Οι υπογράφοντες το παρακάτω κείμενο ιατροί και καθηγητές ιατρικής με αίσθημα ευθύνης απέναντι στην κοινωνία θα θέλαμε να επισημάνουμε τα ακόλουθα:

1. 1. Η πανδημία είναι σε εξέλιξη και δεν θα εξαφανιστεί άμεσα. Eφόσον δεν αλλάξει ριζικά ο τρόπος παραγωγής του αγροτοδιατροφικού συμπλέγματος αναμένονται με σχετική βεβαιότητα νέες επιδημίες και πανδημίες ακόμη και στο κοντινό μέλλον.
2. 2. Η πανδημία δεν είναι απλώς μια έκτακτη κατάσταση που μπορεί να αντιμετωπισθεί με έκτακτα μόνον μέτρα. Με σκοπό την προστασία της υγείας του πληθυσμού, ώστε να μην επαναληφθούν οι ακραίες καταστάσεις που ζούμε σήμερα, είναι απαραίτητο να σχεδιαστεί η αντιμετώπιση της πανδημίας με μακρόχρονη προσέγγιση και αντίστοιχο σχεδιασμό των εμπλεκόμενων υπηρεσιών.
3. 3. Εφόσον η πανδημία είναι σε εξέλιξη, είναι πιθανό να υπάρξουν ανά πάσα στιγμή περιοχές που θα πληγούν ισχυρά, όπως αποδείχθηκε με οδυνηρό τρόπο τον Νοέμβριο στην Β. Ελλάδα και όπως απειλείται να συμβεί στην Αττική. Το lockdown αποτελεί μόνο την τελική λύση στον αγώνα εναντίον της εξάπλωσης του ιού και δηλώνει αποτυχία να συγκρατηθεί το πρόβλημα με άλλα, πιο έγκαιρα και έγκυρα αλλά και πιο ανώδυνα για την κοινωνία μέσα.
4. 4. Tο πιο πολύτιμο όπλο για την ανάσχεση της πανδημίας είναι τα μέτρα δημόσιας υγείας, οι παρεμβάσεις στην κοινότητα που περιορίζουν τη μετάδοση του ιού. Αυτό αναδεικνύεται από την επιτυχή αντιμετώπιση της πανδημίας σε χώρες της Απω Ανατολής και στην Κούβα, που χρησιμοποιείται ως καλό παράδειγμα από τον ΠΟΥ. Η επιλογή της μη ιχνηλάτησης κάθε ατομικής περίπτωσης μόλυνσης και η απουσία επιδημιολογικής επιτήρησης αποτελούν σημαντικά ελλείμματα της εφαρμοζόμενης πολιτικής. Η πολιτική αυτή οφείλει να αντιστραφεί άμεσα. Θα πρέπει να αναπτυχθεί ένα σύστημα άμεσης και εντατικής ιχνηλάτησης, τόσο σε κάθε ασθενή που διαγιγνώσκεται με μόλυνση όσο και σε εργασιακούς χώρους ή/και σε τοπικό επίπεδο, όταν υπάρχουν συρροές κρουσμάτων. Παράλληλα, είναι απαραίτητη η ανάπτυξη ενός δικτύου επιδημιολογικής επιτήρησης σε όλη την επικράτεια με τη μέθοδο «παρατηρητών νοσηρότητας» – «sentinel», ώστε να είναι δυνατή η συνεχής και έγκυρη εκτίμηση της πορείας της επιδημίας τόσο σε τοπικό επίπεδο όσο και σε επιμέρους κοινωνικές ομάδες. Για να υλοποιηθούν τα παραπάνω απαιτείται σοβαρή ενίσχυση του ΕΟΔΥ με μόνιμο, επιστημονικό και τεχνολογικό προσωπικό σε όλες τις περιφέρειες και λειτουργικός συντονισμός με τις υπηρεσίες δημόσιας υγείας των Περιφερειών. Η ανάπτυξη των παραπάνω υπηρεσιών θα διευρύνει τις δυνατότητες ελέγχου της επιδημίας σε τοπικό επίπεδο και θα απομακρύνει την ανάγκη γενικευμένων lockdowns.
5. 5. Τα εμβόλια αποτελούν θεωρητικά σπουδαίο όπλο εναντίον της πανδημίας και τα καλωσορίζουμε θερμά. Ωστόσο, θα πρέπει να αποφευχθεί η δημιουργία ενός κλίματος πρώιμης ευφορίας γύρω από την επίδραση των εμβολίων στην εξέλιξη του προβλήματος. Τα πρώτα δημοσιευμένα αποτελέσματα δείχνουν ότι τα εμβόλια που θα χρησιμοποιηθούν δημιουργούν ανοσία και μειώνουν δραστικά την πιθανότητα ανάπτυξης της νόσου. Ομως, παραμένουν ανοιχτά ερωτήματα, π.χ. ποια επίδραση θα έχουν σε ομάδες που δεν περιλήφθηκαν στις μελέτες, πόσο διαρκεί η ανοσία και αν προστατεύουν από τη μετάδοση της νόσου. Παραμένει επίσης ζητούμενο, ποιος θα είναι ο αριθμός των εμβολίων που θα διατεθεί και κυρίως ο ρυθμός διάθεσής τους ώστε να επιτευχθεί γρήγορα το αναγκαίο τείχος ανοσίας στην κοινότητα. Θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η πραγματική συμβολή των εμβολίων στην ανάσχεση της πανδημίας θα γίνει εμφανής όταν εμβολιαστεί μεγάλο ποσοστό της κοινωνίας. Μέχρι τότε θα πρέπει να υπάρχει υψηλή εγρήγορση και να επιχειρείται εντατικά η ανάσχεση του προβλήματος με τα μέσα δημόσιας υγείας, την ενίσχυση των δημοσίων και την επίταξη, όποτε είναι αναγκαίο, των ιδιωτικών μονάδων περίθαλψης.
6. 6. Η πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας (ΠΦΥ) επιφορτίζεται με ένα σημαντικό και δύσκολο έργο, λόγω της μεγάλης συρροής ασθενών. Κάθε εμπύρετο νόσημα θα πρέπει να αξιολογείται για κορωνοϊό και να τίθεται η σωστή διάγνωση, ώστε να μη διαφύγουν άλλες διαγνώσεις που απαιτούν αντίστοιχες θεραπείες. Κάθε ασθενής με κορωνοϊό σε απομόνωση στο σπίτι του ή εν γένει στην κοινότητα θα πρέπει να έχει κατάλληλη παρακολούθηση προκειμένου να μη διαλάθει μια επικίνδυνη επιδείνωση της κατάστασής του. Η υπερφόρτωση λόγω πανδημίας ενός ήδη αδύναμου δημοσίου συστήματος ΠΦΥ δεν θα πρέπει να εμποδίζει την πρόσβαση σε ασθενείς με άλλα νοσήματα σε αυτές τις δομές υγείας. Επίσης, θα πρέπει να υπάρξει η δυνατότητα οι ασθενείς να έχουν παρακολούθηση στο σπίτι, με τηλεφωνική επικοινωνία ή φυσική παρουσία. Για να καλυφθούν αυτές οι ανάγκες είναι απαραίτητη η άμεση ενδυνάμωση της ΠΦΥ με άμεσους διορισμούς μόνιμου προσωπικού και αντίστοιχη υλικοτεχνική υποδομή. Οι προτεινόμενες παρεμβάσεις σε ό,τι αφορά την ΠΦΥ και την ιχνηλάτηση δεν αναιρούνται μετά την εφαρμογή του εμβολιασμού, αλλά ίσα ίσα είναι πρωταρχικής σημασίας και για την επόμενη περίοδο, δεδομένου ότι η νόσος θα εξακολουθεί να υφίσταται για μεγάλο διάστημα.
7. 7. Η νοσοκομειακή περίθαλψη, συμπεριλαμβανομένης της νοσηλείας στη ΜΕΘ, αποτελεί την ύστατη γραμμή άμυνας προάσπισης της υγείας των πολιτών από την COVΙD-19. Η υπερκάλυψη των δια-θέσιμων κλινών του ΕΣΥ σε περιοχές που πλήττονται περισσότερο από την πανδημία αποδεικνύει την αποτυχία της πολιτείας να προετοιμαστεί επαρκώς για συνθήκες παρόμοιες με τις σημερινές, παρόλο που πολλοί επιστήμονες τις είχαν ήδη προβλέψει από τον Μάιο. Επιπροσθέτως, όταν τα νοσοκομεία του ΕΣΥ κατακλύζονται από ασθενείς με COVID-19, μοιραία δυσχεραίνεται δραστικά η φροντίδα ασθενών με όλα τα υπόλοιπα νοσήματα, γεγονός που δυνητικά μπορεί να οδηγήσει σε απώλειες ζωών. Κάθε εφεδρεία, π.χ. στρατιωτικά και ιδιωτικά νοσοκομεία, θα πρέπει να αξιοποιηθεί άμεσα. Παράλληλα, απαιτείται επειγόντως η ενδυνάμωση του ΕΣΥ με άμεσους μαζικούς διορισμούς μόνιμου προσωπικού και αντίστοιχη υλικοτεχνική υποδομή.
8. 8. Ο ιδιωτικός τομέας υγείας θα πρέπει να συμμετέχει ισότιμα στην αντιμετώπιση της πανδημίας και στον αγώνα για την περίθαλψη των ασθενών και όπως τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά, επιβάλλεται να νοσηλεύουν ασθενείς με COVID-19, που προσφεύγουν και διαγιγνώσκονται σε αυτά. Σε συνθήκες μεγάλης πίεσης των νοσοκομείων του ΕΣΥ, θα πρέπει με τη χρήση της υπάρχουσας νομοθεσίας να επιτάσσονται και να εφημερεύουν μαζί με τα νοσοκομεία του ΕΣΥ, για κάθε είδους οξέος προβλήματος υγείας, συμπεριλαμβανομένου της COVID-19.
   
   Αλεξάνδρα Αλεξοπούλου, αναπληρώτρια καθηγήτρια Παθολογίας, Ιατρικής Σχολής, ΕΚΠΑ.
   • Δημήτρης Αναγνωστόπουλος, τ. καθηγητής Παιδοψυχιατρικής, Ιατρική Σχολή ΕΚΠΑ. 
   • Αριστείδης Αντωνίου, τ. αναπληρωτής καθηγητής ακτινολογίας. 
   • Παναγιώτης Βλαχογιαννόπουλος, καθηγητής Παθολογίας – Ανοσολογίας ΕΚΠΑ. 
   • Αλέξανδρος Γαρύφαλλος, καθηγητής Παθολογίας, Ιατρική Σχολή ΑΠΘ. 
   • Γρηγόρης Γεροτζιάφας, professor of Hematology, research director Faculté de Médecine, Sorbonne University. 
   • Επαμεινώνδας Ζακυνθινός, καθηγητής Εντατικής Θεραπείας, Ιατρική Σχολή, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. 
   • Σπύρος Ζακυνθινός, καθηγητής Πνευμονολογίας – Εντατικής Θεραπείας, Ιατρική Σχολή ΕΚΠΑ. 
   • Θόδωρος Ζδούκος, γενικός ιατρός, διευθυντής ΕΣΥ, ΚΥ Μηχανιώνας. 
   • Ιωάννης Καλομενίδης, καθηγητής Πνευμονολογίας, Ιατρική Σχολή ΕΚΠΑ. 
   • Ηλίας Κονδύλης, αναπληρωτής καθηγητής Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας και Πολιτικής Υγείας. 
   • Χριστίνα Κυδώνα, Παθολόγος – Εντατικολόγος, διευθύντρια ΕΣΥ, Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης. 
   • Δημοσθένης Μακρής, αναπληρωτής καθηγητής Εντατικής Θεραπείας, Ιατρική Σχολή, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. 
   • Δημήτρης Μπαμπαλής, Παθολόγος – Εντατικολόγος, διευθυντής Τμήματος Επειγόντων Περιστατικών, Γενικό Νοσοκομείο Λάρισας. 
   • Αλέξης Μπένος, ομότιμος καθηγητής Υγιεινής, Κοινωνικής Ιατρικής και Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. 
   • Χρυσούλα Νικολάου, ομότιμη καθηγήτρια Βιοπαθολογίας – Ανοσολογίας, Ιατρική Σχολή ΕΚΠΑ. 
   • Χρυσούλα Παπαγεωργίου, Αναισθησιολόγος – Εντατικολόγος, Praticien Hospitalier, Hôpital Tenon, AP-HP, Sorbonne Université. 
   • Πουλίκος Πουλικάκος, καθηγητής Ογκολογικών Επιστημών στην Ιατρική Σχολή Mount Sinai στη Νέα Υόρκη. 
   • Γιάννης Πρασσάς, scientist, Department of Pathology Mount Sinai University Hospital Toronto, Canada. 
   • Δημήτρης Ρίζος, καθηγητής Κλινικής Χημείας, Ιατρική Σχολή ΕΚΠΑ. 
   • Εύη Σαμόλη, αν. καθηγήτρια Επιδημιολογίας και Ιατρικής Στατιστικής, Ιατρική Σχολή ΕΚΠΑ. 
   • Alex C Spyropoulos, MD, FACP, FCCP, FRCPC, professor of Medicine – The Donald and Barbara Zucker School of Medicine at Hofstra/Northwell, New York. 
   • Παναγιώτα Τουλούμη, καθηγήτρια Βιοστατιστικής και Επιδημιολογίας, Ιατρική Σχολή ΕΚΠΑ.

πηγη: kommon.gr

Από την μια η εικόνα μιας Προέδρου Δημοκρατίας να στέκεται “κλαρίνο” σε έναν πρέσβυ. Να μετατρέπεται από χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά σε “γλάστρα” της ορκωμοσίας του προέδρου μιας άλλης χώρας.

Από την άλλη η εικόνα από το πανηγύρι που έστησε το εγχώριο μιντιακό κατεστημένο – προεξάρχουσας της κρατικής ΕΡΤ – σε μια άνευ προηγουμένου αποθέωση της προπαγάνδας περί “Αμερικανικής Δημοκρατίας”…

Οσα έγιναν κατά την διάρκεια, πριν και μετά την ορκωμοσία του Μπάιντεν, όχι σε κάποια Πολιτεία των ΗΠΑ αλλά εδώ στην Ελλάδα, έχουν ύψιστο συμβολισμό. Που δεν περιορίζεται στις περίφημες “1.000 λέξεις” μιας φωτογραφίας. Οχι.

Ολη αυτή η κατάντια είναι όλες οι λέξεις που ξεκινούν από το “Στρατηγέ μου ιδού ο στρατός σας” φτάνοντας μέχρι το “ευχαριστούμε τις ΗΠΑ” και από τα “αγγελικός” Τραμπ μέχρι τα “προβλέψιμη σύμμαχος” η Ελλάδα.

πηγη: imerodromos.gr

Κάτω από τον φαιδρό και ψευδεπίγραφο τίτλο "εθνικό σχέδιο διαχείρισης των δημόσιων υπαίθριων συναθροίσεων" αποκαλύπτεται ο αντιδραστικός χαρακτήρας των ρυθμίσεων που επιδιώκουν η κυβέρνηση και ο Χρυσοχοΐδης να θέσουν σε εφαρμογή για το χτύπημα των εργατικών και λαϊκών αγώνων.

Για τον σκοπό αυτό, όπως προκύπτει από την συνέντευξη τύπου χθες του Χρυσοχοΐδη, στο στόχαστρο της κυβέρνησης για την καταστολή και την ποινικοποίηση των συγκεντρώσεων επιστρατεύεται η αστυνομική βία, οι κάμερες, τα drones, η πολιτική λογοκρισία και πλήθος ακόμη αυταρχικών μεθοδεύσεων για να αντιμετωπισθεί ο εχθρός..... δηλαδή τα συνδικάτα, οι πολιτικές οργανώσεις, οι συλλογικότητες και η δράση τους ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική κυβέρνησης - κεφαλαίου.

Πρόκειται για ένα κατάπτυστο και αντιδημοκρατικό νομοθέτημα που θέλει να βάλει νέα εμπόδια στην ανάπτυξη της λαϊκής πάλης, να μειώσει μέσα από την αστυνομοκρατία τις αντιστάσεις και τους αγώνες έτσι ώστε η αντιλαϊκή πολιτική να περνάει πολιτικά αναίμακτα συντρίβοντας τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες.

Σε ότι αφορά τις διαβεβαιώσεις Χρυσοχοΐδη ότι "στον πυρήνα του σχεδιασμού τους είναι η διασφάλιση του δικαιώματος του συνέρχεσθαι" μόνο ως κακόγουστο αστείο μπορούμε να το λάβουμε υπόψη μας....

Καθιστούμε περισσότερο από σαφές στους πολιτικούς εκπροσώπους του κεφαλαίου και ειδικότερα σε Μητσοτάκη - Χρυσοχοΐδη ότι το ταξικό αγωνιστικό κίνημα δεν πρόκειται να συμμορφωθεί και να πειθαρχήσει στο νέο αντιλαϊκό και αντιδημοκρατικό νομοθετικό τερατούργημά τους!!!

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Το antapocrisis αναδημοσιεύει το παρακάτω άρθρο γιατί ανεξάρτητα από την εκτίμηση για την καλλιτεχνική και φιλοσοφική αξία μιας ταινίας, επιχειρεί να ερμηνεύσει την υλική βάση του Τραμπισμού πολύ ευρύτερα και μάλλον ουσιαστικότερα από την περιοριστική εικόνα του αμόρφωτου Αμερικανού του καθυστερημένου Νότου. Ως τέτοιο, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και εξηγεί το βάθος και την έκταση του φαινομένου καθώς και τις ρίζες του στο “τέλος της ιστορίας”.

Τι θα απαντούσατε στο ερώτημα για το ποια ταινία είχε την μεγαλύτερη επιρροή στον 21ο αιώνα μέχρι τώρα; Και μιλώ για πραγματική, απτή επιρροή. Επιρροή που βιώνουμε κάθε μέρα. Η ταινία στην οποία αναφέρομαι, κυκλοφόρησε το 1999. Αφηγείται την ιστορία ενός άνδρα που κουράζεται από το κενό νόημα του κόσμου. Μιλώ φυσικά για το Fight Club.

Κατά το γράψιμο αυτού του άρθρου, το Fight Club κατατάσσεται στην 11η θέση στις αγαπημένες ταινίες όλων των εποχών στη λίστα του IMDB. Όταν κυκλοφόρησε, οι κριτικοί ήταν πολύ διχασμένοι και η ταινία απέτυχε να ενθουσιάσει το κοινό της. Από τότε όμως, έχει γίνει αντικείμενο λατρείας, κυρίως από νεαρούς λευκούς άντρες που αναζητούν σκοπό στη ζωή τους.

Για μένα, η ταινία έμοιαζε πάντα σαν φασιστικός ψευδο-πνευματισμός τυλιγμένος σε περιττή βία. Ο Ρότζερ Έμπερτ καταλάβαινε καλύτερα τη ματαιοδοξία της ταινίας, όταν έγραψε ότι το Fight Club είναι «ένας συναρπαστικός περίπατος μεταμφιεσμένος σε φιλοσοφία» και μία από τις «πιο ειλικρινείς και χαρούμενες φασιστικές ταινίες μεγάλων αστέρων». Οι υποστηρικτές της ταινίας ισχυρίζονται ότι είναι μια κριτική του φασισμού, του καταναλωτισμού και της τοξικής αρρενωπότητας. Λένε ότι ο Aφηγητής, σκοτώνοντας τον Τάιλερ, αποδεικνύει την ειρωνική του πρόθεση. Είναι ο τρόπος του να πει «ήταν απλώς μια φάρσα». Διαφωνώ εντελώς.

Το Fight Club δεν είναι κριτική. Είναι μια αδιάκοπη απολογία. Ο Aφηγητής, που σκοτώνει τον Τάιλερ, δεν απαλλάσσεται από αυτό που έχει κάνει. Δεν αποδεικνύει επίσης ότι έχει μάθει κάτι ή ότι έχει γίνει καλύτερο άτομο. Ενώ κάποιοι βλέπουν λύτρωση στη δολοφονία-αυτοκτονία, εγώ βλέπω αποδοχή. Ο Aφηγητής δεν χρειάζεται πια ένα alter ego. Έχει πλέον εσωτερικεύσει αυτό που αρχικά πρόβαλε στον Tyler. Η τελική σκηνή, στην οποία κοιτάζει ασταμάτητα και δίχως συναισθήματα να ξετυλίγεται η τρομοκρατική συνωμοσία, είναι περαιτέρω απόδειξη ότι έχει γίνει πλέον Tyler.

Αυτή η συζήτηση θα είχε μικρή σημασία εάν περιοριζόταν στη συζήτηση της καλλιτεχνικής και φιλοσοφικής αξίας μιας ταινίας. Ωστόσο, το ζήτημα είναι ότι το Fight Club και η «φιλοσοφία» που υποστηρίζει, έχουν φτάσει πολύ πέρα ​​από τα σαλόνια των κριτικών της ταινίας. Η ταινία συνέβαλε στην ψυχολογική μιζέρια μιας ολόκληρης γενιάς και αναζωογόνησα πολλές τοξικά και επικίνδυνα ρεύματα που τελικά οδήγησαν στην εναλλακτική ακραία δεξιά (alt-right) και εξέλεξαν τον Ντόναλντ Τραμπ.

Για εκείνους που είναι αρκετά μεγάλοι για να θυμούνται, η δεκαετία του ’90 ήταν μια χαμένη δεκαετία που ορίστηκε από το παράξενο συναίσθημα ότι είχαμε φτάσει στο «τέλος της ιστορίας», αυτό που οι κοινωνιολόγοι αποκαλούν ιστορικό κενό. Ο 20ος αιώνας είχε τελειώσει τον Δεκέμβριο του 1991 με τη διάλυση της ΕΣΣΔ. Ο 21ος αιώνας ξεκίνησε την Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2001. Δέκα χρόνια έμειναν ξεκρέμαστα ανάμεσα σε δύο αιώνες, χάθηκαν ανάμεσα σε δύο χιλιετίες, περιπλανώμενα στο χρόνο.

Ο Γάλλος φιλόσοφος Αντρέ Κομπτ-Σπονβίλ, σε ένα δοκίμιο του 2004, υποστήριξε ότι η πτώση του κομμουνιστικού ανατολικού μπλοκ άφησε την καπιταλιστική Δύση χωρίς σαφή συνείδηση του εαυτού της. Από τον Β ‘Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά, εμείς στον «πρώτο κόσμο» ορίσαμε τον εαυτό μας βάζοντάς τον σε αντίθεση με τον δεύτερο και τον τρίτο κόσμο. Οι εθνικές μας επιστημολογίες και οι μεταφυσικές βασίστηκαν σε αντίθεση και σύγκριση με τους Άλλους. Όταν ο Μεγάλος Άλλος εξαφανίστηκε, δεν μπορούσαμε να εξηγήσουμε πια ποιοι είμαστε.

Ταινίες από τη δεκαετία του ’90 περικλείουν αυτό το αίσθημα απελπισίας, εγκατάλειψης, έλλειψης σκοπών. Μόνο το 1999 μας έδωσε το Matrix, το Office Space, το Fight Club, το American Beauty και το Eyes Wide Shut. Οι πρωταγωνιστές όλων αυτών των ταινιών είναι λευκοί άντρες που αισθάνονται ότι η ζωή τους (προσωπική, επαγγελματική, σεξουαλική) βρίσκεται σε αδιέξοδο και προσπαθούν να δημιουργήσουν νόημα σε ένα παράλογο κόσμο μέσα από την εξέγερση, τη βία και το σεξ.

Όταν τελικά ήρθε ο 21ος αιώνας, ξεκίνησε μέσα στη βία και στο χάος. Μας υποσχέθηκαν ιπτάμενα αυτοκίνητα και έναν καλύτερο, ειρηνικό κόσμο. Το μόνο που πήραμε ήταν συντριβή αεροπλάνων στους Δίδυμους Πύργους, φόβο και άνοδο του αυταρχισμού. Ως κοινωνία, χρειαζόμαστε έναν Μεγάλο Άλλο για να μας κάνει να νιώθουμε σαν να είμαστε εμείς οι καλοί. Τον βρήκαμε πολύ εύκολα. Οι ισλαμιστές έγιναν οι νέοι κομμουνιστές. Το μεγάλο χάσμα μετακινήθηκε από τις κοινωνικοοικονομικές πολιτικές σε μια πολύ πιο απλοϊκή διχοτόμηση ανάμεσα στους καλούς και τους κακούς. Είμαστε Εμείς και απέναντι ο άξονας του Κακού. Ο Ντικ Τσένι χαρακτήρισε τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας ως «υπαρξιακή σύγκρουση».

Η μελαγχολία της δεκαετίας του ’90 μετατράπηκε σε υπαρξιακό φόβο κατά τη δεκαετία του 2000. Με την αρρενωπότητα και τις παραδοσιακές δυτικές αξίες να δέχονται επίθεση, τα χειρότερα πνευματικά κινήματα επανεμφανίστηκαν σε ένα εξαιρετικά εύφορο έδαφος, ενισχυμένα από νέα παγκόσμια εργαλεία επικοινωνίας: το Διαδίκτυο και, σύντομα, τα κοινωνικά δίκτυα. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι όλες αυτές οι κινήσεις θα βρίσκουν στο Fight Club, την τέλεια έκφραση των βασικών αρχών τους. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι οι άνθρωποι που προσηλυτίστηκαν σε αυτά τα ρεύματα, θα λατρέψουν αυτήν την ταινία και θα την κρατήσουν ως Ευαγγέλιο.

Το Fight Club δοξάζει τον ανδρισμό, τον μηδενισμό, την έλλειψη πίστης και τον φασισμό. Εξυψώνει τον λευκό νεαρό άνδρα που βρίσκει νόημα στην επιβολή της ανδρικότητάς του, μεταχειρίζεται τις γυναίκες σαν θηράματα προς κυνήγι, απορρίπτοντας κοινωνικούς κανόνες, αρνούμενος τις παραδοσιακές αξίες, φλερτάροντας με το μηδέν.

Είναι συναρπαστικό να βλέπουμε πώς το Fight Club έχει γίνει μια φιλοσοφική αναφορά και, σε κάποιο βαθμό, μια εξιδανικευμένη εκδοχή της ζωής, για τους ακτιβιστές των δικαιωμάτων των ανδρών, για όσους θεωρούν ότι το σεξ με τις γυναίκες είναι αποτέλεσμα επιστημονικού σχεδιασμού (pick-up artists), για όσους δεν βρίσκουν γυναίκα παρόλο που το επιδιώκουν (incels), για τους νέους άθεϊστές, για τις ομάδες πολιτοφυλακών όπως το Fraternal Order of Alt-Knights ή τους Proud Boys, για τον Steve Bannon και το Breitbart, και για μισογυνιστές όπως ο Jordan Peterson.

Όλες αυτές οι ομάδες και οι άνθρωποι ζουν σε έναν κόσμο όπου οι λευκοί άντρες είναι καταπιεσμένοι:

Από τις γυναίκες που τους αρνούνται το σεξ που τάχα τους οφείλουν, αναγκάζοντάς τους να μην έχουν σεξουαλική ζωή, παρά το ότι την επιδιώκουν.

Από κάποιον άλλο άνδρα που επιτυγχάνει σεξουαλικά με τις γυναίκες, κλέβοντάς τες από τους «καλούς» στους οποίους υποτίθεται ότι ανήκουν οι ίδιοι.

Από την κοινότητα LGBTQ+, από ακτιβιστές κοινωνικών δικαιωμάτων, και από αυτό που αποκαλούν «ιδεολογία της αφύπνισης», σύμφωνα με την οποία όλοι οι άλλοι συνωμοτούν για να μειώσουν τα δικαιώματα των λευκών ανδρών για να αυξήσουν τα δικά τους.

Από αλλοδαπούς φυσικά, στη διαδικασία που αποκαλούν Μεγάλη Αντικατάσταση.

Και, φυσικά, όλες αυτές οι ομάδες έχουν συγκεντρωθεί σε αυτό που είναι τώρα γνωστό ως alt-right (Εναλλακτική Δεξιά). Αρτίστες του σεξουαλικού πεσίματος, νέοι αθεϊστές, σκεπτικιστές, ακτιβιστές για τα δικαιώματα των ανδρών, αποτελούν πλέον τον πυρήνα αυτής της νέας ακροδεξιάς, φασιστικής ιδεολογίας της οποίας ηγέτης είναι ο Ντόναλντ Τραμπ και Βίβλος είναι το Fight Club.

Με πολλούς τρόπους, ο Τραμπ προσωποποιεί όλα αυτά που εκτιμούν αυτοί οι άντρες στον Τάιλερ του Fight Club. Ο Τραμπ είναι απροκάλυπτα μισογύνης, αγκαλιάζει με υπερηφάνεια τις απόψεις της Λευκής Ανωτερότητας, είναι εντελώς ρατσιστής, δεν δείχνει σεβασμό στις κλασικές αξίες ή στο πρωτόκολλο, είναι ομοφοβικός που επαινεί την τοξική αρρενωπότητα. Είναι ανοιχτά αυτό που ελπίζουν οι ίδιοι να είναι κρυφά.

Το Fight Club βοήθησε στη γέννηση μιας νέας φυλής φασισμού στην Αμερική. Αποκρυσταλλώνει τον φόβο των νέων λευκών αντρών και τους έδωσε έναν χάρτη πορείας για να βρουν νόημα στην λύπηση προς τον εαυτό τους και στο μίσος προς τους άλλους. Μας έδωσε την ακροδεξιά και τον Ντόναλντ Τραμπ.

Το Fight Club είναι πιθανώς η πιο καταστροφική ταινία που έγινε ποτέ.

Πηγή: Medium

Μετάφραση: antapocrisis

Nicolas Carteron

Ο Nicolas Carteron γράφει για ζητήματα πολιτικής, επιχειρήσεων, κουλτούρας και κοινωνίας στο Medium.

πηγη: antapocrisis.gr