεδόν ελεύθερο το πεδίο σε παρόμοιες δυσφημιστικές εκστρατείες...

Το συμπέρασμα βγάζει …μάτια: Αυτά που συμβαίνουν στις Ηνωμένες Πολιτείες θα έπρεπε όχι μόνο να ενδιαφέρουν κατά απόλυτη προτεραιότητα καθώς επηρεάζουν όσο τίποτα άλλο το παρόν και το μέλλον μας, αλλά θα έπρεπε και να ενθαρρύνουν όλους εκείνους που είναι ακόμα προοδευτικοί και αριστεροί στην Ευρώπη, να κινητοποιηθούν χωρίς αναβολή για να επωφεληθούν το ταχύτερο δυνατό από τους αγώνες, τις εμπειρίες, τις επιτυχίες και τα προχωρήματα της νέας Αριστεράς και των κοινωνικών κινημάτων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Και σίγουρα, κάνοντάς το μόνο οφέλη θα μπορούσαμε να έχουμε... 

Σημειώσεις

1. Βλέπε επίσης το κείμενό μας (Μάρτης 2017) «Μια νέα γενιά Αμερικανοεβραίων σε δράση ενάντια σε Τραμπ και Νετανιάχου» 

2. Τα γεγονότα και οι εξελίξεις στην κορυφή και ειδικότερα στη βάση της βοειοαμερικανικής κοινωνίας, καλύπτονται με πληροφορίες και αναλύσεις, κείμενα και βίντεο των ίδιων των αμερικανικών κινημάτων, προοδευτικών οργανώσεων, και ιστοσελίδων, στο Facebook που επιμελούμαστε εδώ πάνω 3 χρόνια: https://www.facebook.com/GreeksForBerniesMassMovement/

Μεταφρασμένο από τα γαλλικά

ΠΗΓΗ: contra-xreos.gr - kommon.gr

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ

Το καλοκαίρι τελειώνει μαζί με τις ψευδαισθήσεις που έχουν την τάση να επωάζονται τις θερινές νύχτες, ειδικά όταν αυτές συμπίπτουν με εκλογικές νίκες και θριάμβους. Τα μελτέμια της αισιοδοξίας που φουσκώνουν τις προσδοκίες μαζί με τα μυαλά των νικητών κοπάζουν καθώς αρχίζει να φαίνεται η κακοτράχαλη ακτή της πραγματικότητας, την οποία θέλει δεν θέλει θα πατήσει η κυβέρνηση της Ν.Δ. και ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατά τον Σεπτέμβριο.

Τότε, κατά την πρώτη επαφή των κυβερνητικών εξαγγελιών, των υποσχέσεων και των προσδοκιών που όλα αυτά δημιουργούν με τα κομπιουτεράκια των δανειστών θα αντιληφθεί και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, όπως και οι προηγούμενοι που βρέθηκαν στη θέση του, ότι «τα συμφωνηθέντα πρέπει να τηρούνται».

Το τι είναι υποχρεωμένη να τηρήσει η κυβέρνηση της Ν.Δ. το γνώριζε ο Κυριάκος Μητσοτάκης πριν να γίνει πρωθυπουργός. Άλλωστε αυτός και το κόμμα του ψήφισαν (και) το μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ το καλοκαίρι του 2015.

Ωστόσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν απέφευγε τους πειρασμούς στους οποίους υπέκυψαν και οι προηγούμενοι που διεκδίκησαν και κέρδισαν την εξουσία. Τόσο ο Αντώνης Σαμαράς με τα «Ζάππεια» όσο και ο Αλέξης Τσίπρας με το «θα καταργήσω τα μνημόνια με έναν νόμο και ένα άρθρο» υποσχέθηκαν πράγματα που δεν ήταν σε θέση να τηρήσουν. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θα είναι εξαίρεση.

Από τον Σεπτέμβριο, λοιπόν, και ο Κυριάκος Μητσοτάκης ως πρωθυπουργός πια, θα συνειδητοποιήσει ότι αυτήν τη χώρα δεν την κυβερνά η εκλεγμένη της κυβέρνηση, αλλά το βιβλίο οδηγιών των δανειστών. Και τότε, όπως και οι προκάτοχοί του, θα επιδοθεί σε μια αδιάκοπη μάχη με την πολιτική φθορά, η οποία είναι έτσι κι αλλιώς χαμένη, καθώς από το 2010 μέχρι και σήμερα είναι περισσότερο από σαφές ότι τα μνημόνια καταβροχθίζουν πρωθυπουργούς και εξαφανίζουν κόμματα.

Ήδη ο υπουργός Οικονομικών Χρήστος Σταϊκούρας σε συνέντευξή του στους «Financial Times» παραδέχτηκε ότι με δεδομένο τον στόχο του 3,5% πρωτογενούς πλεονάσματος για το 2019 «είναι σαφές πως δεν έχουμε άλλο δημοσιονομικό χώρο (για περαιτέρω ελαφρύνσεις) γι’ αυτό το έτος».

Με πιο απλά λόγια, η βασική προεκλογική υπόσχεση για μείωση της φορολογίας των φυσικών προσώπων, η οποία συνέβαλε τα μέγιστα για τη νίκη της Ν.Δ., εγγράφεται στις ελληνικές καλένδες…

Πράγμα που σημαίνει ότι και η περίοδος χάριτος που έλαβε από την ελληνική κοινωνία η κυβέρνηση Μητσοτάκη θα ολοκληρωθεί πολύ πιο γρήγορα. Και τότε το τέλος των ψευδαισθήσεων θα είναι απότομο και η επιστροφή στην πραγματικότητα οδυνηρή…

Πηγή: Εφημερίδα «Το Ποντίκι» - imerodromos.gr