«Η πετυχημένη μαχητική παρέμβαση για την υπεράσπιση του ασύλου στην ΑΣΟΕΕ και
η μεγάλη πορεία του Πολυτεχνείου δείχνουν πως η κυβέρνηση αυτή όχι μόνο δεν είναι ανίκητη, αλλά είναι και ευάλωτη», τονίζει ο Αντώνης Δραγανίγος. Η αντικαπιταλιστική Αριστερά μπορεί και πρέπει να συσπειρωθεί, αλλά σε πιο σταθερή βάση. «Εξαιρετικά αναγκαία μια σύγχρονη κομμουνιστική στρατηγική απάντηση, η οποία όχι μόνο δεν εμποδίζει, αλλά ενισχύει τις δυνατότητες για το αντικαπιταλιστικό μέτωπο» επισημαίνει το μέλος της Πολιτικής Επιτροπής του ΝΑΡ και του ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Συνέντευξη στον Δημήτρη Σταμούλη

Η πετυχημένη μαχητική παρέμβαση για την υπεράσπιση του ασύλου στην ΑΣΟΕΕ και η μεγάλη πορεία του Πολυτεχνείου δείχνουν πως η κυβέρνηση αυτή όχι μόνο δεν είναι ανίκητη, αλλά είναι και ευάλωτη, τονίζει ο Α. Δραγανίγος. Η αντικαπιταλιστική Αριστερά μπορεί και πρέπει να συσπειρωθεί, αλλά σε πιο σταθερή βάση. «Εξαιρετικά αναγκαία μια σύγχρονη κομμουνιστική στρατηγική απάντηση, η οποία όχι μόνο δεν εμποδίζει, αλλά ενισχύει τις δυνατότητες για το αντικαπιταλιστικό μέτωπο», τονίζει το στέλεχος του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Την προηγούμενη βδομάδα, τόσο με την παρέμβαση του φοιτητικού κινήματος στην ΑΣΟΕΕ, όσο και με την μαζική πορεία του Πολυτεχνείου δόθηκαν απαντήσεις στην κυβερνητική επίθεση. Τι σηματοδοτούν κατά τη γνώμη σας;

Οι μαζικές εκδηλώσεις του λαού και κυρίως της νεολαίας που αναφέρετε σηματοδοτούν όχι μια ριζική αλλαγή του συσχετισμού, αλλά οπωσδήποτε μια καμπή. Το κίνημα έδειξε ότι μπορεί να υποχρεώσει την κυβέρνηση της ΝΔ σε αναδίπλωση. Αυτό είναι το κύριο συμπέρασμα! Ότι η κυβέρνηση αυτή δεν είναι ανίκητη, αντίθετα είναι ευάλωτη. Ο τρόπος και οι προϋποθέσεις για να γίνει η καμπή στροφή είναι το ζητούμενο.

Μήπως είναι αντιδράσεις ευαίσθητων τμημάτων της νεολαίας; Βλέπετε δυνατότητες ανάπτυξης μιας μαχητικής εργατικής λαϊκής αντιπολίτευσης;

Η νεολαία ιστορικά λειτουργεί σαν προπομπός, σαν ο πιο ευαίσθητος «σεισμογράφος» των κοινωνικών διαθέσεων, αλλά δεν είναι ξεκομμένη από αυτές. Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα γενιά, η οποία δεν βλέπει τη ζωή της να βελτιώνεται, αντίθετα βλέπει να αντιμετωπίζεται από την κυβέρνηση και τις δυνάμεις καταστολής με πρωτοφανή βία και εξευτελισμό. Ταυτόχρονα, δεν φέρνει τα «βαρίδια» της απογοήτευσης και της ήττας που βίωσαν οι προηγούμενες γενιές που πίστεψαν στο «σχέδιο ΣΥΡΙΖΑ». Αυτή η νέα, νέα γενιά μπαίνει μπροστά στους αγώνες αυτής της φάσης.

Ιστορικά όμως ποτέ δεν υπήρξε ισχυρό νεολαιίστικο κίνημα που να μην είχε σχέση με το εργατικό και λαϊκό κίνημα. Με έναν τρόπο λοιπόν το σημερινό φοιτητικό κίνημα σηματοδοτεί την δυνατότητα ανάπτυξης της εργατικής-λαϊκής πάλης. Όμως το σίγουρο είναι ότι για αυτό απαιτούνται άλλες ανώτερες προϋποθέσεις, που βασικά σχετίζονται με την ίδια την οργάνωση της τάξης, με την συσπείρωση δυνάμεων στην βάση του εργατικού κινήματος για το ξεπέρασμα του άθλιου ρόλου της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και με την πολιτική αποφασιστικότητα των δυνάμεων της αριστεράς να κινηθούν σε μια τέτοια κατεύθυνση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ισχυρίζεται πως το αυταρχικό κρεσέντο και εν γένει η πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ δείχνουν πόσο αντιδραστική είναι η Δεξιά και διαψεύδουν όσους ισχυρίζονται πως η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ κινείται στην ίδια κατεύθυνση με τη ΝΔ. Τι απαντάτε;

Ο ΣΥΡΙΖΑ καλύτερα θα ήταν να σωπάσει! Έχει ιστορικές ευθύνες για την σημερινή κατάσταση. Πρώτον γιατί ο ίδιος εφάρμοσε την πολιτική των μνημονίων και του κεφαλαίου ενισχύοντας αποφασιστικά μέσα στον λαό την λογική της ΤΙΝΑ. Δεύτερο γιατί έφθειρε την έννοια της «αριστεράς» ταυτίζοντάς της με την αντιδραστική του πολιτική. Και τέλος γιατί οικοδόμησε το θεσμικό πλαίσιο πάνω στο οποίο «πατάει» σήμερα η ΝΔ για να κάνει την δική της βαθιά αντιδραστική τομή.

Παρόλα αυτά στήνεται ένα σκηνικό δικομματικής αντιπαράθεσης, μεταξύ ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ. Δεν ανησυχείτε μήπως χωνεύονται οι αντιδράσεις σε αυτό το δίπολο;

Φυσικά ένας τέτοιος κίνδυνος πάντα υπάρχει. Για να μην μπούμε σε ένα «φαύλο κύκλο» όπου τη δυσαρέσκεια για την ΝΔ θα την καρπώνεται ένας όλο και πιο αστικά μεταλλαγμένος ΣΥΡΙΖΑ, χρειάζεται να οικοδομήσουμε ένα κίνημα που θα φτάσει να θέτει στο στόχαστρό του τους πυλώνες της αστικής πολιτικής. Πάνω σε αυτή την βάση πρέπει να ηττηθεί η λογική της «συμμαχίας», του «ενιαίου μετώπου» κλπ. με τον ΣΥΡΙΖΑ και τα πολιτικοσυνδικαλιστικά του μορφώματα. Είναι βέβαια άλλο πράγμα η συστράτευση με τον κόσμο του στους αγώνες.Δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς συνέβαλαν ουσιαστικά στις μάχες που δόθηκαν. Παρόλα αυτά είναι κοινό μυστικό πως υπάρχει κατακερματισμός των δυνάμεων, για να μην πούμε πολυδιάσπαση.

Απαιτείται αγώνας όχι μόνο για άμεσα ζητήματα και ενάντια στην κυβέρνηση, αλλά αντιπαράθεση με τους βασικούς άξονες της αστικής πολιτικής και την ΕΕ, κατανόηση της αστικής μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ και άρνηση κάθε συμμαχίας μαζί του

Τι προτείνει το ΝΑΡ για να ξεπεραστεί η κατάσταση;

Η σημερινή πολυδιάσπαση είναι εξαιρετικά προβληματική, αλλά έχει πολιτική βάση. Εμείς θεωρούμε πως πρέπει και μπορεί να ξεπεραστεί. Τα πρώτα δείγματα ανόδου του κινήματος βοηθούν τον κόσμο να ξεφύγει από το κλίμα εσωστρέφειας, απογοήτευσης, αγνωστικισμού που επικράτησε το τελευταίο χρονικό διάστημα.

Αλλά αυτό δεν αρκεί. Στην αντικαπιταλιστική αριστερά πρέπει να ανοίξει ένας μεγάλος διάλογος με στόχο να υπάρξει μια ανώτερη συσπείρωση δυνάμεων πάνω σε μια πιο στέρεα πολιτική βάση, που θα λαμβάνει υπόψη την εμπειρία από την «άνοδο και την πτώση» του ρεύματος του ΣΥΡΙΖΑ. Ο αγώνας όχι μόνο για άμεσα ζητήματα αλλά η αντιπαράθεση με τους βασικούς άξονες της αστικής πολιτικής και την ΕΕ, η κατανόηση της αστικής μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ και η άρνηση κάθε πολιτικής συμμαχίας μαζί του, η αντιπαράθεση με τις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις και ανταγωνισμούς αλλά και τον επιθετικό ρόλο του ελληνικού κεφαλαίου, η ριζική άρνηση του «αριστερού κυβερνητισμού» και η κατανόηση ότι ριζική αλλαγή δεν μπορεί να συμβεί χωρίς σύνδεση με το ζήτημα της εξουσίας, η συνολική αντιπαράθεση με τον καπιταλισμό είναι βασικά ζητήματα, που μπορούν και πρέπει να αποτελέσουν τη βάση για μια νέα αντικαπιταλιστική ενότητα.Η κατεύθυνση αυτή είναι απόλυτα αναγκαία. Ούτε η αναπαραγωγή των αντιλήψεων ενός «καλού ΣΥΡΙΖΑ» ούτε η σεχταριστική αναδίπλωση αποτελούν απαντήσεις. Χρειαζόμαστε μια πλατιά ενότητα, μάχιμη και αντικαπιταλιστική!

Ποια μπορεί να είναι η συμβολή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ;

Έχουμε επίγνωση ότι σήμερα είναι αναγκαίο ένα ανώτερο μέτωπο-πόλος της αντικαπιταλιστικής επαναστατικής Αριστεράς. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι ένα σημαντικό βήμα σε αυτή την κατεύθυνση και παρά τα σημαντικά προβλήματα και τις ταλαντεύσεις της, αποδείχθηκε η δύναμη με τη σχετικά μεγαλύτερη ανθεκτικότητα.

Για να μπορέσει όμως με αξιοπιστία να υπηρετήσει μια τέτοια λογική πρέπει να μπει σε φάση ανασυγκρότησης η ίδια! Να απαντήσει θετικά και «από τα αριστερά» στο σταυροδρόμι που έχει μπροστά της. Επιμονή και ανάπτυξη όχι υποβάθμιση του αντικαπιταλιστικού προγράμματος, σαφή πολιτική επιλογή πως η πάλη ενάντια στην αστική πολιτική και την κυβέρνηση της ΝΔ είναι ταυτόχρονα και αντιδικομματικός αγώνας ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ που ανήκει στο στρατόπεδο του αντίπαλου και όχι λογικές ενιαίου μετώπου απέναντί του, ξεκαθάρισμα της στάσης απέναντι στην συνδικαλιστική γραφειοκρατία όχι επιστροφή σε λογικές «ακολουθητισμού», ενίσχυση (όσο είναι δυνατόν για ένα μέτωπο) της επαναστατικής φυσιογνωμίας, ανάπτυξη της ενότητας, του ρόλου των συνελεύσεων των μελών της και της δημοκρατίας, τόσο στην απόφαση όσο και στην εφαρμογή της. Εν ολίγοις να επιλέξει την ανάπτυξη του αντικαπιταλιστικού προγράμματος και μετώπου και να απορρίψει λογικές διάχυσης σε θολά μέτωπα «ρεφορμιστικά», «λαϊκά» κλπ. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ λοιπόν, χωρίς σεχταρισμό, αλλά με συνείδηση του ρόλου και των ορίων της, πρέπει να συμβάλλει στην συσπείρωση δυνάμεων στην κατεύθυνση του αντικαπιταλιστικού πόλου.

Το ΝΑΡ έχει σηκώσει ψηλά την ανάγκη στρατηγικής απάντησης και συγκρότησης σύγχρονου κομμουνιστικού προγράμματος και κόμματος. Δεν είναι πλεονασμός αυτό στις μέρες μας;

Όχι μόνο δεν είναι πλεονασμός αλλά αποτελεί θα λέγαμε προϋπόθεση και για το κίνημα και για το μέτωπο. Ο σημερινός καπιταλισμός, της φτώχιας και της εκμετάλλευσης, που από τα σπλάχνα του βγαίνουν οι δυνατότητες της 4ης βιομηχανικής επανάστασης κα η τερατώδης διαστροφή τους κάτω από την μπαγκέτα του κεφαλαίου, ο καπιταλισμός του κοινοβουλευτικού και ψηφιακού ολοκληρωτισμού, των τρομακτικών ανταγωνισμών και των πολέμων, της κλιματικής αλλαγής και της περιβαλλοντικής καταστροφής απευθύνεται στους λαούς βάζοντας μπροστά τη «στρατηγική του». Τα πάντα είναι «αγορά», «κέρδος», «επενδύσεις». Το εργατικό κίνημα πρέπει να διαμορφώσει την δική του στρατηγική απάντηση, την σύγχρονη κομμουνιστική στρατηγική. Μόνο αν αναδειχτεί ένα μαζικό ρεύμα με ριζικά διαφορετικά κριτήρια θα μπορεί να οικοδομήσει μια διαφορετική εναλλακτική, να ενισχύσει και το αντικαπιταλιστικό μέτωπο και κίνημα.Μια τέτοια κομμουνιστική συγκρότηση, όχι μόνο δεν εμποδίζει, αλλά ενισχύει τις δυνατότητες για το αντικαπιταλιστικό μέτωπο.

ΠΗΓΗ:  prin.gr

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ

Προσφυγικό, ελληνοτουρκικά και Κυπριακό περιγράφουν ένα πλέγμα προβλημάτων με βάρος που δεν αντέχουν οι πλάτες της κυβέρνησης.

Η κατάσταση στο προσφυγικό έχει ξεφύγει, καθώς με βάση τα συμφωνηθέντα με τους Ευρωπαίους οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν στην ουσία αποδεχτεί ότι η Ελλάδα θα γίνει χώρα – δεσμοφύλακας προσφύγων και μεταναστών. Η επιλογή της κυβέρνησης είναι η δημιουργία κλειστών κέντρων κράτησης ενός πληθυσμού μεταναστών και προσφύγων που αυξάνεται κατά 10.000 ανθρώπους τον μήνα. Ένας απλός πολλαπλασιασμός αρκεί για να κατανοήσει κάποιος ότι – εφόσον οι ροές συνεχίζονται, οι Ευρωπαίοι δεν συμμετέχουν στον επιμερισμό των βαρών της φιλοξενίας και οι επαναπατρισμοί είναι ανέφικτοι – το σχέδιο της κυβέρνησης για τη δημιουργία φυλακών για πρόσφυγες ανά την Ελλάδα είναι ανέφικτο.

Οι διαθέσεις του διεθνούς παράγοντα για ταχεία διευθέτηση του Κυπριακού είναι ολοφάνερες. Τράπεζες και πετρελαϊκοί κολοσσοί έχουν επενδύσει δισεκατομμύρια και πιέζουν για τη δημιουργία περιβάλλοντος σταθερότητας που θα εξασφαλίσει την υπεραπόδοση των επενδυμένων κεφαλαίων. Είναι προφανές επίσης ότι οι εν λόγω κεφαλαιούχοι δεν αναζητούν μια δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού. Ζητούν ταχεία ρύθμιση, η οποία είναι αδύνατο να μη λαμβάνει υπόψη της τον δεδομένο συσχετισμό δύναμης. Στην προκειμένη περίπτωση θα πρέπει να μη μας διαφεύγει ότι η Τουρκία έχει διατυπώσει ξεκάθαρα αυτό που θεωρεί συμφέρον της και το υπερασπίζεται στην πράξη χωρίς να συναντά την παραμικρή αντίδραση.

Τα ελληνοτουρκικά θα μπορούσε να πει κάποιος ότι αποτελούν το έδαφος πάνω στο οποίο καρκινοβατεί το προσφυγικό και βυθίζεται το Κυπριακό. Ο συντριπτικά σε βάρος της Ελλάδας συσχετισμός δύναμης λειτουργεί ευνοϊκά για την προώθηση των τουρκικών απόψεων και θέσεων. Εξ άλλου ο συσχετισμός της δύναμης αποτυπώνεται στο «δίκαιο» που διέπει τις διεθνείς σχέσεις…

Κάτω από την αίσθηση αυτής της αδυναμίας (και) η σημερινή κυβέρνηση έχει επιλέξει να ακολουθεί μια «κατευναστική» πολιτική απέναντι στην Άγκυρα, η οποία ωστόσο δεν φαίνεται να ικανοποιείται με τίποτε λιγότερο από τα πάντα: την αρπαγή της κυπριακής ΑΟΖ, την «εξαφάνιση» του Καστελόριζου από την Ανατολική Μεσόγειο έτσι ώστε η τουρκική ΑΟΖ να συναντήσει την αιγυπτιακή και τη διανομή και συνεκμετάλλευση του Αιγαίου.

Πηγή: topontiki.gr – Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ, τεύχος 2101 στις 28-11-2019

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Τα μεγάλα προβλήματα του συνταξιοδοτικού συστήματος στην Ελλάδα δεν οφείλονται ούτε στην εκτόξευση της ανεργίας και των απολύσεων, που σε συνδυασμό με τη δημογραφική γήρανση μειώνουν διαρκώς τους πόρους από το σύστημα, επομένως ούτε στην κρίση της πλήρους απασχόλησης, ούτε στη χρεοκοπία της ελληνικής οικονομίας και στα μνημόνια που οδήγησαν στο κούρεμα του δημόσιου χρέους, κι επομένως των ομολόγων που είχαν στα χαρτοφυλάκιά τους τα Ταμεία αφού οι ασφαλιστικοί φορείς υποχρεούνταν επί χρόνια να τ’ αγοράζουν, ούτε στην πελατειακή διοίκησή τους και στη λαίλαπα των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων. Τίποτε από όλα αυτά.

Το πρόβλημα του συνταξιοδοτικού, η «αχίλλειος πτέρνα» του, όπως είπε χθες ο καθ’ ύλην αρμόδιος υφυπουργός, «δεν είναι άλλη από τον αποκλειστικά αναδιανεμητικό του χαρακτήρα που καθιστά τη βιωσιμότητά του επισφαλή απέναντι σε δύο παραμέτρους, το δημογραφικό και το δημοσιονομικό».

Γι’ αυτόν τον λόγο ο κ. Μηταράκης, μιλώντας σε ημερίδα της Πειραιώς Asset Management ΑΕΔΑΚ με θέμα τη «Διαχείριση των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων», επισήμανε την απόφαση της κυβέρνησης να προχωρήσει «από το σύστημα του ενός πυλώνα σ’ ένα σύστημα ασφάλισης τριών πυλώνων και σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται η προετοιμασία για τη μετάβαση σε ένα νέο σύστημα υποχρεωτικής κεφαλαιοποιητικής επικουρικής ασφάλισης».

Από αυτήν τη διαδικασία της κεφαλαιοποίησης επί του παρόντος θα απέχουν οι ιδιώτες διαχειριστές, καθώς τη διάθεση των τριών επενδυτικών προϊόντων μεταξύ των οποίων ο ασφαλισμένος θα κάνει την επιλογή του θα αναλάβει αποκλειστικά η ΑΕΔΑΚ των ασφαλιστικών φορέων.

«Η νέα επικουρική θα συμβάλει στη δημιουργία ισχυρών θεσμικών επενδυτών, με κεφάλαια που αναμένεται να ξεπεράσουν σε βάθος χρόνου τα 100 δισ. ευρώ, ο κάθε ασφαλισμένος θα έχει τον δικό του ατομικό λογαριασμό στο ΕΤΕΑΕΠ και τα χρήματά του θα επενδύονται βάσει της στρατηγικής που ο ίδιος θα επιλέξει».

Σε αυτό το «οραματικό» σενάριο της κυβέρνησης για την αλλαγή του συστήματος επικουρικής ασφάλισης ρόλος επιφυλάσσεται και στα επαγγελματικά ταμεία, καθώς ο κ. Μηταράκης διαβεβαίωσε ότι στηρίζει τον θεσμό και προχωρά στην ενσωμάτωση της οδηγίας 2016/2341, η οποία αφορά τη δυνατότητα μεταφοράς των δικαιωμάτων που έχουν οι ασφαλισμένοι στο πλαίσιο της κινητικότητας. Αξίζει να σημειωθεί ότι σήμερα επαγγελματικά ταμεία με 75 εκατ. μέλη διαχειρίζονται πάνω από 2,5 τρισ. ευρώ.

Στην Ελλάδα, σύμφωνα με τα στοιχεία του δρος Χρ. Νούνη, προέδρου της ελληνικής ένωσης ταμείων επαγγελματικής ασφάλισης και προέδρου του Δ.Σ. του επαγγελματικού ταμείου του υπουργείου Οικονομικών, το ενεργητικό που διαχειρίζονταν τα επαγγελματικά ταμεία στην ΟΝΕ, με στοιχεία του 2016, ανήλθε σε 1,45 τρισ. ευρώ., ενώ στην Ελλάδα, με στοιχεία του Οκτωβρίου, σημείωσαν υπεραπόδοση της τάξης του +3,95%

Οι συμμετέχοντες στην ημερίδα απαντώντας σε σχετική δημοσκόπηση επισήμαναν ότι οι σημαντικότεροι παράγοντες στην προοπτική σύστασης ενός ταμείου επαγγελματικής ασφάλισης από μια εταιρεία είναι κατά σειρά η επιβράβευση των εργαζομένων, η συμβολή της εταιρείας στη βελτίωση των συνθηκών συνταξιοδότησης των εργαζομένων και η δημιουργία μακροπρόθεσμης σχέσης «επαγγελματικής δέσμευσης» με τους εργαζόμενους.

Στην ανάγκη για μια συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση στην Ελλάδα υπό το πρίσμα των πρόσφατων αποφάσεων του Συμβουλίου της Επικρατείας, αναφέρθηκε η γενική γραμματέας Κοινωνικών Ασφαλίσεων, Π. Καρασιώτου, ενώ στο ίδιο μήκος κύματος ο γενικός διευθυντής του ΙΟΒΕ, καθηγητής Νίκος Βέττας, ανέλυσε την ανάγκη συμπλήρωσης του διανεμητικού πυλώνα του συστήματος συντάξεων με έναν ισχυρό κεφαλαιοποιητικό πυλώνα και γενικότερα την κινητοποίηση της εγχώριας αποταμίευσης και την ενίσχυση των επενδύσεων.

Συνοψίζοντας τα συμπεράσματα της ημερίδας ο κ. Ηρακλής Μπαμπλέκος, διευθύνων σύμβουλος της Πειραιώς Asset Management ΑΕΔΑΚ, τόνισε ότι η διαχείριση των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων αποτελεί μεγάλη στρατηγική πρόκληση με δημοσιονομικό, οικονομικό και θεσμικό περιεχόμενο.

ΠΗΓΗ: efsyn.gr