Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Τεχνητοί νευρώνες θα βοηθήσουν στην αντιμετώπιση χρόνιων παθήσεων

Τους πρώτους στον κόσμο τεχνητούς νευρώνες πάνω σε ένα τσιπάκι πυριτίου πλάτους λίγων χιλιοστών, οι οποίοι συμπεριφέρονται σχεδόν σαν τους πραγματικούς στον εγκέφαλο, δημιούργησε μια διεθνής ομάδα επιστημόνων.
Το επίτευγμα ανοίγει νέες δυνατότητες για τη δημιουργία βιοηλεκτρονικών ιατρικών συσκευών και εμφυτευμάτων που θα βοηθήσουν στη θεραπεία χρόνιων παθήσεων, όπως η καρδιακή ανεπάρκεια, η νόσος Αλτσχάιμερ και άλλες νευροεκφυλιστικές παθήσεις, η παράλυση κ.α.
Οι ερευνητές από τη Βρετανία, την Ελβετία και τη Νέα Ζηλανδία, με επικεφαλής τον καθηγητή Αλέν Νογκαρέτ του Τμήματος Φυσικής του βρετανικού Πανεπιστημίου του Μπαθ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Nature Communications", ανέπτυξαν βιονικούς νευρώνες που μπορούν να ανταποκρίνονται στα ηλεκτρικά σήματα του νευρικού συστήματος όπως οι βιολογικοί νευρώνες και με τη σειρά τους να στέλνουν κατάλληλα σήματα σε άλλα νεύρα, στους μυς και στα όργανα του σώματος, κάτι που υπήρξε στόχος της ιατρικής έρευνας εδώ και δεκαετίες.
Ουσιαστικά, οι τεχνητοί νευρώνες δεν συμπεριφέρονται μόνο σαν βιολογικοί νευρώνες, αλλά χρειάζονται μόνο ένα δισεκατομμύριο από τη δύναμη ενός μικροεπεξεργαστή, καθιστώντας τους ιδανικά κατάλληλους για χρήση σε ιατρικά εμφυτεύματα και άλλες βιο-ηλεκτρονικές συσκευές.
Ο καθηγητής Alain Nogaret, από το Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου του Bath, που ηγήθηκε του σχεδίου είπε: "Μέχρι τώρα οι νευρώνες ήταν σαν τα μαύρα κουτιά, αλλά καταφέραμε να ανοίξουμε το μαύρο κιβώτιο και να κοιτάξουμε μέσα. Η δουλειά μας αλλάζει το παράδειγμα, επειδή παρέχει μια ισχυρή μέθοδο αναπαραγωγής των ηλεκτρικών ιδιοτήτων των πραγματικών νευρώνων στην μικρότερη λεπτομέρεια.
"Αλλά είναι ευρύτερο από αυτό, επειδή οι νευρώνες μας χρειάζονται μόνο 140 nanowatt ενέργεια. Αυτό είναι ένα δισεκατομμυριοστό της απαίτησης ισχύος ενός μικροεπεξεργαστή, τον οποίο άλλες προσπάθειες να κάνουν συνθετικούς νευρώνες έχουν χρησιμοποιήσει. Αυτό κάνει τους νευρώνες κατάλληλους για βιοηλεκτρονικά εμφυτεύματα για τη θεραπεία χρόνιων παθήσεων.
"Για παράδειγμα, αναπτύσσουμε έξυπνους βηματοδότες που δεν θα τονώσουν μόνο την καρδιά να αντλούν με σταθερό ρυθμό, αλλά χρησιμοποιούν αυτούς τους νευρώνες για να ανταποκρίνονται σε πραγματικό χρόνο στις απαιτήσεις που τίθενται στην καρδιά - πράγμα που συμβαίνει φυσικά σε μια υγιή καρδιά. Άλλες πιθανές εφαρμογές θα μπορούσαν να είναι στη θεραπεία περιπτώσεων όπως οι νόσοι Alzheimer και οι νευρωνικές εκφυλιστικές ασθένειες γενικότερα.
Έτσι, ανοίγονται νέοι δρόμοι για τη θεραπεία παθήσεων όπου οι νευρώνες δεν δουλεύουν σωστά ή έχουν καταστραφεί. Οι τεχνητοί νευρώνες θα μπορούν να εμφυτεύονται και να αντικαθιστούν τα μη λειτουργικά κυκλώματα των φυσικών νευρώνων. Για παράδειγμα, στην καρδιακή ανεπάρκεια οι νευρώνες στη βάση του εγκεφάλου δεν ανταποκρίνονται σωστά στα ερεθίσματα του νευρικού συστήματος, με αποτέλεσμα να μη στέλνουν στην καρδιά τα κατάλληλα ηλεκτρικά σήματα, η οποία έτσι δυσλειτουργεί.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ, Neurosciencenews - ergatikosagwnas.gr
Η επιδοματική πολιτική τους είναι το ίδιο απάνθρωπη με τη λιτότητα τους…

Το 1/40 από το υπερπλέονασμα των 7 δισ ευρώ είναι τα 175 εκατ. ευρώ του «κοινωνικού μερίσματος»
Το «ματωμένο» υπερπλεόνασμα που άρπαξαν «γδύνοντας» τον ελληνικό λαό θα φτάσει το 2019 τα 7 δισ. ευρώ! Από αυτά η κυβέρνηση Μητσοτάκη στα πλαίσια της …«κοινωνικής πολιτικής» της θα επιστρέψει στα λαϊκά νοικοκυριά μόλις 175 εκατ. ευρώ!!! Αυτό το εξευτελιστικό ποσό οι κυβερνώντες το βάφτισαν «κοινωνικό μέρισμα»…
Δίνουν μόλις το 1/40 (τόσα είναι τα 175 εκατ. ευρώ) από τα 7 δισ. ευρώ του υπερπλεονάσματος που λεηλάτησαν από το ελληνικό λαό μέσω φόρων και περικοπών και τολμούν να μιλούν για …αναδιανομή του. «Η έκτακτη οικονομική ενίσχυση, αλλά και η συνολική διανομή του υπερπλεονάσματος (…) αποδεικνύει ότι η Νέα Δημοκρατία νοιάζεται για τους πολλούς. Και εργάζεται με τους πολλούς και για τους πολλούς». Αυτό ισχυρίστηκε προκλητικά ο υπουργός Οικονομικών Χρ. Σταϊκούρας, από το βήμα της βούλης μοιράζοντας τα «ψίχουλα».
Τα 7 δισ. ευρώ του υπερπλεονάσματος οι «γαλάζιοι» κυβερνώντες του νοιάζονται για τους πολλούς:
— Δεν τα πήραν από τους εφοπλιστές που …φορολογούνται μέσω της «εθελοντικής συνεισφοράς» τους!
— Δεν τα πήραν από τους βιομήχανους (σε αυτούς αντίθετα επιστρέφουν 600 εκατομμύρια!!!)
Τα πήραν από τον ελληνικό λαό. Σε αυτό λαό σήμερα παριστάνουν προκλητικά τους Αιβασίληδες αναδιανέμοντας τα ψίχουλα της φτώχειας…
Η επιδοματική πολιτική τους είναι το ίδιο απάνθρωπη με τη λιτότητα τους… Το ίδιο ταξική με την πολιτική που υπηρετούν – που παρά τις υποκριτικές κορώνες τους – ισοπεδώνει τους πολλούς για να μεγιστοποιούν τα κέρδη τους οι λίγοι…
Τα μόλις 175 εκατ. ευρώ που θα διαθέσει τελικά η κυβέρνηση για το «κοινωνικό μέρισμα» αφορούν 250.000 νοικοκυριά και για την καταβολή τους θεσπίστηκαν πολύ αυστηρά κριτήρια. Συγκεκριμένα:
Οι τέσσερις κατηγορίες νοικοκυριών που θα λάβουν την έκτακτη οικονομική ενίσχυση των 700 ευρώ είναι οι εξής:
- Οικογένειες με τέσσερα ή περισσότερα παιδιά και οικογενειακό εισόδημα έως 20.000 ευρώ. Στη κατηγορία αυτή περιλαμβάνονται 19.140 νοικοκυριά
- Οικογένειες με τουλάχιστον τον έναν γονέα μακροχρόνια άνεργο (άνω των 12 μηνών) και τουλάχιστον ένα προστατευόμενο παιδί και εισόδημα έως 15.000 ευρώ. Αφορά και μονογονεϊκές οικογένειες. Πρόκειται για 163.778 νοικοκυριά.
- Οικογένειες με τους δυο γονείς βραχυχρόνια άνεργους, τουλάχιστον ένα παιδί και εισόδημα έως 15.000 ευρώ. Περιλαμβάνονται και μονογονοεϊκές οικογένειες. Στην κατηγορία αυτή ανήκουν 40.927 νοικοκυριά
- Οικογένειες με εξαρτώμενα τέκνα ΑΜΕΑ έως 24 ετών. Στην κατηγορία αυτή ανήκουν 25.632 νοικοκυριά.
Οι προϋποθέσεις για την καταβολή της έκτακτης ενίσχυσης των 700 ευρώ είναι οι εξής:
- Τουλάχιστον ο ένας από του δύο γονείς να διαμένει μόνιμα την τελευταία 10ετία στην ελληνική επικράτεια, όπως αυτό θα προκύπτει από τις φορολογικές δηλώσεις
- Και οι δύο γονείς να είναι φορολογικοί κάτοικοι Ελλάδος και το άθροισμα των καταθέσεων και των μετοχών, ομολόγων κτλ εντός της χώρας και στο εξωτερικό να μην υπερβαίνει τις 20.000 ευρώ.
πηγη: imerodromos.gr
Μνήμη ενός σκληρού Δεκέμβρη

Από Παναγιώτης Σωτήρης
Όταν το πρωί της Κυριακής 3 Δεκεμβρίου 1944 ρίχτηκαν πυροβολισμοί στην πλατεία Συντάγματος κατά της άοπλης διαδήλωσης που είχε οργανώσει το ΕΑΜ διαμαρτυρόμενο για την απαίτηση να διαλυθούν οι αντάρτικες ομάδες, ξεκινούσε και η μεγαλύτερη ένοπλη σύγκρουση που γνώρισε η πόλη της Αθήνας, ενώ κλιμακωνόταν ένας εμφύλιος πόλεμος που, έστω και ακήρυκτος, ήταν σε εξέλιξη ήδη από τα χρόνια της Κατοχής.
Η ίδια η σύγκρουση ανάμεσα σε ένα μαζικό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα που έθετε παράλληλα ένα ρητό αίτημα κοινωνικού μετασχηματισμού και έναν συνασπισμό ανάμεσα στις αστικές δυνάμεις, τα τμήματα του κρατικού μηχανισμού που είχαν συνεργαστεί με τις δυνάμεις κατοχής αλλά και αυτό που συνηθίσαμε να περιγράφουμε ως «δωσιλογισμό», ήταν βαθιά και με έναν τρόπο «υπαρξιακή». Αφορούσε δηλαδή το ποιο κοινωνικό και πολιτικό μπλοκ θα όριζε την πορεία της χώρας τις επόμενες δεκαετίες. Ούτε είναι τυχαίο ότι εν μέσω του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου και της συνεχιζόμενης συνεργασίας με την ΕΣΣΔ, ο Τσόρτσιλ όχι μόνο εμπόδισε την όποια πολιτική λύση θα απέτρεπε τη γενίκευση της σύγκρουσης, αλλά και θα κάνει την περίφημη αναφορά στη μεταχείριση της Αθήνας ως κατεχόμενης πόλης, που θα οδηγήσει στο παράδοξο ο μόνος βομβαρδισμός που θα υποστεί η κηρυγμένη ως ανοχύρωτη πόλη της Αθήνας να είναι αυτός από τα βρετανικά πολεμικά αεροσκάφη.
Η βιαιότητα της σύγκρουσης, που θα τροφοδοτήσει τη μετέπειτα «πτωματολογία» που θα αποτελέσει στοιχείο της επίσημης ιδεολογίας μέχρι και την εποχή της χούντας, αντιστοιχούσε ακριβώς στον χαρακτήρα των κοινωνικών δυναμικών που αναπτύχθηκαν. Τμήμα ενός ευρύτερου πανευρωπαϊκού κύκλου ταξικών και πολιτικών συγκρούσεων, στην Ελλάδα η αντιπαράθεση θα πάρει ακόμη πιο βίαιη μορφή. Η αντίθεση ανάμεσα στη «Σκομπία» και στις εαμοκρατούμενες περιοχές δεν αφορούσε απλώς πολιτικές παρατάξεις, αλλά διαφορετικές πλευρές βαθιών κοινωνικών διαιρέσεων, που στην Κατοχή είχαν πάρει ακόμη πιο έντονη μορφή. Οι ίδιες πρακτικές που ξεδιπλώθηκαν τον Δεκέμβριο του 1944, από τις εκτελέσεις με συνοπτικές διαδικασίες κατηγορουμένων για δωσιλογισμό και τη μαζική ομηρεία ως το σφυροκόπημα περιοχών αμάχων από τις βρετανικές δυνάμεις (η παρουσία των οποίων θα κρίνει και τον στρατιωτικό συσχετισμό δύναμης), αναδεικνύουν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της σύγκρουσης.
Ταλαντεύσεις
Εάν για τις αστικές πολιτικές δυνάμεις η οδυνηρή εμπειρία των συγκρούσεων θα γείρει την πλάστιγγα υπέρ της προετοιμασίας για την επόμενη φάση του Εμφυλίου και την κλιμάκωση της μετάβασης προς ένα «καθεστώς έκτακτης ανάγκης», στην περίπτωση των ΕΑΜικών δυνάμεων τα πράγματα θα είναι πολύ πιο αντιφατικά. Η διαρκής ταλάντευση ανάμεσα σε ένα σχέδιο κατάληψης της εξουσίας και την αξιοποίηση της ένοπλης δράσης ως μέσο πολιτικής διαπραγμάτευσης παρέπεμπε σε μια συνολικότερη ταλάντευση ανάμεσα στον δύσβατο δρόμο της επιμονής σε μια επαναστατική δυναμική και την προσπάθεια κατοχύρωσης μιας θέσης σε ένα δημοκρατικό μεταπολεμικό πλαίσιο. Ως αποτέλεσμα, η ασάφεια του ίδιου του αιτήματος της «λαοκρατίας» συναντούσε τις ταλαντεύσεις ως προς την ένοπλη πάλη.
Η αναδρομική πρόσληψη του Δεκέμβρη του 1944 έχει πάρει διάφορες μορφές. Από τη μια πλευρά, η έμφαση στην «κόκκινη βία» θα αξιοποιηθεί, σε διάφορες στιγμές, ως νομιμοποίηση για τη βαναυσότητα και τον δομικά αντιδημοκρατικό χαρακτήρα του μετεμφυλιακού κράτους, ενώ πιο πρόσφατα θα προβληθεί ως επιχείρημα υπέρ μιας πιο μαχητικής θωράκισης της φιλελεύθερης δημοκρατίας έναντι όσων την αμφισβητούν, φτάνοντας συχνά στα όρια ενός «ιστορικού αναθεωρητισμού» που παραβλέπει και τη βαρύτητα του δωσιλογισμού και τον τρόπο που ενσωματώθηκαν στην «εθνική παράταξη» οι συνεργάτες των κατακτητών.
Από την άλλη, στην πλευρά της Αριστεράς, η ήττα του Εμφυλίου για πολύ καιρό θα τροφοδοτήσει το αφήγημα του «λάθους» και την αντιμετώπιση της βίας ως «παρεκτροπής». Οι ταλαντεύσεις των «επίσημων» αποτιμήσεων από την πλευρά της κομμουνιστικής Αριστεράς θα αντιστοιχούν και στις αντίστοιχες πολιτικές ταλαντεύσεις, είτε προς τον «δημοκρατικό δρόμο» είτε προς μια κατεύθυνση «ρήξης και ανατροπής». Πάντως, ένα πρόσφατο κύμα ιστορικών μελετών έχει ρίξει φως και στην κλίμακα της σύγκρουσης και στην εξεγερσιακή δυναμική που ακολουθήθηκε.
Η ίδια η μνήμη πάντως θα ακολουθήσει και τις δικές της διαδρομές. Από τα σημάδια των συγκρούσεων που είναι ακόμη ορατά σε τοίχους της Αθήνας, ως το πέρασμα, από γενιά σε γενιά, αφηγήσεων για τότε που η πόλη της Αθήνας ήταν ένα πεδίο μάχης, θα παραμείνει ένα ενεργό στοιχείο μιας πόλης με τους «κεραυνούς (…) μυστικά αποθηκευμένους στους υπονόμους» για να θυμηθούμε τον στίχο του Γιάννη Ρίτσου από την «Ανυπότακτη Πολιτεία».
«Βάρκιζα τέλος»
Η Συμφωνία της Βάρκιζας έμεινε στην Ιστορία ως ο οδυνηρός συμβιβασμός που ολοκλήρωσε μια ήττα τον Δεκέμβριο του 1944 που μπορούσε να ήταν νίκη, ενώ η εικόνα των μαχητών του ΕΛΑΣ να κλαίνε κατά τον αφοπλισμό (στη φωτογραφία μερικά από τα 41.500 τουφέκια που παραδόθηκαν) στοίχειωσε για χρόνια τη μνήμη του «λαού της Αριστεράς».
Η εμφάνιση του συνθήματος «Βάρκιζα τέλος» στους τοίχους της Αθήνας μετά τον Δεκέμβριο του 2008 υποδηλώνει τον τρόπο που οι σύγχρονες κοινωνικές συγκρούσεις αναζητούν ιστορικά παραδείγματα.

πηγη: iskra.gr
«Ετών 15…»

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ
Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε πριν από 11 χρόνια (εδώ: rizospastis.gr/story.do?id=4852278). Δημοσιεύτηκε τρεις ημέρες μετά από την δολοφονία του Αλέξανδρου (Ριζοσπάστης, 9/12/2008).
Φυσικά από τότε έχουν προστεθεί πολλά ακόμα στοιχεία. Και γεγονότα. Από το προβοκατόρικο έγκλημα στη Μαρφίν μέχρι την δολοφονία στη Γλάδστωνος. Κι από τις “πλάτες” στους φασίστες μέχρι την επί 6ετία ατιμωρησία των δολοφόνων του Φύσσα και την αποφυλάκιση Κορκονέα.
Στοιχεία και γεγονότα που καταδεικνύουν ότι το κράτος που περιγράφεται στο άρθρο,
- αυτό που εσχάτως διώκει καθαρίστριες που δεν έχουν απολυτήριο Δημοτικού αλλά υπουργοποιεί ταγούς με πλαστούς τίτλους σπουδών,
- που κατάσχει λογαριασμούς φτωχών αλλά φτιάχνει Ποινικούς Κώδικες αξιοποιήσιμους όταν πρόκειται για λογαριασμούς της Energa και της Ζήμενς,
- που δίνει ασυλία σε τραπεζίτες την ώρα που “καταδιώκει” ανήλικους σε κινηματογράφους και παρακολουθεί τα ΜΑΤ να ξεγυμνώνουν 20χρονα παιδιά εν μέση οδό,
παραμένει ίδιο
(απλώς κατά καιρούς εμπλουτίζονται τα χρώματα των διαχειριστών του). –
Νίκος Μπογιόπουλος 6/12/2019
Ετών 15…
«Αυτό που συνέβη είναι απίθανο». «Αυτό που συνέβη είναι απίστευτο». «Αυτό που συνέβη είναι πρωτοφανές». Πρόκειται για φράσεις που κατά κόρον επαναλαμβάνονται από το βράδυ του περασμένου Σαββάτου, όταν γνωστοποιήθηκε η δολοφονία του 15χρονου παιδιού στα Εξάρχεια.
Ευτυχώς, πάντως, τούτη τη φορά δεν ακούσαμε στι κάποιοι «έπεσαν από τα σύννεφα». Ισως, επειδή η απώλεια μιας τόσο νεανικής ζωής θέτει όρια ακόμα και στην επίδειξη υποκρισίας. Ισως, πάλι, γιατί αυτό που συνέβη στην Ελλάδα, στο κέντρο της Αθήνας στις 6 Δεκέμβρη του 2008 – στην πραγματικότητα – ΔΕΝ είναι κάτι το πρωτοφανές. Ακριβώς το ίδιο είχε συμβεί πριν από 23 χρόνια. Και τότε, στις 17 Νοέμβρη του 1985, ένας αστυνομικός πυροβόλησε. Και τότε ένας 15χρονος έπεσε νεκρός. Ηταν ο Καλτεζάς…
***
Αυτό που συνέβη στις 6 Δεκέμβρη του 2008, δεν είναι ούτε κάτι το «απίστευτο», ούτε κάτι το «απίθανο», με την έννοια ότι πρόκειται για ένα συμβάν που δε θα μπορούσε να προβλεφτεί.
Η εκτέλεση στα Εξάρχεια αποτελεί ένα τραγικό γεγονός που θα έπρεπε να αναμένεται με μαθηματική βεβαιότητα. Είναι το αποτέλεσμα ενός εμπεδωμένου κλίματος αυθαιρεσίας και κατασταλτικής ατιμωρησίας. Είναι η κτηνώδης αποθέωση της δράσης ενός μηχανισμού που εκπαιδεύεται να αντιμετωπίζει τον πολίτη, δηλαδή τον εργαζόμενο, τον αγρότη, τον ναυτεργάτη, τον φοιτητή, τον μαθητή, δηλαδή το λαό, σαν «εχθρό».
Ο στυγερός φόνος του 15χρονου είναι γέννημα της πολιτικής.
- Ενός κράτους που εδώ και 28 χρόνια δεν ενδιαφέρεται καν να αναζητήσει ποιος δολοφόνησε τον Κουμή και την Κανελλοπούλου, το 1980.
- Ενός κράτους που το 1990 αθώωσε τον δολοφόνο του 15χρονου Καλτεζά.
- Ενός κράτους που ουδέποτε ενδιαφέρθηκε να τιμωρήσει τους υπεύθυνους για τους 4 νεκρούς του πυρπολημένου από την Αστυνομία «Κάπα Μαρούση».
- Ενός κράτους που οι πολιτικοί του ταγοί ουδέποτε έκρυψαν τους δεσμούς πολιτικού αίματος που τους ένωναν με το δολοφόνο του Τεμπονέρα.
- Ενός κράτους που ο πρωθυπουργός του το 2000 έκανε υπουργό στην κυβέρνησή του εκείνον που ο ίδιος, το 1990, τον αποκαλούσε από το βήμα της Βουλής «ηθικό αυτουργό» του φόνου του καθηγητή στην Πάτρα.
- Ενός κράτους, που άλλος πρωθυπουργός του απευθυνόταν στους αστυφύλακες με τη γνωστή και ιστορική έκτοτε φράση «εσείς είστε το κράτος».
- Ενός κράτους, που το 2002 έστελνε χαφιέδες της Ασφάλειας εφοδιασμένους ακόμα και με το υπηρεσιακό τους περίστροφο στην Πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση της Αθήνας για να προβοκάρει τους διαδηλωτές.
- Ενός κράτους που απαγάγει Πακιστανούς και θέτει την υπόθεση στο αρχείο.
- Ενός κράτους που επιβραβεύει με το βαθμό του διοικητή αστυνομικού τμήματος τον επικεφαλής των θρασύδειλων που τσάκισαν τον Κύπριο φοιτητή στη Θεσσαλονίκη, επικαλούμενοι ότι έπεσε πάνω στη ζαρντινιέρα.
- Ενός κράτους που δίνει την άδεια να πετούν πάνω από τον εναέριο χώρο του και να προσγειώνονται στα αεροδρόμιά του τα αεροπλάνα της CIA που μεταφέρουν απαχθέντες από και προς το Γκουαντανάμο.
- Ενός κράτους που πρώην υπουργός Δημόσιας Τάξης βάφτισε «πραίτορες» της τάξης και της ευνομίας τους ένστολους αλήτες που βιαιοπραγούν κατά πολιτών.
- Ενός κράτους, που έχει στις υπηρεσίες του κτήνη σαν τον «κύριο» που βασάνιζε μετανάστες στο τμήμα Ομονοίας.
- Ενός κράτους, που τα περίστροφά του «εκπυρσοκροτούν» στους σβέρκους Τσιγγανόπουλων ή βρίσκουν κατάστηθα 17χρονα Σερβόπουλα, όπως το 1999 στη Θεσσαλονίκη.
- Ενός κράτους, που έχει στις τάξεις της Αστυνομίας του αυτούς που έστηναν χουντογλέντια το 1997 και βιντεοσκοπούσαν τους κυκλικούς χορούς τους, καθώς ζητωκραύγαζαν υπέρ Παττακού και Μακαρέζου.
- Ενός κράτους, που πριν ο ειδικός φρουρός πυροβολήσει κατά του 15χρονου στα Εξάρχεια είχε αποδώσει τιμές σε άλλον ειδικό φρουρό, όταν είχε πυροβολήσει κατά τη διάρκεια φοιτητικής διαδήλωσης έξω από το υπουργείο Αιγαίου.
Ο αναγνώστης διαπιστώνει από τον παραπάνω κατάλογο – που δεν είναι ολοκληρωμένος, είναι απλώς ενδεικτικός – ότι δεν αναφέρουμε ποιος κυβερνούσε στη μια ή στην άλλη περίπτωση, η ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ. Δεν το κάνουμε τυχαία. Πιστεύουμε ότι έχει ελάχιστη σημασία. Αυτούς τους συμψηφισμούς τους αφήνουμε στους άθλιους εκπροσώπους των δύο κομμάτων που διαγκωνίζονται στα τηλεπαράθυρα για το ποιος είναι περισσότερο ή λιγότερο αθώος του αίματος. Σε ό,τι μας αφορά, εμμένουμε σε μια βασική διαπίστωση: Το κράτος στο οποίο αναφερθήκαμε παραπάνω δεν είναι ούτε «γαλάζιο» ούτε «πράσινο». Είναι «γαλαζοπράσινο».
Πηγή: Ριζοσπάστης, 9/12/2008
πηγη: imerodromos.gr
- Τελευταια
- Δημοφιλή