Κάτι ξέχασε ο Κυρ. Μητσοτάκης στην ΔΕΘ, τους άνεργους με πτυχίο και μεταπτυχιακό.

Τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι κάτοχοι πτυχίων και μεταπτυχιακών στην εύρεση εργασίας στην Ελλάδα καταγράφει έκθεση του ΟΟΣΑ για την Εκπαίδευση. 

Σύμφωνα με τα στοιχεία της έκθεσης, στην Ελλάδα το ποσοστό απασχόλησης των ενηλίκων με πτυχίο είναι στο 73% και με μεταπτυχιακό στο 82%, ενώ ο μέσος όρος των χωρών του ΟΟΣΑ βρίσκεται στο 44% και 91% αντίστοιχα. Το ποσοστό απασχόλησης για όσους έχουν διδακτορικό (90%) είναι επίσης χαμηλότερο από το μέσο όρο του ΟΟΣΑ (92%).

Μεταξύ των νέων ενηλίκων (25-34 ετών), οι γυναίκες έχουν χαμηλότερα ποσοστά απασχόλησης από τους άνδρες: μόνο το 64% των νέων γυναικών με πανεπιστημιακή εκπαίδευση απασχολούνταν το 2018, έναντι του 79% των νέων ανδρών.

Επιπλέον, η Ελλάδα έχει το τέταρτο υψηλότερο ποσοστό ατόμων ηλικίας 18-24 ετών που δεν απασχολούνται, ούτε στην εκπαίδευση, ούτε στην κατάρτιση ανάμεσα στις χώρες μέλη του ΟΟΣΑ, και το δεύτερο υψηλότερο στην Ε.Ε. μετά την Ιταλία. Το μερίδιο αυτό αυξήθηκε κατά περίπου 6 ποσοστιαίες μονάδες από το 2008.

Τέλος, το 8% των ανέργων ηλικίας 18-24 ετών είναι άνεργοι για τουλάχιστον 12 μήνες, το οποίο είναι και το μεγαλύτερο ποσοστό στις χώρες του ΟΟΣΑ.

Ουραγός στις δαπάνες για την παιδεία

Η Ελλάδα εμφανίζεται ουραγός στις δαπάνες για την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, η Ελλάδα δαπανά περίπου 6.000 δολάρια ανά μαθητή στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση και περίπου 6.800 δολάρια ανά μαθητή στην δευτεροβάθμια, ποσά που αγγίζουν το 60-70% των μέσων δαπανών των κρατών μελών του ΟΟΣΑ.

Το 2016 οι δαπάνες για την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση αντιπροσώπευαν το 5,4% των συνολικών κυβερνητικών δαπανών στην Ελλάδα, ποσοστό που ήταν το χαμηλότερο στις χώρες του ΟΟΣΑ.

Μεταξύ του 2010 και του 2016 κατεγράφη στην Ελλάδα γενική μείωση των συνολικών κυβερνητικών δαπανών κατά 24% και παράλληλα μείωση του ΑΕΠ κατά περίπου 20%.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ

Μέχρι να κατανοήσουμε ποιες ακριβώς είναι οι αρμοδιότητες του επιτρόπου Μαργαρίτη Σχοινά, ενδεχομένως θα έχει ολοκληρωθεί η προσοδοφόρος θητεία του χωρίς να το έχουμε καταφέρει.

Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις, οι οποίες μάλιστα προκάλεσαν ενθουσιασμό σε διάφορα ΜΜΕ και, φυσικά, στην κυβέρνηση, ο Μαργαρίτης Σχοινάς (δι)ορίστηκε σε μια από τις θέσεις των αντιπροέδρων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αναλαμβάνοντας την ευθύνη της προστασίας του ευρωπαϊκού τρόπου ζωής.

Για έναν γραφειοκράτη γέννημα θρέμμα των μηχανισμών των Βρυξελλών, όπως είναι ο Σχοινάς, το σκαρφάλωμα εκεί γύρω στην κορυφή της πυραμίδας της ιεραρχίας αποτελεί σίγουρα προσωπική επιτυχία και απόδειξη των ικανοτήτων αναρρίχησης που απαιτούνται.

Εκτός από τον Σχοινά ιδιαίτερα ικανοποιημένη δηλώνει και η ελληνική κυβέρνηση για το ότι ο άνθρωπος που πρότεινε (ο Σχοινάς δηλαδή) για μια από τις θέσεις των επιτρόπων πήρε «κάτι παραπάνω», έγινε αντιπρόεδρος, με το καθήκον μάλιστα να προστατεύει τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής μας…

Υπάρχουν σίγουρα, ωστόσο, και κάποιοι που δεν τους είναι εύκολο να συμμεριστούν αυτήν την ικανοποίηση που διατυπώνεται τόσο έντονα. Πρόκειται για όσους δυσκολεύονται να κατανοήσουν τι ακριβώς σημαίνει προστασία του ευρωπαϊκού τρόπου ζωής. Από ποιους άραγε απειλείται; Με ποιους τρόπους θα μας προστατεύσει άραγε ο Σχοινάς;

Ως γνήσιο τέκνο του ευρωμηχανισμού, ο Σχοινάς ασφαλώς και θα συμμερίζεται απόλυτα τις αποφάσεις που οι Ευρωπαίοι έχουν λάβει για την αντιμετώπιση της προσφυγικής – μεταναστευτικής «απειλής».

Πρόκειται για αποφάσεις οι οποίες έχουν σφραγίσει τις εξόδους της Ελλάδας μετατρέποντας τη χώρα σε φράγμα και αποθήκη, έτσι ώστε πρόσφυγες και μετανάστες που έρχονται από την Τουρκία να εγκλωβίζονται εδώ για να μην απειλήσουν τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής των Βορειοευρωπαίων.

Πώς θα βοηθήσει, λοιπόν, ο – ένας από τους οκτώ – αντιπρόεδρος Σχοινάς στην προστασία του ευρωπαϊκού τρόπου ζωής; Εργαζόμενος για να πάψει η Ελλάδα να αποτελεί αποθήκη ανθρώπων ή ενισχύοντας το ελληνικό φράγμα, παρά το γεγονός ότι με αυτόν τον τρόπο η χώρα θα αντιμετωπίσει, όπως συμβαίνει και μέχρι τώρα, ένα βάρος που δεν της αναλογεί;

Οι απαντήσεις σ’ αυτά και άλλα συναφή ερωτήματα έχουν ήδη δοθεί εμπράκτως από τον Σχοινά. Σε διαφορετική περίπτωση δεν θα είχε καταφέρει όσα κατάφερε στη σπουδαία αναρριχητική σταδιοδρομία του στην ευρωπαϊκή Βαβέλ.

Πηγή: Εφημερίδα «Το Ποντίκι» - imerodromos.gr

Δημήτρης Γρηγορόπουλος

Στην παρατεταμένη προεκλογικήπερίοδο το ΚΚΕ κατέβαλε μια συστηματική προσπάθεια διείσδυσης στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά και απόσπασης δηλώσεων υποστήριξης περιορισμένης πολιτικής σημασίας και εμβέλειας. Ποσοτικά το εγχείρημα είχε κάποιαν ανταπόκριση. Ανελλιπώς μάλιστα στον Ριζοσπάστη, στο φύλλο του Σαββατοκύριακου, δημοσιεύονταν δηλώσεις στήριξης του ΚΚΕ από προσωπικότητες διαφόρων χώρων της αριστεράς. Αυτό το εγχείρημα καθορίστηκε,κυρίως, από τρεις παράγοντες: Πρώτο, απ’το σταθερό και οξύ ιδεολογικοπολιτικό μέτωπο του ΚΚΕ κατά της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Δεύτερο, απ’τον περιορισμό της επιρροής του χώρου αυτού στο κοινωνικό σώμα,απ΄την όξυνση των αντιθέσεων στους κόλπους του, από κρυαγαλέες ιδεολογικές παρεκκλίσεις, όπως η σύμπλευση του ΣΕΚ με τον ΣΥΡΙΖΑ στον δεύτερο γύρο των τοπικών εκλογών, από το φόβο συρρίκνωσης της αριστεράς λόγω της αντιδεξιάς κινδυνολογίας του ΣΥΡΙΖΑ. Τρίτο, απ’την ισχυρή πίεση που δεχόταν το ΚΚΕ απ’τον ΣΥΡΙΖΑ, απειλούμενο με τη σειρά του απ’τη ΝΔ, που στην εξισορρόπησή της συνέβαλε η προσπάθεια διείσδυσης του ΚΚΕ στην εξωκοινοβουλευτική Αριστερά.
Αυτό το εγχείρημα έχει μάλλον επιφανειακό χαρακτήρα και δεν μπορεί ν’αποτελέσει πρόκριμα ουσιαστικών μετασχηματισμών στη ριζοσπαστική Αριστερά (συμπεριλαμβανομένου και του ΚΚΕ) για τους εξής κυρίως λόγους: Πρώτο,η δήλωση υποστήριξης στο ΚΚΕ αφορούσε κυρίως τις εκλογές, χωρίς να δηλώνει ευρύτερη συμφωνία έστω και σε ορισμένα τουλάχιστον ζητήματα. Δεύτερο, δεν έχει χαρακτήρα σύγκλισης και συνεργασίας, έστω σε ορισμένα ζητήματα, του ΚΚΕ με κάποιες συσπειρώσεις των υποστηρικτών του απ’τον ριζοσπαστικό χώρο. Απεναντίας, οι δηλώσεις  εκλογικής υποστήριξης γίνονταν σε αποκλειστικά ατομική βάση. Επομένως, ο σεχταρισμός του ΚΚΕ όχι μόνο δεν παρουσιάζει σημεία κάμψης, αλλά από μιαν άποψη, γίνεται ακόμη πιο σκληροπυρηνικός, αφού αποκλείει την όποια συνεργασία ακόμη και με ομαδοποιήσεις αγωνιστών, που υποστηρίζουν το ΚΚΕ σχεδόν ανεπιφύλακτα έως και υμνητικά. Άρα,δεν πρόκειται για μορφή κοινωνικής συμμαχίας, όπως διατείνεται η ηγεσία του ΚΚΕ, αλλά για αναβάθμιση της περιχαράκωσης του ακόμη και από υποστηρικτές του, που απλώς έχουν την ατυχία να μην είναι μέλη του… Τρίτο, όπως προαναφέρθηκε,αυτή η υποστήριξη δεν έχει μια διακριτή κοινή ιδεολογικοπολιτική και οργανωτική βάση,αλλά εδράζεται πρώτιστα στον ψυχολογικό και ηθικό παράγοντα,στο φοβικό σύνδρομο ή και στην ηττοπάθεια ενός αριθμού αγωνιστών.
Το ΚΚΕ, όπως φαίνεται και απ’το άρθρο της ΚΟΜΕΠ (τ.4/2019, σ.25), θα συνεχίσει το εγχείρημα της «συμπόρευσης» σε ατομική βάση με αγωνιστές «που βγάζουνσυμπεράσματα απ’την αδιέξοδη πολιτική αυτών των ομάδων» και «ξεπερνούν αντι-ΚΚΕ σύνδρομα που καλλιεργήθηκαν απ΄τα ηγετικά στελέχη τους». Δηλαδή, το ΚΚΕ για την αποδοχή της συμπόρευσης αποκλείει τον ισότιμο διάλογο, την ιδεολογικοπολιτική ιδιαιτερότητα, την ισότιμη κοινή δράση και απαιτεί απ΄τους αγωνιστές την ολοκληρωτική απόρριψη της «αδιέξοδης πολιτικής» των φορέων τους και την παραίτηση  απ’ την κριτική στάση απέναντι στο ΚΚΕ.
Η προσπάθεια του ΚΚΕ για την προσέλκυση αγωνιστών απ’τις ριζοσπαστικές δυνάμεις δεν αμβλύνει ούτε κατά κεραία και τα πιο αντιδραστικά στοιχεία της πολιτικής του. Αναπαράγει τον σεχταρισμό του σε ανώτερο επίπεδο,απαιτώντας πλήρη αναβάπτιση των υποστηρικτών του στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ (του ΚΚΕ). Δεν τροποποιεί, έστω περιορισμένα, ακόμη και τις πιο αντιδραστικές πολιτικές επιλογές του, ώστε να υπάρξουν προοπτικές αγωνιστικής σύγκλισης. Με εμμονική παραγνώριση της αντικειμενικής πραγματικότητας αμετανόητα απαξιώνει τις «συνάξεις» των αγανακτισμένων στις πλατείες (2010-12), που κλόνισαν το σύστημα, «ως αταξικές μορφές ανώδυνης για το σύστημα κινητοποίησης». Ενώ ούτε στο ελάχιστο δεν εξετάζει αν η ενεργός συμμετοχή του στις πλατείες, θα μπορούσε να ανοίξει τη δυνατότητα μιας ριζοσπαστικής εξόδου στο κίνημα, αντί της χειραγώγησής του απ’το κυβερνητικό πρόταγμα του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά ούτε την επιλογή του λευκού στο δημοψήφισμα του 2015, που αντικειμενικά πριμοδοτούσε το Ναι στο νέο μνημόνιο, δεν επανεξετάζει κριτικά η ηγεσία του ΚΚΕ. Ούτε και τη δυνατότητα με μιαν αγωνιστική στάση να συμβάλει, ώστε το βραχύβιο αλλά ορμητικό αυτό κίνημα να αναβαθμιστεί σε ανατρεπτική στάση. Με τέτοια στάση σε κορυφαίες κινηματικές στιγμές, που δεν τη διορθώνει, τι να περιμένει κανείς απ’ το ΚΚΕ;
Επιπλέον, η στρεβλωτική και ισοπεδωτική στάση του ΚΚΕ απέναντι στο μεταβατικό πρόγραμμα αποκλείει την όποια προσέγγιση με ριζοσπαστικές δυνάμεις στο θέμα μιας ανατρεπτικής μετάβασης στον σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Παραγνωρίζοντας διαμετρικά αντίθετες αντιλήψεις αριστερών δυνάμεων στο θέμα αυτό (όπως η παραγωγική ανασυγκρότηση του καπιταλισμού και η αντικαπιταλιστική ανατροπή του), βαφτίζει συλλήβδην το μεταβατικό πρόγραμμα «αυταπάτη της φιλολαϊκής διαχείρισης του καπιταλισμού». Και παραμένει ασφαλώς το ΚΚΕ αμετακίνητο στην αντίληψη μιας ρεφορμιστικής μετάβασης με οικονομικούς κυρίως αγώνες σε συνδυασμό με μιαν «ουρανοκατέβατη» επαναστατική κατάσταση, χωρίς τον πρωταρχικό επαναστατικό ρόλο του κοινωνικοπολιτικού υποκειμένου.
Το ΚΚΕ χαρακτηρίζει χωρίς διακρίσεις τις ριζοσπαστικές αριστερές δυνάμεις με τον υποτιμητικό όρο «οπορτουνισμός». Έτσι, δεν διακρίνει τις επαναστατικές δυνάμεις απ΄τις σοσιαλρεφορμιστικές, ώστε να ανοίξει μια δυνατότητα αριστερής ριζοσπαστικής κοινής δράσης ή και συμμαχίας. Απεναντίας, χαρακτηρίζει συλλήβδην όλες τις αριστερές δυνάμεις οπορτουνιστικές. Δηλαδή, σύμφωνα με τον ορισμό του Λένιν, δυνάμεις που ιδεολογικά και πολιτικά προσεγγίζουν ή και συμφωνούν με την ιδεολογία και την πολιτική της αστικής τάξης.Έτσι, αφοριστικά το ΚΚΕ αποκλείει τη συνεργασία-συμμαχία μ’όλες τις αριστερές δυνάμεις και απλώς αποδέχεται την προσχώρηση των οπαδών και στελεχών τους στην ιδεολογικοπολιτική και οργανωτική του αντίληψη. Γι’αυτό, και στη σύγχρονη συγκυρία των διάχυτων αμφιβολιών ή και ενός ρεύματος απογοήτευσης, στο χώρο της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς,το ΚΚΕ αντί για ένταση της προσπάθειας για διάλογο και συνεργασία με όσες απ’  αυτές τις δυνάμεις είναι δυνατόν, επιλέγει σε αποκλειστικά ατομική βάση αριστερούς, «συμπορευτές» με μοναδικό όρο τους «όρκους πίστης» στο ανεξέλικτο ΚΚΕ…

Παραθέτουμε στην συνέχεια το αίτημα της ΠΕΝΕΝ για την έκτακτη σύγκληση της Διοίκησης της ΠΝΟ με αφορμή την δημοσιοποίηση του "αναπτυξιακού" πολυνομοσχεδίου στο οποίο περιλαμβάνονται μια σειρά από αντεργατικές και αντιδραστικές διατάξεις στην ΣΣΕ και στα συνδικαλιστικά δικαιώματα των Συνδικάτων.

Προς: Γ.Γ και μέλη Διοίκησης ΠΝΟ

Θέμα: Σύγκληση έκτακτης συνεδρίασης Εκτελεστικής Επιτροπής ΠΝΟ

Η κυβέρνηση της ΝΔ έδωσε χθες στην δημοσιότητα για διαβούλευση το "αναπτυξιακό" πολυνομοσχέδιο στο οποίο υπάρχουν πλήθος διατάξεων οι οποίες το καθιστούν ένα αντεργατικό τερατούργημα.

Ειδικότερα σε αυτό περιλαμβάνονται ρυθμίσεις με τις οποίες προωθείται η ηλεκτρονική ψηφοφορία για τις αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων και λοιπών οργάνων Διοίκησης των Συνδικάτων, "συμπεριλαμβανομένων των αποφάσεων κήρυξης απεργίας".

Πρόκειται για παρέμβαση στα Συνδικάτα που επιβάλει στους εργαζόμενους ψηφοφορίες μακριά από οποιαδήποτε συλλογική διαδικασία και με τον τρόπο αυτό επιχειρείται ο έλεγχος των αποφάσεων να περάσει στην εργοδοσία και στους δικούς της ανθρώπους και στην ουσία καταργεί την ζωντανή διαδικασία της συμμετοχής των ίδιων των εργαζομένων και τις εσωτερικές σωματειακές διαδικασίες του κορυφαίου αντιπροσωπευτικού οργάνου των Σωματείων που αποτελεί η Γενική Συνέλευση.

Επίσης στο ίδιο πολυνομοσχέδιο η κυβέρνηση επιχειρεί να ανοίξει τον δρόμο για την ενίσχυση του φακελώματος των εργαζομένων και του απόλυτου ελέγχου των Συνδικάτων από την εργοδοσία και το κράτος. Πρόκειται για μεθόδευση η οποία αποσκοπεί να δημιουργήσει ηλεκτρονικό μητρώο, δηλαδή το φακέλωμα και μετά όλα τα υπόλοιπα να καθορίζονται με Υπουργικές αποφάσεις.

Και στις δύο αναφερόμενες διατάξεις του σχεδίου νόμου παραπέμπει σε απόφαση του Υπουργού Εργασίας "κάθε θέμα σχετικά" στα εκκρεμή ζητήματα που θα θέλουν περαιτέρω επεξεργασία και ολοκλήρωση.

Επίσης στο σχέδιο νόμου σειρά άλλων διατάξεων υπονομεύουν τις κλαδικές ΣΣΕ θέτοντας την πρόβλεψη για ¨ρήτρα εξαίρεσης" από την εφαρμογή της. Προσχηματικά τίθεται για την εξαίρεση αυτή η οικονομική κατάσταση που θα επικαλούνται οι εργοδότες....

Έτσι ανοίγει διάπλατα ο δρόμος για την μη εφαρμογή των ΣΣΕ και ακολούθως για το χτύπημα των μισθών έτσι ώστε να κατρακυλήσουν στο όριο των κατωτέρων....

Μπροστά σε αυτή την σκληρή και βάρβαρη επίθεση η οποία αποτελεί συνέχεια αντίστοιχων αντεργατικών μέτρων που προώθησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ επιβάλλεται όλο το συνδικαλιστικό κίνημα να δώσει αποφασιστική αγωνιστική και απεργιακή απάντησ έτσι ώστε να μην ευοδωθούν οι αντεργατικοί σχεδιασμοί κυβέρνησης - εργοδοσίας.

Επιβάλλεται η επείγουσα σύγκληση της Διοίκησης της ΠΝΟ και η λήψη απόφασης για απεργιακή κινητοποίηση σε πανελλαδική έκταση.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ