Παναγιώτης Μαυροειδής

«Ο εργάτης βάζει την ζωή του στο αντικείμενο. Όμως τώρα η ζωή του δεν ανήκει πλέον σ’ αυτόν αλλά στο αντικείμενο» (Κ. Μάρξ)

Άστραψαν και βρόντηξαν τα συστημικά μέσα ενημέρωσης κατά της απεργίας της ΠΕΝΕΝ στις 3 Ιούνη. Οι ναυτεργάτες (μαζί και αλληλέγγυοι) είχαν στηθεί από το πρωί, για την περιφρούρηση της απεργίας.

Μαζί και τα κανάλια, αλλά με αντίθετο σκοπό: Για το θάψιμο  της απεργίας. Ποιο ήταν το «ηθικό δίδαγμα» της επίθεσης; «Οι απεργοί διέκοψαν τον απόπλου των καραβιών και ταλαιπωρήθηκαν οι επιβάτες». Το έγκλημα είναι σχεδόν αυταπόδεικτο. Θα υπάρχει επιτέλους και τιμωρία του;

Η απάντηση, εντελώς συγχρονισμένα έρχεται μέσω   του αντεργατικού νομοσχεδίου της ΝΔ που πάει για ψήφιση στη Βουλή: Ακόμη μεγαλύτερη περιστολή του δικαιώματος της απεργίας.

Ας  πάρουμε τα πράγματα σύντομα από την αρχή και όχι από τις θλιβερές ουρές τους.

Η εργασία και ο εργαζόμενος

Συμβαίνει την εργασία, την οποιαδήποτε εργασία, είτε για παραγωγή κάποιου «υλικού» προϊόντος ή κάποιας «υπηρεσίας», να την ασκεί κάποιος εργαζόμενος. Πιο σωστά: Κάποιοι εργαζόμενοι/ες, με συνδυασμένες μεταξύ τους εργασίες.

Συμβαίνει τούτο το θαυμαστό όμως στον καπιταλιστικό κόσμο μας: Πρέπει να θεωρηθεί «κανονικό» και «φυσικό», να βλέπουμε την εργασία, την πράξη της εργασίας, όχι απλά «ανεξάρτητη» από αυτόν που την επιτελεί, αλλά θεϊκή οντότητα την οποία ο δημιουργός της θα πρέπει να την υπηρετεί με αποδοχή κάθε διαπόμπευσης ή/και τιμωρίας. Λες και υπάρχει «συγκοινωνία» χωρίς τον οδηγό του λεωφορείου ή του Τραμ, ταξίδι χωρίς ναύτες, ηλεκτρικό ρεύμα χωρίς εναερίτες, εκπαίδευση χωρίς εκπαιδευτικούς.

Η εργασία του εργάτη παίρνει τη μορφή μιας εξωτερικής διαδικασίας, μιας διαδικασίας η οποία είναι «ξένη», δεν του ανήκει. Ο εργάτης φαίνεται να χάνει τον εαυτό του, καθώς όχι μόνο δεν αμείβεται αξιοπρεπώς, αλλά ούτε καν  επιβεβαιώνεται μέσα στην εργασία, αρνείται τον εαυτό του σε αυτήν.

Προϊόντα/υπηρεσίες και ο εργαζόμενος

Πρέπει παράλληλα να θεωρήσουμε «κανονικό», όχι μόνο να είναι «ξένη» η πράξη της εργασίας ως προς τον εργαζόμενο, αλλά και το ίδιο το προϊόν της εργασίας του.

Το προϊόν της εργασίας, το οποίο φέρει την εργασία του εργάτη, γίνεται ένα αντικείμενο «ξένο». Στέκει «απέναντί» του, ιδιόκτητο από άλλους και απειλητικό για αυτόν.

Όπως υποστηρίζει ο Μαρξ «Ο εργάτης βάζει την ζωή του στο αντικείμενο. Όμως τώρα η ζωή του δεν ανήκει πλέον σ’ αυτόν αλλά στο αντικείμενο. Επομένως όσο μεγαλύτερη είναι αυτή η δραστηριότητα, τόσο περισσότερο ο εργάτης είναι χωρίς αντικείμενο. Ο,τι είναι προϊόν της εργασίας του, δεν είναι αυτός. Όσο μεγαλύτερο λοιπόν είναι το προϊόν, τόσο λιγότερο είναι αυτός ο ίδιος».

Η εργασία, τόσο ως δημιουργική δραστηριότητα με αποτέλεσμα παραγωγής κάποιας μορφής προϊόντος/υπηρεσίας/πλούτου, όσο και ως μέσο επιβίωσης, έχει επομένως κλαπεί.  Έτσι ο εργάτης χάνει και τον ίδιο τον «εαυτό» του, καθώς υπάρχει για άλλους και  η δραστηριότητά του είναι «ξένη» προς τον ίδιο.

Αυτή ακριβώς η κλοπή,  ή αλλιώς, η ιδιοποίηση του προϊόντος της εργασίας του εργάτη από τον καπιταλιστή (ή το καπιταλιστικό κράτος), υποχρεώνει τον εργάτη να διαθέτει εκ νέου την εργασιακή του δύναμη στην «αγορά», προκειμένου να επιβιώσει.  Και η ζωή συνεχίζεται, με αυτό τον «κανονικό» τρόπο…

Η απεργία και η διεκδίκηση της ανάκτησης της ζωής

Όμως, ευτυχώς, αυτό δεν συμβαίνει αδιατάρακτα. Αιώνες τώρα, οι εργαζόμενοι αναπτύσσουν μορφές δράσης για τη βελτίωση των αμοιβών και των συνθηκών εργασίας, αλλά και για Αυτό που ονομάστηκε εργατικό κίνημα είναι ακριβώς αυτό (και όχι βέβαια τυχάρπαστοι εργοδοτικοί ή κρατικοδίαιτοι συνδικαλιστές τύπου ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, που κάνουν πρόβα υπουργικά κουστούμια ή ως θλιβεροί υπάλληλοι εργοδοτικών ενώσεων).

Κάθε απεργία, με αυτό ή το άλλο αποτέλεσμα, είναι και ένας αγώνας αξιοπρέπειας. Μια συλλογική στάση ανάκτησης της ζωής, μια διακοπή της κλοπής και της ταπείνωσης.

Μορφή και «τέκνο» του εργατικού κινήματος είναι και το κομμουνιστικό κίνημα, το οποίο διαμορφώνεται για να αναπτύξει την πάλη για τη συνολική  κατάργηση αυτής της συνολικής συνθήκης κλοπής της εργασίας, του αποτελέσματός της και του ίδιου του «εαυτού» των εργατών.

Το ζήτημα της απεργίας είναι διακύβευμα αιώνων, ακόμη και πριν τον καπιταλισμό.

Ο ιστορικός χρόνος έχει καταγράψει: Παρανομία της απεργίας, (αναγκαστική) ανοχή της απεργίας, νομιμοποίηση της απεργίας ως ατομικό και συλλογικό δικαίωμα που ασκείται πάντα συλλογικά.

Ποταμοί αίματος έχουν χυθεί για ότι πρόχειρα γράφεται σε μια πρόταση. Οι εργάτες, κατέστησαν ηθικά και πολιτικά νόμιμη την απεργία σε όλες τις  μορφές. Απεργία με οικονομικά αιτήματα, απεργία με άλλα θέματα αντιπαράθεσης με τους εργοδότες (π.χ ανάκληση απολύσεων), απεργία αλληλεγγύης ( σε άλλες επιχειρήσεις, στην ίδια ή άλλη χώρα), γενική απεργία με στόχο την ανατροπή κυβέρνησης ή νόμου, αντιπολεμική απεργία και άλλες. Το κοινό στοιχείο, που νομιμοποιεί ηθικά και πολιτικά κάθε απεργία, ακόμη και όταν σε αυτήν δε συμμετέχουν όλοι οι εργαζόμενοι είναι συγκεκριμένο: Η απεργία διεκδικεί συλλογικά εργατικά ταξικά συμφέροντα.

Γυρίζει ο χρόνος πίσω;

Ο στόχος της τωρινής κυβέρνησης της ΝΔ (αλλά και της προηγούμενης του ΣΥΡΙΖΑ με αντίστοιχο νομοθέτημα), είναι να πλήξει το δικαίωμα της απεργίας.

Δεν πρόκειται μόνο για ικανοποίηση του «αιτήματος» των εργοδοτών για μηδενισμό απώλειας κερδών, αλλά ευρύτερα για πολιτική και ιδεολογική επίθεση  με σκοπό την απαξίωση της εργατικής τάξης, την αποδοχή από μεριάς της μιας στάσης αποδοχής της κλοπής της εργασίας της και της αξιοπρέπειάς της.

Με αυτή την έννοια, η πολιτική επίθεση από τα συστηματικά μέσα κατά της πρόσφατης απεργίας της ΠΕΝΕΝ, έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία από την προσφυγή των εφοπλιστών στα δικαστήρια που βέβαια την κήρυξαν …παράνομη.

Τι μας λένε  στην ουσία;

Καλή και χρυσοτόκος κότα η εργασία, αλλά ο εργάτης να βγάλει το σκασμό.

Υπό όρους νόμιμη η απεργία, αλλά ο απεργός στην πυρά και στη διαπόμπευση.

Το δέντρο και το δάσος. Η ΠΕΝΕΝ και το ΠΑΜΕ

Πολιτική και με ταξική υπευθυνότητα θα πρέπει να είναι και η στάση απέναντι σε αυτή την πολιτική επίθεση.

Το ΠΑΜΕ, μέσω «φιλικών» του μέσων έσπευσε να συνηγορήσει, προσθέτοντας «αριστερά» επιχειρήματα, στη συκοφάντηση των ναυτεργατών και της ΠΕΝΕΝ.

Λες και δεν είχε γίνει ποτέ πριν απεργία στα λιμάνια.

Λες και δε θα στηρίξει το ίδιο τη νέα απεργία στα λιμάνια στις 10 Ιούνη και αργότερα.

Επικαλείται την “έλλειψη συσχετισμών για επιτυχή απεργία”, λες και δεν αυτο-πυροβολείται το ίδιο έτσι, υποκύπτοντας στην επιχειρηματολογία του υποταγμένου συνδικαλισμού.

Γιατί; Διότι  η ΠΕΝΕΝ είναι ένα μαχόμενο συνδικάτο που δεν το ελέγχει. Διότι επίσης  ήθελε να δικαιολογήσει την απαράδεκτη απόφασή του για ακύρωση της απεργίας στις 3 Ιούνη προς χάρη του Παναγόπουλου και της ΓΣΕΕ.

Η ΠΕΝΕΝ (και άλλα συνδικάτα) δεν πειθάρχησαν σε αυτό, άρα «αξίζουν» να τιμωρηθούν.

Ασχολούνται με το δέντρο της μικροκομματικής μυωπίας και χάνουν το δάσος της αστικής επίθεσης…

Να υπερασπίσουμε ουσιαστικά την απεργία

Πλευρά της ουσιαστικής υπεράσπισης του δικαιώματος της απεργίας, είναι να παίρνουμε στα σοβαρά τις ίδιες τις απεργιακές αποφάσεις.

Η απεργία δεν είναι ένα πουκάμισο που το πρωί το φοράς για παρέλαση και το απόγευμα το πετάς στα άπλυτα.

Δεν αποφασίζεται και ξε-αποφασίζεται μια απεργία με απόφαση ΠΓ και αφού πρώτα διαβαστούν τα Δελτία Τύπου της ΓΣΕΕ.

Και το κυριότερο: Μια απεργία γίνεται πριν, κλιμακώνεται πριν και επιδιώκει να νικήσει πριν την κατάθεση ενός νόμου.

Το να βάζει κανείς απεργία αποκλειστικά τη μέρα της ψήφισης ενός νόμου, δείχνει πως δεν υπάρχει ούτε στόχος ούτε πεποίθηση νίκης της απεργίας, παρά μόνο στόχος μιας κάποιας κοινοβουλευτικού τύπου αντιπαράθεσης με την εκάστοτε αστική κυβέρνηση. Για «εξαγωγή πολιτικών συμπερασμάτων» και άντληση ψήφων.

Αυτό όμως δεν είναι εργατικός αγώνας, ούτε αριστερή κομμουνιστική πολιτική. Αυτές ακριβώς οι απεργίες θα κινδυνεύουν πάντα να είναι χωρίς απεργούς. Και εδώ απαιτείται αλλαγή σελίδας.

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Απεργιακή συγκέντρωση στις 10 Ιούνη στα Χαυτεία στις 10:30 π.μ

Συνάδελφοι Ναυτεργάτες,

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ όλο το προηγούμενο διάστημα με δεκάδες περιοδείες και συσκέψεις καράβι το καράβι και με ανακοινώσεις της ανέδειξε τον αντεργατικό - αντισυνδικαλιστικό χαρακτήρα του νομοσχεδίου - οδοστρωτήρα της κυβέρνησης.

Ένα νομοσχέδιο που κατατέθηκε στη Βουλή με ακόμη πιο σκληρές και αντιδραστικές διατάξεις σε ότι αφορά τα ζητήματα της απεργίας.

Επιβεβαιώνεται η εκτίμησή μας ότι πρόκειται για στρατηγική επίθεση κυβέρνησης - κεφαλαίου, με σκοπό από την μία να συντρίψουν τα εναπομείναντα εργατικά δικαιώματα και από την άλλη να καταφέρουν ένα συντριπτικό χτύπημα στα συνδικαλιστικά δικαιώματα και ελευθερίες με κορυφαίο την απεργία.

Η γραμμή αυτή είναι προσανατολισμένη και αποσκοπεί στην ανάκαμψη της κερδοφορίας των επιχειρήσεων, να ξεπεράσουν όσο πιο ανώδυνα την κρίση και στη συνέχεια να απογειωθούν τα κέρδη τους!

Αυτή η βαθιά ταξική πολιτική επιδιώκει να φορτώσει τα βάρη στις πλάτες των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων.

Μπροστά σε αυτή την βάρβαρη και ενορχηστρωμένη επίθεση η ΠΕΝΕΝ πήρε πολύ έγκαιρα την πρωτοβουλία και έθεσε δημόσια ένα συνολικό σχέδιο πολύμορφων δράσεων για την οργάνωση της αντεπίθεσης της εργατικής τάξης και κάλεσε όλες τις αγωνιστικές δυνάμεις στο σ.κ να διαδραματίσουν πρωταγωνιστικό ρόλο!

Η θέση μας αυτή είχε ως κεντρικό στόχο να μην φτάσει το κυβερνητικό έκτρωμα στη Βουλή, παίρνοντας υπόψιν και τις θέσεις των άλλων δυνάμεων που διατυμπάνιζαν νυχθημερόν "να μην τολμήσει η κυβέρνηση να φέρει το νομοσχέδιο στη Βουλή" και όλος ο αγωνιστικός σχεδιασμός έγινε σε αυτή τη φάση, σε αυτό τον στόχο!

Η πρότασή μας αυτή αποτελούσε ένα σχέδιο ελπίδας - προοπτικής και νίκης!

Είναι γνωστή η κωλοτούμπα των δυνάμεων που μέσα σε μία μέρα οπισθοχώρησαν άτακτα σε αυτή την απόλυτα συμφωνημένη γραμμή εκατοντάδων συνδικάτων και το χειρότερο όλων είναι ότι αυτές οι δυνάμεις προσχώρησαν και εντάχθηκαν στην γραμμή της προδοτικής ηγεσίας της ΓΣΕΕ εγκαταλείποντας μία μάχη που ποτέ δεν δόθηκε με δική τους ευθύνη!!!

Η ΠΕΝΕΝ κόντρα σε θεούς και δαίμονες έμεινε έως το τέλος πιστή στη γραμμή που χάραξε με τα μέλη της και τους Ναυτεργάτες....

Στις 3 Ιούνη δώσαμε μία συγκλονιστική μάχη, κόντρα στη λυσσασμένη επίθεση εφοπλιστών - κυβέρνησης - ΥΕΝ - Λιμενικών - δικαστικών αποφάσεων και των διαπλεκόμενων - συστημικών ΜΜΕ, για να υπερασπίσουμε την ιστορία του ταξικού ναυτεργατικού και εργατικού κινήματος, δηλώνοντας απειθαρχία και ανυπακοή στην γραμμή της ΓΣΕΕ και στις παραινέσεις που ακούγαμε από τις περισσότερες πλευρές να συνταχθούμε και εμείς στην ακύρωση της απεργίας!

Η απεργία μας αυτή ήταν συνέχεια της περσινής (24 Σεπτέμβρη) που αποφασίσαμε και πραγματοποιήσαμε για να απαντήσουμε μαχητικά στην επίθεση Κυβέρνησης - εφοπλιστών για την κατάργηση της 77χρονης ΣΣΕ και την ψήφιση του νόμου 4714/2020!

Με την κατάθεση του αντεργατικού νομοσχεδίου στη Βουλή δεν έχουμε καμία αυταπάτη για το αποτέλεσμα που θα προκύψει εκεί....

Η μοναδική προοπτική που έχουμε μπροστά μας δεν είναι οι ελπίδες στον αστικό κοινοβουλευτισμό αλλά αντίθετα μόνο ένας μαζικός ξεσηκωμός των εργαζομένων από τα κάτω μπορεί να βάλει ουσιαστικά εμπόδια στην κυβέρνηση να υλοποιήσει τον σχεδιασμό της.

Αυτό προϋποθέτει ένα άλλο δρόμο, έστω και την τελευταία στιγμή, από την πλευρά του αγωνιστικού ταξικού κινήματος που πρέπει να περιλαμβάνει απεργιακή κλιμάκωση που θα αντιστοιχεί στον χαρακτήρα της επίθεσης!!!

Το αντεργατικό νομοσχέδιο πρέπει να γίνει υπόθεση όλης της εργατικής τάξης, σε κάθε χώρο δουλειάς σε ολόκληρη την χώρα, να σημάνει ένας πανεργατικός συναγερμός! Οι εργαζόμενοι να βγούνε μαζικά και αποφασιστικά στον δρόμο του αγώνα στην απεργία στις 10 Ιούνη και να απαιτήσουν την κλιμάκωσή του!

Παλεύουμε και διεκδικούμε:

- Να αποσυρθεί εδώ και τώρα το νομοσχέδιο σφαγείο!

- Υπερασπίζουμε το οκτάωρο, την απεργία, τα εργατικά και συνδικαλιστικά μας δικαιώματα!

- Δίνουμε τη Μάχη και Παλεύουμε για τα ναυτεργατικά προβλήματα.

- Υπογραφή και ανανέωση των ΣΣΕ σε όλες τις κατηγορίες πλοίων.

- Κατάργηση των αντιδραστικών νόμων 4150/2013, 4714/2020, 2687/1953 και κάθε άλλου αντεργατικού νόμου.

- Την κατάργηση του νόμου Κατρούγκαλου (4387/2016) και όλων των αντιασφαλιστικών νομοθετικών ρυθμίσεων καθώς και την επιτάχυνση στην απόδοση των συνταξιοδοτικών μας δικαιωμάτων.

- Άμεσα μέτρα στήριξης των ανέργων, αύξηση των επιδομάτων και επιμήκυνση του χρόνου ανεργίας.

Δίνουμε αποφασιστικά την μάχη στην πρώτη γραμμή

για τα εργατικά και Ναυτεργατικά δικαιώματα

Έναρξη απεργίας 10 Ιούνη 2021 ώρα 00.01 Λήξη απεργίας 10 Ιούνη 2021 ώρα 24.00

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Η Δανία έχει θέσει ως στόχο μηδενικό αριθμό αιτούντων άσυλο και να δέχεται πρόσφυγες μόνο με το σύστημα ποσοστώσεων του ΟΗΕ • Ανησυχία για την εξέλιξη εκφράζει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή

Παρά τις αντιδράσεις του ΟΗΕ και των οργανώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα, το κοινοβούλιο της Δανίας ενέκρινε νόμο ο οποίος θα επιτρέπει στις αρχές της χώρας να επανεγκαθιστούν αιτούντες άσυλο σε χώρες εκτός της Ε.Ε. ΟΗΕ και ΜΚΟ εκφράζουν φόβους ότι με τον τρόπο αυτό υποβαθμίζονται τα δικαιώματα των προσφύγων, ενώ στόχο έχει να αποτρέψει ανθρώπους που χρήζουν διεθνούς προστασίας από το να υποβάλλουν αιτήματα χορήγησης ασύλου.

Το ρατσιστικό νομοσχέδιο, το οποίο εγκρίθηκε με 70 ψήφους υπέρ και 24 κατά, κινείται στην αντίθετη κατεύθυνση από τις προσπάθειες της Ε.Ε. να αναδιαμορφώσει τους κανόνες για τη μετανάστευση και το άσυλο, ζήτημα που έχει διχάσει τις χώρες-μέλη.

Το νομοσχέδιο θα επιτρέπει στη Δανία να μεταφέρει πρόσφυγες που φθάνουν στο έδαφός της σε κέντρα ασύλου σε μια άλλη χώρα, πιθανόν εκτός Ευρώπης, όπου οι υποθέσεις των αιτούντων άσυλο θα επανεξετάζονται και εκείνοι πιθανόν θα αποκτούν προστασία σε εκείνη τη χώρα. «Αν κάνετε αίτηση για άσυλο στη Δανία, ξέρετε ότι θα σταλείτε σε μια χώρα εκτός Ευρώπης και άρα ελπίζουμε πως οι άνθρωποι θα σταματήσουν να ζητούν άσυλο στη Δανία», δήλωσε ο εκπρόσωπος του κυβερνώντος κόμματος για τη μετανάστευση, Ράσμους Στόκλουντ.

Η σκανδιναβική χώρα, που ακολουθεί πολύ σκληρή μεταναστευτική πολιτική την τελευταία δεκαετία, έχει θέσει ως στόχο μηδενικό αριθμό αιτούντων άσυλο και να δέχεται πρόσφυγες μόνο με το σύστημα ποσοστώσεων του ΟΗΕ. Αν και ακόμη δεν έχει καταλήξει σε συμφωνία με κάποια χώρα ως τόπος υποδοχής προσφύγων, ο Στόκλουντ είπε πως διαπραγματεύεται με αρκετές υποψήφιες χώρες.

Ανησυχία από την Κομισιόν

Από την πλευρά της η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δήλωσε σήμερα ότι έχει «θεμελιώδεις ανησυχίες» όσον αφορά τον νόμο για το άσυλο, με τον εκπρόσωπό της Άνταλμπερτ Γιανζ να σημειώνει ότι «η εξωτερική επεξεργασία αιτημάτων ασύλου εγείρει θεμελιώδη ερωτήματα τόσο για την πρόσβαση στις διαδικασίες ασύλου όσο και (για) την αποτελεσματική πρόσβαση στην προστασία».

«Δεν είναι δυνατή με βάση τους υφιστάμενους κανόνες της ΕΕ ή τις προτάσεις βάσει του νέου συμφώνου για τη μετανάστευση και το άσυλο», ανέφερε επίσης σημειώνοντας ότι το δικαίωμα στο άσυλο είναι ένα από τα θεμελιώδη δικαιώματα στην Ένωση.

Επίσης, οι οργανώσεις για την προστασία των προσφύγων και οι επικριτές ανησυχούν ότι το σχέδιο θα υπονομεύσει την ασφάλεια και την ευημερία των προσφύγων, ενώ θα θέσει σε κίνδυνο τα ανθρώπινα δικαιώματά τους, ενώ ταυτόχρονα θα επιτρέψει στη Δανία να αποφύγει τις υποχρεώσεις που έχει στο πλαίσιο της Ε.Ε.

«Η ιδέα εξωτερίκευσης της ευθύνης για την επεξεργασία αιτημάτων ασύλου των αιτούντων άσυλο είναι ανεύθυνη και στερείται αλληλεγγύης», δήλωσε η Σαρλότ Σλέντε, γενική γραμματέας της ΜΚΟ Δανικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, σε δήλωση που έκανε στο πρακτορείο Reuters.

Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR), που κάλεσε τον περασμένο μήνα τη Δανία να μην εγκρίνει το νομοσχέδιο, είπε ότι αυτό θα λειτουργήσει σαν καταλύτης σε μια «κούρσα προς τον πάτο», αν άλλες ευρωπαϊκές χώρες αρχίσουν να αντιγράφουν την πολιτική της Δανίας. «Η UNHCR παραμένει σθεναρά αντίθετη στην εξωτερίκευση πρωτοβουλιών που μεταφέρουν με τη βία αιτούντες άσυλο σε άλλες χώρες», τόνισε η βοηθός ύπατη αρμοστής Τζίλιαν Τριγκς. «Τέτοιες πρακτικές υπονομεύουν τα δικαιώματα εκείνων που αναζητούν ασφάλεια και προστασία, δαιμονοποιώντας και τιμωρώντας τους και μπορεί να θέσουν τις ζωές τους σε κίνδυνο», σημείωσε.

πηγη: efsyn.gr